aruni, tokyo no naka de

Finissimo

2005-08-13T08:55:00.000-07:00

Þá er dvölin hérna komin á síðasta sprettinn. Ég sit núna í aukaherberginu í íbúðinni hans Kazuya að sortera út farangurinn og að bíða eftir því að þvottavélin klári sitt verk þannig að ég geti komið öllum fötunum niður. Legg af stað í fyrramálið klukkan hálf átta og það stendur til að fljúga klukkan eitt.

Jazz hátíðin í Ueda var alveg súper. Ég náði rétt svo að transa mér frí á þessum degi og bombaði mér með hraðlestinni upp til Nagano héraðs til að vera viðstaddur hátíðarhöldin. Hátíðin er haldin við hliðina á Ueda kastala og er miklu minna dæmi en mig grunaði. Það hafa kannski verið 3-400 manns þegar að mest lét. Dagurinn byrjaði á big-band jazzhóp sem samanstóð af stelpum úr grunnskóla. Svo byrjuðu Soil & Pimp Sessions og þeir voru cyberlove-góðir. Eftir að þeir kláruðu fór ég að tala við Satoshi, vókalinn í grúppunni og það var hangið fram eftir kvöldi á spjalli og rölti um svæðið. Myndir.

Á leiðinni til Ueda rann ég framhjá stað sem hét Sakaki. Næsta stopp á eftir því pleisi var stöð sem hét Tekuno-Sakaki. Mér fannst það skondið. Yfirfært: Þegar farið væri út fyrir Borgarfjörð tæki við Teknó-Borgarfjörður. Haaa jájájá. Þú veist.

Um leið og ég var kominn aftur heim frá Ueda þá var bara farið beint aftur í vinnuna og unnið sleitulaust þar til að stóð til að fara aftur til Tokyo. Þegar vinnunni lauk á síðasta deginum þá var ég blekktur í köku (tvíræðni). Naut kökusneiðar og síðustu stundanna með starfsliðinu úr kaffihúsinu sem er inní skálanum. Þegar heim var komið var svo farið í sturtu og svo bara bombað beint á izakaya og drukkinn bjór og étinn matur með samstarfsfélögunum. Karaoke tók við og ég endaði með því að syngja með dönsku kollegunum Henrik og Randi fram til sex um morguninn. Fólk hvarf frá hægt og hægt, eða í hollum, og með öllum lokakveðjunum varð kvöldið örlítið emo fyrir vikið. Helvítis eðalfólk allt saman.

Daginn eftir náði ég að drösla mér út úr húsi klukkutíma síðar en ég ætlaði mér eftir að ég hafði klárað að kasta öllu niður í tösku og þrífa örlítið í herberginu.

Seinustu dagarnir hérna voru góðir, lítið um stress. Meirihlutinn af tímanum hérna fór í að versla örlítið og kíkja á þá örfáa staði sem mig langaði virkilega að fara aftur á einu sinni áður en ég fer heim, nefnilega Ootoya og Ichiran. Ég ákvað svo að halda partí í stað þess að bomba mér í heimsóknir hingað um þangað um bæinn sem ég hefði aldrei náð að gera hvort sem er. Marcellus reddaði mér staðnum Obi frítt og það á föstudagskvöldi en á móti kom að við höfðum bara staðinn til ellefu. Ég bombaði af 5-6 lögum af TZMP fyrir fólkið og stemmningin var með eindæmum turbolove-góð.

Þegar klukkan sló ellefu hurfum við á brott en mikið af fólkinu fór heim þannig að önnur lokakveðjustund átti sér stað sem að tók dálítið á. Eftir það vorum við fjögur eftir sem fórum á Pink Cow sem er einhver rosalegur útlendingastaður. Eftir drykkju þar og aðra kveðjustund kvöldsins fór ég einn á Yellow að sjá Satoshi DJ-a. Eftir að hann var búinn var bara hangið á barnum að spjalla með honum og kærustunni hans þar til að staðnum lokaði.

Síðasti dagurinn hefur verið rosalega afslappaður og með ekki miklu drama. Ég get ekki sagt að ég hafi búist við því að ég yrði vælandi og hlaupandi til að fá mér seinasta sushi-bitann eða ramen-skálina en alls ekkert þannig átti sér stað. Bara rólegheit í allan dag. Svo át ég með Kazuya og Akiko fínan mat í kvöld og þegar heim var komið var byrjað að pakka og skrifa þetta blessaða blogg.

Hérna að lokum vill ég þakka öllum fyrir lesturinn og vona að þið hafið haft gaman af. Svo sérstaklega til lesendanna sem ég þekki persónulega vill ég bara segja að ég er að fokking pissa/kúka á mig af spenningi að komast heim og hitta ykkur aftur. Sjáumst á klakanum.

Silja

2005-08-02T08:57:00.000-07:00

Það gæti farið svo að ég loksins nái því að gista í svokölluðu "capsule" hóteli. Fyrst að ég náði að redda mér fríi ætla ég að bomba mér á Ueda Jazz Festival og sjá Soil & Pimp Sessions einu sinni enn áður en ég fer heim.

Það hafa fáar nýjar uppgötvanir með finnska tungu að gera orðið upp á síðkastið en við komust samt að því að mella, eða metla á finnsku, er rannsóknarstofa fyrir skógrækt í Finnlandi. Mella totta tos'í'ann páskakunta.

Eftir að ég kom á svæðið hef ég farið í nokkur partí á Expo svæðinu sem hafa verið haldin af ýmsum skálum eftir að svæðinu lokar klukkan níu. Fyrst að allir nema Norðurlandaskálinn voru búnir að halda partí þá var ákveðið að halda eitt slíkt og bjóða öllu starfsfólkinu af Expo að mæta. Undirbúningurinn var mikill anall en partíið lukkaðist vel. Tróð upp sem TZMP og söng þrjú lög en herra Zuckakis var sárt saknað. Viðtökurnar voru góðar og gömul japönsk kona tók öll þrjú lögin upp á vídjó og káfaði á pungnum á mér aðeins sem var ágætt. Myndir.

Er eiginlega alveg hættur að horfa á sjónvarpið. Veit ekki hvort að stöðvarnar hérna eru mikið öðruvísi en Tokyo dæmið en ég hef bara ekkert nennt að kveikja á tellíinu. Sá eitt samt um daginn sem endurvakti trú mína á ruglinu sem kemur úr japönsku sjónvörpum. Í einum þættinum voru þrír bakarar fengnir að keppa um hver gæti gert bestu animated stuttmyndina sem er bara gerð úr brauði og kruðeríi. Gaurinn sem vann var með einhverja sögu um einhvern snúð sem var að bjarga kleinuhringjaprinsessu. Svo fengu þeir fína leikara til að talsetja dótið og allt.

Nýja mini-albúmið frá þessum mönnum kom út í júlí og ég náði mér í eintak í gær. Þeir eru að fara að spila í London í lok þessa mánaðar sem væri töff að sjá en ég verð of upptekinn við að vera blankur til að geta farið. Nýja vídjóið þeirra er líka flott. Hef aldrei séð jafnmikið af nöktu heimilislausu fólki í einu tónlistarmyndbandi. Frábært.

Vinnan er mikið trans. Var rosalega gaman fyrstu dagana og er ennþá fínt en byrjunar borealis áhrifin eru að dvína. Maður hittir samt alltaf fínt fólk, dúllulega krakka og maníska aðdáendur Expo sem að safna eiginhandaáritunum frá fólki veraldar til þess að myrða síðar meir. Maður er kominn í svaka rútínu með alla hluta skálans og maður segir nokkurn veginn sama hlutinn aftur og aftur allan daginn.

Góðan daginn! Velkomin! Hér verður tilvera ykkar að Norðurlandaskálanum!
Þetta er íslenskt hraun! Endilega snertiði.
Þetta er sænskur smiður, endilega snertiði hann.
Kanntu að brjóta pappabát?? Ef ekki skal ég kenna þér!
Já, póstkortin eru gefins.
Takk fyrir komuna!

Ég hef reyndar verið aðeins í því að segja fólki totta tos'í'ann og páskakunta í innganginum því fólkið heldur sjálfsagt að þetta þýði bara halló og góðan daginn.

Annað töff við vinnuna er fótboltamótið sem er haldið hérna. Heimsmeistaramót. Það eru 120 þjóðir sem taka þátt í Expo þannig að það er alltaf frekar fjölmennt á þessum fótboltamótum. Bara í gær og í dag vorum við að keppa við Mexíkó, Pólland og Ástralíu. Mexíkanarnir voru andfúlir og Pólverjarnir voru allir skítugir gaunar sem reyndu að stela veskjunum okkar meðan að við vorum að horfa á fjölskyldusirkús. Myndir.

Frí á morgun og Kato er víst með einhverja gjöf handa mér og Ragga, líklega eitthvað í tengslum við hjálpina í kringum Íslands-tengdu viðburðina í Chiryu. Vona bara að það sé ekki neitt kynferðislegt. Hann gæti ætlað að bjóða okkur að gefa sér handjob í þakklætisskyni. Annars fer ég til Ueda á föstudaginn og það fer að líða að lokunum hérna í vinnunni. Kazu og félagar hans frá Chiryu sem ég var að kynnast ætla svo að hjálpa til með grillveislu sem verður hérna daginn áður en ég fer. Keypti mér líka eater diskinn og hann er töff. Mikill sviti.

Fyrirgefðu, kúkur.

2005-07-18T03:36:00.000-07:00

Fyrst að ég átti frí í vinnunni ákvað ég að taka einn daginn snemma og kíkja til Kanayama þar sem ég ætlaði að hitta á hann Kato síðar um daginn. Labbaði um þar til að ég áttaði mig á því að þessi staður er skítapleis. Fann samt eina stóra verslunarmiðstöð og þar inni lærði ég hvernig á að biðja pabba sinn eða einhvern annan pabba að skeina sér. Maður segir Otoosan, iru!.

Eitt af fyndnari kvöldum hérna var þegar að hópur af fólki sem er að vinna í Norðurlandaskálanum á Expo fór saman á staðinn J Max. Það sem dróg alla saman á þennan stað var að það voru tvö dansgólf og ódýrir drykkir. Þegar ég labbaði inn kom bara bros á mig sem hélst á mér næstum allt kvöldið. Tilfinningin var samblanda af örlítilli hræðslu og gleðilegri undrun. Ég var komin í samkunduhús ikemen gauranna, alvöru stað þar sem þetta fólk heldur sig. Ég hélt alltaf að þetta væri bara eitthvað stórt djók. Það sem ég komst að var að þessi hópur dansar við trance tónlist og allir kunna allaveganna einn dans sem að allir eiga að gera samtímis á ákveðnum stöðum í lögunum. Þetta spesimen af japönskum karlmanni eyðir líka miklum tíma við vaskinn á klósettinu til að rétta af þennan eina lokk sem að var búinn að vera til vandræða og spreyja á sig einhvers konar spreyji sem að ég held gerir þá fallega. Mest sjokkerandi uppgötvunin var að þeir eru allir með vagínur á bakinu.

Finnarnir i vinnunni eru algjörir snillingar. Út af því að finnska er svo steikt tungumál. Það er einn í vinnunni sem heitir Sami (borið fram Sammy) sem að talar með svo þykkum finnskum hreim og er svo mikill dóni að ég hlæ alltaf þegar hann byrjar að tala, jafnvel þótt að hann sé að tala um eitthvað mjög leiðinlegt. Framburðurinn er svo hressandi.

Það varð allt alveg klikkað í vinnunni fimmtánda þegar að íslenski dagurinn var á Expo. Við fengum 2 kóra í heimsókn og slatta af tónlistarmönnum, svo ekki sé talað um Dóra Ásgríms og Toggu Katrínu á sýninguna sem var haldin og svo í skálann. Fyrst að ég er einn af þessum fáu sem að tala einhverja íslensku var ég fenginn til að kenna Halldóri Ásgrímssyni til að setja skilaboð á A4 pappírsblað með hjálp tölvu og brjóta saman pappabát úr blaðinu. Það dæmi er seinasti hluti skálans. Hann skrifaði We have to work together og fleytti svo bátnum. Mjög "inspiring".

Það var einhver sérstaklega klár bissnessmaður sem að hefur ákveðið að gera þennan vöðvasöngleik. Þetta er einhver risaframleiðsla og undir lokin af dvölinni í Tokyo var verið að bomba auglýsingum um þetta upp í analinn á fólki.

Kvöldið fyrir íslenska daginn var okkur Ragga boðið í kvöldverðarboð og móttöku í Chiryu. Nagahata-sensei var kynnir kvöldsins og var að drepa allt heilvita fólk þarna inni með túlksstarfsemi. Hún var að þýða ræðu hjá formanni einhvers frímúraradæmis og toppaði slæmu þýðinguna með því að segja Please cooperate us! með sinni skræku og óþægilegu röddu. Svo kunni hún ekki heldur að nota míkrafón, blessunin.

Plönin hafa breyst einu sinni enn. Ég kem núna heim 14. ágúst.

Fann þennan bol í dag. Hefði hann ekki verið svona dýr þá hefði ég verslað mér hann. Finnst þetta help me!! mjög flott "touch" á annars mjög cutting-edge bol. Meiri myndir af bull ensku og undarlegheitum.

Þegar ég kíkti út að éta með hóp af vinum Kato þá náði ég að fá Uno til að teikna mynd af mér. Svo ætla ég að transa þá mynd í nafnspjald sem verður heitt dæmi. Bað sérstaklega um að vera á bakinu á "stóru tígrisdýri" og haldandi á keytar. Vinna á morgun og non-stop í viku. Hætti að vinna eftir Múmín-daginn 9. ágúst. Ég þarf kannski að fara að klæðast víkingabúningi annað slagið í vinnunni. Þá get ég loksins farið að hræða börn og fengið borgað fyrir það.

Sou desu ne

2005-07-08T03:20:00.000-07:00

Kominn og byrjaður að vinna á Expo. Flutningurinn úr íbúðinni varð mega-strembinn og ég var daginn sem ég átti að skila lyklunum á fullu frá snemma um morguninn og fram til sex um kvöldið þegar kerlingin mætti á svæðið með eiginmanninum til að skoða hvort ég hafi brotið eitthvað meðan á dvölinni stóð. Ég bjóst við einhverjum anal í henni varðandi trygginguna en svo borgaði mér hún alla summuna.

Setsuko, sjötuga japanska konan sem að ég kenni íslensku stundum, bauð mér í sushi rétt áður en ég flutti hingað til Nagoya. Síðan að kennsludæmið byrjaði hefur hún alltaf verið að reyna að kenna mér eins mikið og hægt er um japanska menningu og í þetta skiptið langaði henni að bjóða mér í alvöru sushi. Þess vegna dróg hin mig á Imperial Hotel Tokyo sem er rétt hjá keisarahöllinni og fyrsta hótelið sem var byggt í Japan (kannski). Við fórum á Sushi Gen veitingastaðinn sem er á kjallarahæðinni og borðuðum dýrindis sushi. Reikningurinn hljómaði upp á 32.200 yen fyrir okkur tvö. Búið.

Þegar skólanum slúttaði var svo haldið svaka "nomikai" þar sem allir hittust á izakaya í Shinjuku og drukku eins og þeir gátu. Færri skiptinemar en ég hélt að myndu mæta og kanarnir sem að mættu voru flestir frekar leiðinlegir og miklir kanar fullir, hins vegar komu líka krakkarnir úr bekknum mínum og kvöldið endaði á því að allt fólkið sagði bless við hvort annað með pínu sorglegheitum.

Eftir allt stressið með að flytja flutti ég allt dótið yfir til Kazuya í Den-en-chofu og gisti þar eina nótt. Til þess að ganga frá flestu þurfti ég svo að senda einn pakka af fötum heim og skilja eftir pönnukökuduftið og pönnuna hjá honum Kazuya. Þegar ég mætti til Nagoya var tekið á móti mér á lestarstöðinni og þegar töskurnar voru komnar inn í hús var farið út að éta og ég var kynntur fyrir flestum leiðsögumönnunum í Norðurlandaskálanum.

Húsnæðið sem við fáum hérna er magnað. Við fáum öll blokkaríbúðir sem að tveir til þrír deila með sér. Ef ég deili íbúðinni í tvennt sem ég er í með Drífu (sem var að koma frá Íslandi) er ég samt með meira pláss en ég var með í íbúðinni í Tokyo. Svo gefur liðið sem sér um að hreinsa út ruslið frí "handjob". Úr gulli.

Fyrsti vinnudagurinn var skemmtó því að skálanum var lokað frá tólf til þrjú.

Japanskan á eftir að transast eitthvað mega-scheisse því að ég geri varla neitt annað en að tala við fólk á japönsku allan daginn inni í skálanum. Útlendingar eru víst einungis fimm prósent af heildargestunum á heimssýninguna þannig að annað slagið verð ég að segja "Welcome to the pavilion. Have a nice day, you sleazy foreigner bastard. I hate your kids."

Þetta lag eftir þessa stelpu er mjög dæmigert fyrir japanskt popp. Nema að hún er með mjög skræka rödd. Þessi plata kom út á árinu og þetta lag var að gera mig örlítið geðveikan því það var alltaf að spilast alls staðar. En njótið, þetta er de la japonaise culturée.

Sigurvegarinn sem mun fá æðislegan T-bol í pósti er beðinn um að senda á mig póstfang á e-mailið. Congratsulay.

Vinnan er komin á fullt skrið núna eftir að þjálfunin er búin þannig og svo er íslenski "National Day" í næstu viku. Sem þýðir Bang Gang og barnakórar. Í 7 klukkustundir. Með engum hléum. Eða bara píka! Aftur.

Fire Hurdle Staato!

2005-06-23T07:56:00.000-07:00

Eftir íslenskukennsluna í dag hitti ég á Kamasaka sem er einn af nemendunum, fyrsta árs nemi frá einhverjum bæ fyrir utan Tokyo. Hann fílar Tokyo á daginn en hatar Tokyo á kvöldin. Allir vinir hans eru sammála um þetta. Hann býr í níutíu þúsund manna bæ, einn og hálfan tíma út frá Shinjuku sem er aðal samgönguæðin hérna í Tokyo. Bærinn hans er umkringdur fjöllum, 3 fjöll sem að umlykja bæinn. Þar sem er ekki fjall eru lestarteinar sem liggja til Tokyo. Það er víst ekkert í þessum bæ og allir kvarta yfir því. Engar almennilegar búðir, bara hótel fyrir fjallgöngugarpa sem að leggja leið sína þangað.

Það er þá næstum því frágengið, ég er að fara að verða út ágúst í Japan. Það var verið að bjóða mér vinnu sem leiðsögugaur í skálanum sem að Norðurlöndin plús Ísland eru með. Ef að allt gengur eftir flyt ég til Nagoya í byrjun næsta mánaðar og byrja strax að vinna á fullu. Þetta bjargar fjárhagsstöðunni minni nokkuð fyrir næsta vetur því ég var byrjaður að senda bréf, blaut með grátri, til KB Banka í Kringlunni. Þegar þau komast að því hver sendi þau þá gerist eitthvað frábært. Með vinnuna þá er hins vegar ekki búið að ganga frá þessu 100% en þetta kemur í ljós á næstu dögum.

Lendi síoftar í því núna að verða spurður spurninga um hvaða ímynd ég hafði af Japan áður en ég kom hingað fyrst og hvernig hún hefur breyst svo. Ég hef alltaf gefið bara eitthvað frekar mikið bull svar sem á samt stoð í raunveruleikanum en ég áttaði mig á því hvernig ég á að svara þessari spurningu. Ég hélt að Japan væri nákvæmlega eins og fyrstu 45 mínúturnar í teiknimyndinni Akira. Þegar ég verð beðinn um að útskýra þetta nánar þá ætla ég að hlaupa í burtu.

Seinasti japönskutíminn var í dag. Seinasta prófið mitt var í gær. Ég er frjáls.

Ég man eftir því fyrir löngu síðan að sjá link af batman.is á mynd af tveimur köttum sem var búið að klæða upp og pósa með lítil mótorhjól í bakgrunni. Ég rakst af tilviljun á búð sem selur varning Satoru Tsuda sem rekur þetta kompaní sem kallast Nameneko sem framleiðir þessar myndir allar saman. Ég grét og pissaði á mig örlítið þegar ég skoðaði mig um í búðinni. Þetta var bara svo mikið fyrir skilningarvitin. Endaði með því að kaupa tvær stílabækur, aðra með auglýsingu fyrir hip hop partí fyrir ketti með Super DJ Matakichi og gestaplötusnúðnum Tiger Cat. Hin var með "biker köttum" og annar kötturinn á þeirri mynd er með Hitler-skegg að er virðist. Bestu kaupin voru samt hiklaust þessi hljómsveit af 80's köttum.

Sautjándi júní var haldinn hátíðlegur í sendiráðinu í Shinagawa og ég lét mig ekki vanta í fögnuðinn. Ég fór beint úr skoðunarferð um Asahi bjórverksmiðju í drykkju og veitingar í sendiráðinu. Ég endaði í Roppongi á mexíkönskum bar. Allt sem gerðist þar á milli ætla ég að leyfa ykkur að ráða.

Chample DVD diskurinn er kominn í hús og hann er mjög töff. Eina sem er sköll við hann er að þeir tímdu ekki að "license-era" tónlistina sem að dansararnir notuðu þannig að allur diskurinn er troðfullur af lélegum skemmtara-drifnum kóperingum af lögunum. En það er freestyle battle milli Hitoridedekirumon og Hikaru!

Gef tíma fram á næsta póst til að taka þátt í keppninni. Smelli upp nafni vinningshafans þá eftir nokkra daga. Ég ætla að kaupa mér PSP. Staðráðinn. Hitinn og rakinn er orðinn svo mikið að feitu Bandaríkjamennirnir í skólanum eru bráðnaðir í sitt upprunalega form, smjör. Baskin Robbins er búið að vera opið í tæpa viku beint hinum megin við götuna en ég hef ekki ennþá farið. Það er hægt að borga gos úr sjálfsala með farsímanum núna og fyrir nýjasta kreditkortið sem er verið að auglýsa er notaður handalestur til að auðkenna notenda kortsins. Hraðbankinn les hvar æðarnar eru staðsettar. Eins og er mega konur ekki sækja um kortið því þær eru ekki með æðar.

Bardie

2005-06-12T04:30:00.000-07:00

Það er þá ákveðið, ég kem heim 22. júlí. Breytti miðanum fyrir nokkrum dögum. Hreinast sagt vildi ég vera aðeins lengur hérna en ég er líka á sama tíma byrjaður að hlakka mjög mikið að koma heim. Tuttugasti og annar júlí var akkúrat milli þess að fara beint heim eftir skólann og þess að vera út sumarið.

Önnur ástæða þess að ég valdi þessa dagsetningu var út af því að ég var að fá smá vinnu á heimssýningunni í júlí. Fer þrettánda júlí og verð út þann sautjánda að vinna sem túlkur/þýðandi og hjálpa til við undirbúninginn á íslenska deginum sem verður þann fimmtánda. Verður töff. Svo hef ég þá 4-5 daga eftir það til að kveðja alla í Tokyo og taka því rólega.

Af þeim tólf rásum sem ég næ á sjónvarpinu eru þrjár "home shopping" stöðvar. Ein af þeim er lókal stöð sem er rekin fyrir nágrennið. Á þeirri stöð er oft hægt að finna mjög svo kvenlegan ungan mann að vera að selja algjört drasl, oftast eftir miðnætti, og það er ógeðslega fyndið að horfa á hann. Á myndinni er hann að reyna að sannfæra fólk um að kaupa risastóra og mjög ósmekklega poppgerðarvél á rúmar fimm þúsund krónur íslenskar. Ég hlýt að hafa horft á kynninguna hans í 20 mínútur. Hann hélt áfram og áfram að tala um hversu sniðug þessi vél væri fyrir börnin og hversu spennandi það væri að sjá poppið hrynja út um framlúguna á þessu voðaverki. Allt á svo rosalega effeminískan og blíðan hátt. "Ææi sjáiði.. er þetta ekki æðislegt.. poppadoppdopp.. mmmmm.. svo gott popp!.. falleg hönnun... ". Var mjög-sehr schisst. Næsta vara verður eitthvað rosaleg.

Fór í fyrradag að reyna að sjá Soil & Pimp Sessions spila læv í sjónvarpsþættinum Factory sem er á Fuji TV. Mætti á svæðið og fylgdi haug af fólki inn í eitthvað herbergi þar sem við áttum þaðan að verða leidd út á sett-ið. Svo kemur tilkynning að allir þeir sem ætluðu að taka þátt í prógramminu yrðu að vera þarna til klukkan hálf-tíu um kvöldið. Á þessu augnabliki var klukkan nýslegin þrjú og maður var þegar búinn að vera þarna í hálftíma. Þegar smá slatti af fólki stóð upp og labbaði í átt að hurðinni þá breyttist tíminn í 20:00. Ég fór að hurðinni og spurði hvort það væri einhver sjens að horfa á Soil og beila eftir það en það var ekki sjens. Ég fór út og þá reyndi staffið að halda í þá sem vildu fara með að bjóða þá frábæru milligönguleið = 19.30. Ég þurfti að fara og missti af tækifærinu að sjá þá spila og vera einn af 200 í einhverjum random japönskum sjónvarpsþætti sem er sýndur á nóttunni.

Eftir FujiTV var ferðinni haldið á opnun á sýningu hjá Dyezu sem er hópur af graffiti, hjólabrettafólki, ljósmyndurum og alls kyns listapakki. Mjög fínu listapakki samt. Ég tók vídjókameruna sem ég fékk lánaða hjá Yuka með og tók yfir klukkutíma af vídjói og um 300 ljósmyndir fyrir lítið heimildarmyndarprójekt sem að ég útskýri seinna meir. Partíið byrjaði mjög snemma, eða um fjögur, og hélt áfram langt fram á kvöld. Þetta var gjörsamlega klikkað gaman. Hitti á nokkra sem ég kannaðist við og lenti á smá spjalli en var meirihlutann af tímanum að taka myndir og filma. Kynntist líka nýju fólki sem er alltaf mjög gott, frægt táningstímarita-módel sem heitir "Yoppi" og svo hóp af stelpum sem að voru miklir aðdáendur Bjarkar og Sigur Rós. Helanir kvöldsins voru: risastór melóna sem var sprengd, hjólabrettagaurarnir að skeita innbúið í klessu og helað tónleikaprógramm hjá conga-spilara og rafmagnsgítars glamrara. Myndir.

Ég og Lee, kunningi úr skólanum, kíktum til Harajuku í dag að rölta og skoða okkur um. Hann hafði lítið farið til Harajuku þannig að ég leyddi hann um þá staði sem ég þekkti sem var eitthvað varið í og svo var þetta líka að stórum hluta til mjög mikið space-labb. Við kíktum inn í byggingu sem að símafyrirtækið KDDI rekur og kallast Design Studio. Strax á fyrstu hæðinni fundum við ódýra boli með vafasamri ensku. Strax eftir það fundum við þetta skilti við hliðina á stiganum:

Við fórum upp á aðra hæð og létum gera nafnspjöld handa okkur, alveg frítt. Kíktum á hæðirnar að ofan og fórum svo aftur niður á aðra hæð til að ná í nafnspjöldin. Eftir að stelpan í afgreiðslunni var búinn að gefa okkur pokana með nafnspjöldunum hóf hún smá spjall og spurði okkur meðal annars hvað við værum að gera hérna í Tokyo og hvaðan við kæmum og svona. Svo, hálf vandræðalega, spyr hún okkur hvað við höfðum verið að taka myndir af á fyrstu hæðinni. Ég hikaði smávegis þar sem ég vildi ekki þurfa að útskýra hvað BJ stendur fyrir á ensku með handahreyfingum. Í staðinn sagði ég bara að það sem við höfðum verið að ljósmynda væri "athyglisvert". Síðan segir hún:

"Við ættum að breyta þessu, er það ekki? Það eru alltaf útlendingar að koma hérna inn og taka myndir."

Ég gat ekki gert neitt annað en að vera sammála. Og þar með lýkur sögunni af skiltinu í Harajuku.

Ný keppni. Til þess að eiga möguleika að eignast þennan stórkostlega bol þá þarftu að senda mér skeyti á arni_k@hotmail.com með tengil á mynd af hundi og ketti saman á mynd. Bannað að senda mér myndir bara af hundum eða bara af köttum. Þetta verður að vera einn köttur og einn hundur. Óþarfi að senda mér myndina heldur, bara slóðina á hana svo ég geti skoðað hana. Bæta við svo heimilisfangi og fullu nafni! Bolurinn er 'L' stærð en það myndi vera rétt rúmlega medium í Evrópu eða alls staðar annars staðar í heiminum. Happy goings!

Sem hluti af heimildarmyndardæminu fer ég svo til Dyezu aftur í vikunni og tek viðtöl. Svo er planið að kíkja í ping-pong líka. Og karaoke á morgun. Og á Baskin Robbins sem var að opna hinum megin við götuna.

Sherpagram

2005-06-05T06:13:00.000-07:00

Ég get með stolti sagt að ég eyddi einungis 325 yenum í gær. Hins vegar eyddi ég tæpum 5000 yenum í dag. Gærdagurinn fór í innihangs og ýmsar reddingsverk en dagurinn í dag fór í að hitta Ernu, systur 7bergsins, og versla örlítið í Shibuya. Náði að plögga mér 5 nýjum LaserDiskum á 1000 yen, þ.á.m. innsigluðu eintaki af Groundhog Day og svo Brazil hans Terry Gilliam. Mjög slickery smooth purchasing.

Fyrst að ég hef ekki sett inn neinar myndir hérna í langan tíma datt mér í hug að gera "Best of" af myndunum sem ég hef tekið á símann síðastliðnar vikur. Er nánast hættur að taka myndir nema að ég finn eitthvað steikt sem vekur áhuga. Það sem vakti athygli mína í dag var þessi kvenmannsbolur sem er með jamaican engrish. Mjög nýjungagjarnt.

Andlega vanheila konan sem er búin að búa á lestarstöðinni rétt hjá heimili mínu í núna tæpa tvo mánuði hefur uppfært geðsýkina. Í staðinn fyrir að sitja bara með allan farangurinn sinn á vagni við hliðina á sér, í burtu frá mannstraumnum, þá sá ég hana um daginn standa í miðjum gangveginum að reyna að opna hurð sem var ekki til staðar. Mér finnst það nokkuð merkilegt hvað andlega vanheilt fólk sækist í lestarstöðvar. Hef séð marga tugi við Shinjuku lestarstöðina til dæmis. Hlýtur að vera út af lestunum.

Ég var bara að sjá fyndnasta karakter í skemmtiþætti sem ég hef nokkurn tímann séð.. í Japan.. meðan ég hef verið að horfa á 14" sjónvarp. Karakterinn kemur fram vikulega í þættinum Bakuten og kallast HARDGAY, eða haadogei á japönsku. Þetta er geðveikt aggressívur leðurhommi sem er klæddur í þröngan fatnað eins og sést á myndinni. Það sem hann gerir er að fara á mismunandi staði og gera allt á hardgay hátt. Á myndinni er hann að bjóða viðskiptavininn velkominn á "hardgay bensínstöð". Leikarinn lítur svona út. Get ekki lesið nafnið hans þannig að hann heitir líklega ekki neitt. Í þættinum í gær var hann að kenna börnum að búa til samlokur hardgay-style. So Extreme.

Annað sjónvarpsefni sem hefur rokkað undanfarið er dansþátturinn Chample sem er alltaf sýndur á þriðjudagskvöldum. Þessi þáttur er með svona "voting system" á netinu og svo í hverri viku koma dansararnir og bösta mauv. Í seinasta þætti voru tveir 14 ára geðsjúkir breikarar, Cool Crew Jr., í öðru sæti. Mjög svo sjúkt. Svo er líka fyndið artí pakk þarna inni á milli og svo mjög svo yfirdrifnir hip hop dansarar af báðum kynjum. Ef ég fæ ekki þetta upptekið á DVD eða spólu áður en ég fer heim þá verð ég að gráta.

Um leið og ég heyrði þetta lag þá ákvað ég strax að ég yrði að smella því hérna upp. Þetta er einhver sæmilega vel þekkt grúppa en alls ekkert súper-vinsæl. Þetta er nefnilega lag sem að hljómar eins og mjög steríótýpískt japanskt popplag en er bara eitt af meira extreme dæmunum hvernig popptónlistin getur verið. Mest allt draslið sem maður heyrir úti á götu og inní búðunum eru bara ballöður og strákagrúppur. Stillið hátt og njótið.

Fer í karaoke um miðjan dag í næstu viku vegna þess að það er ódýrt. Ætla að reyna að sjá Soil & Pimp Sessions í þessum strandklúbb síðar í mánuðinum. LaserDiska söfnunin er orðin góð, þarf að stoppa núna til að geta tekið þetta með heim. Fann japanska psych-rokk plötu um daginn og hún er mjög góð. Á morgun byrjum við á nýrri kennslubók í japönsku. Sugoi.

The King and His Clown

2005-05-31T03:21:00.000-07:00

Það er orðið rosalega rakt. Og hitinn er byrjaður að verða örlítið pirrandi. "Rainy season" er víst á næsta leyti. Does a little of sucking balls. En hip og cool samt að það er orðið heitt. Og að öðru.

Seinasta vika var frekar stíf með próf. Var í allt of mörgum japönskuprófum og ofan á það þurfti ég að taka próf í viðskiptakúrsnum og í "phonetics and phonology". Viðskiptaprófið var fyndið. Mjög létt. Kennarinn kallaði það "a Mickey Mouse test". Ef ég vissi hvað "Mickey Mouse" væri og hvað það tengdist prófum þá myndi ég vita hvað hann átti við.

Eyddi mikið af vikunni að hanga með Tom og kíkja hingað og þangað um borgina. Eitt sem ég hafði ekki hugmynd um hann var að hann var einu sinni mjög efnilegur borðtennisspilari. Þetta var bara rugl. Við kíktum í borðtennis einn eftirmiðdaginn og þetta var bara rúst. Ég var orðinn svo ógeðslega pirraður á þessu að ég bað hann um að spila "með vitlausri hendi" og þá átti ég aðeins meiri sjens. Hann víst átti sjens á því að fara út í fagmennsku en hætti við. Fokkings geðveiki.

Á fimmtudeginum kíkti ég svo með til Gunma þar sem hann Tom var að spila á Club Chicos. Ég varð frekar ölvaður og það var gaman. Á laugardeginum kíkti ég svo með til Ibaraki og það var líka mjög fínt.

Á föstudeginum kíkti ég á útgáfutónleika hjá vini mínum Kento hjá grúppu sem hann er í sem kallast Enterplay. Það eina sem bjargaði mér frá því að sofna ekki inná staðnum þar til að þeir byrjuðu að spila var að þeir voru með mega-töff visjúala á einum veggnum. Komst að því síðar að þetta var gaur sem heitir Oskar Fischinger sem gerði mikið af skemmtilegu og súru "animation" snemma á 20. öldinni. Verkin hans líta nákvæmlega út eins og vel gerðar klippur sem að VJ-ar myndu gera nema að þetta er gert fyrir 80 árum og í "stop-motion". Mjög magnað.

Tónleikarnir hjá þeim Kento, og svissneska gaurnum sem að ég man ekki hvað heitir, voru mjög fínir. Þeir voru rokkandi. Var ekki besti staðurinn til að vera með svona sett (djassbar í Shibuya) en fólk var grafandi þetta. Rakst svo á einn gaurinn sem vinnur hjá plötufyrirtækinu sem Kento er hjá og hann var mjög hress. Ég lofaði honum að ég myndi senda á hann demó fyrir löngu en svo hef ég ekki verið að gera neina tónlist þannig að ég efa að það gerist áður en ég fer aftur heim. En allavega, hérna er mp3 af plötunni.

Búinn að fara núna tvisvar aftur í íslenskukennsluna í Waseda til að hjálpa til í tíma. Eina sem ég geri eiginlega er að fara yfir blöðin sem að Miyagi-sensei dreifir út og svo lesa upp orð og setningar vikunnar fyrir framan bekkinn á eins skýran hátt og ég get. Í seinasta tíma var smá breyting á og ég var með smá kynningu á Íslandi og nemendurnir spurðu mig spurninga um Ísland og íslensku. Fyrst að japönskukunnáttan er ennþá frekar takmörkuð varð ég að svara mjög einfaldlega þannig að ég endaði með því að segja að háskólanemar heima gerðu ekkert annað en að drekka áfengi og að sér-íslensk matargerð væri lambakjöt og fiskur. Ég get varla útskýrt þorramat á íslensku.

Kominn loksins með lyf fyrir gróðurofnæminu og ég fixaðist bara á einum degi. Var byrjaður að hnerra óþægilega mikið og hræðandi fólk úti á götu eða í lestunum. Læknirinn sem ég fór til var auglýstur sem "ensku-talandi" en hann reyndist bara rétt svo geta babblað sig áfram. Þetta bjargaðist samt vel ef að ég talaði meirihlutann á japönsku og greip í enskuna í nauðsyn.

Þetta er orðið gott. Stefni á að setja keppni í næstu færslu því að ég er búinn að kaupa verðlaunin. Ætla að reyna að láta pirrandi gaurinn í Japan-Kóreu áfanganum ekki fara í taugarnar á mér. Ef ég finn Oskar Fischinger dótið á LD (ekki til á DVD víst) þá verð ég fokkings glaður. Er hættur að lesa Slashdot og er byrjaður á Boingboing í staðinn. Áttaði mig ekki á því hversu mikið af fréttunum á Slashdot eru ómerkilegar og með einstaklega hátt "nerd-power". Field trip með japönskubekknum á föstudaginn. Calpis er til sem þykkni, það þýðir non-stop Crazy Fireball.

Snap

2005-05-20T20:25:00.000-07:00

Það kom helaðasta veður til Tokyo um daginn. Fyrst varð dimmt yfir öllu og svo byrjaði að rigna. Stuttlega eftir það magnaðist þetta upp og þrumur bættust við. Svo kom jarðskjálfti. Kannski 3-4 á richter. Nógu sterkur til að maður fann vel fyrir honum. Svo eftir það þá kom sólin fram og allt varð normal. Mjög skrýtið.

Nýjustu tveir uppáhalds matstaðirnir mínir eru Ichiran og Tenya. Ég er alveg hættur að eltast við að éta vestrænan mat. Fokk það.

Ichiran er ramen seljandi matsölustaður. Með ljúffengt ramen. Ekki nóg með það en þá er staðurinn með frekar undarlega "pólisíu" þegar að kemur að því að framreiða matinn. Í andyri staðarins kaupir maður matarmiða og stígur inn fyrir. Þá þarftu að skoða ljósatöflu til að skoða hvar eru laus sæti. Staðnum er skipt upp í 2 raðir af básum. Hver röð hefur sirka 10 bása, hver með einn stól. Básinn sem manni er úthlutað er gerður þannig til að afmarka mann frá hinum gestum staðarins og líka eiginlega frá staffinu því að fyrir framan mann er tjald þannig að maður sér ekkert nema hendurnar hjá þeim sem að afgreiða mann. Þetta er gert til að gestir staðarins geti einbeitt sér 100% að núðlunum sem það fær. Næsta skref er að fylla út spurningalista yfir hvernig nákvæmlega maður vill hafa ramen-ið. Svo fær maður matinn, sem er ógeðslega góður, og fer þegar innbyrðslan er búin.

Tenya er tempura staður sem ég hef vanið mínar komur á síðastliðnar vikur. Þrátt fyrir að þetta sé ein af þessum risastóru keðjum þá er maturinn bara mjög góður. Keðjurnar með sér-japönskum mat eru oftast ekki með mjög góðan mat, andstætt því sem ég hélt hérna áður fyrr. Þrátt fyrir að hafa of mikið af kolkrabba/smokkfisk á matseðlinum gef ég þessum stað mikla ást.

Ég er búinn að vera að fylgjast með þessari hátíðar útgáfu af Adidas 35 ára afmælisskónnum sem eru allir í takmörkuðu upplagi. Langaði mikið í Tokyo skónna en endaði uppi með að kaupa mér þessa í staðinn. Súperleynilokageðveikin í þessu afmælisátaki hjá Adidas var svo þrítugasti og fimmti skórinn sem að einungis 35 aðilar út um allan heim unnu í ákveðinni keppni sem var haldin. Fannst það pínu klikkað þegar ég sá hversu mikið par af þeim skónnum er að seljast á.

Þetta er einhver geðveikt sniðugur gaur sem að gerði þetta og hengdi upp í aðalbyggingu SILS skólans sem ég er nemandi. Á fyrstu hæð líka fyrir "maximum exposure". Hann er frekar dýr (2500 yen = 1500 krónur á klukkutímann) en ég ætla að skella mér á þetta. Hver vill ekki láta "teach the fuck out of you"? Og hver vill eiginlega nota textbook japönsku? Mig langar að verða "smooth motherfucker". Ég ætla að hringja í hann núna.

Tom Withers, eða Klute, var að spila hérna á fimmtudaginn og ég fór að hitta á hann. Kvöldið byrjaði ágætlega, kíkti með Bill úr bekknum snemma á kvöldið þar sem að vinur hans var að spila frá tíu til tólf. Til að forðast að þurfa að kaupa of marga drykki á barnum sturtaði ég vel í mig áður en ég fór inn og tók svo með mér litla fernu af sake inn á staðinn. Reyndist vera ekkert svo sniðugt.

Bill stakk af og tók seinustu lest og ég var eftir. Þegar klukkan varð hálf eitt skellti ég sake fernunni í mig þar sem ég var alveg að verða edrú og átti nóg af tíma þar til fyrsta lest kæmi. Akkúrat þegar ég klára fernuna mætir Tom á svæðið og hann bauð mér upp á drykk á barnum. Svo fór hann að spila og ég fór að verða ofurölvi. Af þessum tveimur drykkjum í röð varð ég ógeðslega fullur og sligaði um staðinn þar til ég endaði á klósettinu. Þar var ég í 20 mínútur að ákveða hvort ég þyrfti að æla eða ekki. Mjög gaman. Ég tók á mig taki og fór á dansgólfið og hristi af mér ölvunina.

Þegar Tom var búinn að spila var ég orðinn hress og við fórum á barinn þar sem að hann kynnti mig fyrir Kabuki, sem er þýskur drum'n'bass gaur, og svo gítarleikara sem að er í hljómsveit með John Tejada sem ég og Björn Ingi sáum á tónleikum í febrúar. Eftir það, bara rólegheit á klúbbnum. Kvöldið endaði svo á Ichiran núðlum og heimför, sjö um morguninn.

Gerði fyrstu heiðarlegu tilraunina mína til að búa til "viðburð" hérna í Tokyo. Um daginn þegar ég var að lesa Metropolis rakst ég á heimasíðu hjá þessu ákveðna kaffihúsi sem var að leita að plötusnúðum um helgar. Ég fór á svæðið, dílaði við konuna sem rekur staðinn og spilaði svo í gærkveldi. Ákvað bara að spila fönk, djass, soul og svo framvegis sem reyndist vera það eina sem gengur upp í svona umhverfi.

Böns af vinum og kunningjum úr skólanum mættu á svæðið + einn af nemendum úr íslenskubekknum í Waseda og vinkona hennar. Plús Kento vinur minn og svo einhver svissneskur vinur hans sem að hann er að gera tónlist með. Var bara að spila stutt en þetta var fínt. Áður en kellingin stakk af þá spurði hún mig mjög lymskulega hvort að við sæjumst ekki bara næsta föstudag. Ég sagði henni að ég myndi tala við hana á mánudaginn. Aðeins of blóðugt að spila tvö föstudaga í röð, eyðandi miklum tíma í undirbúning og fá ekkert borgað fyrir ómakið. Ég ætla að fara fram á 15 þúsund yen fyrir kvöldið og svo 2 lítra af ferskri brjóstamjólk.

Annað djamm í kvöld, Tom er að spila í Naka-Meguro og ætla að kíkja. Svo er það lærdómur á morgun fyrir 4ja kafla kanji próf. Og eitthvað meira af lærdómi. Tron og Strange Days eru komnar í LaserDisk safnið. Svo líka eitt nýtt 70's japanskt lögguþátta "sándtrakk". Keppni í næstu færslu. Fann verðlaunin í gær.

Grilled Shrimp & Pepper

2005-05-13T05:08:00.000-07:00

Það er komin helgi og ég er að drekka bjór. Hitastigið er í kringum 15 gráðurnar og klukkan er 21:10.

Það er til klúbbur af karlmönnum í Japan sem að klæðist brjóstahöldurum dags daglega. Ég komst að þessu með því að horfa á sjónvarpsþátt sem gekk út á að frægt fólk átti að giska á hvort ákveðin fyrirbæri voru til. Til að sanna þetta ákveðna dæmi fyrir gestum þáttarins sendi þátturinn út tvo útsendara til að tala við formann klúbbs sem samanstendur af karlmönnum sem klæðast brjóstahöldurum. Svo kemur það í ljós að klúbburinn er ekki bara fyrir feita gaura sem verða að klæðast þeim því að þeir eru með of þung manboobs heldur eru þetta bara venjulegir japanskir salaryman sem að einfaldlega elska það að vera í fallegum brjóstahöldurum. Fyrirbærið kallast burao en bura stendur fyrir "bra" og o stendur fyrir "otoko" eða karlmann. Myndin að ofan er kápan á bók sem var gefin út um þetta fyrirbæri sem kallast Karlar sem klæðast brjóstahöldurum og konur sem gera það ekki. Ég myndi lesa hana en ég held að ég geti það ekki. Þarf að bíða.

Íslenskukennslan er að ganga vel og núna er ég kominn í það að hjálpa til í kennslunni í Waseda. Ég kynntist kennaranum sem er að kenna íslenskuáfangann á seinustu önn og ég fór í fyrsta (málfræði) tíma annarinnar á fimmtudaginn. Bekkurinn er frekar stór, nokkrir tugir, og þetta virðist vera hresst lið. Ég ætlaði mér bara að hjálpa til fyrsta tímann en ég held að fyrst að ég laus og liðugur þegar að þessi tími er þá ætla ég að hjálpa til restina af önninni. Kynntist skemmtilegu fólki í fyrsta tímanum og fékk frítt kaffi þannig að það er bara töff. Einn nemandinn kom að mér eftir tímann og sagði mér hversu mikið hann fílaði Eið Guðjohnsen. Hann virðist vera frekar þekktur hérna í Japan sem er steikt. Þegar ég fór að spila fótbolta með "international klúbbnum" í skólanum minntust margir japanirnir á Guðjohnsen þegar þeir heyrðu "Ísland" nefnt. Mér brá og ég ældi.

Fyrst að ég er ekki búinn að smella upp neinum myndum í langan tíma fannst mér rétt að sortera eitthvað úr þessum myndum sem ég hef tekið á símann. Þetta safn er engrish og alls konar bull sem ég séð síðastliðnar vikur. Útskýringar: þetta er A Bathing Ape munstur á Pepsi dósunum og mér finnst legkökudrykkir vera ógeðslegir.

365 Days Project er eitthvað sem allir þurfa að tjekka á. Ég rakst á þetta í gær, eftir að hafa séð þetta áður en ekkert athugað málin. Þetta er síða með 365 geðveikt undarlegum lögum, eitt fyrir hvern dag ársins. Með uppáhöldunum mínum er Bonnie Prudden - Leg Exercises: 319 La Cienega og Dan Ashwander að syngja um að hann sé Guð og Jesú. Svo eru líka þarna lög af plötum sem að stórfyrirtæki hafa látið gera fyrir sig eins og þetta lag sem General Motors létu gera fyrir sig um sand og hvernig hann er notaður til að búa til sílikon. Mjög flippað.

Búinn að skrá mig loksins í HÍ í haust og ætla að taka ensku. Valið stóð á milli þess að deyja ömurlegum sársaukafullum andlegum dauða í viðskiptafræði eða að taka ensku. Ákvað það að ég skyldi bara taka viðskiptfræðina seinna eða bara lesa mér til um hana sjálfur og svo stofna fyrirtæki sem selur límonaði úr pappa-gerðum básum.

Hef tekið þá ákvörðun að kaupa mér gamla Famicom til þess að geta komið aftur með eitthvað skemmtilegt heim. Notaðar kosta þær ekki meira en tvö til þrjú þúsund krónur sirka og leikina er hægt að finna á flóamörkuðum og "second hand" búðum frekar ódýrt ef manni misbýður endaþarmsnauðgunin sem að búðirnar í Akihabara bjóða uppá. Keypti til dæmis Super Mario Bros 3 á 150 krónur af kolgeðveikum gaur í draslbúð meðan að þessar retro leikjabúðir eru að selja hann fimmfalt dýrar. Jamm.

Draumurinn rættist í vikunni þegar ég náði loksins að kaupa mér japanska fótboltatreyju. Þetta lið heitir Sendai Vegalta og er ábyggilega ömurlegt en það er bara töff. Lacoste hlýtur að vera eitthvað mega dæmi hérna í Japan því að um daginn steig ég upp í lest á Yamanote línunni (aðal-línunni í Tokyo) sem var öll útötuð í Lacoste auglýsingum, að innan og utan. Það komast yfir 2000 manns í eina svona lest. Stórt.

Hot Punk

2005-05-05T08:29:00.000-07:00

Dagurinn í dag var akkúrat það sem ég þarfnaðist. Eftir að hafa eytt mest af þessari viku í að vakna seint og gera lítið þá vaknaði ég snemma í dag og fór af stað níu um morguninn einhvert út í rassgat að leita að plötum. Endaði í Kokubunji sem er algjört skítapleis. Náði að kíkja í eina plötubúð eftir að hafa leitað með hjálp Record Map 2005. Sniðug bók. Allavega, þá fór ég eftir þetta að hitta Kazuya (sem ég gisti hjá fyrstu tvær vikurnar af dvölinni minni núna og einn fyrsti japanski vinur minn) og konuna hans, Akiko, í Shibuya. Seinasta sem ég hafði heyrt í honum var þegar við töluðumst í síma á áramótunum þannig að þetta voru góðir endurfundir.

Við kíktum á kaffihús og spiluðum billjard. Svo fórum við öll saman heim til þeirra þar sem Akiko eldaði ofan í okkur mat og við enduðum kvöldið með að glápa á The Big One hans Michael Moore til að toppa af kvöldið. Að koma aftur í heimsókn eftir svo langan tíma minnti mig á hversu spennandi það var að koma hérna í september. Ég gisti hjá honum fyrstu þrjár vikurnar meðan ég var að sortera út íbúðarmál og svo flutti ég til Komagome. Ég hef vanist því svo rosalega að búa hérna að þetta var akkúrat sem ég þurfti á að halda til að koma mér aftur af stað til að nýta tímann minn betur meðan það er svona stuttur tími eftir. On the rills.

Secobar er orðin liðin tíð og heljarinnar lokapartí var haldið á laugardaginn síðastliðinn. Eftir að ég kom á staðinn áttaði ég mig á því að þetta væri eitthvað dæmi, en ekki bara einhver staður í Tókýó að loka. Ég hef spilað þarna hlutfallslega oftar en á nokkrum stað í heimi. En ég hef bara spilað á stöðum í Tókýó og Reykjavík þannig að það er ekki mjög mikið sagt. Ég varð samt eitthvað svekktur þarna að staðurinn væri að loka en partíið var heljarinnar gott og ég fór ekki með fyrst lest heim eins og venjulega. Hélt áfram lengur og skemmti mér drulluvel. Hitti marga góða vini og fór í sleik við þá alla. Kyssíkyssí.

Ég var svo pussuþunnur á sunnudeginum að ég gerði ekki nokkurn skapaðan hlut. Á mánudaginn hins vegar var vettvangsferð með skólanum á slökkvistöðina í Ikebukuro til að sjá hvernig maður á að haga sér í eldsvoða og jarðskjálta. Svo mexíkanskur matur með bekknum. Ef ég hefði fengið að ráða hefðum við öll farið að spila Power Smash 2 í einn og hálfan tíma í staðinn.

Ég var að renna í gegnum einar verstu 20 mínútur af tónlist sem ég hef nokkurn tímann lagt á mig. Svo er mál með vexti að Ian heitir sá maður sem að tók upp plötuna okkar Steina TZMP: The Album í Englandi. Sonur hans er, og hefur verið upprennandi transtónlistarmaður um nokkurt skeið og núna er hann loksins að ráðast í stórt verkefni sem er þessi plata sem er samblanda af transi og dáleiðslutali. Hann sendi mér og mörgum fleiri link á hlustunarsíðu fyrir plötuna og svo annan link á spurningalista í tengslum við viðbrögð við áhlustun. Ég er ennþá að baksla við spurningalistann því að ég veit ekki hvar ég á að hætta að dæma sköpunina hans. Hann er alveg sæmilega hæfileikaríkur strákur en þessi plata er mjög svo leiðinleg. Og trans. Sem er ógeð! Rétt strákar??

Hér er smellurinn á nýju plötu Soil & Pimp Sessions. Fyrir utan að vera eitt besta lagið þá var þetta lag valið sem fyrsti singull og myndband gert og læti. Geðveikislega heitt stöff. Svo er þetta alveg kickass á tónleikum. Svo leiðir þetta mig líka til að minnast á tónleikana sem ég fór á síðastliðinn laugardag.

Kíkti með Kevin og Lee, skólafélögum, á tónleikana sem þeir voru með á Shibuya Plug. Fyrir misskilning komum við sirka hálftíma of seint en það gerði ekki mikinn skaða því það sem við náðum af tónleikunum var einfaldlega geðveikt. Svo kröftugt djassband hef ég aldrei séð. Rokkstjörnur bara. Við hinkruðum eftir tónleikana og ég hitti á höfuðpaurinn til að gefa honum íslenska jazzdiska. Gaf honum disk með Sigga Flosa og einn með Óskari Guðjónssyni því hann hafði spurt mig um íslenskan djass. Svo var hann líka það smooth á því að bjóða mér frítt á næstu tónleika sína sem voru á miðvikudaginn og voru álíka geðveikir og hressir. Eina súra við það kvöld var að chilla á þessu klúbbakvöldi sem hélt áfram eftir tónleikana þangað til að fyrsta lest kom. Eina kúl við það var samt visjúalarnir hjá VJ-inum sem samanstóðu af japönskum 70's danskennslumyndböndum og ýmis konar furðulegheitum.

Með því að klikka á myndina hér að ofan þá fæst upp sigurvegari keppninnar. Sigurvegarinn er beðinn um að hafa samband með hvort blaðið hann vill eignast og svo er óskað eftir heimilisfangi.

Ef fólk hefur áhuga á japönsku fönki þá skilst mér að Osaka Monaurail séu frekar góðir. Ef ég rekst á eitthvað efni þá smelli ég því upp hérna. Keypti mér bók fræga grínistans Hiroshi, Hiroshi desu og er að berjast við að lesa hana þrátt fyrir pussumikið af kanji. Það er ódýrara að drekka sterkt áfengi heldur en bjór hérna. Rifnar gallabuxur og bolir með áletrun sem líkist miða af vískíflösku er geðveikt hot. Djass spilandi inni á klósettum á börum og veitingastöðum er geðveikt vel til fundið. Gleðilegt.

Dansþættir á nóttunni

2005-04-29T07:43:00.000-07:00

Nanaho var að flytja inn í nýja íbúð með þremur vinum sínum og þess vegna hélt hún partí í kvöld. Ég fór og hitti á nokkra vini hennar sem ég hafði hitt áður og svo nokkra sem ég hafði aldrei áður hitt. Mai kom og var jafn krúttleg og hún er alltaf. Það væri hægt að nota hana sem vopn. Til að mýkja andstöðuna. Ég þurfti að halda ræðu eftir matinn. Við drukkum bjór, vín og fengum Dom P gefins frá einum gestanna. Þetta var mjög þægilegt og gott partí.

Byrjaði að fá ofnæmis-reaksjón fyrir viku síðan og hápunkturinn var fyrir tveim dögum þegar ég gerði ekkert annað en að hnerra í heilan dag. Valdi þá besta tímann til að kíkja til læknis og fékk ofnæmislyf sem ég er byrjaður að taka. Og þau virka vel. Sem er gott.

Ég dett stundum inn á gamanþáttinn hans Takeshi Kitano. Ætlaði að segja allt of sjaldan en mér finnst hann ekkert voðalega skemmtilegur þannig að nei, ósagt skal það vera. Sést mikið á honum að hann sé orðinn þreyttur af þessu sjónvarpsbrölti. Þættirnir hans eru lang oftast byggðir upp á því á presentasjónum af einhverjum ótrúlegum sögum sem eiga að hafa gerst einhvers staðar í heiminum. Sagan sem var í gær var af einhverri Teresa Beggingcock, miðaldra breskri konu sem að þurfti að berjast vikunum saman til að fá þvottavélina sína lagfærða. Mér blöskraði hversu ómerkilegt þetta var. Piss piss.

Ég hitti Setsuko á fimmtudaginn og kenndi henni smá íslensku. Mitt í umræðu okkar um ákveðna íslenska bók sem henni langaði að lesa þá bað hún mig um að útskýra fyrir sér orðið "risabani" á japönsku. Titill bókarinnar innihélt þetta orð. Ef að mín orð yrðu beinþýdd yfir á íslensku þá myndi útskýringin koma einhvern veginn svona út:

Manneskja sem er rosalega hávaxin.. en ekki það.. drepa. Drepa þannig fólk. En ekki manneskja, svona maður sem býr í fjalli... allir hræddir við, rosalega hár og ógnvænlegur. Frá gamla tímanum. Hræðir börn. Semsagt, sá sem drepur þannig fólk. Hmm.. Nei, bíddu. Hetja. Já. Ummm.. Hetja.

Eftir að ég var búinn að láta þetta út úr mér þá fór ég að hugsa um hvað ég hafði virkilega verið að segja. Hún hafði kinkað kolli allan tímann og vissi greinilega alveg hvað ég var að tala um því að hún fullvissaði mig um að hún skildi og sagði eitthvað japanskt heiti sem að hljómaði eins og gæti passað við þessa lýsingu sem ég var að koma á framfæri. Maður gerir þetta stöðugt, kastar fram einhverjum sögnum og orðum í þeirri viðleitni að nálgast kjarna þess sem maður vill tala um. Bara stundum er það fyndið og stundum ekki. Hef komist að náttúrunni varðandi þetta.

Keppnistími. Núna eru verðlaunin í boði heldur vegleg. Val stendur um eintak af egg eða men's egg. Hið fyrrnefnda tekur fyrir lífshætti helaðs kvenfólks í Tokyo og hið síðarnefnda fjallar um mjög svo tískumeðvitað helað karlfólk. Datt í hug að það gæti verið fólk af báðum kynjum sem vildi taka þátt. Svo fylgir með þessu eintak af The Waseda Guardian sem er einstaklega stappfullt af engrish og fyndið blað sem ég talaði um hérna í pósti í fortímanum. Þriðji hluturinn er svo poki af dufti til að búa til drykkinn Pocari Sweat sem er einhvers konar orkudrykkur. Bónusinn er eitthvað svaka leynilegt dæmi sem ég segji engum frá. Það sem þið verðið að gera er að senda mér tölvupóst með mataruppskrift. Bannað að taka af netinu. Djók.

Secobar er að fara að loka á morgun. Seinasta partíið. Það þýðir að öll partíin sem að hafa verið þar flytja eitthvert annað. Það þýðir jafnframt það að ég mun líklega mjög lítið fá að spila næstu vikurnar meðan að nýjir staðir hafa ekki verið ákveðnir fyrir þessi kvöld. Verður gaman annað kvöld samt, allir prómóterarnir sem hafa verið með kvöld þarna sjá um sirka einn og hálfan tíma af opnunartímanum og það á eftir að verða troðið af góðu fólki þarna. Hlakka til.

Náði svo að komast yfir miða fyrir mig og tvo vini mína úr skólanum á Soil & Pimp Sessions á morgun. Fengum miðana á hálfvirði sem er mjög geðveikt. Golden Week er byrjuð sem þýðir bara ein vettvangsferð með japönskunni og svo frí restina af næstu viku. Öll dvdísskápssjónvarpstækin eru gengin út held ég, var of seinn. Keypti mér minniskortalesara sem spilar MP3 fæla en hann virkar ekki. Þarf að finna einhvern sem skilur japönsku til að lesa leiðbeiningarnar.

Hakobu

2005-04-24T02:32:00.000-07:00

Þegar ég finn mér ekkert að gera fer ég oft og vel einhvern random stað í Tokyo og skoða. Ég fer ekki á algenga staði eða túristastaði, heldur vel ég eitthvað af handahófi og þá eitthvað í útjöðrum Tokyo. Í dag kíkti ég til Kita-Senju sem er rétt norðan við aðalkjarnann. Ég hlýt að hafa eytt 3 klukkustundum í eitthvað speisað labb en það góða sem kom út úr því var að ég fann eina bestu engrish fatabúð sem ég hef nokkurn tímann rekist á. Hræódýr líka, fékk síðerma bol með bulli á fyrir 600 yen sem er ekki nema 360 kall íslenskar! Usssss.

Ég man ekki hvað ég gerði á fimmtudag. Það hefur ekki verið neitt rosalega merkilegt.

Fékk tölvupóst frá Kato á föstudeginum þar sem hann bað mig um að fá að gista eina nótt áður en hann fengi hótel. Ég kvað það vera ekkert mál og föstudagurinn endaði þá með því að við fórum á smá fyllerí. Það sem meira var þá var ég að spila á Secobar sama kvöld. Eftir að ég var búinn að preppa settið fyrir kvöldið þá fórum við af stað til Shinjuku og hittum á tvo manga-teiknandi vini hans Kato, Uno og Kihachi. Mín vera þarna dróg meðalaldurinn niður um sirka 15 ár. Fokking gamlir gaurar maður! Fórum og drukkum bjór og átum mat á izakaya nálægt stöðinni. Þegar klukkan sló 10 fórum við svo til Shibuya.

Ég byrjaði ekki að spila fyrr en korter í tólf og spilaði rétt í hálftíma. Viðburðurinn var lokapartí Third-Ear á Secobar. Staðurinn lokar um mánaðarmótin og kvöldin þeirra verða að flytja annað. Anyhoo, spileríið var skemmtilegt og svo rétt náðum við seinustu lest aftur heim þar sem var drukkið áfram til 3, eða þangað til að við vorum báðir að deyja úr þreytu.

Einhverjum vini Kato fannst það geðveikt sniðug hugmynd að kíkja svo á fiskimarkaðinn Tsukiji eld-eldsnemma um morguninn í morgun-sushi. Það endaði því með því að við vöknuðum hálf-sjö, eftir þriggja tíma svefn, til að éta hráan fisk með hrísgrjónum. Var ekkert spenntur yfir þessu til að byrja með en þegar ég var í lestinni á leiðinni þangað byrjaði ég fíla þessa hugmynd betur og betur. Hrár fiskur í morgunmat, fiskilykt, öskrandi fisksalar, fisksalalykt.. uppskrift að veislu fyrir skilningarvitin. Svo var þetta bara fínt, allt nema þegar allt fólkið ældi niður hálsmálið á mér.

Inná sushistaðnum voru þessir tveir bandarísku gaurar, greinilega komnir af einhverju djammi, báðir með bjór í hönd og étandi sushi-ið sitt hægt yfir samræðum. Mikið I don't care if people overhear this conversation vibe þarna, aðeins of mikið kannski. Fékk það á tilfinninguna að þeir hefðu verið að horfa á Sideways rosalega mikið og hefðu fengið þessa rosalegu hugmynd að flýja til Tokyo og eyða viku saman og væla í hvorum öðrum hversu í tengslum við tilfinningar sínar þeir eru. Mikið af "You know I'd do anything for you, right?", "I have a great relationship with my mom" og "I promised that I'd take care of the horses". Besta við þetta var að þeir litu báðir svipað út eins og gaurarnir í Sideways, nema að Paul Giamatti gaurinn var alveg sköllóttur og hinn karakterinn var ekki með neina fætur né hendur.

Komst loksins höndum yfir vídjó af þessum snillingi að taka "sett". Tekið af heimsmeistarakeppninni í skífuþeytingum fyrir fjórum árum. Nokkuð gamalt en geðveikt fresh. Ótrúleg færni. For rilla.

Svo fékk ég loksins líka þetta hérna vídjó af mér að taka Alien Millennium á Iceland Week 2005 viðburðinum í Chiryu um daginn. Það mun teljast sem fyrsta skipti sem að TZMP (mínus the honorable Mr. Zuckakis) treður upp í Japan. Smá bónus í endann á vídjóinu, (reason: kann ekki að klippa svona fæla niður) Ríðum yfir sandinn-lagið þarna sungið af IJCE Iceland featuring Earl Mondeyano. Afsaka gæðisskort.

Keppnin frestast á næsta póst því að ég hef ekki náð að kaupa þetta sérstaka element sem vantar í vinninginn. McDonalds setur eitthvað ógeð í allan matinn sinn, fékk í magann meira að segja frá sjeiknum þeirra. Ábyggilega einhvers konar mygluð dýrafita. Golden Week er að koma sem þýðir langt frí. Sá Pride í gær og það sökkaði dálítið. Samt skárra en súmó.

JERNALIZM

2005-04-20T05:13:00.000-07:00

Á föstudaginn síðastliðinn fór ég með skiptinemahóp á Carl Craig sem var að spila Yellow. Það var mjög fínt. Strákarnir drógu með nokkrar stelpur sem voru aðeins of miklar gelgjur og aðeins of lítið djamm. Ein stelpan, Lisa, var aðeins of mikið scat fyrir minn smekk. Þegar ég sagði henni að ég væri frá Íslandi sagði hún:

"Oh, Iceland?.. Which part?"

Ég sagði bara "Reykjavik". Þá var hún alveg "Yeah, I been there.. Blue Lagoon, right?" Klukkutímunum saman á eftir þetta þá var ég hugsandi með mér: Bara ef ég hefði sagt við hana "You know.. the south west, near Sjúddannámér. Right next to the ferris wheel. You know, right?"

Ég var í þessu að fullkomna minn heimaeldaða nautahakks rétt sem að ég er búinn að malla mér af og til. Mjög einfalt dæmi. Hakk, hvítlaukur, laukur, soja og svo fimmta elementið sem er einhver vökvi (í glerflösku) sem ég pikkaði upp í 100 yena búð um daginn. Skil ekki hvað stendur á flöskunni. Þetta er eitthvað rosalegt.

En að ógeðslegri hlutum. Ég skil ekki hvað þetta er en ég hef nýverið að lenda einstaklega mikið í því að mjög illa lyktandi fólk hefur verið sitjandi nálægt mér í lestarferðum í og úr skóla. Þá á ég við róna og ýmist annað huldufólk. Svo finnst mér furðu sæta hversu náttúrulegir allir Japanirnir eru í lyktinni. Eins og þeir vilji ekki móðga skítuga rónann sem var að kúka á sig fyrir 50 sekúndum. Ég held að þetta sé eitthvað samsæri sem að rónarnir eru með á móti mér. Þeir hittast og senda alltaf einn í einu til að rúnta um og finna mig. Fjörtíu svona skipti í viðbót og þá verð ég geðveikt reiður.

Laserdiskasöfnunin gengur mjög vel eftir ferð til Koenji. Hef verið að kíkja núna næstum á hverju degi í plötu- og laserdiskaleiðangra. Núna er Indiana Jones safnið klárað og Cliffhanger og Big Trouble In Little China komnar í safnið! Fireball.

Rakst á þetta um daginn þegar ég var að reyna að finna mér stað þar sem tennis-spilun er möguleg. Ástæðan fyrir því er sú að ég er búinn að vera að spila Power Smash 2 mikið uppá síðkastið og fannst það vera rökrétt þróun að fara að prufa spila útgáfuna sem inniheldur ekki í sér pinna, takka og hreyfingarleysi. Allir hóparnir innan skólans sem að eru að transa tennis eru með heimasíðurnar sínar á japönsku sem ég skil ekki þannig að ég ákvað að fresta þessu. Þannig að ekkert varð úr því. Í bili. Og að öðru.

The Waseda Guardian er best. Í tíma hjá síbankandi listakonunni var nýjasta tölublaðið af þessu nemendarekna tímariti stöðugt að bjarga mér. Allir pennarnir fyrir þetta blað eru japanskir og þeir skrifa á ensku. Fyrir utan alla bjöguðu enskuna þá reynir hver einn og einasti penni að tækla eitthvað mjög alvarlegt málefni. Vandamálið er það að flestar greinarnar koma mjög barnalega út og sumar eru gjörsamlega óskiljanlegar. Leiðarinn að einu blaðinu útskýrði vandræðin sem að japanskir salaryman eru að lenda í vegna þess að skortur af kolum frá Kína mun valda því að þeir geta ekki borðað jafn mikið af Yakitori kjúkling og áður. Samkvæmt greininni mun þetta valda fleiri sjálfsmorðum meðal þeirra. Til að taka annað dæmi, skoðum þennan opus d'engrish úr grein um auglýsingabransann:

Mjög djúpt.

Hérna er nýjasti smellurinn úr smiðju Neptunes. Byrjaður á bókinni sem ég þarf að lesa fyrir Japan-Kóreu áfangann, mjög athyglisvert og flókið. Hver vissi að Kórea væri land og hefði sögu? Með mikið af karakterum og atburðum. Ekki ég. Kominn nokkrar blaðsíður áfram og er spennandi. "Phonology and Phonetics" kúrsinn er líka byrjaður að verða athyglisverður. Er líka hægt og hægt að komast að því að ef maður er í sparnaði þá getur maður voðalega lítið gert af sér eftir skóla, alveg eins og heima á Íslandi. Kominn með sirka helming af verðlaunum fyrir næstu keppni. 100% fyrir næstu færslu.

Kraftwerks

2005-04-14T22:55:00.000-07:00

Eitt sem mér láðist að minnast á í seinustu færslu var hljómsveitin sem að var að spila á kvöldinu á Secobar sem ég fór á seinasta föstudag. Hljómsveitin Himawari var merkileg fyrir þær sakir að þetta er mesta Björk klón sem ég hef nokkurn tímann séð. Einn gaur og ein skrýtin stelpa sem kópera stílinn hennar Bjarkar mega-mikið. Performansið hjá henni var rosalega spontaneous og art-ful. Ég var "flabbergasted" að horfa á þetta. Björk er orðin tónlistarstefna.

Ég hef ekkert lagt í það að skoða japönsku tímaritin. Kanji, no good. Hins vegar er finnst mér gaman, í þessi fáu skipti sem ég geri tilraunir, að glugga í þessu fáránlegu ganguro tískublöð. Besta dæmið er Men's egg. Myndin hér að ofan kemur úr því blaði. Það blað er karlmanns-útgáfan af blaðinu egg sem að allar heluðu ganguro gellurnar í Shibuya lesa. Þú getur fundið alls konar tips um hvernig þú átt að klæðast, fullnægja kynlífsdúkku, hvaða litbrigði af gráum er geðveikt flott í hárið og svo framvegis. Meðmæli.

Hip hop kvöldið sem að Hiro var að spila á var einstaklega glatað. Ég kíkti þangað á mánudeginum. Eina sem að kom út úr þessu var að ég fékk að sjá Club Nuts í fyrsta skipti og að sjá hversu mikil samkeppni er á plötusnúðamarkaðinum hérna. Þetta var mánudagur og það var enginn þarna. Samt var partíið fram til morguns og það voru ekki meira en né minna en 16 plötusnúðar, helmingaðir upp í tvö herbergi. Bilað!

Kíkti aðeins til Odaiba í gær í von um að geta skeitað eitthvað örlítið. Endaði með því að ég kom á svæðið þar sem var gott að skeita, las skilti sem stóð á að brettið yrði tekið af mér og fór í burtu. Allur rebel hugsunarháttur er horfinn. Ég hefði geðveikt átt að klæða mig upp eins og Christian Slater og svo bara hrækja á öryggisvörðinn þegar hann hefði komið. "It's a free country, dude. Don't harsh my mellow!" Þú veist. Allavega, þá var líka gott að kíkja aðeins út úr borginni, jafnvel þótt að þetta sé alveg jafn mikil steinsteypugeðveiki og þegar innar er komið. Bara rólegra og með strönd og meira af Disney búðum.

Skólinn er allur kominn á fullt skrið núna. Allir tímarnir eru fínir nema listatíminn. Mér leiddist svo mikið seinast að ég reiknaði út hversu oft kennslukonan myndi banka í töfluna það sem eftir væri annar, svona sirka. Fékk út töluna 4608 skipti. Skrifaði niður öll skiptin sem hún bankaði í 5 mínútur og margfaldaði það upp til að fá út töluna fyrir hvern tíma. Svo reiknaði ég út önnina og dróg frá þann tíma sem hún var búin að kenna. Var verulega að spá í að skipta yfir í annan áfanga en kennarakonan er að kovera athyglisvert dót nema að hún gerir það á mjög manískan bankandi hátt.

Eftir mikið fiff held ég að ég sé mögulega búinn að redda mér miða fyrir mig og tvo skiptinemavini mína á Soil & Pimp Sessions tónleika síðar í mánuðinum. Ég hélt að við gætum verið góðir á því og gætum bara í rólegheitum fundið miðasöluna og keypt okkur miða en þegar ég tjekkaði fyrir nokkrum dögum á heimasíðuna þeirra þá komst ég á því að það var uppselt. Og það á alla 3 tónleikana sem verða þrjá daga í röð á Plug í Shibuya. Fiffið var það að ég þurfti að hringja í einn gaurinn í bandinu og biðja hann á sem minnst bitch-legan hátt um að redda miðum fyrir okkur þrjá. Sem betur mundi eftir samtali okkar á Secobar eftir tónleikana þeirra þar og sagðist ætla að reyna að redda því og svo hafa samband. Núna er það bara fingers-crossed.

Breeding Ground djam-sessjonið var svo í gær og var mjög fínt þrátt fyrir að það var mjög lítið af fólki þarna. Hápunktur kvöldsins var þegar að það kom mjög fullur gaur uppá svið. Búið. Ekki alveg, stjórnandi kvöldsins byrjaði að óska gaurnum til hamingju með afmælið og söng afmælissönginn fyrir hann. Smátt og smátt kom hljómsveitin inní lagið og þetta varð að massívasta afmælissöng sem ég hef heyrt. Það næsta sem fulli gaurinn sagði var "Yo, my birthday is September 21st, man.."

Mark er að fara að millilenda hérna á mánudaginn og ég ætla að hitta hann í kvöldmat hjá flugvellinum. Long time of no seeing. Svo er væntanlega plötuleit á sunnudaginn. Hittingur í Yoyogi Park með Íslendingunum í Tokyo á laugardaginn. Og í kvöld hittingur með Yuhei og fyndna vini hans sem býr í Kyoto. Núna er það þvottur, tiltekt og Donny Hathaway áhlustun.

Fokkings heitt

2005-04-10T08:21:00.000-07:00

Manneskjan sem kennir mér Cultural Interaction Between East and West in Art kennir okkur á engrish. Og svo er hún með manískan ávana að setja punkt á eftir öllu sem hún hripar niður á töfluna. Og tví, þrí, fjórkrota ofan í sama dótið. Og banka í töfluna þrisvar til að undirstrika það sem hún er að segja. Sem gerist oft. Enskan hennar er mjög fín, hún notar however í staðinn fyrir but og notar auspicious voðalega mikið en það erfiða við enskuna hjá henni að oft getur maður ekkert ráðið úr henni. Sem dæmi, þetta:

"Cherry blossom" trén eru fullblómstruð hérna í Tokyo og núna um helgina var rosalega mikið af partíum og fólki sitjandi undir þessum trjám drekkandi áfengi. Mér var boðið í eitt partí hjá "host family pabba" hans Jared, en hann er einn af þessum bandarísku dudes í skólanum. Þar sem að mér finnst hann vera allt of mikið dude og ég meika bara ákveðið mikið af fylleríssögum þá ákvað ég að segja pass. Ég kíkti hins vegar á Ueno Park á föstudaginn. Svona leit það út.

Í umhverfi almenningsgarðsins var svo flóamarkaður sem að gamalt fólk og rónar stóðu fyrir. Væri ekki frásögum færandi nema hvað að ég náði þessum svakalega díl á LaserDiskum hjá frávita heimilisleysingja og vinkonu hans. Þau voru með bunka af LaserDiskum sitjandi í sólinni, bíðandi eftir því að verða fjarlægðir. Það sem ég fékk hjá þeim var: Hayao Miyazaki myndirnar My Neighbor Totoro + Nausicaa: Valley Of The Winds og sex klassískar James Bond myndir. Allt þetta fyrir tæpar 1000 krónur íslenskar. Fokking meik!

Síðastliðinn miðvikudag var svo komið að því að hitta á hana Setsuko, rúmlega sjötugan nemanda minn, og kenna henni smá íslensku. Henni langar mest af öllu að geta lesið íslenskar bækur og hún er núna að fara að byrja á sínu þriðja ári í íslenskunámi í Waseda. Fokking klikkuð gella! Rétt strákar?? Allavega, mjög almennileg kona og seinasta kennslustund var alveg "mega". Fyrst að kaffihúsið sem við hittumst alltaf á var yfirfullt þá fór hún með mig í risastóra almenningsgarðinn hinum megin við götuna og útskýrði sakura (cherry blossom trén) fyrir mér í klukkutíma. Þess á milli kenndi ég henni orðin önd, tjörn, tré og garður. Fyrir þetta chill = 5000 yen. Eða 3000 krónur.

Föstudagurinn fór í djamm á Secobar á seinasta kvöld electronicPUB, "shin-ding-ið" sem að Third-Ear héldu alltaf á nokkra vikna fresti. Laugardagurinn var svo þynnka framan af en svo kíkti ég í heimsókn til Miyuki og við elduðum pönnsur. Ákvað að deila auðnum, þessum 5 pökkum af pönnukökumixi sem ég fékk frá íslensku IJCE meðlimunum, og við gerðum pönnsur með laxi, gúrku og wasabi-sósu (mega-gott) og svo venjulegar dessert-pönnsur. Smá Guernica Live DVD gláp og svo chill sem endaði súran þynnkudag alveg ágætlega.

Í nýjustu herferð Asahi bjórframleiðandans þá eru þeir að bjóða fólki að senda inn miða (eða eitthvað, ég hef ekki hugmynd) til þess að vinna ísskáp með sjónvarpi og dvd spilara, allt á sama tíma. Í einni græju. Fólk elskar bjór, og fólk elskar sjónvarp. Mjög einfalt. Klassi.

Sunnudagar í Yoyogi Park eru geðveikt fínir, og líka eini tíminn sem er eitthvað að gerast þar. Svo framarlega sem ég veit. Þar troða upp alls konar steiktar, og ekki steiktar hljómsveitir, þar er flóamarkaður og svo geðveikt mikið af fólki. Við fórum þarna nokkur saman, skiptinemar úr skólanum og spiluðum extreme íþróttir og hlustuðum á hljómsveitir. Það var gaman. Það merkilega sem kom út úr þessum dag var að ég fann mér geðveikt rólegan stað með hofi og fínum garði innan í allri geðveikinni sem er Harajuku. Eina sem ég þurfti að gera var að labba í 2 mínútur útfrá einni aðalgötunni. Ef þú kemur, eða hefur komið, einhvern tímann hingað þá veistu að þessi staður er bara öskrandi smábörn og goth pakk að mála sig, geðveikt hátt og in your face. Ojj, goth pakk.

Hiro, sem er einn af meðlimum "alþjóðlega klúbbsins" í Waseda, er að fara að spila á morgun á hiphop'n'r&b kvöldi á einhverjum klúbb og ég ætla að tjekka á þessu eins og ég lofaði, þótt ég sé ekkert geeeeðveikt spenntur. Svo er það bara undirbúningur fyrir næsta djaem-sessjon á fimmtudaginn. Svo bara skóli. Og.. eitthvað.

Passion is a Fashion

2005-04-05T01:22:00.000-07:00

Næst seinasta kvöld IJCE Iceland hérna var kíkt út á lífið. Ég hitti þau á American Bar nálægt Shibuya lestarstöðinni og sötrið byrjaði. Siggi hitti einhvern gaur frá Yohji Yamamoto. Svo talaði Jói við hann. Svo reyndist hann vera einhver handjob-gefari sem vann í búðinni en ekki á skrifstofunni. Svo fór hópurinn á Ruby Room. Þar splittaðist hópurinn upp og við María, Jói og Saga fórum á The Room þar sem live band var að spila og svo DJ'ar. Fyrir utan að vera bombugaman var þetta fyrsta skiptið sem ég hef heyrt band spila kover af Apache, og það frekar vel.

Laugardaginn markaði endalok ferðalagsins hjá íslenska IJCE hópnum. Seinasta kvöldið fór í mat og smá bjórdrykkju og ég slóst með í það. Seinasti bjórinn varð til þess að ég breytti plönunum því að ég var búinn að missa af seinustu lest. Eftir að ég kvaddi þá kíkti ég yfir á Secobar til að athuga hvað var á seyði. Fyrst að það var ekkert sniðugt í gangi þá ákvað ég að kíkja á skrifstofur Third-Ear og athuga hvort að það væri einhver sem ég þekkti þarna. Ég endaði svo með því að chilla og spjalla með Hibiki, Yasu og þriðja gaurnum sem ég man ekki hvað heitir (þeir þrír = grafíska deildin hjá label-inu) þangað til að fyrsta lestin kom. Mjög fínt.

Skólinn byrjaði í gær og ég önnin lítur vel út. Er að taka japönsku, áfanga um "Japanese phonology", listakúrs, einn um tengsl Kóreu og Japan og svo einn viðskiptafræði. Viðskiptafræðin lítur vel út, gaurinn er hinn afslappaðisti og á ábyggilega eitthvað met í því að fara allt í einu að tala um eitthvað bull sem tengist náminu ekkert. Í einum tíma náði hann að útskýra fyrir okkur hvernig maður talar ensku með filippeyskum hreim, indverskum hreim og svo japönskum. Þetta allt meðan að hann kynnti okkur nemendunum alla forsögu hans og áfangans.

Gaurinn sem kennir Kóreu-tengda áfangann er líka mjög hress. Hann er víst rosaleg stjarna í sjónvarpi og á seinustu önn þurfti hann oft að enda tímann snemma út af því að hann þurfti að stökkva í útsendingu. Svo bauð hann öllum bekknum út að éta og í sjónvarpsstúdíó eitt sinn hvort. Hann er líka með þetta dæmi þar sem að hann virðist ekki geta sagt stafinn 'R'. Allt sem hann segir er með L-i. Svo virðist vera að það sé vafasamt fyrir forsætisráðherrann að heimsækja Yasukuni hofið á hverju ári út af hermönnunum sem að það heiðrar sem gerðu wallclimb í sinni tíð.

Kirsuberjatrén eða japanese cherry blossom trén eru byrjuð að blómstra og ná hámarki um næstu helgi. Þá detta allir í það. Samkvæmt hinum gamla sið Hanami. Ég ætla að halda uppá það með því að kíkja á Yumi, Marcellus og félaga í Yoyogi Park en það hittast þau alltaf á hverju ári. Party time.

Fyrsta lagið sem ég klára í langan, langan tíma. Kominn með nýja aðferð að reyna að klára bítin sem ég klára. Hún virkar ágætlega hingað til. Valdi besta tímann reyndar, á að vera að vinna að einhverju dóti til að gera með Hiroki el Psychotica Drumero Murakami. Work is work.

Kemur af plötu sem að þessi japanska gella og frægi hljómborðsspilarinn tóku upp saman þegar diskó-tímabilið var í the midnight zone. Hress diskóslagari. Söngkonan er reyndar ekkert spes en þetta lag er bara of "funky" til að vera upptekið og á plötu. Var verið að endurútgefa albúmið sem kallast Butterfly.

Komið nóg í bili. Tek tillögu Arnaldar vel og ætla að reyna að bomba fleiri færslum með styttra millibili og skrifa þá örlítið minna. Eða reyna það. Er búinn að komast að því að það er einfaldlega allt ógeðslega gott á matseðlinum á Ootoya. Virðist ekki geta fundið almennilega engrish boli lengur. Japönsk kvikmyndasándtrökk frá 9. áratugnum eru eiginlega undantekningalaust leiðinleg. Maturinn er til.

The Licking Of The Knife

2005-04-01T02:04:00.000-08:00

Fyrir þennan Íslands tengda viðburð í Chiryu þá þurfti ég að bomba af tæpum klukkutíma löngu prógrammi. Gefið, þá var þetta erfitt verkefni en ég náði einhvern veginn að gera það miklu erfiðara fyrir mér. Tuttugu og fimm mínútur af japönsku tali eru tuttugu og fimm mínútur af japönskum texta. Á japönsku. Sem betur fer fékk ég hjálp hjá Miyuki þannig að ég náði að bomba þessu saman á góðum tíma og ná að chilla smá dagana áður, með textann tilbúinn.

Þriðjudeginum áður en ég fór kíkti ég á viðburð á vegum Nike sem var til að kynna nýja línu af klæðnaði og myndina Ginga sem að Nike sponsoraði og fjallar um fótbolta í Brasilíu. Þetta var mjög kúl staður sem þetta var haldið á. Á frekar stórum fótboltaleikvangi. Svæðið sem partíið var í var búningsklefa-hluti húsnæðisins og svæðið þar í kring. Einnig gat maður komist aðeins út á völlinn þar til að öryggisverðirnir stoppuðu mann af. Myndin var bæði sýnd inni á stórum skjá og þá var henni líka varpað þvert yfir völlinn á sætin hinum megin á leikvanginum. Fyrir viðburðinn voru svo búnir til sérstakir viðar-platformar sem að fólk gekk á og dansaði. Sérstaklega fyrir þetta event var svo gaurinn sem að gerði öll málverkin sem sjást í myndinni fenginn til að mála myndir á plankana. Heimildarmyndin sjálf var mjög góð og mikið af flottheitum. Mæli með henni eindregið. Fyrsta lagið hjá Gilles Peterson var mjög gott brasilískt chillout fever song og svo fór hann bara að spila drum'n'bass mjög fljótlega eftir það en þá þurfti ég að fara og ná seinustu lest.

Iceland Week 2005. Þann 24. fórum við öll saman með lest til Chiryu níu um morguninn. Þegar við komum í bæinn fengum við hádegismat sem var bento með rækjudæmi. Um kvöldið var okkur svo boðið í móttöku þar sem að fólk úr lókal stjórnmálum og alls kyns fólk sem að tengdist viðburðinum kom og bauð okkur velkomin í bæinn. Gömlu kallarnir voru hressir. Spurðu Maríu af hverju hún væri svona falleg og spurðu mig hvort að ég hefði prufað að drekka mjólk. Af klæðskiptingi.

Daginn eftir vöknuðum við snemma og fórum á staðinn þar sem Iceland Week viðburðurinn átti að fara fram daginn eftir. Þegar við komum á svæðið vorum við sett í það verkefni að þýða bréf frá japönskum skólakrökkum yfir á íslensku. Af þessum sirka 1000 bréfum sem að okkur var falið að þýða þá náðum við að klára rétt yfir 200 stykki. Restina brenndum við og hlógum mikið á meðan.

Við heimkomuna (gistum við hliðina á hofinu á myndinni) tóku nokkrar kvensur á móti okkur sem höfðu eldað ofan í okkur öll. Svo mætti konan á svæðið sem að rak pleisið sem við gistum í og deildi geðsýki sinni með okkur yfir góðum mat. Pínu klikkuð kerlingin en almennileg. Hún gat ekki munað hvað fólk hét né hvers lenskt það var sem mér fannst dálítið spes.

Sannleiksstundin kom loksins daginn eftir þegar ég flutti tæplega klukkutíma langa fyrirlesturinn en hann einmitt innihélt í sér fyrsta semi-live performansið hjá TZMP í Japan. Til þess að fylla uppí prógrammið ákvað ég að taka Alien Millennium því að þemað átti svo vel við þennan viðburð. Ég vissi að ég hafði valið rétt þegar ég sá Anal Sex in Iceland básinn á staðnum. Og Aliens and Dicksucking básinn.

Eitt sem mér fannst alveg ótrúlega fyndið var að eftir kynninguna kom Jun (einn af japönsku meðlimum IJCE) og spurði mig út í textana. Þegar að ég sagði honum að ég hafi sagt "anal sex" í laginu kom einhver rosalega hneykslanlegur svipur á hann. Svo þegar hann var búinn að kompósa sig aftur sagði hann:

"Ehhmm.. you like..?"

Honum fannst þetta orðaval í lagatextanum svo rosalega merkilegt að hann fór strax eftir móttöku upplýsinganna og útskýrði þetta fyrir öðrum IJCE meðlim afsíðis svo að aðrir gestir staðarins væru ekki í hættu að yfirheyra slíkan sora.

Mættum fyrst af öllum á lestarstöðina þar sem við tókum svo tengilestina á EXPO svæðið. Biðum í klukkutíma og komumst inn og hlupum í Hitachi skálann að sjá 3D geðveikina sem þeir voru með á boðstólum. Þegar það var komið út af því þá var labbað af stað til norræna skálans og labbað þar í kring þar til að við áttum að hittast aftur hjá norræna skálanum til að kíkja í kaffi. Rakst á Ernu, systir hans Össa og við fengum okkur kaffi og hlustuðum á ræðu hjá þurra Finnanum sem að er aðal numero uno hot shot gunslinger gaurinn sem að sér um þetta dæmi fyrir öll Norðurlöndin.

Robot Fun City tók við. Til kynningar voru þau vélmenni sem eru "að vinna" á EXPO og svo vélmenni sem eru notuð til að ræða við gamalt fólk og passa börn. Aðal crazyness-ið var PaPeRo sem er lítið krúttlegt róbot sem er notað í barnapössunar tilgangi. Fyrir utan að vera eitthvað mega dæmi sem að hægt er að tala við þá var þetta líka með slatta af snertiskynjurum og þekkir fólk. Klikkað. Svo var þessi selur sem að gerir ekkert nema að veina þegar maður klappar honum. En heimskt.

Parísarhjólið og útsýnið yfir svæðið var indælis upplifun. Þegar svona var liðið á daginn var ekki hægt að komast lengur í vinsælustu skálana án þess að þurfa að bíða í 50 mínútur eða lengur. Þá var ákveðið að taka eins mörg lönd og hægt var, það var þau sem voru eitthvað sniðug. Við þræddum Asíu og kíktum til Sádí Arabíu, Yemen (sem var geðveikt), Qatar, Mongólíu, Kazakstan og Kína. Kórea var geðveikt mikið crazyness. Fyrir utan að vera með rosalega flott innréttaðan stóran skála var til sýnis nýtt cyber-TFT LCD risasjónvarp og svo 3D HD animation mynd. Til að horfa á þessa mynd þurfti maður bara ósköp venjuleg gleraugu (ekkert eitthvað monster unit) og það sem var mega-space var að hún var í hi-definition og brjálað skýr myndin. Orð fá því ekki lýst hversu rosalega "impressive" þetta var. Fokkings töff.

Annað sem var geðveikt gott þarna var skáli Rúmeníu. Eina sem var þarna inni var eitt risastórt tannhjól, slatti af brúðarkjólum og svo plasma skjáir sem voru að sýna fyndnasta vídjó sem ég hef séð í lengri tíma. Vídjóið sýndi 100% alvarlega nútíma danslist. Þetta var bara eitthvað fólk að dansa um eins og fífl. Besti hlutinn var alvarlegi gaurinn sem að hélt alltaf áfram að horfa í myndavélina meðan á dansinum stóð. Augnráðið hans var svo ákveðið að ég held að hann er ábyggilega sitjandi núna í Rúmeníu einhvers staðar, geðveikt ánægður með að hafa tekið þátt í þessu.

Pólland fær verðlaun fyrir að vera með ruglingslegasta skálann. Við Jói og María löbbuðum í gegnum hann og manni fannst alltaf eins og maður væri að fara á móti umferð. Svo var einhver geðveikt tilgangslaus saltnáma í húsinu sem átti víst að toppa alla hina geðsýkina sem kom á undan. Ruglingslegt.

Japans skálinn kíktum við á í lokin og var fínn endir á klikkuninni. Það var dálítið löng röð sem endaði eiginlega ekki fyrr en að skálinn var að verða búinn. Allar upplýsingarnar í Japans skálanum voru mjög flott settar fram og hann bar af hinum þegar að kom að praktík. Í miðjunni var besti hlutinn en það var risastór kúla sem maður stóð inní og margir myndvarpar vörpuðu vídjói á allan flötinn inní kúlunni til að gefa 360° crazy feeling. Þetta var mjög einfalt vídjó þar sem maður byrjaði í skýjunum og flaug síðan niður og svamlaði um í sjónum. Mjög flott.

Bjór. Hérna eru myndir sem ég tók af símanum svona rétt á meðan ég er að bíða eftir myndunum frá Jóa sem ég pósta síðar.

Það sem fylgdi ferðinni til Chiryu var að við fórum svo öll saman til Kyoto. Allir ákváðu að gera sitt hvoran hlutinn þegar við komum og hópar mynduðust. Ég kíkti með Jóa, Sigga og Lofti í japanskt baðhús til að þvo af okkur skítinn. Eftir það hitti ég svo á Mikael sem er að læra hérna og við spjölluðum. Eftir það kom hópurinn saman aftur og við fórum á staðinn sem við gistum á, hús foreldra Maro.

Daginn eftir kíktum snemma af stað og bombuðum öllu draslinu inní skápa á lestarstöðinni og héldum á meira flakk. Flakk dagsins innihélt meira af túristabrölti en einhverju öðru. Kíktum í tvö hof og sáum eins og við gátum af "hefðbundnu" Kyoto. Þegar fór að líða á kvöldið þá hittum við María og Loftur svo á Dóra, Sigga og Kristófer sem eru að læra í Kansai Gaidai háskóla rétt hjá Osaka og við fórum á happy hour á The Hub sem er skítug útlendingabúlla, oj hvað ég hata útlendinga. Um kvöldið sameinuðumst við öll í einn ofurhóp sem að fór saman á ítalskan veitingastað og svo í karaoke. Svo var það bara næturrútan heim.

Þessi næturrúta leit út eins og David Lynch hafi sponsorað hönnunina. Allt í fínum teppum og ljósakrónum sem áttu engan veginn heima í rútu. Svo var þessi rúta með sæti sem voru sérstaklega gerð til að halda stríðsföngum vakandi. Ég náði kannski að sofa í 4 mínútur af þessum sjö tímum sem ég hélt augunum lokuðum á ferðalaginu. Komum til Shinjuku um 5 leytið og svo tvístruðust allir til síns dvalarstaðs eins og fólk gerir venjulega eftir svona ferðir.

Miðar smá áfram í kollabó málum með trommaranum góða, erum að fara að gera 3 lög saman væntanlega mjög fljótlega. Skólinn byrjar á mánudaginn. Íslendingarnir fara heim a laugardaginn. Kirsuberjatrén fara að blómstra bráðum sem þýðir part-eyyyyy HI-FIVE! Þessi færsla er 100% fyrstaaprílsgabbslaus.

The President

2005-03-20T04:28:00.000-08:00

Ég er kominn með leið á því að þurfa að passa mig á því að stíga ekki í ælu þegar ég kem heim á kvöldin. Þetta fylgir vorinu líklegast. Það skiptir síðan varla neinu máli hvaða dagur vikunnar það er, það virðist alltaf vera í hið minnsta ein æla til að passa sig á á lestarpallinum. Á japönsku er það kallað 'platform pizza'.

Það er orðið svona. Áhugi minn á First Kitchen er dáinn og það hefur nýr veitingastaður tekinn við. Ég bara get ekki haldið áfram að dæla þessum gómsætu majónesfylltu ruslmats-einingum ofan í trektina mikið lengur meðan að ég hef fundið ljósið í Ootoya. Þeir bjóða einvörðungu uppá japanskan mat og allt sem ég hef bragðað á matseðlinum er svo gott að ég fyllist allur af útópískri gleði post-eating.

Eitt annað burger-tengt. Sniðuga fólkið hjá McDonalds er alltaf að koma með skemmtilegar nýjungar og það nýjasta er þessi framúrstefnulegi Teriyaki Egg borgari. Ákvað það í dag að prufa hann og hann var vægast sagt ógeðslegur. Rosalega uppátækjasamt lið alveg hreint. Alltaf þegar að það kemur nýr borgari þá er það bara einhver gamall borgari nema með eggi eða auka káli eða eitthvað annað sem að brýtur öll lög í hamborgaraiðnaðinum. Meiri metnað, takk.

Fékk loksins einkunnirnar mínar í vikunni og var mjög ánægður með þær. Fékk A- í þremur áföngum og A í tveimur. Önnin var frekar róleg hjá mér en það tók að blása undir lokin. Ekkert free ride en ég verð að viðurkenna að þetta var auðveldara heldur en að ég var að búast við af námi á háskólastigi.

Fimmtudagurinn síðastliðni innihélt jam session-ið sem er alltaf annan hvern fimmtudag. Það er greinilegt að orðið er byrjað að breiðast út um þessi kvöld því að mætingin var miklu betri en venjulega. Allt vanalega liðið var á staðnum og það var Thunderdome stemmari. Ég hitti svo á Yumi og hún bauð mér að spila á Nuphoria kvöldinu daginn eftir á Secobar. Eina sem sökkaði var það að ég missti af seinustu lest heim þannig að ég komst bara til Ikebukuro, þrjú stopp frá Komagome, og labbaði þaðan.

Secret Big Artist-inn á Nuphoria djamm-kvöldinu á föstudeginum var ekki Prefuse 73. Dagurinn byrjaði á því að ég kíkti með íslenska hópnum úr IJCE á rúnt um Akihabara og Shibuya. Svo þegar að klukkan var orðin átta hljóp ég heim og tók saman plötur og var svo kominn á Secobar rétt fyrir tíu. IJCE hópurinn kíkti svo á staðinn um 11-leytið og ég spilaði á víxl við hana Yukalicious til tólf.

Fyrsta bandið sem steig á stokk var teymi af steppdönsurum og svo einn bítboxari. Hafði ekki séð neitt þessu líkt áður. Gaurinn bítboxaði og steppdansararnir skiptust á að stökkva og steppa á viðarplanka sem var settur upp með míkrafón tengdan við. Power alveg hreint. Þegar þeir voru búnir kom hlé og svo kíktu IJCE í karaoke og ég varð eftir á Secobar. Og eins gott að ég fór ekki með.
Leynigestahljómsveit kvöldsins reyndist svo vera Soil & Pimp Sessions. Og þeir voru með alveg geðveikislega gott sett. Spiluðu stutt, 4-5 lög og þar á meðal eitt spunnið en ég hef aldrei upplifað aðra eins stemmningu. Þetta var eins og að vera á geðveikt siðuðum pönk tónleikum, nema að það var djass á boðstólum. Ég hitti svo á leiðtoga bandsins eftir performansið og fékk nafnspjaldið hjá honum. Draumurinn er að fá þá yfir til Íslands ef þeir koma til Evrópu að túra. Ussss.

Datt inná K-1 Tournament í sjónvarpinu í gær. Svona extreme fighting dæmi er pussuvinsælt hérna. Það sem fannst fyndið við þessa bardaga sem ég sá í gær var að þeir pöruðu alltaf mjög stóra og/eða feita gaura með einhverjum litlum eða gömlum gaurum. Einn bardaginn var á milli 43 ára gaurs og feitasta manni sem ég hef séð í sjónvarpi. Það lak smjör úr hárinu á honum og hann hnerraði rjóma. Þetta var fáránlegt.

Hitti á einn vin minn í gær sem ég kynntist þegar ég fór til Chiryu að athuga með íslenska viðburðinn sem verður þar síðar í mánuðinum. Hitti hann og vin hans í Shibuya og við fórum að hitta Héðinn og Hanako, konuna hans, á bar sem heitir Hobgoblin, eins og ölið góða. Þetta var Druid Convention. Við drukkum þar til rétt yfir tólf og þá splittaðist hópurinn upp og við Héðinn og Hanako fórum til Roppongi að hitta á IJCE hópinn. Fyrst var róleg drykkja á kaffihúsi og svo einhver karaoke geðsýki á staðnum Karaoke Zone sem er fyrsti karaoke staðurinn sem tók upp þetta nú-sívinsæla "hellis-look".

Miyuki er það góð að hún ætlar að bjóða mér að kíkja með sér á þriðjudaginn á sýningu heimildarmyndarinnar Ginga. Hún er framleidd af leikstjóra City of God og Nike og fjallar um fótbolta í Brasilíu. Hún náði að skora tvo boðsmiða en þessi viðburður víst bara fyrir boðsgesti. Þetta virðist vera mjög kúl mynd, svo ef það er ekki nóg þá verður Gilles Peterson að spila þarna líka.

Bomba niður eitthvað af EXPO viðburðs undirbúningnum á morgun. Svo þarf ég að taka til hérna. Þetta gengur ekki lengur.

Crack!

2005-03-15T07:53:00.000-08:00

Var að koma heim eftir smá drykkju með Zack og þar á undan smá undirbúnings viðburð hjá IJCE. Það hittust allir í Naka-meguro og undirbúningur var haldinn fyrir einhvers konar viðburð sem ég veit ekki hver er.

Um daginn náði ég að rökræða við einhvern í japönsku og halda velli. Mér fannst þetta svo rosalega merkilegt að ég sendi sjálfum mér tölvupóst því ég var fullur og var hræddur um að gleyma þessu. Rökræðan gekk út á hvort væri erfiðara, að vera ungur og með lífið framundan og hafa rosalega mikið af hlutum til að vilja gera/læra og geta ekki valið úr eða að vita ekkert hvað maður á að gera. Ég hélt því fram að það væri miklu erfiðara að vera sá sem að veit ekkert hvað skal gjöra heldur en að vera sá sem er með böns af kostum en getur ekki valið úr. Allavega. Þetta gerðist meðan að ég var á ferðalagi með tveimur af krökkunum úr IJCE.

Fór af stað um morguninn þann tólfta og var mættur til Chiryu rétt eftir hádegi. Pælingin með þessari ferð var að undirbúa "DJ" spilamennskuna þann 26. sem er dæmi sem tengist íslenskri viku sem að IJCE sér um að hluta, held ég.. alveg örugglega. Eftir að við öll þrjú vorum mætt á svæðið var farið í útúrdúra um bæinn að undirbúa komu íslenska IJCE hópsins og svo um kvöldið kíktum við út að éta á izakaya (japönsk krá með mat) þar sem að var drukkið mikið áfengi og étinn matur mikill. Mikið alveg, þú veist. Kato (hýsillinn) var ennþá hress eftir allan matinn meðan að við hin vorum að logna út af þannig að það var haldið áfram. Á leiðinni heim var farið út í búð og keyptur matur og nóg af áfengi og svo haldið heim til hans Kato til að halda áfram með drykkjuna. Entumst til tvö um morguninn og svo kom sleepytime.

Það fyrsta sem ég tók eftir eldsnemma um morguninn var Kato að koma inn í herbergið stuttlega, segjandi eitthvað á óskiljanlegri japönsku sem að ég seinna skildi sem að hann vildi láta okkur sofa aðeins lengur. Fórum svo á fætur um níu leytið. Leiðinni var haldið til einhvers konar menningarmiðstöðvar í Chiryu þar sem var tvöfaldur menningarviðburður í gangi. Annar helmingurinn var íslenskur og hinn ástralskur. Konan sem að var kynnirinn fór mjög í taugarnar á mér. Það hjálpaði ekki til að ég var mjög þunnur. Svo leit hún út mekaníska kvensugríman úr Total Recall. Ég var að bíða eftir því allan tímann að heyra "Two weeks.. two weeks.." og svo sjá grímunni vera kastað og Hr. Schwarzenegger að hlaupa í burtu.

Þegar klukkan sló fjögur lauk viðburðinum og ég varð fokkings ureshii (rosalega glaður). Þá var haldið út á lestarstöð með stuttum stoppum á tveim stöðum sem skipta engu máli fyrir söguna. Eins glatað og mér fannst þessu dagur vera skánaði hann verulega þegar að Kato rétti mér pening sem koveraði allan ferðakostnaðinn minn til og frá Chiryu. Átti ekki von á því. Við kvöddum Kato og héldum þrjú saman til Nagoya þar sem að við átum mat og ég kíkti í eina plötubúð. Svo næturrúta og svo kominn heim um morguninn daginn eftir. Og búið + myndir.

Ég er kominn með eitt í viðbót við ræðuna sem ég á einhvern tímann eftir að halda um hversu lík lönd Japan og Ísland eru. Fyrir utan það að vera eyjur, með eldfjöll & jarðskjálftavirkni, fiskétandi þjóðir, eiga hveri og svo framvegis þá eru utanbæjartöffarar líka til í Japan. Ég er búinn að sanna þetta með þremur heimsóknum út á land. Ég held að flestir geri sér grein fyrir því hvað utanbæjartöffari er. Svona gaur sem að býr með foreldrum sínum útí rassgati en gengur um með silfurkeðju og hárgreiðslu úr áttunda áratugnum. Keyrir um á bíl sem að öllum finnst ljótur nema öðrum utanbæjartöffurum. Ég veit ekki hversu langt ég á að fara með þetta. Japan er líka með utanbæjartöffara. Einfalt.

Ég kíkti í heimsókn til Miyuki um daginn sem er hluti af þessari listamannagrúppu sem kallast Dyezu. Áttum langt og gott spjall um alls konar dót. Í miðjum samræðunum barst Tha Blue Herb í tal og í miðri ræðu stokk hún afsíðis. Hún kom svo aftur fram og rétti mér DVD disk með nýja myndbandinu sem að hún vann að. Þetta myndband var einmitt fyrir sóló-prójekt MC'sins úr Tha Blue Herb sem kallar sig BOSS. Eðal heimsókn og svo nýtt TBH myndband hot off the press. Cyberball.

Japanskt diskópóst. Þetta er einhver grúppa sem ég var að rekast á í dag með 100 yena plötukaupum. Alls ekki slæm plata og fínasta lag. Valdi þetta því að það er smá japanskt vibe í melodíunni og þetta er bara eiginlega það eina japanska diskóið sem ég hef komist yfir sem hefur ekki verið glatað til Eternia.

Fannst rétt að kasta þessu upp líka. Þetta fann ég á risastórum bar matseðli sem að stóð fyrir utan útlendingakrá í Ebisu. Staðurinn var líka fullur af útlendingum. Sýnir bara það að það hafa allir jafn gaman af því af bull ensku þannig að enginn stendur í því að segja fólkinu frá villunum sem það er að gera.

Best að reyna að klára, sem virðist vera, versta mynd sem ég hef séð í lengri tíma, eða Alone In The Dark. Á fimmtudaginn er svo nýtt jam session á Womb og fyrst að ég er kominn með hljómborðið og kortið í tölvuna get ég flexað eitthvað vonandi. Svo er djamm á Secobar á föstudaginn sem vinkona mín er að sjá um. Hún er að lofa að "secret big artist" mæti sem ég er að vona sé Prefuse 73 því hún er að vinna hjá promotion kompaníi sem er að sjá um tónleika með honum seinna í mánuðinum en ég kemst ekki á. Quarashi er kominn í 22. sæti á international chart í HMV Shibuya. Klukkan er 3:19. Good times.

Freshness Coffee

2005-03-10T07:55:00.000-08:00

Ég er kominn með nýtt hljóðkort og nýtt MIDI hljómborð. Ég ákvað það uppúr þurru, næstum því, að splæsa því á mig til að nýta tímann minn í eitthvað betra heldur en að vera hljóðkorts- og hljómborðslaus gaur. Ég er búinn að vera að kíkja til Akihabara nokkuð oft uppá síðkastið í von um að rekast á góða díla. Akihabara er hverfi sem er stærsta samansafn af raftækjabúðum í heiminum. Þessi staðreynd gaf mér þá von um að ég myndi fá góðan díl, sem ég fékk. Og var ánægður með.

Ég náði að komast yfir hljómborð, hljóðkort og allar þær snúrur sem ég þurfti á undir 13 þúsund kalli í íslenskum talið. Hljóðkortið er þeim eiginleikum gæft að það getur kallað fram hesta og gefið mér 96Khz upptökumöguleika. Svo fylgdi með mánaðarábyrgð sem er alveg súper, miðað við að þetta er verslun sem dílar með notaða hluti. Var mjög ánægður. Og svo spillti ekki að í leitinni náði ég að finna staði í Akihabara sem ég hafði aldrei áður komið til eða séð. Þar á meðal má telja skuggalegar raftækjabúðir í sundum á milli húsa. Svo einnig verslanir sem díla bara með retro tölvuleiki og tölvur.

Búðin sem ég kíkti í var alveg eins og ég ímyndaði mér áður en ég labbaði inn í hana nema aðeins klikkaðri. Hundruðir ef ekki þúsunda leikhylkja út um allt og allar tegundir leikjatölva sem maður gat ímyndað sér, sem myndu flokkast undir retro það er. Svo var eitthvað dæmi þarna sem heitir Virtual Boy frá Nintendo sem ég hafði aldrei heyrt um áður. Þetta var víst einhver semi-3D leikjavél sem að kom út um miðbik tíunda áratugsins. Maður notar sérstök gleraugu sem að gefa manni þrívíddar fíling. Ég spilaði einhvern Wario leik sem að mér fannst sjúga gömul brjóst. Því miður var ekkert annað í boði í þeirri leikjavélinni en ég spilaði Super Punch-Out í Nintendo vélinni frammi sem gerði mig ánægðan mikið og nostalgíufullan. Myndir. Með smá mixi af öðru dóti í byrjun.

Ég var kominn með eitthvað rosalega ruglingslegt sem ég var búinn að skrifa niður sem minnisdæmi varðandi næsta blogg-póst. Eitthvað af því innifelur í sér hversu japanskt sjónvarp er steikt. Ég sá nefnilega "wrestling" barna um daginn. Semsagt 8 ára og undir. Börn. Í fjölbragðaglímu. Svo sá ég þátt sem að leit nákvæmlega út eins og Team America nema að það var frá sjöunda áratugnum. Það var ekki japanskt heldur Thunderbirds.

Ég hef ekki orðið mikið var við japanskan djass fyrir utan Soil & Pimp Sessions. Þegar ég var að spila á klúbbi hérna í hittifyrra varð ég það heppinn að þetta band var að spila sama kvöld og á sama klúbb. Mjög hressir djass/funk gaurar sem að gjörsamlega rifu nýtt gat á klúbbinn þegar þeir voru að spila. Þeir gáfu út disk sem hét Pimpin' í fyrra og þetta lag er af þeirri plötu.

Ef ég kaupi mér sirka 10-20 LaserDiska í viðbót verð ég kominn með ágætis safn. Það er að segja þegar ég kem heim. Náði að pikka upp Robocop, Witches of Eastwick, Beverly Hills Cop og The Abyss um daginn mjög ódýrt. Planið er að safna mér upp mega-safni af 80's og 90's afþreyingarmyndum. Svo ef ég finn eitthvað gott klassískt japanskt anime eða tentacle porn þá er það allt í góðu. Klassískt tentacle porn slær þessu po-mo drasli við hvern dag sem er.

Það er hálfgerð bölvun að hafa McDonalds við hliðina á sér alla daga. Það er svo auðvelt að skreppa þarna niður eftir að fá sér borgara. Og ég er orðinn sökker fyrir þessu. Maður fær einu sinni ágætis borgara sem seðjar hungrið og maður borgar fyrir það sem eftir er. Svo ef maður vill fá sér aðeins heilsusamlegri borgara heldur en þetta venjulega drasl er manni refsað. Ein tómatsneið kostar jafnmikið og að fá auka kjötstykki. Svo ef ég vill fá salat í staðinn fyrir franskar þá þarf ég að leika í klámmynd. Mér finnst það mjög ósanngjarnt.

Fyrst að ég náði mér í hljóðkort þýðir það að ég get póstað upp lagi sem mig hefur lengi langað til að kasta upp hérna. Þetta er tekið af plötu Yumi Arai sem var söngkona hljómsveitarinnar Hi-Fi Set. Einn af höfuðpaurum Hi-Fi Set varð svo einn af gaurunum sem að stofnuðu Yellow Magic Orchestra. Lagið fjallar um haust og einhvers konar flutning, skil ekki nógu vel. Kemur því ekkert við hvað þetta er gott lag samt.

Núna þegar stressinu er lyft af mér get ég tekið morgundeginum með stökustu ró. Hélt að ég þyrfti að bomba af mér mörgum blaðsíðum af japönskum texta fyrir 13. mars en svo komst ég að raunveruleikanum sem var 26. mars. Þeir sem fíla Prefuse73 gætu haft gaman að því að vita að hann pródúseraði debut albúmið hjá japanska bítboxaranum Afra. Var að ná í þetta albúm (sem er reyndar ótrúlega stutt) og það er ekkert sérlega "impressive". Þeir sem vilja heyra eitthvað af því skiljið eftir komment eða sendið mér póst. Gold Spoon eða svefn.

Son of a baker

2005-03-05T02:25:00.000-08:00

Allir hittust í Shinjuku síðastliðið sunnudagskvöld sem ætluðu með í snjóbrettaferðina. Ein af ástæðunum fyrir því að þetta var svona ódýrt var að við þurftum að taka næturrútu á staðinn. Náði ekki að festa neinn svefn í rútunni og við mættum á svæðið 6 á mánudagsmorgninum. Þegar það kom í ljós að við gætum ekki fengið rútu yfir á hótelið til að tjekka okkur inn þá var bara ákveðið að fara að renna sér pussuþreyttur og reyna að þrauka til klukkan þrjú þegar að hótelið myndi plögga rútumálunum.

Þegar við komum á hótelið eftir renninginn þá var farið beint í onsen hot spring wildlife pool-like feature-ið á hótelinu, á öðrum stöðum kallað onsen. Allir voru að koxa alveg mega á því eftir það þannig að það var lagt sig í hálftíma og svo söfnuðust allir saman í eitt herbergið og helltu í sig. Kvöldið endaði snemma en var mjög hresst.

Var farið snemma í brekkurnar á þriðjudeginum og runnið sér á bretti til fjögur þegar allir kíktu aftur á hótelið og fóru í bað saman. Svo var étinn kvöldmatur, lagt sig smá og svo var haldið partí í einu herberginu. Ekki mikið að segja frá nema að auðvitað þurfti einn kaninn að byrja með eitthvað bögg og einn aðal japaninn í hópnum varð alveg geðveikt fullur. Merkó. Daginn eftir snjóbrettaðist ég meira og datt illa þannig að ég var búinn á því fyrir hádegi og lagði mig bara í lobbíinu í staðinn fyrir að kvelja mig meira. Svo var bara farið heim og slúttað góðri ferð.

Myndir í boði Hiro. Reyndi að bösta eitthvað af myndum með símanum en þær litu allar út eins og "stills" úr Paris Hilton vídjóinu. Mjög stórt svæði og mega flott útsýni þegar maður var kominn hátt í brekkurnar.

Ég kom heim seint um kvöldið á miðvikudeginum og fór bara beint heim að sofa. Á fimmtudeginum var planið að taka því rólega og bomba saman einhverjum takti til að spila á Breeding Ground jam-session-inu um kvöldið. Tók lappann með til Akihabara þar sem ég rölti um og leitaði að einhverju til að eyða pening í. Fann einhverjar plötur og nokkra LaserDiska og svo var planið að finna eitthvað kaffihús og bomba þessum takti loksins saman. Í staðinn fór ég bara heim og koxaði og möndlaði taktinn í rólegheitunum.

Þegar ég kíkti á Womb, allur reiðubúinn með lappann í töskunni, segir gaurinn við mig að hann vildi ekki að ég spilaði takta af tölvunni. "Það vantar dýnamík í það, of flatt", sagði hann. Ég varð auðvitað alveg brjálaður og sagði honum að það vantaði dýnamík í hann.. og að hann væri.. of flatur. Ég endaði þetta diss-session með að gefa einhverjum skíðagaurum sem voru þarna hi-five og labba í burtu. Fór samt inn á staðinn og hlustaði á seinustu fjögur sessionin. Trommarinn góði var að fokking meika það. Það var svolítið eins og einhver hefði falið kjuðana hans og teipað hann við stól í tvær vikur. Hann var að tromma eins og það væri enginn morgundagur. Planið var að djamma eitthvað lag með honum en fyrst að það varð ekkert úr því þá talaði ég við hann eftir spileríið og fékk nálgunarupplýsingar hjá honum (símanúmer og e-mail). Sendi póst og í gær fékk ég svo svar sem innihélt að hann væri til í að bomba eitthvað trommudæmi með mér einhvern tímann. Sweet feelings!

Fyrir þá sem eru ekki búnir að upplifa kómísku tilfinningar David Cross þá getiði náð í einn gullmola hér að neðan. Fyllti iPod-inn hans Zack með alls konar músík og slatta af David Cross og tók með í brettaferðina. Datt svo inná eitthvað bootleg þegar spilarinn var á random og ég hló eins og spassi. Enjoy.

Fyrst maður er byrjaður þá verð ég líka að deila með ykkur tiltölulega nýju video frá Gagle sem ég var að finna. Þetta myndband er fyrir fyrsta singulinn af mini LP-inu þeirra. Cyberloving flott og tilnefnt til verðlauna og læti.

Sendiráð Íslands í Tókýó var með fögnuð í gær og ég kíkti. Góður matur, gott vín og bjór + góðar samræður. Líka skemmtileg tilbreyting að tala íslensku við fólk sem kann íslensku. Og bara yfirhöfuð. Þegar fólk hóf að hverfa úr teitinu brugðu þeir sem ennþá höfðu orku á það ráð að kíkja í karaoke rétt hjá. Mikið drukkið og sungið og bara helvíti gaman. Þangað til að við beiluðum af staðnum og ég brá mér frá og spúði. Eftir það varð ég hress og þeir sem höfðu orku eftir beiluðu áfram á meira djamm og ég kíkti heim og fékk mér Matsuya hamburg og fór að sofa.

Jæja, núna komið að keppninni. Metþáttaka alveg hreint. Þrettán manns sendu inn brandara. Og sigurvegarinn er...

Til hamingju með það. Sigurvegarinn er beðinn um að senda á mig tölvupóst með heimilisfangi.

Það er mellukalt núna í Tokyo og það snjóaði aftur núna fyrir mjög stuttu síðan. Útsýnið af svölunum á annarri hæð sendiráðsins er frekar magnað. Allir skýjakljúfarnir líta út eins og eitthvað Blade Runner Star Wars Death Star manufacturing plant. Styttist í giggið á Expo og ég verð að fara að hripa niður sirka 20 mínútna prógramm bara á japönsku. Kíkji til Kyoto eftir Expo dæmið með IJCE hópnum (bæði Íslendingunum og Japönunum) og fæ ferðina á hálfvirði sem er sweet. Byrjaður að gera house takta úr japönsku barnaplötum, set upp mp3 bráðum. The Rock með Sean Connery er fjórum sinnum leiðinlegri á japönsku en ensku. Ég notaði tæki til að mæla það.

Level 63

2005-02-26T06:20:00.000-08:00

Gaurarnir hjá byggingarfyrirtækinu Sanwa eru loksins að klára íbúðarhúsið hérna hinum megin við götuna. Voru að taka niður plast draslið sem faldi byggingarvinnuna sem var í gangi. Þetta lítur út fyrir að vera eitthvað hi-market real estate dæmi. Risastórar íbúðir, það er að segja ein íbúð á hæð í staðinn fyrir venjulega fyrirkomulagið, fimm eða fleiri. Þegar fólkið flytur loks inn þá ætla ég að bjóða það velkomið í hverfið með því að standa nakinn fram á svölum. Og standa þar lengi. Þar til að það finnst óþægilegt að horfa út um gluggann og byrjar að reyna að átta sig á því hvernig maður segir "Klæddu þig í föt, þetta er óþægilegt" á ensku.

Hitti Shota sem er píanóleikarinn sem ég "djammaði með" um daginn. Mjög hress gaur og voðalega fínt að tala við hann. Hann hefur reyndar aðrar hugmyndir um hvernig house músík á að hljóma en það er bara kúl. Við kíktum á Wendy's þar sem hann fékk sér burger og svo kíktum við á jam-session sem var í gangi á The Room sem er svona hipster klúbbur. Hann Shota er partur af grúppu sem heitir Urb (gaurinn lengst til hægri) og spilar svona jazzy rhodes keyboard dæmi. Rétt áður en ég þurfti að fara tók hann svo þátt í einu djamminu þarna og það hljómaði bara drulluvel ef ég á að segja eins og er.

Ég kíkti í með súrari partíum sem ég hef farið í lengi á fimmtudaginn. Þetta var einhvers konar tísku-partí á vegum blaðsins Dazed & Confused Japan og tískufyrirtækis sem heitir Lanvin. Tískufyrirtækið var víst að kynna einhverja línu af rándýrum fatnaði fyrir karla sem eiga ekki eldspýtur til að kveikja í peningunum sínum.

Mér var boðið af Becky sem er ljósmyndari sem að fór til Íslands um daginn til að taka myndir fyrir japanskt blað. Ég þekki hana því að ég var beðinn að fræða hana um Ísland af kunningja mínum. Það var alveg troðið þarna inni. Allt fullt af svona semi to hi-fashion skítapakki og karlmódelum sveiflandi drykkjum út um allt í hláturskasti segjandi hluti eins og: "Oh Julian, you're a riot!". Kom mér á óvart að það voru voðalega lítið af rosalega skrýtnu pakki þarna. Ég sá eina miðaldra konu sem var klædd eins og hún hefði þakið sjálfa sig í teipi og bara beðið þangað til að hún væri klædd. Það er frekar glatað að reyna að koma þessari lífsreynslu í orð því það er eiginlega ekki hægt. Þessi símamynd hér að ofan verður að duga sem "visual evidence". Súrt, súrt kvöld.

Uppgötvaði svolítið um daginn. Japanskt sjónvarp, og þá aðallega japanskt skemmti-sjónvarp, byggist voðalega mikið upp á því að fólk skrifi eitthvað á spjöld og snúi þeim síðan við til að sýna áhorfendum. Ef að kemur ekki fysískt pappaspjald við sögu þá er það einhver digital laser-skjár sem að fólkið notar. Svo virðist vera að þetta sé notað í hvaða tilgangi sem er. Fólk er spurt einhverrar spurningar og það svarar með að skrifa það á risastórt hvítt pappaspjald og snýr því svo við. Og þetta er ekki bara í spurningaleikjum. Ef það kemur eitthvað tækifæri til að láta fólk skrifa eitthvað þá er það nýtt til fullnustu. Svo einfalt er það. Skrýtið.

Fyrst maður er byrjaður að segja frá japönsku sjónvarpi verð ég að segja hvað mér finnst japanskt grínefni orðið leiðinlegt áhorfs. Oftar en ekki byggist þetta á tveimur grínistum sem eru að segja sögur og gantast við hvorn annan. Vandamálið er að ég er með of fáar stöðvar. Ég fíla samt einn gaur. Hiroshi. Eina sem hann gerir er að segja Hiroshi desu ("Ég heiti Hiroshi") og svo fylgir hann því með "one-liner-um" um af hverju hann er svona mikill lúser.　　Svo er þessi gaur líka fyndinn. Og svo Matthew sem ég var búinn að minnast á. Og svo eitthvað fleira fólk sem ég man ekki eftir í augnablikinu.

Snjóbrettaferð á morgun. Fer með krökkum úr Waseda og á mega-díl, ferðin og allt innifalið (snjóbrettaleiga, vín, matur..) á 24 þúsund yen. Morgundagurinn átti að fara í ferð með Dj Sheep í eitthvert vöruhús að grafa eftir plötum en það er víst fullur bíll og lestarferðin sem ég þyrfti þá að taka kostar vændis-mikinn pening.

Önnur keppni verður nú haldin. Í þetta sinn eru verðlaunin ekki af síðri endanum.

Í boði er:
+ 20x25cm mynd af Al Pacino úr Serpico sem var notuð í kynningarskyni fyrir útgafuna í Japan
+ Pakki af japönskunammi með tveim DVD diskum af japönsku grínefni
+ 5 sumokappa trading cards
+ Pakki af Sapporo bjór-karamellum.

Eina sem þið verðið að gera er að senda á mig brandara á e-mailið mitt. Gæði brandarans hafa engin áhrif, ég dreg sigurvegarann úr þar til gerðum potti. Tilkynni sigurvegarann væntanlega í næstu færslu eftir að ég kem heim úr snjóbrettaferðinni næsta föstudag ,ef ekki fyrr! Turbomite.

Dog Breakin'

2005-02-22T04:53:00.000-08:00

Björn Ingi er farinn heim. Fór á mánudaginn. Þetta voru góðir tímar hérna. Ábyggilega besti tíminn minn hérna úti, fyrir utan þegar maður var nýkominn og var að haga sér eins og túristi, mest allt splunkunýtt og skemmtilegt. Sú staðreynd að hann sé farinn þýðir að ég hef engan til að bakka mig upp og hjálpa mér að muna hvað gerðist. Ég gæti logið einhverju bulli eða sett hluti í vitlausa tímaröð. Þannig verður það bara að vera.

Á laugardeginum, deginum eftir Ninja éteríið, tókum við þátt í Ólympíuleikum fatlaðra og unnum. Þessir spassar höfðu ekkert á okkur. Eftir það held ég að við höfum farið að drekka um kvöldið. Áfengi. Jú, mikið rétt. Við kíktum með Héðni í karaoke og svo á Bust The Facts kvöld sem að Gagle sjá um. Þeir voru allir þrír í búrinu og DJ Mitsu The Beats og DJ Mu-R skiptust á að skella á lögum. Svo inní þessu öllu tók Hunger mækinn og röflaði í hann af og til. Mitt inní settinu tók hann svo lagið. Það lag var Rap Wonder DX sem ég póstaði upp hérna um daginn. Algjört dúndur. Zu hause ein total. Hérna er Björn Ingi pimpin' it með DJ Mitsu.

Seinasti dagurinn fór í mega-chill. Við vorum báðir mjög búnir á því eftir drykkju dagana á undan þannig að það var ekkert gert fram eftir degi og svo fengum við okkur geðveikt góðan mexíkanskan mat um kvöldið og svo var chillað yfir tellíi og bjór fram eftir kvöldi eftir að pökkunin kláraðist.

Fór í plötuleiðangur í dag og kíkti í Hard Off því það var búinn að mæla með henni fyrir ódýrar plötur. Tók mig alveg pussulangan tíma að komast þangað bara til þess að átta mig á því að það var gjörsamlega búið að hreinsa þessa búð. Svo eftir að hafa skoðað mig um kíkti ég í næstu Hard Off búð sem var einni lestarstöð fjær og sama sagan þar. Ekkert eftir til að tala um. Náði samt að pikka upp breiðskífu með Crusher Gals sem var japanskt kvenkyns wrestling-dúó en þær gáfu út nokkrar plötur á níunda áratugnum. Með því sveittara sem ég hef heyrt en mjög hresst. Myndi reyna að taka eitthvað upp og leyfa ykkur að heyra en ég ætla ekki að gera það. Hvað sem þið ímyndið ykkur er pottþétt miklu skemmtilegra en er á plötunni. Sama gildir um live plötuna sem ég keypti.

Ég uppfærði myndina hérna hægra megin því mér fannst hún ekki endurspegla lífið. Svo er ég með styttra hár núna. Þessi mynd var tekin í búð sem selur alls konar wrestling drasl. Gaurinn í bakgrunni er hressi gaurinn í búðinni sem ákvað bara af sjálfsdáðum að klæða sig í aðra grímu og pósa, geðveikt adlib! Einnig bætti ég við linkum á bloggin hjá Mr. Robert Zuckakis, Balur Albert "ískaldur" 3000 Thorlacius og Arnaldi Superthug. Öll þrjú fá Erntron's Robot Hand of Approval. Svo mæli ég líka með vídjóunum hans Baldurs sem hægt er að sjá hérna.

Hér er mynd. Ef þú klikkar á hana kemur svona stór mynd. Þetta er Tokyo klukkan eitthvað um daginn eins og hún sést úr efstu hæð Roppongi Hills. Þessi mynd er í boði Björns Inga, ég stal henni úr myndamöppunni (takk Bjössi) og ákvað bara að smella henni upp.

Fer á morgun að hitta Setsuko og kenna henni íslensku. Fæ pening fyrir og svo er planið að nota þann pening til að borga fyrir stutta lestarferð til Tokorozawa þar sem ég ætla að spila fótbolta með genginu sem fer með í snjóbrettaferðina næsta mánudag. Ekki ennþá búinn að kaupa mér snjóbuxur. Kannski að maður reddi því líka. Föstudagurinn verður svo hittingur með Dj Sheep og ég býst við að við förum að grafa eftir plötum. Svo er helgin bara óráðin. Usss.

Zu Hause

2005-02-18T05:31:00.000-08:00

Total Recall er alveg æðisleg mynd. Svo er sándtrakkið alveg geðveikt líka. Hún er rúllandi núna á LaserDisk sem ég keypti um daginn. Á meira að segja "doubles" af henni. Ef einhver framleiðir LaserDisk spilara sem hægt er að skratsa og þá á ég eftir að gera eitthvað cyber-mix.

Sato er geðveikt hress gaur. Gamall vinur minn sem ég hitti fyrst á Íslandi. Hann er staðráðinn að framleiða skyr í Japan og selja. Hann hefur líka sterkan áhuga á Bónus verslununum heima og á íslenskum súpermörkuðum almennt. Svo svaf hann einu sinni úti heila nótt við hliðina á virkismúr á Gotlandi. Ég og Björn Ingi fórum að hitta hann á þriðjudeginum. Bjór og skemmtilegheit. Á mánudeginum skoðuðum við sumo höllina í Ryogoku og kíktum í hof. Eitt af dótinu sem ég ætla að kasta með í næstu keppni eru sumomyndir sem ég pikkaði upp þarna. Svona eins og körfuboltamyndir nema með feitum, hálfnöktum karlmönnum.

Á miðvikudaginn fórum við til Hakone. Sá staður er svona Hjaltadalur Japans. Kannski ekki, ég valdi bara eitthvað íslenskt staðarheiti. Einkennismerki Hakone eru allir hverirnir sem hægt er að baða sig í. Við fengum mega sætan díl frá Odakyu Travel og fengum rútumiða fram og til baka með hóteli og tveimur máltíðum á rétt rúmar sex þúsund krónur. Þessar fjórar myndir eru listræn lýsing á staðnum eins og hann var þegar við Bjössi vorum þarna.

Það var mikið farið í heita hveri í baðtilgangi. Bjór var drukkinn. Svört egg voru étin. Það var ótrúlega fokkings gott að komast í burtu frá Tokyo, þótt það væri ekki nema í tæpa tvo daga. Allur hávaðinn og mannmergðin var að hafa meiri áhrif en ég bjóst við. Hreina loftið var hressandi og bjórinn bragðaðist betur.

Næst seinasta djammsession-ið var seinasta fimmtudag og það var trippy gott. Þessi gaur sem sést hérna með mér á myndinni var trommarinn sem tók þátt í flestum lögunum. Fokkings geðveiki. Þessi trommari var að gera hluti sem ég hef aldrei heyrt/séð áður. Svo var hann handalaus líka. Þetta var bara rugl. Þessi "thumbs-up" gaur fyrir framan hann er dæmi sem hann tekur alltaf með ef að einhver vill láta taka mynd af sér. Teipast á bolinn. Svo var hann líka það kúl á því að bjóða mér að djamma með sér á seinasta session-inu sem verður eftir tvær vikur. Klikkað.

Í kvöld var svo toppurinn af seinustu dögum. Næstum því. Mjög impressive dót. Bara geggjað. Ég er ennþá frekar "stoked".

Ninja Asakusa. Veitingastaður með ninja þema. Mjög spes þrátt fyrir að það eru ábyggilega þrjátíu svona staðir í New York. En varla. Allir þjónarnir voru ninjur. Brjálaðar innréttingar þarna. þetta var eins og að koma í lítið ninja þorp sem var búið að byggja inn í helli.

Þjónarnir heilsuðu manni með ninja fingramáli og voru rosalega crazy á því. Allir réttirnir voru mega góðir og sumir með einhverju galdra-rugli í. Ég pantaði mér rétt sem samanstóð af greipaldin og krabbakjöti. Þegar hann kom þá var sverð í greipaldininu og ég var beðinn um að draga sverðið út. Þá byrjaði að gufa uppúr aldininu einhver mystísk galdra þoka sem lak niður á gólf. Reyndar var þetta bara þurrís en þetta var samt kúl. Og mystískt.

Rétt áður en við fórum fengum við heimsókn frá galdraninjunni sem að sýndi okkur skemmtilega spilagaldra og annað slíkt. Svo fengum við þessa mynd með "token-ninjunni" á staðnum sem virtist gera lítið annað en að pósa á myndum með gestum staðsins. Hann var með mjög sannfærandi ninja pósu. Ég hefði beðið hann um að kenna mér hana en mér fannst það svo asnaleg spurning. Svo bað ég um koss, sem ég fékk, með rjóma. Þegar við vorum komnir út af staðnum og heyrðum ómandi þakkarorð að innan kemur afgreiðslustúlkan okkar stökkvandi út með "scroll" sem stóð á Please come again á japönsku. Mjög impressive.

Inner Elevator

2005-02-13T05:58:00.000-08:00

Ég var að spá í því að gera ljósmyndabók. Bók með myndum af mjög frumlegum bílastæðum. Það er alveg ótrúlegt hvað bílstjórar leggja á sig til að leggja bílunum sínum. Hef oft og mörgum sinnum séð bíla sem hafði verið lagt í pínulítið stæði og svo bíla troðna inní of litla bílskúra. Búist við þeirri pælingu aldrei í verk. En ég gæti sýnt einhverjar myndir af þessu seinna.

Björn Ingi kom hérna á þriðjudeginum og ég pikkaði hann upp á flugvellinum. Fyrsti dagurinn fór í chill og svo lognaðist hann út af þegar við komum heim um kvöldið. Svo notaði ég tækifærið meðan hann var svona fast-sofandi og klæddi hann upp eins og Winston Churchill og hlustaði á fræga ræðu sem hann Churchill kallinn flutti "back in the day-o". Var mjög erfitt en svo náði ég að klæða hann aftur í fötin sín og hann hefur ekki hugmynd um að þetta gerðist.

Miðvikudagurinn var mjög töff. Við fórum á röltið um daginn og kíktum svo að hitta Shimada-san um kvöldið í mat. Shimada er helvíti fínn miðaldra karl sem að ég var að vinna með í japanska sendiráðinu heima. Fórum á yakiniku (grillað kjöt) og átum kjöt og drukkum bjór og shochu eins og við gátum og spjölluðum á víxl á japönsku og ensku. Svo borgaði Shimada fyrir okkur matinn og keypti líka handa okkur kökur úr delicatessen nálægt veitingastaðnum. Við þökkuðum svo vel fyrir okkur og fórum í karaoke. Þvert á okkar væntingar þótti starfsfólkinu á karaoke staðnum ekki skemmtilegt að vera beðið um að syngja í sífellu.

Föstudagurinn, bull. Fórum á WITH dog & cafe sem býður gæludýraeigendum að njóta kaffibolla á meðan að þau klappa dýrunum sínum í þægilegu kaffihúsaumhverfi. Við fengum okkur kaffi og beiluðum þegar stemmarinn var orðinn of súr. Kíktum til Roppongi Hills að skoða útsýnið yfir borgina og svo á Sapporo bjórsafnið. Eftir það, veitingastaður og djamm. Byrjuðum á tónleikum hjá bandinu hans John Tejada I'm Not a Gun og fórum svo yfir á Yellow og sáum Kento vin minn og Nujabes (sjá mynd) spila. Nujabes er pínulítill og geðveikt feimin týpa. Hann kom mér á óvart, ég hélt alltaf að hann væri einn af þessum 400 kílóa sumo hip-hop warrior gaurum.

Án þess að vilja gefa frá mér þessa ímynd að líf mitt og Bjössa hérna sé bara einn djamm-geisli þá fórum við líka á djammið á laugardeginum. Hittum stelpur úr IJCE í Roppongi og drukkum þar. Eftir það, Secobar. Eftir það.. lang lang lang besti hluti kvöldsins. Staddir rétt hjá lestarstöðinni ákváðum við að rölta smá hring og eyða tíma þangað til að lestarstöðin opnaði dyr sínar. Við rákumst á Club Unity og fórum inn vegna kulda og aðgerðarleysis.

Þetta var mjög svo geðveikur klúbbur. Japanskur reggae/dancehall klúbbur með live MC'um og alls kyns ghetto-legu fólki að djamma. Svo talaði aðal kynnirinn japönsku með jamaíkönskum hreim. Usss. Þetta var bull.

Osaka er greinilega poppin' þegar að kemur að því að hafa góða tónlistarmenn. Bæði hefur hún alið af sér Doberman INC og eater. Sá hann spila á tónleikunum á föstudaginn. Alveg rosalega funky gaur sem gerir alveg mega-skemmtilega rafræna tónlist. Gefur mér hausverk að reyna að setja tónlistina hans í eitthvað "cyber modern progressive post-trance" flokk. Hlustið á brot af stöffinu hans hér. Smelli mp3 upp um leið og ég er búinn að koma höndum yfir diskinn hans.

Kamakura og Hakone/Nikko í vikunni. Hard Off eru víst með klikkað úrval af góðum og ódýrum vínyl. Hustle hustle!

Suburbia

2005-02-06T04:38:00.000-08:00

Önnin er fokkings búin og ég er kominn í tveggja mánaða frí. Fékk síðan 9.8 í síðasta kanji prófi vetrarins og bombaði 7.6 í málfræðinni. Mjög sáttur. Eina stressið sem ég varð fyrir var á seinasta deginum. Og það var tussulegt. Tíu blaðsíðna ritgerð fyrir 5:10 og svo impromptu, óundirbúið DJ spilerí um miðnætti.

Vaknaði um ellefu-leytið og bombaði mér af stað í skólann. Byrjaði svo á lokaritgerðinni í mega-stressi og náði að klára hana að mestu um fimm leytið. Frekar mikið bögg, náði rétt svo að kasta henni (bókstaflega) í kennarann áður en fresturinn rann út og áður en hún fór út að borða. Hver fer eiginlega út að borða? Lygari.

Ég fagnaði lokunum á önninni með því að kíkja út að éta með Zack á fína ítalska bistró-ið rétt hjá heimili mínu. Rosalegt að fá loksins góðan mat eftir að hafa étið bara hráa lifur í tvær vikur. Eftir matinn kíktum við heim til mín þar sem að við drukkum og ég undirbjó settið fyrir Secobar. Drinky drinky, cd burny burny.

Mættum á Secobar rétt eftir miðnætti og komst að því þegar ég kom að það væri búið að ýta mér aftur um klukkutíma. Sem var fínt. Innbyrti meira áfengi og byrjaði svo um hálf-tvö. Var alveg mega gaman. Gaf smá skít í þema kvöldsins, sem var electronica og spilaði house og smá techno. Eftirá komu tveir gaurar uppað mér og sögðust vera ánægðir með settið. Einn var gaur sem að samdi sándtrakkið fyrir einhvern anime þátt og var í semi-þekktri raftónlistarhljómsveit og hinn gaurinn var grafískur hönnuður sem kallaði sig "Troopical". Þú veist.. "tropical" með troops. Hresst. Myndir.

Eina sem sökkaði við þetta djamm en gat engan veginn sett neinn skugga á kvöldið var þegar myndavélin mín dó. Ég var mjög ölvaður í lestinni á leiðinni heim um morguninn þegar ég missti hana í gólfið. Þá dó hún endanlega. Ég þurfti alltaf að lemja hana aðeins til að hún hagaði sér (þú veist, eins og með kvenfólk) en þetta högg fór með hana. Til myndavélahimna. Ég sakna hennar nú þegar. Ég og hún, takandi myndir saman. En tíminn var kominn. Bless, elsku vinur.

Á miðvikudaginn keypti ég mér loksins 12" plötuna með fyrsta singli Gagle af mini-albúminu Superego. Þetta er platan sem ég er búinn að taka lög af og setja upp hérna. Nokkrir flottir instrumentalar á plötunni sem er kúl. Svo nýtti ég tækifærið og keypti mér DVD disk sem þeir settu út með klippum snemma af ferlinum og alls konar rugli. Kostaði sirka 1500 krónur og algjört rugl á disknum. Nokkrar kúl senur samt, DJ Mitsu í stúdíóinu að vinna að nýjum takti og svo gamlar tónleikaupptökur. Rad

Í dag, sunnudaginn 6. febrúar, ætlaði ég til Harajuku en hætti við. Ég stóð ráðvilltur á lestarpallinum, óviss um í hvora áttina ég ætlaði. Ákvað að fara í hina áttina, semsagt burtu frá Harajuku, og kíkja til Akihabara. Reyndist vera geðveikt töff ákvörðun. Ok, ekki töff ákvörðun en gaf af sér góða raun. Ég byrjaði á því að kaupa mér minniskortalesara fyrir 300 kall. Síminn er búinn að taka við af gömlu myndavélinni (sjá hér mynd úr símanum) og ég þurfti að kaupa mér lesara til að transa myndirnar yfir á tölvuna. Svo fann ég plötuspilara á 600 kall, sem var mjög töff.

Besta pikk-öppið var þessi LaserDisc spilari. Sex hundruð krónur íslenskar kostaði hann og er ghetto eftir því. Kellingin í búðinni sagði mér að það vantaði fjarstýringu á hann en það var bull. Einhver mega-gaur transaði fjarstýringarleysið þannig að opna græjuna og lóða gamla Nintendo fjarstýringu við mainframe-ið og það virkar sem fjarstýring. Ef ég ýti á B þá opna ég og loka spilaranum. Og það er eina sem ég þarf að gera.

Ný keppni bráðum. Búinn að kaupa verðlaunin meira að segja.

Mr. Boo Sausage

2005-02-01T05:06:00.000-08:00

Fáránlegt, en ég mátti alveg búast við þessu. Það voru 110 manns að bíða eftir opnun adidas búðarinnar þegar ég mætti á svæðið 20 mínútur í tólf seinasta laugardag. Ég vaknaði 10 og drullaðist ekki á fætur fyrr en um ellefu leytið. Þegar ég hugsa um það hefði ég ekki nennt að bíða lengur en ég beið í röðinni þarna. Jafnvel eftir að það opnaði þurfti ég að bíða í tæpan klukkutíma bara til að komast inn.

Pælingin var að þetta var Cities serían af 35 árs "anniversary" týpunum af adidas superstar skónnum. Og mig langaði í Tokyo skónna. Þegar ég komst inn var eina sem var til stærð 7 og niður úr. Ég var dálítið svekktur. Það góða sem kom út úr þessari bið og svo vonbrigðum var þegar ég sá hvernig helstu skó-höstlerar Japan "opereita". Ég furðaði mig á því mikið af hverju það var svo mikið af rónum, og þá meina ég skítugum heimilislausum rónum, fremst í röðinni. Svo áttaði ég mig á því. Einhverjir sneaker pimps ráða róna í vinnu til að bíða fyrir utan búðina klukkutímunum saman og láta þá kaupa skónna fyrir sig. Ég hlýt að hafa séð þennan rónahóp bera í burtu tugi para áður en þeir hófu sig á brott. Athyglisvert.

Það að geta ekki keypt skó þýðir samt að þú getur keypt annað dót. Ég varð himinlifandi þegar ég kíkti í Akihabara stuttu eftir og fann haug af ódýrum LaserDiskum. Keypti mér Indiana Jones 1&2, Aliens, Back To The Future II og svo mynd eftir Hayao Miyazaki, Lupin III: Castle of Cagliostro. Allt þetta á sirka 1500 kall íslenskar. Svo keypti ég mér 256MB SD minniskort í símann sem ég var búinn að þrá í langan langan tíma. Eftir það átti ég ennþá slatta af pening (6000 yen) sem annars hefði farið í skónna. Ussss, good times.

Ég sá eina bestu landkynningu sem ég hef séð fyrir Ísland í japönsku sjónvarpi núna fyrir stuttu. Það þýðir samt einu landkynninguna sem ég hef séð. Fyrir þáttinn Sekai no zekkei þá sendu pródúserarnir tvær japanskar manneskjur (frægan gaur og fræga stelpukind) til að sjá norðurljósin heima á fróni. Ég datt inn í mitt prógrammið og sá þegar að Sigmar B. Hauksson tók á móti þeim og fór með þeim á hálendið og chillaði með þeim kringum varðeld, bíðandi eftir að sjá glitta í norðurljós. Eftir að fyrsta tilraunin faulaði þá komu þau askvaðandi aftur, tilbúin að gista aðra nótt í ískuldanum. Annað kvöldið voru þau aðeins heppnari og sáu norðurljósin allt í kringum sig, 360° crazy time. Þá byrjaði stelpan að gráta og það kom eitthvað hræðilegt lag með Era (karlakórsdæmi með "elektrónísku ívafi" sem þú kannast við eflaust) til að auka drama-ið. Svo var farið eitthvert annað með öðru frægu fólki.

Hér eru myndir af því hvernig útsýnið er af þakinu á blokkinni sem ég bý í til betur útskýringar hugtaksins concrete wave megoplex. Planið er að malla panorama mynd á myndavélina bráðum. Það kemur. Svona leit útsýnið út 1. febrúar 2005 klukkan 22:01 að staðartíma. Tokyo er blur-uð annars, ekkert að myndavélinni eða hvernig myndirnar voru teknar.

Fór í sendiráð Íslands í dag og kíkti í heimsókn á sendiherrann. Við spjölluðum um allt mögulegt tengt Íslandi og Japan og alls konar dæmi. Seldi honum svo Demon Fuzz plötuna Afreaka en hann safnar prog-rokki og er iðinn við það. Spjölluðum og það var bara mega-kúl. Bara ef að allir sendiherrar væru svona. Og að ég hefði hitt fleiri til að geta alhæft um að þeir séu ekki allir svona. En þeir eru það ábyggilega ekki.

Eftir það kíkti ég með Kato á veitingastað og við drukkum bjór, átum mat og spjölluðum um allt mögulegt. Tungumálavesenið er að leysast hægt og þétt. Við tölum bara á japönsku saman en ég er ekki alltaf að skilja það sem hann er að segja. Oft kinka ég bara kolli og segji "ummm" til að gefa í skyn að ég sé að digga það sem hann er að tjá. Eitt af því meira sniðugra sem kom upp í umræðunum var japanska og hvernig hún er frábrugðin öðrum tungumálum. Hann gaf mér the low-down hvað mikið af þessum algengu kurteisisfrösum þýða í raun og veru. Sem dæmi, sem að flestir hérna ættu að kannast við, útskýrði hann moshi moshi en það segirðu til að tákna "Halló" í símatíma. Raunveruleg meining þessa hugtaks er "Ég er að tala", það er bókstafleg þýðing og upprunaleg meining. Ástæðan fyrir því að fólk segir að það sé að tala í símann er sú að hér áður fyrr þegar að símar voru einungis fyrir efnað fólk þá var þetta ein leið ríka fólksins til að snobbast og tjá yfirburði sína yfir símann.

Tina Fey er geðveikt fyndin og ég mæli með að kíkja á FallonFey og ná í seinasta Weekend Update og klippuna á forsíðunni. Svo er Halli byrjaður aftur að blogga sem er gott. Rannsóknarritgerð á morgun og búinn í skólanum á föstudaginn. Svo kemur Björn Ingi í næstu viku sem er ógeðslega töff. Þessi færsla tók 35 mínútur.

Hamburglar

2005-01-28T03:35:00.000-08:00

Var að koma heim af lengsta göngutúr sem ég hef tekið síðan ég kom hingað. Þrátt fyrir að þetta segir ykkur lítið þá gekk ég (og að hluta til skeitaði) frá Waseda til Iidabashi til Shinjuku til Nakano og svo tók ég lestina til Naka-meguro og labbaði slatta um þar. Eflaust meira en 10 kílómetrar. En að öðru.

Ég náði í lokaverkefnið í listakúrsnum og hitti á fólkið hjá Third-Ear í dag einnig. Lokaverkefnið er ramen skál, Third-Ear fólkið er starfsfólk hjá plötuútgefanda sem ber þetta nafn. Náði að redda mér dj giggi 4. febrúar sem er mjög smooth. Ég ætla að bjóða gaur sem ég kynntist frá BMG að sjá mig spila. Hann ýjaði að því að hann gæti reddað mér giggum ef hann heyrði mig spila og sæi mig nakinn. En það er EKKI SJENS að ég pósi nakinn fyrir einhvern gaur. Ekki sjens. Ég ætla bara að segja það við hann strax.

Ég horfði á Ghost in the Shell í gær eftir að hafa frestað því oft og mörgum sinnum. Ég hafði verið að spá í því að horfa á slatta af anime, fyrst maður væri í Japan, en hef lítið sem ekkert gert af því. Fyrir utan það að hún sé góð þá fór ég að spá í því útfrá myndinni hvernig Tokyo lítur út miðað við þessi venjulegu cityscape sem maður sér í þessum anime myndum sem eiga að gerast í framtíðinni.

Í grunnatriðum eru húsin eiginlega tekin og stækkuð upp, í sumum tilfellum um margar margar hæðir. Flest öll hús hérna eru byggð á fáránlega litlum reit og til að bæta fyrir það er bara byggt hærra og hærra upp. Lóðin sem íbúðarblokkin sem ég bý í er ábyggilega minni en lóð undir ágætis einbýlishús í RVK. Þrátt fyrir það eru 12 hæðir og að meðaltali 5 íbúðir á hverri hæð. Anime Tokyo húsin eru stærri en gengur og gerist semsagt. Svo eru þau þjöppuð örlítið nær hvort öðru og svo eru smellt bassatúbum, auka loftræstiviftum og svona tæknilegu málmlegu drasli utan á byggingarnar til að láta þær líta út eins og cyber-tech crazyhouse. Spáði mikið í þessu á röltinu í dag. Sá nokkra staði sem minntu mig dálítið á eitthvað anime dæmi. Ég gæti samt verið að ljúga. Með meira anime glápi gæti ég reynt að útskýra þetta örlítið betur.

Ég ætla ekkert að eyða of miklum tíma í þetta en ég verð aðeins að minnast á tískuna að klæða hunda í föt hérna. Ég er svona að taka þetta í sátt. Ég er búinn að sjá of mikið af þessu, orðinn vanur. Það sem fer aðeins fyrir hjartað á mér samt er þegar ég sé hunda klædda regnfötum. Eitthvað rangt við það. Almennt talað þá klæða lang flestir hundaeigendur hundana sína í föt. Svo er þetta orðið svo steikt að þú getur látið naglalakka hundinn þinn. Og það af einhverjum geðveikum art-director.

Myndasession. Bláu kubbarnir eru geðveikt advanced rónahús. WITH dog & cafe er kaffihús þar sem maður borgar aðeins extra fyrir kaffið en fær að leika sér með hund að eigin vali á meðan maður sötrar. Myndin eftir það sýnir örvæntingafullu hundana bíðandi eftir viðskiptavinum. Litla dósin er súperkaffi með spasmodic mikið af kaffeini. Svo list.

Japanski markaðurinn er frábrugðinn öllu sem ég hef séð. Segir ekki mikið. Hann er steiktur. Það virðist nefnilega vera hægt að breyta ímynd hvaða vöru sem er. Það er hægt að selja fólki fínt Kit Kat (frávissa!) sem er búið til af einhverjum rosalegum konfektsgerðarmanni. Svo minntist ég hérna áður á súper-fínu pylsuna í eðalbrauði (ég smakkaði hana síðan og hún var ekkert spes) og listinn heldur áfram. Ég rekst oft á eitthvað rosalegt dæmi (vöru) sem er síðan eitthvað sem að myndi ekki ganga upp neins staðar annars staðar sem fín vara. Ég var kominn með einhverja rosalega kenningu um þetta en ég ætla að bíða með að uppljóstra henni, einfaldlega því að hún er ekki tilbúinn. Á byrjunarstigi. Varla til. Ok.

Ég ákvað að ef ég settist niður og kláraði blogg uppfærsluna í einni keyrslu, án þess að standa upp og kúka og þess háttar, þá myndi ég fara upp á efstu hæð í húsinu mínu (þ.e.a.s. þakið) og reykja sígarettu, drekka sake og dást að útsýninu. Útsýnið er lygilega gott. Og bara fokking kreisí. Maður sér ekki fyrir endann á byggingunum. Glittir ekki í neitt annað en eitthvað megapolis concrete wave. Á morgun eru það svo skókaup og innborgun á skíðaferð sem verður farin í lok febrúar. Fer með 37 manns, sumpart Japanir, sumpart skiptinemar. Skíðaferðir eru slammin' radness.

Sanwa að klára

2005-01-24T04:50:00.000-08:00

Ég kenndi íslenskan framburð á föstudaginn og fékk samlokur og drykk. Hún Setsuko, aldraða konan sem ég kenni, tók með sér upptökutæki og ég las inná það orð sem eru vanalega erfið fyrir Japani að bera fram. Það sem mér fannst merkilegt við þennan fund er að hún fékk sér dýrustu og flottustu pulsu sem ég hef nokkurn tímann séð á þessu fína kaffihúsi þar sem við hittumst. Hún var borin fram á glerdisk, skorin í tvennt, í einhverju svissnesku malt-brauði og með salat skrauti á disknum. Og hún kostaði það sem samsvarar 750 íslenskum krónum. Frábært alveg hreint. Sem betur fer er þetta ekki eina sem hefur gerst fyrir mig nýlega.

Ég sendi e-mail á gaurinn sem ég skiptist á info við eftir jam-session-ið um daginn. Sá gaur var hrifinn af taktinum sem ég spilaði og stakk uppá því að við myndum vinna saman. Hann spilaði á hljómborð og gerði það líka þetta helvíti vel. Við ætlum að hittast í næsta mánuði og ræða málin. Vonandi kemur eitthvað skemmtilegt úr þessu. Ég hefði bara ekkert á móti því að stofna lítið house-band með honum. Svo ef við næðum að plata þennan magnaða bassaleikara sem mætti á jam-session-ið seinast og þar-seinast til að slást í hópinn, perfecto.

Ég komst að bráðabirgðaniðurstöðu um daginn. Japanir eru mjög líkir Íslendingum að einu leyti, að minnsta kosti. Þeir eru voðalega kurteisir við útlendinga en ekki jafn kurteisir við landa sína. Bráðabirgða niðurstaða þýðir samt að þessi skoðun gæti breyst. Til dæmis, ef einhver pissar í póstkassann minn þá verð ég alveg brjálaður en undarlega impressed. Póstkassinn minn er í axlarhæð. Enginn venjulegur Japani gæti gert slíkt.

Þessir adidas skór kosta rétt rúmar sextíu þúsund íslenskar krónur. Ég rakst á þá á labbi um Harajuku. Það var víst einhver svaðalegur stunt-cock sem að klippti niður einhvern adidas jakka og saumaði búta á skónna. Semsagt, það er bara til eitt par af þessum skóm. Þetta er dýrasta adidas par sem ég hef fundið. Það sem kemst næst því er eitthvað annað par af rússkins adidas á adidas originals búðinni sem var með innbyggðu digital úri. Það var eitthvað svipað klikkað í verði. Sem er geðveikt.

Skó menningin hérna er frekar steikt og ég byrjaði að skoða þetta eftir að Charlie (ljósmyndarinn sem tók myndir í TZMP albúm partíinu) var að segja mér frá þessum steikta sneaker sub-kúltúr sem er eitthvað dæmi/unit hérna í Japan. Gaurar að borga fáránlega upphæðir fyrir skó, fólk að "camp-a" yfir nótt fyrir framan búðir til að fá par af limited edition Nike vs. random hip hipster designer/shoemaker collabo skó. Það eru til nóg af búðum sem að selja fyrstu Air Jordan skónna á yfir 20 þúsund kall og svo venjulega Nike skó í ljótum litum sem fást bara í 100 eintökum á pussu-mikinn pening. Allavega, þetta er búið að hafa þessi áhrif á mig að ég er að fara að kaupa mér skónna hér að neðan daginn sem þeir koma út. Ég ætla að kíkja hálftíma fyrir opnun in case að það eru einhverjir sem eru klikkaðri en ég að bíða eftir þessum skóm.

Ég var fullur á leið heim í lest þegar ég komst að því að ég þarf að taka 40 myndir á dag til að ná ultimate takmarkinu, 10.000 myndir fyrir lok júlí þegar ég kem heim. Ég er búinn að taka sirka 4.000 myndir síðan ég kom en eitthvað af því eru kópíur og drasl. Síðan er sirka helmingur af þessum myndum skot úr sokkabrúðu stop-motion myndinni sem ég er að gera en er ekki búinn að segja neinum frá fyrr en núna. Hérna eru fleiri myndir. Fyrsta myndin er bull-ensku uppáhald. Svo flókið en fallegt.

Þegar ég nenni reyni ég að plassera mig í seinasta eða fyrsta vagninum í lestunum. Mér fannst það alltaf mega skrýtið hvað það virðist vera mikil aðsókn í það að vinna sem lestargaur. Og með gaur meina ég manneskjan sem keyrir/stjórnar/ekur. Það eru til þó nokkrir tölvuleikir með sér stýripinnum til að sem best endurskapa tilfinninguna sem næst með því, til dæmis, að keyra á milli Akihabara og Okachimachi á 95 sekúndum, stoppandi á réttum stað og kveikja á tilkynningunni að hurðarnar séu að lokast. Útsýnið út um framrúðuna er nokkuð magnað. Lestarteinarnir skera borgina í sundur. Allt er byggt í kringum lestarteinana, allt pláss svo ótrúlega vel nýtt að sumt fólk býr í íbúðum sem að eru einungis örfáa metra frá teinunum. Ég gæti ekki hugsað mér að vinna við þetta en ég skil aðeins betur af hverju sumir vilja það.

Kaldasti dagur vetrarins er liðinn (20/1) og það fer að hlýna úr þessu. Ennþá ískalt. Það er kominn nýr borgari á McDonalds. Tvöfaldur ostborgari með eggi og piparsósu. Ekki jafn ógeðslegur og mig grunaði. Byrjaður að fá ógeð á japönsku karríi og á ennþá 4 pakka eftir. Þarf að finna mér annan ódýran mat til að fá ógeð á og það fljótt. Er byrjaður að finna fyrir því að ég gæti farið að vera full talandi von bráðar. Hlustunin orðin mjög góð. Núna eru það bara kanji táknin sem ég þarf að bösta. En 350 af 6000 er ekkert svo slæmt.

Fluteplayer

2005-01-20T08:13:00.003-08:00

Það er þessi late-night þáttur sem er í gangi á einhverri af þessum 6 stöðvum sem ég næ sem að er helvíti sniðugur. Þetta er, í grunnatriðum, einhver indie gaur sem fer með vinum sínum og leysir þrautir (held ég) og býr til nýjar þegar hópurinn heldur áfram. Mjög erfitt að útskýra. Svo er alltaf sýnt video af þessum gaur og vinum hans að gera eitthvað og svo allt í einu pásast video-ið og hann kemur upp í stúdíóinu og kommentar á viðburðina. Það er víst fyndið en ég skil ekki japönsku nógu vel. Allavega.

Gaurinn og vinir hans fara á kaffihús. Eftir það er þeim sagt, eða þeir komast að því einhvern veginn, að fara á ramen núðlu-veitingastað í Sugamo. Þessi staður heitir Junbe. Þeir fara inn, setjast niður og bíða eftir þjónustu. Ekkert gerist. Þegar ákveðið magn af mínútum var liðið þá ákvað einn að fara á klósettið. Hann fór, en þegar hann var í seilingarfæri við hurðina á klósettið stekkur gömul kona út úr engu og grípur í punginn á honum og hleypur í burtu. Hann sest niður og útskýrir þetta fyrir hinum. Svo fer næsti á klósettið og hann verður fyrir sömu reynslu. Þriðji fer, sama reynsla. Alltaf stekkur gömul kona út úr engu og grípur viðkomandi í klofið. Svo fáum við að kynnast konunni aðeins og sýndar eru klippur af því þegar hún er að taka á móti viðskiptavinum búllunnar. Alltaf gripið í klofið. Svo meðan þáttastjórnandinn og vinir hans voru að reyna að tala við hana gat hún ekki tamið sig og hún greip í klofið á þeim öllum margoft. Svo fóru þeir eitthvert annað. Búið.

Svo skemmtilega vill til að ég bý í Komagome sem er eitt stopp frá Sugamo. Og ég veit hvað staðurinn heitir.

Komið að myndunum sem ég ætlaði að smella upp með seinasta pósti en gat ekki vegna server vandræða.

Mér finnst þetta vera ógeðslega sniðugt. Og bara svo að fólk tjekki á þessu geri ég linkinn rosalega stóran.

Spilaði live í kvöld í fyrsta skipti sem sóló gaur og ég er mjög sáttur. Eins og ég hef minnst á kannski áður þá eru kvöld á Womb klúbbnum hérna í Tokyo sem heita Breeding Ground sem eru eins konar jam-session fyrir artista. Marcellus, sem sér um þetta, hóar í fólk og það mætir með hljóðfærin og svo slást allir í hópinn einhvern tímann á kvöldinu og spila á eitthvað hljóðfæri og taka þátt í gamaninu. Ég fór á þetta þegar seinasta kvöld var haldið fyrir jól og það var mega-töff. Mikið af biluðum hljóðfæraleikurum sem poppuðu inn og djömmuðu í eitt lag.

Kvöldið í kvöld var mjög skemmtilegt. Ég var í einhverju mega stressi í dag að klára ritgerð og svo hljóp ég heim, tók sturtu og byrjaði að vinna að efni til að spila. Kastaði einhverjum töktum saman, kastaði þeim inní Ableton Live og bjó til prógrömm sem ég gat svo valið úr þegar að koma að mér á kvöldinu. Þegar tíminn var kominn setti ég house takt í gang og hljóðfæraleikararnir sem voru við völdin fóru að slást í hópinn hægt og hægt. Eftir 5-6 mínútur var þetta orðið eðal house lag. Algjör eðall þetta kvöld.

Á miðvikudaginn fór ég á vísindasafnið í Ueno. Svo tók ég myndir af meira drasli. Svo tók ég örfáar myndir af kvöldinu í kvöld líka.

Sigurvegarinn í getrauninni er hér að neðan. Eða, þú þarft að klikka á myndina sem er hér að neðan til að fá svarið í glugga sem ætti að opnast. Viðkomandi, vinsamlegast sendu á mig póst hið snarasta svo að ég get sent þetta af stað.

Gaman að vera svona hress eftir spilerí en ég er að fara að kenna íslensku í fyrramálið. Klukkan 11. Ég fæ fríar samlokur og 5000 yen sem er mjög gott. Svo er planið að byrja kannski eitthvað aðeins á þessari 10 blaðsíðna ritgerð sem ég þarf að skila fyrir English and Japanese: Culture and Language in Contrast. Svo er komin helgi. Power.

Par Chill

2005-01-17T02:18:00.000-08:00

Helgin var róleg. Kíkti út á föstudeginum og hitti Zack og við fengum okkur bjór. Svo tók ég seinustu lest kvöldsins um miðnætti. Laugardagurinn var svo innivera allan daginn fyrir utan eitthvað smá skokk út. Eyddi budget-inu fyrir helgina á föstudeginum þannig að ég varð að éta það sem var til og vera rólegur. Æsingur dugar ekki. Lagði ekki í smokkfisksdæmið, þrátt fyrir mikla svengd.

Sunnudagurinn var svo helvíti fínn. Hitti þessa ljósmyndarastelpu, Becky, í Shibuya og fór að éta ramen með henni og kendo-vinum hennar. Hún er rosaleg listakona. Talar rosalega mikið um klám og segir "fuck" geðveikt oft. Svo gefur hún skít í allt. En hún er hress og fínn karakter. Eftir matinn dróg hún mig með til Naka-meguro þar sem við kíktum á flóamarkað sem að listahópur sem kallar sig Dyezu heldur sig til og er með stúdíó. Hitti stelpu sem heitir Miyuki og gaur sem heitir Ken og komst að því að þau er partur af þessu dæmi.

Aðstaðan þeirra er mjög ghetto en kúl. Svo eru þau með lítinn hjólabrettapall staðsettann inní skrifstofunni. Fannst það extra-rad. Var að útskýra fyrir Becky að ég fílaði Tha Blue Herb þegar Miyuki slóst með í samræðurnar og tjáði mér að hún hafi verið að skjóta myndband fyrir sóló-project BOSS MC sem er annar helmingur bandsins. Þá varð ég mjög hrifinn og byrjaði að kyssa hana.

Eftir heimsóknina til Dyezu þá rölti ég um í Naka-meguro (sem er eiginlega bara mið-Meguro) og tók myndir og keypti mér svo drasl í 100 yena búðinni. Sem ég týndi síðar með deginum. Kvöldið innihélt svo örlitla bjórdrykkju með Zack á ódýrri izakaya kráar-búllu.

Það virðist vera einhver köttur einhvers staðar í byggingunni minni sem er annað hvort breimandi á milljón eða að væla út af öðrum ástæðum. Heyri alltaf af og til rosalega hávært væl sem hljómar næstum því eins og barnsgrátur. Rosalegt alveg hreint, heyrist næstum hvar sem er í húsinu. Ooog.. já, skoðið mynd af Meguro.

Keypti í matinn í dag. Fyrsta skipti í langan tíma. Það var gott. Svo tók ég til. Ég gleymdi mér í einhverju rugli í staðinn fyrir að taka til um áramótin eins og allt Japan gerir til að hreinsa burt illa anda fyrir nýja árið. Þess vegna var kominn tími á allsherjar þrif. Ég ætla að hætta að tala um innkaup og þrif núna. Það er ekkert gaman að lesa um það.

Ég ætla að draga úr innsendum svörum úr getrauninni í næstu færslu. Ég hreinast sagt nenni því ekki núna og á lítinn sem engan pening. Vill draga, tilkynna sigurvegara, fá heimilisfang og senda þetta svo strax af stað. Ennþá sjenst til að taka þátt. Kíkjið á færsluna fyrir neðan fyrir spurninguna og dæmi.

Rokk og ról.

Hope you like it

2005-01-13T05:21:00.000-08:00

Ég var að fá símtal frá einhverri kellingu sem heitir Becky og er að fara til Íslands að ljósmynda íslenska náttúru fyrir ferðablað/bækling. Á að hitta hana á sunnudaginn og kynna fyrir henni Ísland og kúltúrinn. Ég ætla að ljúga að henni.

Fór og hitti tvíburana Kumi og Yuri og svo Ryoko á izakaya áðan. Þær eru allar saman að fara á Beastie Boys tónleikana á morgun sem ég kemst ekki á vegna peningaskorts. Ég þekki þær vegna þess að Ómar úr Quarashi kynnti mig fyrir þeim. Þær eru allar hardkor aðdáendur. Ég laug að þeim alls konar drasli. Ég sagði að Quarashi strákarnir væru allir með píkur og dönsuðu um í ballett-pilsum all.. the.. time. Þær voru svo geðveikt auðtrúa! Nei.. ótrúlegt en satt bara Quarashi voða lítið upp á góma. En allavega, mjög fínt kvöld með góðum mat og drykk í boði þeirra. Sjáiði bara.

Svo gáfu Kumi og Yuri (hægra megin) mér minjagrip frá Hokkaido (nyrsta eyja Japan), þar sem þær eiga heima. Þær gáfu mér plastaðan smokkfisk fylltan með hrísgrjónum. Þetta er víst lostæti á heimaslóðum þeirra. Þær voru mjög smeykar að ég myndi ekki fíla þetta en mér finnst þetta töff. Ég bara vona að þetta sé gott. Lítur út eins og smokkfiskur og þess vegna ekkert rosalega dreamy.

Skólinn er að klárast í lok þessa mánaðar og líka listakúrsinn sem ég er að taka. Fórum í "field-trip" í Edo Tokyo safnið á miðvikudaginn og það var mjög fínt. Svo var bónus að sjá sumo-kappa þarna á vappi. Um leið og ég steig út úr lestinni sá ég 2 vera bíða eftir lest klædda kimono og með hárið eins og sumo menn hafa það. Svo rakst ég á einn í viðbót þegar ég labbaði frá lestarstöðinni á safnið og þessi spölur tekur varla 2 mínútur. Einhver sumo höll er þarna víst og æfingasalir og fleira tengt. Geðveikt.

Í hádeginu á miðvikudeginum hitti ég svo kennarann sem er að kenna íslenskukúrsinn í Waseda. Þessi gaur, Miyagi-sensei (eins og í Karate Kid), bauð mér í hádegismat og við spjölluðum um íslensku, kúrsinn og fleira. Impressive dálítið. Það eru 108 manns að læra íslensku í Waseda. Það sem er skrýtið er að ég er að fara að kenna kennaranum íslenskan framburð. Hann er víst prófessor í handritalesningum og getur lesið eins og Gandalf en kann ekkert að tala. Hefur víst aldrei komið til Íslands. Allavega, ég kenna og svo kíkji ég í seinasta tímann eftir viku og á að flytja smá ræðu um Ísland á japönsku. Good times.

Ég gleymdi að minnast á þetta um daginn en það var víst brotist inn um daginn í hraðbankann sem er í byggingunni við hliðina. Það eða einhver var myrtur. Það eða eitthvað annað. Ég sá bara haug af löggubílum fyrir utan og gult teip þegar ég kíkti út í feik ferð á KFC til að athuga glæpavettvanginn. Spennandi.

Jæja. Önnur keppni. Núna er verðlaunin ekki í síðri kantinum. Anime plaggat, Tokyo Disneyland nammi, svona lítill Cutie Honey gaur til að hreinsa skjáinn á símanum þínum, Tower Records Japan sundpoki og risastór Jägermeister fáni. Sá sem hefur sigur af hólmi fær þetta allt sent heim til sín að kostnaðarlausu. Ef einhver þarna úti heldur að þetta sé drasl sem ég týndi til í herberginu þá skjátlast honum/henni alvarlega. Þessum Jägermeister fána var rænt, af mér, af klúbbnum WOMB hér í Tokyo og er eftirlýstur. Svo var ég svo heppinn að vera einn af þeim 3000 manns sem fengu svona Tower Records poka gefins. Svo er ég kaldhæðinn. Betri verðlaun næst, ég lofa.

Hvað kostar diskurinn custom cock confused death með hljómsveitinni Hair Stylistics í japönsku Amazon netbúðinni?

Svör hingað. Þvottur þarfnast hengingar og sake þarfnast drykkju. Svo er þetta orðið nógu langt nú þegar. Kannski smá meira.. þarna.

Motion Dive

2005-01-09T05:14:00.000-08:00

Ég spilaði í gær á stað sem heitir ghetto og það var helvíti fínt. Mér fannst það dálítið bögg samt að ég fékk engan pening og þurfti meira að segja að borga eigin drykki, þetta á meðan að ég var beðinn um að spila í 2 tíma. Fyrirkomulagið var víst þannig að maður fékk glas í byrjun kvöldsins sem var merkt manni og það var fyllt af drykk þegar beðið var um. Svo átti ég víst að gera upp við barinn áður en ég fór en ég og Sean, sem að er vinur minn hérna úti sem reddaði þessu, beiluðum bara og sluppum við að borga. Klikkað.

Í dag fór ég í heimsókn til Kento og fékk að sampla plötur hjá honum. Sampl-skorturinn var byrjaður að segja til sín en núna er það fixað í bili. Hann á alveg mega-næs íbúð. Hún er reyndar mjög lítil og troðfull af græjum og plötum. Hann er með ábyggilega 2-3000 plötur, heilt stúdíó með 48 rása mixer og tölvubúnaði, meðal annars, og alveg tonn af fötum og alls konar drasli. Og þessi íbúð er varla 25 fermetrar. Annars er ég hræðilegur í að meta hversu stór ákveðin afmörkuð svæði eru. Allavega, samplaði og það var gott stöff.

Eftir það kíkti ég til Shibuya því það áttu að vera ókeypis Tortoise tónleikar þar. Kíkti í Tower Records og komst að því að það væri ekkert í gangi. Geðveikt glatað. Annars er ég enginn Tortoise fan. Það sem kom út úr ferðinni var samt að ég hitti á Marcellus og fékk að vita hvenær næsta jam-session væri. Ég ætlaði að taka þátt næst, koma með takta og syngja eitthvað bull. Hressandi.

Í dag náði ég loksins að taka upp þetta lag með uppáhalds japönsku rapp-grúppunni. Í tilefni af því þá smelli ég því hérna upp. Þetta lag átti víst að vera á plötunni en svo datt það upp fyrir. Fyrir prómó tónleika í Tower Records fékk ég þessa 7" með þessu sjaldgæfa lagi þegar ég verslaði mér mix-diskinn sem DJinn úr grúppunni gerði.

Það er byrjað að verða frekar kalt hérna. Mér skilst samt að þegar febrúar er genginn í garð byrjar að hlýna. Núna finnst mér geðveikt heita sumarið hérna ekkert svo slæmt. Kýs það yfir kuldann og deyjandi flækinga. Það er reyndar bull, flækingar deyja líka þegar það er of heitt. Hmmmm.
´
Ég var að fara að byrja að segja frá því þegar ég sá ungan gaur í lest syngja eitthvað rosalegt japanskt popp-medley þangað til ég áttaði mig á því að það er ekkert merkilegt. Ég er samt búinn að troða því inn hérna. How about that.

Eitt sem ég verð svo að benda á eru Ski Jumping Pairs DVD diskarnir sem eru að slá í gegn hérna. Innihaldið er keppni í para-skíðastökki, sett fram með þrívíddartækni. Svona eins og maður myndi sjá á Eurosport ef að fólk gæti stundað þessa íþrótt án þess að deyja. Fannst þetta bara allt of mikið bull til að byrja með en núna er þetta fyndið. Mjög fyndið. Þetta varð víst svo vinsælt að það er komið framhald. Kíkjið á þetta hér.

Keypti mér plötuna Surf or Die með hljómsveitinni Surf MC's um daginn og hún er alveg jafn hræðilega hallærisleg og nafnið hljómar. Sérstaklega lagið "That's Cali For Ya". Það er eina lagið sem ég náði að taka upp.

Saikou Wonderful

2005-01-05T05:15:00.000-08:00

Ég sit hérna fyrir framan tölvuna að drekka sake í fernu og þruma þetta blogg dæmi. Var að koma heim frá Shimokitazawa sem ég heimsótti aftur, þetta var þá annað skiptið á þremur árum. Mjög skemmtilegt hverfi, þetta er eins og ef að einhver myndi taka Splitbob, New Jersey og splæsa því við Shibyua. Svo bætt við skvettu af Berlín og þá er þetta hverfi komið. Bara chillað, lág hús, enginn að öskra á þig að þú sért velkominn í búðina þeirra, enginn að rétta þér óþarfa pappírsrusl út á götu. Svo eru besta engrish fatabúð þarna sem ég hef séð. Fór þangað í leit að einhverju sniðugu eftir að ég mundi eftir bolnum sem ég keypti handa Steina sem stóð á Fuck You You Fucking Fuck og Suck Your Own Dick. Geðveikt kombó.

Það var komið að því stigi í póstinum að ég myndi smella upp myndum en ég var að sjá að myndavélin er opin með engin batteríum innanvols. Þau eru í hleðslu.

Áramótin samanstóðu af djammi í Shibuya og þar á undan hefðbundin japönsk áramótahefð. Fór með Gumma og Kristófer sem eru að læra í Kansai og svo Zack og kærustunni hans í hof rétt hjá Waseda til að upplifa þetta japanska, sko. Engir flugeldar, engin fyllerís öskur eða öskrandi smábörn hlaupandi um með blys og laufabrauð. Allir hópuðust inní miðjuna við aðal hluta hofsins þar sem baukurinn var. Risastóri söfnunarbaukurinn. Svo biðu allir í hálfu hljóði og biðu eftir að klukkan slóg tólf. Á slaginu var lamið í taiko trommuna og akkúrat á því augnabliki kom fljúgandi hrúga af pening fljúgandi beint í baukinn og þar á eftir bað fólk fyrir lukku og heilsu á nýju ári.

Við fórum svo öll saman á Watami rétt hjá og fengum okkur fleiri drykki í þeirri þægilegu vitneskju að lestirnar gengu alla nóttina í stað þess að hætta um miðnætti. Þegar ég var búinn að drekka eins mikið af strawberry-calpis sour eins og ég gat í mig látið var ákveðið að halda til Shibuya. Vopnaður vitneskju um svona flest allt sem var í gangi þá var haldið á röltið. Við enduðum á The Ruby Room sem er svona hálfger útlendingabúlla en alveg ágæt sem slík. Komust inn fyrir 1000 yen (ca 600 iskr) og fengum tvo drykki í kaupbæti. Hlustuðum á drum'n'bass og djömmuðum fram á morgun. Djamm.

Þátturinn hjá flippaða þáttastjórnanda gaurnum sem var í Lost in Translation er í sjónvarpinu núna. Gaurinn sem sagði "Bobu bobu, bobu!" og dansaði eitthvað. Ef þið munið ekki eftir því þá hafiði líklegast ekki séð myndina sem ég er að tala um. Ég trúi því ekki að ég hafi búið hérna í þessa tæpu fjóra mánuði og ekki rekist á þáttinn fyrr en núna! Mér finnst það alveg mega-erfitt að trúa.

Á nýarsdag fórum við Gummi og Miyuki svo til Meiji Jingu hofsins eins og allir Japanir í heimi virðast gera. Ég öskraði "Suzuki-san!!" nokkrum sinnum og fékk blendin viðbrögð. Þar var stærri söfnunarbaukur en sá sem ég hafði séð kvöldinu áður og gott mix af fólki þarna. Keypti lukkugrip fyrir árið og svo fórum við á eina hip-hop all-you-can-eat pasta staðinn sem við gátum fundið. Shit was blastin'! DMX og pasta er best. Ég er ekki að djóka, hvorki með staðinn né með DMX og pasta.

Myndirnar af áramótunum og smá bull með.

Svo að lokum búðargluggi og kveðjur. Ég ætla að snúa mér 90 gráður og horfa á restina af þessum þætti. Framleiðni er lykillinn.

Gleðilegt nýtt ár

2004-12-31T01:13:00.000-08:00

..og takk fyrir það gamla / þau gömlu, öllsömul!

Best að byrja á þessu, ég set líklega ekki inn næstu færslu fyrr en að öll tímabeltin verða komin inní nýja árið.

Mér finnst eins og ég þurfi að renna yfir árið í máli og myndum, give props og segja frá því helsta en ég veit ekki hvar ég ætti að byrja. Bara muchos gracias öll fyrir að gera þetta ár eitt það besta.

Þessir síðastliðnu dagar hafa verið svo rólegir það er ekkert eðlilegt. Ég hef verið slappandi af fyrir framan tellíið mikið, kíkt út í örfá skipti og svona reynt að sortera úr öllu sem ég þarf að taka mér fyrir hendur á nýju ári. Tellíið er líka búið að vera mér gott. Allir þessir steiktu, ofur-yfir-pródúseruðu skemmtiþættir eru að bjarga mér hérna frá leiðindum innandyra. Bara í gær sá ég gaur slá golfkúlu af kubb af tofu án þess að splundra honum. Svo bætti hann um betur og sló kúlu af rándýru Rolex úri. Tofu og Rolex, ég hef ekki séð annað eins.

Hitti Miyuki í gær og við fórum út að borða og svo í kaffi. Hún er algjört æði, ef hún væri ekki 10 árum eldri en ég myndi ég rúlla henni upp í teppi og kasta því fram af brú. Kasta því fram af brú hamingjunnar í haf allsnægtar, það er. Hún er búinn að hjálpa mér slatta með mín scheme og gaf mér góðar hugmyndir í gær hvernig ég á að lifa af næstu tvo mánuði með engan pening komandi frá lánasjóðnum heima. Ég ætla ekki að segja einum einasta manni hvað skemað er, bomba mynd af afurðinni á bloggið þegar að því kemur. Eitt af nýársheitunum er að hætta að tala svona mikið og gera meira.

Það snjóaði í dag og í gær í Komagome. Reyndar líklegast yfir alla Tokyo en ég fann bara fyrir því hér. Nokkuð magnað að sjá snjó, það var víst bara einn dagur seinasta vetur þar sem snjóaði. Núna eru komnir tveir. Það að sjá svona snjó og labba í gegnum slabb gaf mér heimafílíng. Sakna slabbsins ekki neitt samt, kannski mest allt annað sem ég sakna. Good times.

Jæja, ég þarf að fara aftur í gamlársþrifin. Nenmatsu-sooji er það kallað. Það á að hreinsa í burt illa anda og gefa lukku á nýju ári. Svo er líka bara gott að taka til. Sérstaklega þegar gestir eru að fara að koma í heimsókn og svona.

Þið sem lesið þetta áður en þið farið á áramótadjamm, djammið. Ég meina það. Þú veist, geðveikt djamm. Þið sem loggið ykkur inn á nýju ári, bara good times og ég vona að þið skemmtuð ykkur vel. Ned Flanders.

The BOST Collection

2004-12-27T03:48:00.000-08:00

Þetta voru skrýtnustu jól sem ég hef upplifað. Án þess að vilja að hljóma endurtekningarsamur eða fyrirsjáanlegur þá voru þetta steikt jól. Ég skrifa þetta án 100% staðfestu því að jólin liðu bara hjá eins og hver önnur vika eiginlega. Fyrir utan þessa steiktu tilfinningu sem ég minntist á hérna einhvern tímann.

Best að smella upp smá myndasyrpu yfir Þorláksmessu og aðfangadagskvöld. Einu myndirnar sem ég tók voru eiginlega af djamminu þessa tvo daga. Ég gerði annað en að djamma, ég lofa. Fékk mér ágætis mat bæði kvöldin og opnaði jólakortin sem ég fékk að heiman og svona.

Ég veit ekki hversu mörgum orðum ég á að eyða í þessar myndir. Þær útskýra sig sjálfar held ég barasta. Helaði útlítandi gaurinn sem er að spila í rauða og silfurlitaða dæminu var alveg mega-góður plötusnúður. Kallar sig DJ Synthesizer held ég. Algjört mega. Söngkonan var algjört "scat". Tvær meiningar?

Jóladagur var mjög sweet. Eftir að hafa sofið úr mér alla þynnku þá kíkti ég með Zack að kíkja í heimsókn til Yuhei vinar míns þar sem hann ætlaði að hafa einhvers konar lítið teiti/mannfögnuð um kvöldið.

Byrjuðum á að kíkja til Tokyo (lestarstöðin) til að sjá Tokyo Millenario og svo var haldið áfram heim til hans. Stemmningin var frekar steikt, voðalega lítið talað. Þetta vorum við Zack, Yuhei, tveir vinir hans og svo bróðir Yuhei sem sátum inní stofu og börðumst við að láta þagnirnar ekki verða vandræðalegar. Reyndar er það eina leiðin til að lýsa þessu þótt að mér fannst þagnirnar ekkert vandræðalegar, þetta var bara svona einhvern veginn. Ekki hlusta á mig.

Pizzur étnar, bjór drukkinn, enska kennd og svo var farið heim. Það var ekki fyrr en daginn eftir að hlutirnir byrjuðu að gerast.. duru ru ruru ru ruu ruradii, ba ba bammmmmmmmmmmm.

Ég náði að kaupa ótrúlegt magn af drasli þegar ég fór út að versla nauðsynjavörurnar hérna fyrr í kvöld. Fyrir rétt rúmar 1.800 krónur íslenskar náði ég að kaupa klósettbursta, flösku af viskí, einnoghálfanlíter af kók, fjórar jógúrt, tvær gosdrykkjaflöskur, líter af appelsínusafa, tvo pakka af yakisoba, sítrónusafa, tabasco, salt stauk, hvítlauk, kaffi og vatn í massavís. Búist við mynd af einhverri mega uppfinningu innan skamms.

Stoppaði við í plötubúðinni við skólann í dag og pikkaði upp nokkrar plötur og LaserDiska. Það kom mér algjörlega í opna skjöldu að það hafði verið framleiddur LaserDiskur með tónlistarmyndbandi sem var gert fyrir Addams Family myndina með laginu sem MC Hammer gerði. Á þessum disk er 5 mínútna langa unedited útgáfan af myndbandinu, viðtöl og ýmist fleira. Diskurinn spannar heilar 30 mínútur sem eru stappfullar af skemmtilegheitum. Bestu 100 yen sem ég hef eitt, ever.. ever... ever.

Er ekki ennþá kominn með plan fyrir áramótin þrátt fyrir mitt harða plan sem innihélt að vera kominn með plan fyrir áramótin. Ég býst við því að allir skemmtilegu plötusnúðarnir eru að spila í New York og London en ekki í Asíu því að eina sem ég hef heyrt af er Josh Wink og einhver lúser vinur hans á Womb, sem er næs staður. Ef ekkert finnst, kojufyllerí.

Er byrjaður að plana einhverja stutta ferð útá land. Veit ekki hvert en ég/mig/mér langar að kíkja eitthvað burt frá Tokyo þótt það væri ekki nema í einn dag. Kíkti til Odaiba um daginn sem var fínt en það er tæknilega séð hluti af Tokyo. Hugsanlega að maður kíkji eitthvert suður og chilli í einhverjum litlum bæ. Of mikið af rokkurum með bleikt hár og rafmagnsgítar hérna.

Happi Kurisumasu!

2004-12-24T03:39:00.000-08:00

Gleðileg jól öllsömul og hafiði það sem allra best yfir hátíðarnar!

Kick Ass

2004-12-22T08:01:00.001-08:00

Ég var að koma heim, sveittur mikið. Lestarferðin heim tók á, ég fann loksins fyrir öllum mætti lestarkerfisins. Það var greinilegt að allir sem að vettlingi gátu valdið fóru að drekka í kvöld því að seinasta lest kvöldsins var troðin. Ég var heppinn að komast í hana. Fyrst ég var (og er ennþá) frekar fullur þá gat ég notið reynslunnar mun betur en ef ég hefði ekki verið ölvaður. Þetta var sveitt, asnalegt og fyndið. Mér finnst að allir þyrftu að ganga í gegnum þessa reynslu. Í raun og veru er ég ekki svo hardkor á þessu, mér fannst þetta bara mega-athyglisvert.

Robert og fleiri af skiptinemunum voru með lokateitið sitt í kvöld. Um það bil helmingur (ég er ábyggilega að ljúga) skiptinemanna sem eru af bandarísku bergi brotnu fara heim á morgun. Robert og Christy, sem eru í bekknum mínum, eru hluti af þessum hóp. Þess vegna var farið út í kvöld að drekka og fagna því sem hafði liðið hjá og mun lifa áfram.

Christy er manneskjan sem ég minntist á hérna áður fyrr sem er geðveikt hávær Taiwan-búi. Eins mikið og ég þoldi hana ekki fyrst þá finnst mér leitt að hún sé að fara því að það á enginn eftir að vera öskrandi nöfn á lestarstöðvum eða eitthvað annað random bull í tímum hér á eftir. Það er leitt en ég efast ekki um að við munum eftir að vera í bandi, hún á eftir að senda mér eitthvað random kjaftæði með slatta af upphrópunarmerkjum og ég á eftir að hlægja.

Ég er núna loksins að finna fyrir jólunum. Og Þorláksmessa var að byrja, á mínum tíma. Það að ég sé byrjaður að finna fyrir jólunum núna er ekkert eitthvað nýtt fyrirbæri því mér finnst í seinni tíð þá hafa jólin alltaf "sparkað inn" á Þorláksmessu. Þá hefur mest af ruglinu verið búið og maður hefur betur getað áttað sig á því að jólahátíðin væri að byrja.

Mér finnst það dálítið glatað að ég veit ekki enn hvað ég ætla að gera á aðfangadagskvöld. Ég er gróflega búinn að undirbúa eitt plan en það inniheldur japanskt fólk að minnsta kosti. Ég ætla að gera eitthvað ógeðslega flippað. En annað en það þá veit ég ekkert. Færi inn færslu á morgun og þá verður allt komið á hreint býst ég við.

Ég fór í stutta ferð með japönskuhópnum í gær og það var helvíti næs. Við kíktum til Kaminarimon, fórum að éta á drullugóðan okonomiyaki stað og svo var kíkt í karaoke. Það var haldið á stað sem ég hafði aldrei farið áður á sem heitir Shadax eða eitthvað mjög svipað. Við fengum herbergi á "Prison Hip Hop in NY" hæðinni sem var troðfull af mjög misleiðandi skreytingum sem áttu að minna mann á hvernig það væri að upplifa hip hop í New York í fangelsi. Ég fékk meðlimakort út úr þessu dæmi og ég plana að fara þangað aftur. Það er bara ekki hægt að neita karaoke-stað sem er með þema-hæðir. Nýtt orð, það er súper.

Ég ætla að bæta einu lagi við safnið af lögum sem ég hef smellt hérna upp. Þetta lag er eitthvað sem ég náði í fyrir nokkrum mánuðum en hlustaði ekki á fyrr en í gær. Satt best að segja klökknaði ég dálítið við það því ég hugsaði um fólkið heima, fjölskylduna og alla vinina sem ég elska svo mikið. Ég plana ekkert að verða svona væminn á blogginu, nema þegar ég er fullur.

Ég er í miðjum klíðum að hita mér hrísgrjón og er að fara að éta karrí-rétt sem að ég keypti í pakkaformi. Tekur það virkilega tæpa klukkustund að hita hrísgrjón? Ég er ósáttur við þennan "rice-cooker" sem ég er með.

Fæ nýja futon frá Kato á morgun vonandi og þá ætti kuldaskelfirnir (sem hafa verið í lágmarki) að lagast. Er að verða kaldara í Tokyo og ég er ekki að fíla'ða.

Kominn með plan og ætla að halda við það. Ég ætla að klára demo fyrir Libyus Music yfir jólatímann, ætla að reyna að sjá Tha Blue Herb spila læv og svo ætla ég að klára manga söguna sem ég á að skila fyrir 11. janúar eins fljótt og ég mögulega get. Að hafa nóg að gera er gott.

Komnar nýjar tegundir af ramen núðlum og þær kosta rétt yfir 80 krónur íslenskar og eru ljúffengar í þokkabót. McDonalds er með tilboð á McNuggets, 65 krónur pakkinn þessa vikuna og LaserDisc-ar eru á stöðugu 60króna verði hjá lókal plötubúðinni hjá skólanum. Sem betur fer ætlar Héðinn homeboy að ferja eitthvað af þessu heim því annars gæti ég aldrei dröslast með "prospective" safnið. Props.

A Durka Durka

2004-12-19T05:04:00.000-08:00

Annar fundur með Kato. Fundur er heldur strangt til orða tekið, segjum... hittingur í bjór og mat. Í þetta skiptið fór hann með mig til einhvers pleis sem ég er búinn að gleyma og svo Asakusa. Við hittum þennan gamla vin hans, manga teiknarann, og átum sushi í hádeginu. Gaurinn, Uno-san, var líka svo góður að gefa mér bók sem hann gaf út og árita hana. Ég var alveg bara "sweet" á því.

Um kvöldið fórum við út að éta á þennan mjög næs ítalska stað þar sem hann eyddi 6000 kalli í mat og vín fyrir okkur báða. Ég fékk meiri "detail" varðandi spileríið sem ég á víst að gera í Chiryu (borginni sem hann kemur frá og borgin sem að sér um þátt Íslands í World EXPO 2005 en hann er gaurinn sem er yfir þessu expo dóti) og það virðist ætla að verða mjög sætur díll. Gerist einhvern tímann í mars og fæ far fram og til baka plús hótel og smá pening. En jæja, maturinn geðveikt góður og allt það og svo lofaði hann mér að hann myndi gefa mér nýja dýnu því það væri að verða svo kalt í Tokyo.

Innámilli þessara tveggja atburða fór ég og skoðaði mig um í Asakusa og kíkti í Kaminarimon ("eldingarhliðið") og tók myndir.

Það sem mér finnst allra erfiðast að venjast hérna er ekki eitthvað "freaky-deaky" lið eða fólk að öskra í eyrun á manni eða jafnvel kurteisin eða tungumálið. Það er að hugsa um vatn og rafmagn sem munaðarvöru. Ég nefnilega get ekki drukkið vatnið úr krananum, það er einfaldlega of ógeðslegt. Ímyndaðu þér hvernig það er að drekka vatn sem hafði flætt í gegnum ótal rónaþorp og runnið niður bakið á Eric Roberts. Oj, en ógeðslegt. Svo er klórbragð af því sem ég fíla ekki. Þannig að ég kaupi mér vatn, ódýrustu 2L flöskurnar af "mineral" vatni sem ég finn hverju sinni. Sirkabát 60 kall flaskan í íslenskum talið.

Með rafmangið er þetta þannig að ég tími oftast ekki að kveikja á hitaranum þegar það er ískalt inní íbúðinni (japönsk hús eru ekki hituð, oft þunnir veggir og verður jafnkalt inni og úti á veturna oft) þó ég sé enginn nirfill á það. Ef ég finn fyrir frostbiti og ég heyri raddir í hægra eyranu þá kveiki ég á honum. Svo reynir maður að spara gasið líka klikkað mikið, ég var að vaska upp með heitu vatni áðan. Það gerir maður ekkert alltaf. Svo fer ég ALDREI í sturtu. En svona á trúu hliðinni þá reynir maður að spara og það er gott fyrir budduna en getur orðið erfitt og "strife" stundum en mjög sjaldan samt.

Fór í Tower Records í dag og hlustaði á einhvern safndisk bara til að finna að ég átti eitt lag á honum á mp3 heima sem er dáldið æði, bæði lagið og það að ég skyldi eiga þetta lag sem mér fannst svo gott. Kento vinur minn er hluti af þessu "outfit-i" sem heitir Force Of Nature og þetta lag er af annarri plötu þeirra sem heitir "II". Diskó-döbb djamm.

Hitti gömlu konuna að kenna henni íslensku á morgun og sendi frá mér jóla/nýárskortin loksins. Ættu að koma svona rétt eftir áramót vonandi. Svo tek ég kanji próf í fyrramálið þannig að það er best að fara að læra og stara á sjónvarpið þess á milli.

Including Special Effects!

2004-12-17T04:46:00.000-08:00

Kato var að beila heim eftir að við höfðum drukkið nokkra bjóra á kaffihúsi og haldið áfram hér í pleisinu mínu. Hitti hann um 5 leytið og það var strax byrjað að drekka. Það er bara ekki sjens að ég geti drukkið eins og þessi maður. Það er bara ekki sjens.

Er svo að fara að kíkja með honum að hitta einhvern manga listamann í fyrramálið. Satt best að segja hlakkar mig svolítið til þar sem þessi maður gerði þessa mynd sem mér finnst hreint æði.

Ég sendi e-mail á gamlan japanskan vin minn sem heitir Kenji um daginn og fékk svar frá honum í fyrradag. Þetta er gaur sem ég hitti hérna í fyrsta skipti sem ég kom til Japan og svo aftur í fyrra. Helvíti fínn gaur. Hann er fluttur til Nagoya út af vinnunni en ég fer og hitti hann vonandi einhvern tímann á næsta ári. Allavega, hann hefur þennan fyndna misskilning á enskri tungu. Hann segir alltaf "touch me" þegar hann meinar "get in touch with me" eða svipað. Þegar hann vill að maður hafi samband við sig segir hann "Please touch me". Ég get ekki annað en hlegið, jafnvel þegar ég skrifa þetta. Þegar hann var að útskýra fyrir mér að hann væri kannski að flytja og hætta hjá fyrirtækinu sem hann vinnur hjá þá bað hann mig um að "please touch my cellphone" út af því að hann mun væntanlega ekki geta notað kompaní tölvupóstinn þegar hann hættir.

Er alltaf að sjá eitthvað nýtt og steikt í sjónvarpinu. Það nýjasta var þessi mini-þáttur ("segment" inní svona skemmtiþætti) um þennan rosalega sarariman og konuna hans. Svona "reality show" fyrirbæri. Hann, geðveikt þunglyndur, kaldhæðinn og frekar drykkfellur. Hún, undirlæg og með húmor fyrir aðstöðunni sem hún er í. Það er tekið upp þegar gaurinn er að drekka og væla yfir hjónabandinu, svo er sýnt þegar hann fer með konunni til Kyoto. Hann fer og lætur klæða hana upp sem geishu bara í þeim tilgangi að hlæja að henni. Þetta hljómar kannski mun verr þegar ég segi frá þessu en þetta var alveg mega-fyndið. Og ó-svo-steikt.

Hitti loksins konuna sem að ég á að kenna íslensku í fyrradag. Hafði uppá henni eftir íslenskutímann hennar í Waseda og við fórum á fínt kaffihús þar sem við spjölluðum. Alveg mega-næs ömmuleg kelling sem mun borga mér sirka 3400 kall íslenskar fyrir einn og hálfan tíma af kennslu í íslenskum framburði. Svo ákváðum við að hittast á þessu fína kökuhúsi sem er rétt hjá húsinu mínu. Það þýðir: peningar og kökur. Það er bara sweetness.

Marcellus var með djamm-session á Womb í gær og ég fór eins og lest. Kvöldin sem hann heldur þar eru kölluð Breeding Ground og eru til þess ætluð að fá unga og hæfileikaríka tónlistarmenn til að "djamma" saman og búa til eitthvað skemmtilegt. Ég var ekki að búast við miklu en þetta var geðveikt töff og gaman jafnvel. Þegar kvöldið var hálfnað kom svo þessi magnaði bassaleikari á svæðið og rokkaði pleisið. Hann var gera magnaða hluti. Ég ætla að komast að því hver þetta var og fylgjast með honum. Elta hann nánast. Hann var bara magnaður. Svo var trommarinn líka algjört dýnamít. Ég á víst að taka þátt í þessu (búa til takta og spila þá live með öðrum "djömmurum") næsta eða þarnæsta skipti sem ég er barasta byrjaður að hlakka til. Allavega, kvöldið endaði á einhverju hallærislegu mexíkönsku partílagi sem var stuð.

Þetta eru gaurarnir.

Svo hérna er mynd sem sýnir jólafílinginn í Shibyua, eitt af aðal trend-pleisunum í Tokyo. Svo ef þú klikkar á myndina færðu mynd í fullri stærð sem er jafnvel hægt að nota sem skjámynd.

Þetta er svona orðið nóg í bili. Nema það að ég verð að afsaka að jólakortin sem ég er að senda frá mér héðan verða sein á ferðinni. Búinn að vera mega-latur svona þetta líka. En jóla/nýárskort eru á leiðinni. Sem er gaman.

Cyberlove

2004-12-14T04:05:00.000-08:00

Ég fékk heilan "A mínus" í Manga&Anime miðsvetrarprófinu sem mér finnst alveg geðveikt töff. Þetta próf var frekar, ef ekki mjög helað. Allir kvartandi að því loknu. Er alveg mellu-ánægður með árangurinn. Sönnun hérna að neðanverðu.

Gaurinn er alltaf hress á því sem rekur plötubúðina rétt hjá skólanum. Hann er búinn að vera að fylla á 100 yena rekkann á milljón og er alltaf að sjá nýja LaserDisc-a. Hætti við að skella mér á Edward Scissorhands en svo var einhver funky Woody Allen mynd þarna í dag sem leit út eins og eitthvað Tokyo-neo-academia-porn. Svakalegt koverið. Bara skært og allt út í rugli og japönsku drasli einhverju með Woody þarna í miðjunni og einhverja gálu við hliðina á honum. Nóg um það.

Hérna eru myndirnar frá helginni. Ég böndlaði þeim bara öllum saman sem er geðveikt. Föstudagurinn með karókí og bulli, laugardagur Odaiba og svo Womb. Svo eitthvað pínu-bull þarna mixað inná milli.

Fanta-ið með jarðaberjabragðinu það er frekar ógeðslegt. Ég er svolítið síðan að fá ógeð á öllum þessum núðlupökkum. Eina sem eitthvað er varið í eru þessar Yakisoba núðlur með sinnepsmæjonesinu. Æði. Ég eldaði mér kjúkling um daginn og notaði það sem var til.

Ég afsaka ef þetta lítur út eins og hestatyppi. Þetta eru ekki hestatyppi. Seinasta sem ég vill gera er að þú haldir að þetta séu hestatyppi. Því þetta eru það ekki.

Hitti kana að nafni Sean í gær. Hann hafði samband við mig af Soulstrut spjallborðinu og vildi hitta eitthvað lið í Tokyo. Hittumst í Ueno og við fengum okkur kaffi og spjölluðum um lífið og veginn. Frekar flippaður gaur, kemur frá Chicago og með mellu-sterkan hreim sem fór örlítið í taugarnar á mér. Svo gat hann ekki hætt að segja "dude". Ég bað hann um það oft. Spjölluðum og læti. Svo fer ég heim og hann fer heim til sín, ég fer í skólann, hann fer í vinnuna og svo sendir hann mér tölvupóst í símann þar sem hann segir mér að hann ætli að segja upp vinnunni sinni og fara að læra japönsku eins og ég. Skrýtið.

"It's hi-fantasy!"

2004-12-12T03:21:00.000-08:00

Loksins datt þessi þáttur af OH! Mikey inn af netinu sem ég var búinn að bíða eftir alveg endalaust mikið. Þetta er án vafa eitt það steiktasta sem ég hef nokkurn tímann séð. Skoðið bara heimasíðuna. Þetta er steikt!! Geðveikt steikt.

Manga & Anime Áfanga Miðsvetrar Prófið var á fimmtudaginn og ég stóð mig alveg ágætlega miðað við hvað þetta var alveg mega-helað próf. Kennarinn lét okkur fá "sample" spurningar í tímanum á undan og þær voru svo auðveldar að ég hélt að prófið myndi verða svona rosalega auðvelt. Ég las í gegnum allt dótið tvisvar og fór yfir punktana mína úr fyrirlestrunum en samt náði ég ekki að klára prófið á einum og hálfum tíma. Svo mátti ég koma með bókina í prófið og allt! Ég tók með mér bókina, kippu af bjór, mótorhjólahjálm og salsa sósu.

Takeshi Kitano er með nýja mynd í bíó núna og mig langar að sjá. Allar tilraunir til að finna bíó sem er með enska texta á myndunum hafa verið til einskis. Svo er dónalegt að biðja bíófólkið um að pása myndina meðan ég fletti upp orðunum sem ég skil ekki í orðabók. Gamalt japanskt dæmi eitthvað.

Á föstudaginn kíkti ég í karókí með Deas (í sama japönskubekk), Zack, kærustunni hans og vinkonu hennar. Fórum á Karaoke Kan í Takadanobaba, rétt hjá skólanum. Það er alveg nauðsynlegt að vera ölvaður, eða bara hress þegar maður er í karaoke. Annað er bara bull. Svo er þessi Deas gaur algjör mella. Ég meina þetta á svona næs hátt einhvern veginn. Alltílagi með gaurinn svosum en hann er bara of mikill "over-acheiver" í skóla og svona nördatýpa sem reynir svo hart að smella inn í hópinn að hann verður að feik karakter. Svo var það bara vandræðalegt að hlusta á hann syngja öll væmnustu lögin í maskínunni með sterkri innlifun. Disney mynda sándtrakk lög, Phil Collins (ekki Easy Lover, sem er geðveikt) og eitthvað hræðilegt bandarískt popp-rokk. Mér leið eins og einhver væri að hella heitu smjöri niður bakið á mér.

Kvöldið endaði á Secobar þar sem ég var til morguns að spjalla við fólk og kenna einhverri stelpu ensku. Stelpan vann þarna og var að tala við manager-inn sem ég þekki aðeins, hann kynnti okkur og svo kenndi ég henni ensku í 20 mínútur. Svo komst ég að því að hún væri ljósmyndari og hafði verið að taka myndir af Kenny Dope þar sem hann var að spila á Warehouse sama kvöld. Svo náði ég að plata hana til að taka mynd af mér. Málið með það var að það var tekið viðtal við mig á miðvikudaginn fyrir bækling um skiptnemadæmi í Japan sem japanska sendiráðið heima er að útbúa. Er ekki ennþá búinn að fá myndina, er ábyggilega hress á því, annað augað hálflokað, "lazy face", æla í bakgrunni og så videre. Kannski ekki besta pælingin að láta taka myndina af mér þegar ég var svona fullur en... ekkert. Svo hitti ég gaur sem vinnur hjá BMG í Japan sem sagði mér að hann væri alltaf að leita að DJum! Fyrir hvað, sagði hann ekki. Networking like computer, I am.

Laugardagur. Kíkti með Zack til Odaiba sem er svona risastórt pleis með alls konar parísarhjólum, spilatækjasölum og bulli. Var mjög flippað og kúl. Sá geðveikt mikið af steiktum spilakössum í risastórum spilatækjasal þarna. Einn þar sem þú gast fiskað, lifandi fisk, við litla tjörn. Einn sem að gekk bara út á það að ganga um með hund í bandi. Þetta var eiginlega bara göngubretti með plasthund fyrir framan það sem var í bandi. Svo sjónvarpsskjár. Myndir segja þúsund orð. En ekki núna. Á morgun.

Laugardagskvöld. Yakiniku (grillað kjöt, kóresk matseld) í Takadanobaba með Héðni, Rei, Zack og vini hans Héðins. Þetta var undursamleg máltíð. Maturinn var "so-so". Vinur hans Héðins var fyndinn. Þetta var í fyrsta skipti sem ég hitti LARP-ara. Fyrir þá sem kannast ekki við þetta hugtak þá stendur það fyrir Live Action Role Playing. Þessi gaur fer í skóginn með slatta af vinum sínum og leikur Orc-a byggða á Lord Of The Rings. Hann var að reyna að útskýra þessa pælingu fyrir öllum við borðið en það hlógu bara allir í vantrú.

"Yeah, it's you know really fun. We just go into the forest, drink some beer and play all night. Last August we had a huge event in Germany, so many people came you know. It was like three thousand people. Elves, Orcs, knights.. everybody. It was just wonderful." (lesist með þýskum hreim)

Svo var farið á Dave Clarke á Club Womb eftir þessa skemmtilegu máltíð og hlustað á hann spila og dansað svona pínu. Gaurinn var að sporta Dead bol eins og á að sjást á þessari fallegu mynd þarna. Ég var geðveikt bara "Hey Mr. Dave-san!! Iceland!! Yeah, over here man!!! Stop spitting on me!!! Daveeeee!!"

Áttu skæri?

2004-12-07T07:51:00.000-08:00

Ég hef aldrei eiginlega þurft að drífa mig svona mikið með færslu. Var bara að byrja á þessu fyrir 10 mínútum síðan og klukkan er 1 að nóttu hérna. Tími í fyrramálið. Best að fokkings byrja þetta.

Tónleikarnir hjá Óskari og Ómari voru í kvöld og ég mætti á staðinn. Fínir tónleikar og allt það, skemmtilegt samspil þarna hjá japönsku tónlistarmönnunum og þeim íslensku. Það voru tveir gaurar sem spiluðu þarna með þeim, einn shakuhachi flautuspilari og svo einn gaur sem spilaði á furðulega japönsku munnhörpu sem kallast shyo. Allt gott og blessað en svo lauk þessu og ég rakst á Takenaka-san og samstarfskonu hans Oota-san. Mín ábyrgð var að sjá um að magnarinn komst aftur á leiguna innan 48 tíma en kvöldið æxlaðist svo að Takenaka bauð mér og Miyuki sem var líka á staðnum út á þennan mega-fína veitingastað þarna rétt hjá. Ég sló til og druslaði þessum blýþunga gítarmagnara upp tvær hæðir og bað gaurinn á barnum að passa uppá hann.

Mér finnst persónulega leiðinlegt að lesa um hvað fólki fannst ákveðinn matur góður en ég ætla að "indulge myself" smávegis. Þetta var nefnilega ekkert eðlilega góður matur. Fékk mér besta nautakjöt sem ég hef fengið lengi, hvítlaukshrísgrjón og svo okonomiyaki sem allir japanir vilja þýða sem japanska pizzu en er bull. Þetta er eins og risastór skonsa með kjöti, káli og fiski í. Með sósu og læti. Pussu-gott. Allavega, svo splæsti Takenaka á tvær hvítvínsflöskur með matnum og ég labbaði út rosa sáttur, með fullan maga, tilbúinn að drösla magnaranum. Sem ég svo gerði.

Á leiðinni heim í lestinni var þessi rúmlega þrítugi, vel þybbni, varla rakaði, japanski sarariman bissnessmaður steinsofandi í lestinni. Ég gaf honum rétt svo gaum þegar ég labbaði inní lestina og hugsaði ekkert meira um það, maður er svo vanur að sjá haug af fólki sofandi í lestinni. Allt í einu byrjaði hann að rumska og svo hrökk uppúr honum nett hrota. Eftir það, önnur. Svo hallar hann hausnum aftur og hrýtur hærra en ég hef heyrt nokkurn mann gera. Rumskar meira. Hallar sér fram. Svo byrjaði hann að rumska og það leit út eins og hann væri að fara að klæða sig úr buxunum. Meiri hrotur.

Bara það að sjá þetta gerði lestarferðina heim 83% meira skemmtilega. Svo var líka svo spennandi að sjá hvort að hann myndi vakna á réttum tíma. Það er nefnilega alræmt með Japani hvað þeir eiga auðvelt með að vakna á akkúrat réttum tíma til að fara út á sínu stoppi. Ég var ekkert að flýta mér út þegar við komum á endastöð. Hann vaknaði ekki. Það kom lestarvörður og vakti hann. Svo þegar ég var að koma mér í hina lestina til að halda áfram förinni var fyndið að sjá hann labba aftur inní lestina sem var búið að reka hann út úr. Hann ætlaði að setjast, en hætti við. Æi, en sætt, hugsaði ég og hélt áfram.

Þetta leiðir mig að tveimur hlutum. Auglýsingum í lestum og feitum stelpum með samlokur. Nýjustu græjurnar sem er verið að auglýsa í lestunum eru nýju tækin sem lesa/skrifa DVD diska og eru upptökutæki með harða diska einnig. Svo er einnig komið svona system sem er DVD/harður diskur/VHS. Auglýsingin er flott. Svona kona í svörtu sem er að sveifla sér með disk og spólu.

Svo með feitar stelpur. Mér fannst það bara fyndið að það er eitthvað nýtt mega-dæet sem er verið að plögga sem heitir MicroDiet (eitthvað verið að plögga þessu heima?). Það kannski er ekkert fyndið, ég veit það. En það er þessi fyrir og eftir mynd sem er af þessari stelpu sem missti 25 kíló. "Eftir" myndin er voðalega sæt, hún er brosandi og greinilega búin að grennast eitthvað. Á "fyrir" myndinni svo er hún með risastóra club samloku í kjaftinum. Gómsætt.

Ég rak augun í þessa mögnuðu auglýsingu um daginn. Náði í hana. Hún er hér að neðan. Svo virðist sem að það sé rosa kynning á skíðaferðum til Hokkaido og víðar. Allavega þá eru helstu fyrirtækin í samgöngugeiranum að rotta sig saman og þessi auglýsing er að kollavarpa öllu. Ég skil bara ekki hvernig þeir náðu að þjálfa dýrin. Eða tölvurnar.

Svo vill ég enda þetta með þessu skemmtilega lagi sem að greip athygli mína á klúbb hér í borg. Það var einhver mega gaur að spila þetta skemmtilega lag, komst að því hvað það var og viti menn! Það var japanskt. Hvers vegna ekki að skella því hérna upp og leyfa fólki að njóta? Haaa. Hresst japanskt píanó-house að hætti Japana.

Djíses. Er ekkert að detta í hug með þessa keppni næstu. Allavega, það væri gaman að setja eitthvað upp svona fyrir jólin en einhver með uppástungur? Hvað sem er, þá er ég að tala um verðlaun og hvers konar keppni/spurningaleikur/hvaðsemer það ætti að vera. Komment.

Documentarioso

2004-12-05T01:50:00.000-08:00

Loop er næstum því nákvæmlega eins og Rósenberg var. Í minningunni þá eru þessir staðir eins. Mjög þröngt þar og ákveðið "ghettó-væb" sem flæðir um staðinn. Zack kíkti með og það var djammað fram á rauða nótt. Einstaklega stoltur af því að hafa ekki eytt neinum pening þarna inni. Fékk nokkra drykki gefins hjá fólki og þurfti aldrei að kaupa mér neitt þannig séð. Var þegar frekar mikill wasted dude þegar ég kom á staðinn.

Eyddi gærdeginum bara í því að hanga heima og spara pening. Eldaði mér einhvern viðbjóð og hékk í tölvunni. Svo heyrði ég frá Yuka og fór að hitta Óskar og Ómar um kvöldið. Sushi var étið, bjór drukkinn. Allt. Svo dróg ég þá á þennan klúbb Morph. Lentum í veseni í hurðinni, fyrst var okkur boðið 1000 yena afsláttur en það var búið að segja okkur að við myndum fá frítt inn. Svo var okkur sagt að við fengum að komast inn fyrir 1000 yen þegar ég var búinn að neyða Yuka til að tala við þetta pakk í hurðinni. Það voru allir frekar pirraðir á þessu þannig að ég tók af skarið og stökk inn til að afhenda diskinn þeirra Guðjónssona til Takeshima hjá Columbia Entertainment og þá var skyldum kvöldsins lokið að minni hálfu. Eftir það: karaoke. Eftir það: þeir beiluðu aftur á hótelið og ég hékk áfram í Roppongi í von um að ná fyrstu lest í stað þess að eyða 140.000.000 yenum í leigubíl heim. Það byrjaði svo að rigna svo hart að ég var "damn". "This is crazy". Labbaði svo til Shibuya og svo lest. Myndakombó.

Gott að kíkja svona út aðeins í þynnkunni. Hitti Miyuki og við fengum okkur ódýrt að éta og svo kaffi á Starbucks. Þrátt fyrir að ég sé á móti glóbalíseringu Starbucks þá er kaffið þeirra alveg prýðilega gott. Svona "international" bragð af því. En nóg um Starbucks. Dagurinn var mega-cyber. Bara rólegt spjall og matur, vatn og kaffi þar til ég var kominn úr þynnkunni. Svona á að gera það. Ekkert svona sofa til 16:20 og drekka vatn restina af deginum í morkinheitum heima.

Þarf að vakna snemma á morgun. Skrópa á morgun í japönskuna vegna þessarar smávinnu sem ég fékk sem inniheldur með dröslast með gítarmagnara. Er ekkert að fá samviskubit, þetta er fyrsta skróp, yo. Og svo eru allir aðrir að skrópa á milljón! Ég meina það!! Ég er að standa mig miklu betur í mætingunni en hinir í bekknun, ég má alveg leyfa mér það einu sinni. Svo er þessi Kevin alltaf bara eitthvað... stopp.

Sjitt, ég er ekkert að finna út úr þessu með næstu keppni hérna á blogginu. Er kominn með helminginn af verðlaununum. Reyni að kíkja í Recofan eða einhverja sniðuga plötubúð á morgun og finna eitthvað skemmtilegt í verðlaun. Verðlaunin verða semsagt einhver sniðugur diskur pakkaður inní sniðugt dót. Næsta færsla mun koma til með að innihalda smáatriðin varðandi þetta allt saman.

Á svipuðum nótum þá langar mig að losa mig við tvö drum'n'bass mixteip sem að ég keypti um daginn. Getur séð myndir af þeim hér og hér. Droppa á mig línu bara hér ef þú vilt eignast þetta. Skilyrðin eru að þú borgir fyrir sendingarkostnaðinn sem ætti ekki að fara yfir þúsundkallinn. Grunar svona að þetta rétt skríði yfir 500 kallinn þó svo að ég hafi einfaldlega ekki hugmynd.

Open Water er mesti downer sem ég hef séð lengi. Get hætt að horfa á Star Trek núna þegar að Captain Archer er búinn að transa þetta Andorian/Vulcan stríð með því að finna skrifin hans Zarkcron (eða hvað sem hann hét, er eiginlega alveg sama) falin inní einhverjum "artifact". T'plah makh pler'tr fhayn me stowp w'atch.

Yamanote!

2004-12-03T04:11:00.000-08:00

Ég kíkti í gær út að éta með krökkunum úr bekknum. Fórum á fínan mexíkanskan veitingastað og maturinn var unaðslegur. Þegar klukkan sló átta fóru allir aftur heim til sín, ég var sá eini sem var í fríi daginn eftir og ég endaði með því að kíkja til Takadanobaba (rétt hjá háskólanum) í þeirri von að draga Zack út í einn bjór eða svo. Planið faulaði og ég var kominn í eitthvað morkið stuð. Eftir að hafa "skimmað" í gegnum símaskránna fann ég númerið hjá Kento sem er tónlistargjörninga vinur minn sem ég kynntist í fyrra. Hringdi í gaur og það vildi svo skemmtilega til að hann var að spila á Yellow sama kvöld.

Kíkti þangað seint, ætlaði bara að stoppa stutt en endaði með því að vera þar fram eftir nóttu. Hitti A&R gaurinn hjá label-inu sem hann gefur út hjá og hann var víst spenntur að heyra demóið mitt sem ég var búinn að lofa að láta Kento fá en er ekki ennþá búinn að gera því ég er búinn að vera latur. Þegar klukkan var orðin 3 þá var ég alveg að sofna þannig að ég ákvað að beila á þessu dæmi og snúa heim á leið. Lestirnar byrjuðu ekki að ganga fyrr en hálf fimm þannig að ég rölti frá Roppongi, þar sem klúbburinn er, og til Harajuku sem tók rúman klukkutíma. Hresst rölt, tók lest, sofnaði, svaf. Bimm bamm búmm.

Það er þessi kínverska stelpa í bekknum mínum sem er háværasta og mest óskiljanlega manneskja sem ég hef hitt, fyrir utan Matthew Barney sem ég lýg að öllum að ég hafi hitt og að hann hafi öskrað á mig. Í fyrstu tímunum var hún svo ótrúlega hávær og pirrandi að ég átti í erfiðleikum að öskra ekki á hana. Það sem hún gerði, og gerir enn, er að öskra eitthvað algjört bull, eins og orðið fyrir gulrót á japönsku eða eitthvað kínverskt dæmi, og gjörsamlega taka undir sig skólastofuna á meðan að kennarinn er að reyna að útskýra fyrir okkur eitthvað rosalega dýnamískt málfræðiatriði. Þegar ég lærði að meta hversu ógeðslega steikt þessi gella er þá hætti þetta að vera pirrandi og núna er hún bara algjört æði, steikt og hávært æði. Ástæðan fyrir þessu hjá henni er að hún er með einhvern framheilaskaða og kann rosalega litla ensku. Svo í þokkabót móðgar hún fólk alveg hægri og vinstri. En ég kann að segja móðurserðir á kínversku núna.

Annað djamm í kvöld. Fæ frítt inná Loop þar sem Kento er að spila. Það er lokapartíið á túrnum til að kynna nýju plötuna hans. En þar sem ég á engan pening verð ég að drekka gerjað hestapiss frá Okinawa. Ég kemst ekki undan því. Svo ætla ég að reyna að smygla búsi inná staðinn og "teika" bíl heim. Þetta væri allt svo miklu auðveldara ef það væri snjór, og að hestapiss væri ekki svona vont á bragðið.

Nóg að gerast þessa dagana. Yuka er að plögga tónleika hjá Óskari og Ómari Guðjónssonum sem verða haldnir á mánudag ef mér skjátlast ekki. Þeir koma víst til Japan á morgun og ég ætla að draga þá á sóðalegan sushi stað, neyða ofan í þá áfengi og sýna þessum djössurum að lífið er meira en túba og saxofónn. Svo var ég settur í það að flytja gítarmagnara frá hljóðbúnaðsleigu (ég kann ekki íslensku lengur) til staðarins þar sem tónleikarnir eru, eins og ég hef áður minnst á. Svo hitti ég Miyuki á sunnudaginn og við ætlum að fá okkur eitthvað að éta saman. Good Times.

Biblíuhatarinn Steinn sendi mér þennan link sem mér fannst áhugaverður. Nýji South Park þátturinn (812) er algjör snilld. Lost er byrjað að vera mellu-spennandi. Svo er ég dottinn aðeins inní nýju Star Trek en þeir eru frekar mikið drasl, drasl þar sem hver einasti þáttur endar á to be continued...., því miður.

Keypti mér halogen hitara til að hita upp herbergið mitt sem verður alveg pussu-kalt á kvöldin þessa dagana. Pussu pussu pussu kalt.

Þarf að byrja að spá í jólakortaveseninu til að þau komist á leiðarenda í tæka tíð. Endilega fólk, sendið á mig jólakort. Addressan er fyrsta kommentið við þessa færslu. Geri það þannig svo að ég fái ekki eitthvað mystery japanskt mega-spam í fysísku formi heim til mín, sem gerist samt örugglega ekki, en maður veit aldrei, you know.

Spasmo-bot

2004-11-30T02:45:00.000-08:00

Ég var í alveg mega-tíma í dag. Seinasti fyrirlesarinn í Manga & Anime tímanum var gaurinn sem "fann upp" Pokémon. Með "fann upp" þá meina ég gaurinn sem framleiðir þetta batterí og uppgötvaði þennan karakter og blóðmjólkaði hann og bjó til heimsþekkt fyrirbæri. Allavega, þá var hann að plögga þessu batteríi og útskýra hvað væri galdurinn á bakvið að markaðsetja svona fígúru og hvað fígúra þarf að hafa til að slá í gegn. Allt saman mjög athyglisvert. Svo var þessi tími líka góður undirbúningur fyrir manga dótið sem við eigum að teikna í tímunum eftir miðsvetrarprófið í næstu viku. Ég ætla að búa til manga um vélmenni sem er stjórnað af hundi og sagan verður algjört bull, full af eyðileggingu og óskiljanlegu gelti.

Ég endaði með því að skrifa ekki staf í þessari ritgerð í gær. Stillti vekjaraklukkuna á 6:30 og stefndi á að bomba henni af fyrir skólann og svo í hádegishléinu. Þegar ég var nýbúinn að kveikja á heilanum og sestur við tölvuna áttaði ég mig á því að ég átti ekkert að skila henni inn í dag. Síðan var þetta allt saman bara bull í mér! Ég á að skila henni á fimmtudaginn! Þvílík strákapör.

Var að rekast á þetta. Þessi litli gaur, 12 ára, að nafni Jay Greenberg er sagður vera næsti Mozart. Eitthvað fáránlegt undrabarnsdæmi í gangi þarna. Frábær gaur sem skrifar greinina líka.

"All the kids are downloading music these days. But Jay, with his composing program, is downloading it from his head."

Alltaf gaman að svona teknóbullslíkingum.

Búinn að fá transaðan pening og borgaði leiguna í dag. Fæ síðan aukapening þegar ég flyt gítarmagnara frá einum stað yfir á annan, svo skila aftur daginn eftir. Þetta gerist allt saman 6. desember en þetta er vegna djass tónleika sem að Yuka hjá Alljós er að halda. Tveir íslenskir djassarar að spila eitthvað djassbull. Djók. Fæ tuttugu þúsund yen, beint í vasann. Ég get keypt 200 pakka af Ichiban yakisoba núðlum fyrir það. Eða 6 pakka af notuðum skólastelpu nærbuxum.

Ég er að spá í að stofna íslensku"skóla". Það er að segja að bösta fleiri en einn nemanda. Einn nemanda sem er ekkert að hringja í mig að biðja um tíma! Er semsagt að bíða eftir að einhver kona kemur heim úr það sem virðist vera endalausu ferðalagi um Evrópu til að fá kennslu í framburði. Allavega. Ég hafði hugsað mér þetta þannig. Tek að mér 6 nemendur. Rukka þá svona 3000 kall á tímann. Kenni þeim 7 tíma á dag. Eftir 3 mánuði get ég hætt með þennan skóla og gert það sem mig lystir. Siglt um höfin á snekkju, stoppaði í hverri höfn og kennt smá íslensku, svo haldið áfram á vit ævintýranna. Þessi fantasía endar svo að ég kaupi mér eyju einhvers staðar í hitabeltinu og sest að með her af einhverjum gáfuðum dýrum (ekki búinn að ákveða hvaða dýr það er ennþá) og býð öllum í heimsókn.

Lagið er hresst "up-beat" lag af plötu Gagle Superego. Endar líklega með því að skella upp allri plötunni. Hresst stöff. Var ekki að fíla það fyrst en svo komst ég inní smitandi "rittmann". Núna get ég ekki hætt.

Fyrst ég er kominn með smá pening kemur ný keppni bráðum. Ooooog búið.

What the fuck is juice?

2004-11-28T03:03:00.000-08:00

Kíkti út á föstudeginum að hitta hina skiptinemana, aðallega kanana. Staðurinn var almenningsgarður þar sem fernu-sake var drukkið og svo var farið á ramen stað og núðlur étnar. Svo chillaði ég í herberginu hans Zack þar til ég náði fyrstu lest, allar tilraunir til að draga hann í karaoke báru engan árangur. Giftingarveislu eftirpartíið hjá Yumi og Tetsu var svo í gær. Mjög gaman. Djamm djamm.

Ég var allan gærdaginn að klára lagið sem ég gaf henni. Það var búið árla kvölds og svo kom ég á staðinn (Secobar í Shibuya) rétt fyrir níu. Mikið af hressu jakkafataliði og vinum brúðhjónanna beggja sem ég þekkti ekki neitt. En inná milli var fólk sem ég þekkti, fólk af Secobar og sameiginlegir vinir. Þegar klukkutími var liðinn af prógramminu var komið að mér að spila og ég spilaði í hálftíma rúman. Eftir það drakk ég eins og ég gat af fríu áfengi og bað fólk um að kommenta á hvort ég væri feitur eða ekki. Reyndar bað ég ekki neinn, það er bara í eðli fólks að segja við mann: "Hey, þú ert búinn að fitna/léttast, er það ekki?" Í fyrra þegar ég kíkti í heimsókn til Kotaro vinar míns var eitt af því fyrsta sem hann sagði: "You look less fat." Það með mjög rólegri röddu og eins og það væri ekkert eðlilega. Ég svaraði: "You look less like a prostitute" og þá þagði hann. Nei djók.

Japönsk hreinskilni er æðisleg. Miklu betri en kóresk allavega.

Myndir af föstudeginum og gærkvöldinu. Fór í klippingu eins og sést. Eða ég "photoshop-aði" allar myndirnar til að gefa "the illusion of haircut". Think about it.

Harajuku-hverfið á sunnudögum er eins og að labba inní japanska teiknimynd sem er "live-action" og gerist í Tokyo. Söguþráðurinn er ósköp eðlilegur. Bara fólk að labba um, talandi, verslandi og svo framvegis. Kíkti á "goth hangout" pleisið og náði nokkrum ágætis myndum. Svo var bara rölt um og túrinn endaði á collagen sprengju í boði McDonalds. Ég veit ekkert hvað er í þessum mat.

Gellurnar í "matching" prinsessu búningunum fengu mikla athygli. Monsterið sem ég lét taka mynd af mér með fékk hins vegar litla sem enga. Mér fannst það á einhvern hátt rangt. Ég veit ekki. Hún greinilega bar af í frumleika og ógeðheitum.

Set upp nýtt lag á morgun. Myndi gera það núna en ég ætla að njóta þess að það sé sunnudagskvöld og ég eigi ekki eftir að læra fyrir morgundaginn. Held upp á það með því að ónáða fólkið sem býr á móti mér með að vera nakinn á svölunum með vasaljós og vekja á mér athygli.

COW milk?

2004-11-25T06:43:00.000-08:00

Kominn í helgarfrí! Eins og ávallt á fimmtudögum vegna þess að ég var svo heppinn að fá að gefa allri skrifstofunni "handjob" til að losna við föstudagstímana. Það fá ekkert allir að gera það!

Nýja uppáhaldið mitt er græna Kit Kat-ið. Það er með græns te bragði og er alveg mellu-gott. Pussu-gott jafnvel. Þeir mixa bara hvítu súkkulaði við eitthvað te duft. Japanir elska grænt te og reyna að blanda því við allt sem að hægt er. Hef séð, ís, nammi, kökur ýmis konar, græns te hrísgrjón, æi bara you name it. Ég meina það. Halli, komdu með eitthvað gott.

Ég er búinn að þröngva mér inní eitthvað jam session dæmi sem að Marcellus, vinur Yumi sem er prómóter-vinkona mín, stendur fyrir. Fyrst var hann eitthvað "Nah-ah" og "Like no" og eitthvað. Ég var ekki alveg að meika það. En síðan var hann bara "Right on!" og "Gravy". Það var eftir að ég kíkti á hann þar sem hann var að fara að flytja eitthvað bítnikk ljóðadæmi. Leyfði honum að heyra "snippet" og hann var "yeah".

Á þessu kvöldi, sem var einmitt í kvöld, þá voru tvær aðrar hljómsveitir að spila. Fyrsta hljómsveitin var dúó, trommuleikari og bassaleikari, með einhverja tóma sýru. Bassaleikarinn var ekkert sérstakur en trommarinn var á methacrack. Hann var það góður. Það var fundið upp sér eiturlyf til að lýsa honum. Allavega, púnkturinn með þessari málsgrein er eiginlega bandið sem kom á eftir. Það samanstóð af þessum tjokkó Breta og ógeðslega "wasted" japanskri vinkonu hans. Hana var ég reyndar búinn að sjá áður þar sem hún hafði sungið illa á Secobar nokkrum vikum áður. Hún fór stóran. Og gaurinn líka. Ambient/house/hip-hop dæmi í gangi með dópuðum vókölum. Mér leið, án alls djóks eða kaldhæðni, illa að hlusta á þetta. Þetta var ekkert vandræðalegt eða neitt þannig. Allt sem maðurinn gerði var einfaldlega of fyrirsjáanlegt, leiðinlegt og létt-skerandi á eyrun.

Á laugardaginn er brúðkaupið hennar Yumi. Og ég er að gera lag til að gefa henni. Um leið og ég fékk skeytið frá henni með boðinu þá bergmálaði í hausnum á mér siðareglurnar varðandi brúðkaup hjá vinum í Japan. Þú átt að gefa 30.000 yen eða meira þegar að kemur að brúðkaupum. Ekkert salathristaraskurðarborðshnífaparadiskastellskaffivéla kjaftæði. Þú bara forkar út pening. Þegar þetta rann í gegnum hausinn á mér þá ákvað ég að bara gefa henni lag. Er að reynast erfiðara en ég hélt en ég hef ennþá einn og hálfan dag til að klára það. Vandamálið er það að arpeggiator-inn á influx-ernum er að pólariserast með samplinu, en ekki á góða háttinn. Slæmt. Í allri alvöru vantar mig bara fleiri sömpl. Flexa sönginn á morgun til að fylla uppí og þá ætti þetta að reddast.

Mæli með hljómsveitinni minibosses. Gaurar sem gera hetjulegar metal-útgáfur af Nintendoleikja lögum. Þeirra heimasíða er hér.

Svo veit ég ekki. Nýja Simpsons serían er ekkert spes, Arrested Development standa fyrir sínu. Japanska sjónvarpið er ágætt. Er ekki ennþá búinn að komast að því hvað þessi Planet Of The Apes-legi spurningaþáttur heitir. En það er svona "TV personality" sem er í enskukennsluþætti á NHK sem er hvorki með hendur né fætur. Hress gaur og allt.

Of mikið mæjones

2004-11-23T04:55:00.000-08:00

Yukiko Sano heitir konan sem ég fór að hitta í gær. Þessi skrýtna þarna sem ég minntist eitthvað á. Þetta var athyglisvert. Ég skildi varla orð sem hún sagði. Athyglisvert, hún notaði hrákur til að tjá sig. Ef hún vildi panta eitthvað á kaffihúsinu sem við fórum á þá hrækti hún á matseðilinn. Svo var hún með svona spjald með myndum á og alls konar dóti sem hún hrækti á líka. En kannski var það ekki þannig. Ég skildi hana aðallega ekki út af því að hún talaði öðruvísi japönsku en ég var vanur. Hún er af gamla skólanum, enda að nálgast sextugt (held ég), þannig að hún notaði fínni orð yfir hluti og svo var málfræðin eitthvað öðruvísi en ég gæti ekki byrjað að útskýra það þótt ég reyndi.

Fundum kaffihús í Ikebukuro. Fengum okkur kaffi og spjölluðum. Skiljanlega var eina umræðuefnið Ísland, hennar ástríða. Hún sýndi mér myndir af öllum stöðunum sem ég fór á og ég brosti bara og sagði "frábært" eins oft og tækifærin gáfust. Svo í miðjum klíðum gerðist dálítið sem mér fannst mjög merkilegt. Mjög svo.

Þegar komu upp orð sem ég skildi ekki dró hún upp tölvuorðabókina sína og fletti orðinu upp til útskýringar. Hún sagði eitthvað sem hljómaði eins og suteki sem þýðir nokkurn veginn "hrifning". Hún virtist vera að segja mér eitthvað suteki legt og svo "nei" eða "ekki þannig". Svo sýndi hún mér orðið í orðabókinni.

Hún benti á sjálfan sig og sagði "Ekki chiteki". Ég fann slakna á hringvöðvanum, ég var að fara að skíta á mig af innvortis hlátri. Sú staðreynd að þessi manneskja segir þetta í miðjum, eðlilegum, samræðum var bara of mikið. Ég endaði með því að bara brosa út allt samtalið, hugsandi um hversu fyndið mér fannst þetta. Svo mynda þessi tvö orð, mental og retardation, orðasamband sem er í eðli sínu fyndið.

Konan má samt eiga það, fyrir utan að vera ekki andlega þroskaheft, þá var hún alveg ágæt á því og það var fínt að spjalla við hana. Ég sagði henni að hún gæti hringt í mig hvenær sem er og hún mætti halda áfram að senda hótunarbréfin. Skúlptúrarnir yrðu samt að hætta.

Þessi nágranni minn, sem býr einmitt á ská á móti mér, er að taka þetta jólaljósadæmi aðeins of alvarlega. Ég hef gaman að því en gaurinn sem býr fyrir neðan var að láta fjarlægja úr sér augun.

Frídagur í dag og ég tók eftir því þegar ég var á leiðinni út úr húsi að það var mikil traffík í almenningsgarð sem er hinum megin við götuna frá mér. Kíkti og tók slatta af myndum.

Svo kíkti ég eftir það hingað. Á þennan stað sem er hérna á myndinni rétt neðan við þessa málsgrein.

Það var alltaf draumurinn að kíkja hingað með lappann að semja músík. Þessi staður er göngubrú yfir Ueno lestarstöðina. Það hengur enginn þarna nema heimilislausir rónamenn sem sitja þarna til hliðanna flestum stundum. Svo er ekkert sérlega mikil traffík þarna. Ég sá gaur vera með laptop að sitja þarna við taktagerð í fyrstu heimsókn minni hingað. Ég eipaði þetta mauv og það var ágætt. Fyrir utan harðlífið sem ég er með núna eftir að hafa setið á kaldri steypu. Damn you Mel Gibson!. Ef einhver nær meiningunni með þessu kommenti, skiljið eftir komment.

Svo hérna í lokin er "mix-bag" af myndum. Ég prufaði í þetta skiptið að skipta út "IMG SCRF 001.JPEG" fyrir eitthvað annað til að gefa vísbendingu hvað væri á myndunum.

Diskur.

Ma-ca-daymiuh bietch!

2004-11-21T01:20:00.000-08:00

Ég sá töffarana í Harajuku áðan. Þessa geðveiku rockabilly gaura sem dansa fyrir framan Yoyogi park á sunnudögum. Þessir gaurar sem ég póstaði myndunum af hérna um daginn. Gaurar. Sá nýtt andlit þarna, gaur sem var með stærstu rockabilly greiðslu sem ég hef séð, það var indælt. Komst líka að því að þeir heita Tokyo Rockabilly Club.

Ég er alveg "super-stoked". Ferill minn sem LaserDisc safnari var að byrja í gær. Náði að pikka upp 6 myndir á 600 yen (400 kall). Myndirnar sem ég keypti mér eru:

Núna þarf ég bara að redda mér spilara. Sem gæti reynst hægara sagt en gert. Gaurinn sem ég fann á 2000 yen er "god knows where" og það kostar líklega of mikið að flytja hann til Tokyo. Annað option er að ég fari bara í gömul karaoke pleis þegar mig langi að horfa á mynd. Leigi mér herbergi í 2 klukkutíma, aftengi karaoke-dæmið og spila bara mínar eigin myndir á LD spilaranum. Koma með sængina, hafa það kósí. Svo þegar þeir biðja mig um að fara eða hætta að fara á klósettið á nærbuxunum þá hræki ég framan í þá. Plan.

Fór á Air í gær með nokkrum kunningjum úr skólanum og fólki sem ég þekkti ekki neitt. Kvöldið byrjaði á karaoke snemma, eða um 4 leytið, því að það var að opna nýr 9 hæða karaokestaður (með karaoke herbergjum) rétt hjá skólanum. Eftir það kíktum við Zack til Kazuya og Akiko og átum mat. Svo klúbbur.

Þetta er bara einn besti klúbbur sem ég hef farið á, ef ég á að segja eins og er sem ég er að gera núna. Tónlistin var til fyrirmyndar. Á aðaldansgólfinu var techno-pakki í gangi með einhverjum gaur og svo í "lándsinu" þá voru tveir kvk drum'n'bass snúðar back-to-back. Önnur þeirra var svo góð að ég bað hana um nafnspjald, bara "in case" að mig vantaði plötusnúð fyrir partíið í buxunum mínum. Átti ekki þannig en hún gaf mér mixdisk sem hún gerði í staðinn. Þvílíkur eðall. Ofan á allt þetta var þessi stelpa á barnum sem blandaði bestu drykki sem ég hef fengið. Smá myndir hérna að neðan. Stærri þegar þú klikkar.

Það er erfitt að komast yfir allt úrvalið af núðlubökkum og tengdum vörum. Ég er núna að prufa yakisoba. Á morgun? Kannski maður prufi Cup Noodle Spicy Chicken Flame-Thunder. En að skyldum hlutum, ég fæ enga hvatningu til að byrja að massa matargerð eitthvað hérna meðan að ég get fengið góðar instant núðlur á 100 kall. Og við erum ekki að tala um eitthvað "Kon Pwahk Twoon" kóreskt drasl, við erum að tala um núðlur þar sem það eru fleiri en eitt skref í að útbúa þær. Ekkert "heitt vatn bara" bull. Jafnvel eru sósur og kjöt með. Mikið af mismunandi kryddum og drasli. Þetta er nýr heimur af bragði.

Ég tók loksins uppá því að taka myndir í gær og eitthvað smá í dag. Ætla að setja upp afraksturinn á morgun. Svo verður annað hvort peysa eða geisladiskur í verðlaun í næstu lotu af keppnisdæminu, ég þarf að athuga í pósthúsinu hvað kostar að senda þessa peysu sem mig langaði að kaupa og gefa. Ég ætla bara að gera ráð fyrir því að allir þeir sem taka þátt komast í small small.

Multi Intro Scan System

2004-11-18T04:16:00.000-08:00

Ég komst loksins að því hvað er shady við þetta íbúðarhúsnæði sem ég bý í. Mig hefur grunað það síðan ég flutti inn að það væri eitthvað gruggugt á seyði hérna og ég er loksins búinn að komast að því.

Það er svona "skiptimarkaður" á annarri hæð fyrir þá sem spila pachinko. Málið er það að öll veðmálastarfsemi er bönnuð í Japan. Allir spilakassar, pachinko-gaurar, you name the whatchamacallit; allt saman spýtir út "token-um" eða litlum krómuðum kúlum, drasli sem eru gjörsamlega verðlaust. Þegar þú vinnur eitthvað þá tekurðu verðlausa draslið og færð eitthvað sem er verðmætt í staðinn. Kerfið virkar þannig að þú færð borgað í gulli sem þú síðan selur á ákveðnum leynilegum stöðum sem eru oft á tíðum með mjög takmarkaðan opnunartíma. Á annarri hæð hjá mér, svona gaur. Þetta lið (væntanlega japanska mafían sem stjórnar stórum hluta af þessu pachinko veldi) skellti sér á eina íbúð og breytti henni í svona dæmi. Skrýtið að ég var bara að taka eftir þessu núna.

Í Family Mart er útvarpsstöð sem útvarpar bara einhverju Family Mart tengdu bulli. Mér fannst þetta eitthvað súrrealískt. Það var gaur í útvarpinu að taka viðtal við einhverja konu í símanum, spyrja hana hvað henni fannst gott við FamilyMart, hversu oft hún verslaði þar og svo framvegis. Mér fannst þetta það merkilegt að ég tyllti mér niður við hliðina á snakkinu og hlustaði í 20 mínútur. Það sem kom uppúr þáttastjórnandanum.. og gestinum! Usss.. þetta var ótrúlegt.

Ég á núna 2 lítra af sake í fernu. Skref upp á við. Kostaði mig sem samsvarar tæpum 500 krónum. Næst er 4 lítra plastdúnkur. Svo sef ég á götunni.

Var að vingast við manager (lesist ma-na-ger) í plötubúð nálægt skólanum. Var að spyrja hann útí LaserDisc spilara og hvernig ég færi að því að koma mér upp þannig dæmi. Myndirnar eru flest allar undir 1000 yenum og svo er bara geðveikt töff að vera retró! Allavega, gaurinn sagði mér allt sem ég þurfti að vita og svo spjölluðum við aðeins. Ég útskýrði Ísland fyrir honum, hann gaf mér nafnspjaldið sitt. Þessi búð er nefnilega mjög töff stöff. Þeir eru með slatta af skemmtilegu dóti, meðal annars plötur með þemalögunum úr 70's japönskum lögguþáttum sem hljóma alveg jafn funky og þú heldur að þau hljómi. Ég þarf að koma mér upp einhvers konar glæpastarfsemi þannig að ég geti eignast nægan pening til að kaupa þennan lager sem þeir eiga. Usssss.. smokin'.

Þessi frekar skrýtna kelling er að senda mér tölvupóst stöðugt og ég er stöðugt að reyna að forðast hana. Ég hitti hana fyrst í sendiráði Íslands í Japan í fyrra og núna er part deux, hún vill hitta mig og segja mér frá heimsókn sinni til Íslands fyrir stuttu. Jafnvel japönsk vinkona mín sem var á staðnum við fyrsta fund sagði að hún hafði verið skrýtin, þetta var ekki ég að misskilja japanska manngerðir eða kúltúrinn. Fer að hitta hana á mánudaginn, packin' heat. Þessi mynd er af skúlptúr sem hún gerði af sjálfri sér og gaf mér, tók mig 20 mínútur að þvo allt blóðið og hótunarbréfin af honum.

Hávært fólk

2004-11-16T02:33:00.000-08:00

Ég er á degi tvö af "Bara Eyða 1000 Yenum Á Dag" herferðinni. Hún gengur út á það að ég stend utan í vegarkanti og öskra á fólk að eyða ákveðinni upphæð. Svo er ég klæddur eins og róni. En svo virkar herferðin líka eins og hún hljómar eins og hún virkar. Það er ekkert sérstaklega erfitt að þrauka á 1000 yenum (650kr) en freistingarnar eru út um allt. First Kitchen, First Kitchen.. First Kitchen, kíkja eitthvert annað en í skólann og svo aftur heim, FK, bjór og fleira. Ég eldaði mér næstum kíló af spagettíi í gær og það ætti að endast eitthvað.

Japanska sjónvarpið er að verða skemmtilegt, hægt og rólega. Þegar maður fer að skilja samhengið í umræðunum og út á hvað þættirnir ganga (mikilvægt) þá verður þetta strax 8 sinnum skemmtilegra.

Það var þessi geðsjúki þáttur í gær í sjónvarpinu. Japanir elska hunda. Það var kona þarna sem var heimsótt sem átti þennan sæta litla hund. Búið.

Hann Addi, annars þekktur sem Chico Rockstar var að pósta upp rímixi sem ég gerði af lagi eftir hann.

Framhaldið af þessari hundaþáttarsögu, þessi ákveðna kona var búinn að eyða um það bil einu oku í hundinn sinn. Eitt "oku" er nefnilega 100.000.000 yen. Það umreiknast í sirka sextíuogfimmmiljónirkróna. Ég hef eiginlega ekki skilning á þessu. Ég nefnilega skil ekki hvernig er hægt að eyða 65 milljón krónum í eitthvað sem er ekki búið til úr demöntum, koníaki og einglyrnum, fínt ef einhver gæti útskýrt þetta fyrir mér. Hún fór með hundinn sinn út að borða á fínt hundaveitingahús, fór með hann í snyrtingu og nudd. Eyddi 80 þúsund krónum í myndatöku fyrir hundinn og keypti fyrir hann Chanel tösku og fleira. Svo á þessi hundur sína eigin íbúð. Þessi kona er greinilega eitthvað verulega klikkuð. Louis Vuitton spennutreyjan sem hún var í = "dead give-away".

Arrested Development eru byrjaðir aftur. Búið að sýna tvo þætti. Fyrir þá sem þekkja þessa þætti ekki, núna er tilvalinn tími til að kynna sér þá. Þeir eru meira æði en allt og svo leikur David Cross í þeim!

Á svona svipuðum nótum þá er "Weekend Update" úr Saturday Night Live þáttunum obenbart orðið það fyndnasta sem ég hef séð í margar vikur ef ekki mánuði. Frekar glatað að þurfa að dánlóda 700mb bara til að sjá Weekend Update í þær 6-7 mínútur sem það varir í hverjum þætti en samt, totally worth it. Bara lesið þessi brot úr gömlum þáttum hér að neðan, tekið af heimasíðunni FallonFey.com sem ég mæli líka með, alveg ógeðslega mikið.

FALLON: Scientists say that the detection of West Nile Virus in the breast milk of a Michigan woman earlier this month is not cause for alarm. Though just on the safe side, they're warning Michigan residents not to suck the woman's nipples.

FEY: This week, actor Tom Cruise was awarded $10 million in his lawsuit against a gay porn star who claimed that they had a sexual encounter. The gay porn star could not be reached for comment because his mouth was very busy trying to earn $10 million.

FEY: A female version of viagra is expected to be released next year with the promise of giving women faster arousal and better orgasms. The pill is so strong, doctor's warn the increased speed of arousal might cause Christina Aguilera's vagina to time travel.

Chess mate!

Night Moves

2004-11-14T05:08:00.000-08:00

Ég var að skoða póstinn minn núna og fann þetta. Sent laugardaginn 13. nóvember, 2004, klukkan 4:03 að morgni.

rjomaostur&reyktur lax!!!!!!

Ég var ofurölvi eftir spileríið og kíkti út í næstu opnu kombini verslun og keypti mér eitthvað smáræði að éta. Þar fann ég þessa guðdómlegu samloku sem var með káli, grænmetisdóti, reyktum lax og rjómaosti. Þetta er "killer-combo". Mæli eindregið með þessu, þetta hlýtur að vera gott ef maður sendir sjálfum sér tölvupóst um miðja nótt, heftur vegna ölvunar, til að minna sig á þessa uppgötvun.

Spileríið gekk vonum framar. Þessi stutta æfing sem ég tók hjálpaði mikið því að allavega náði ég að greina á milli hvað væri hægt/hratt/hart/jazzy/ekki-jazzy þegar ég var að fletta í gegnum bunkann, leitandi að næsta lagi. Eftirá kom gaurinn sem var að dj-a næstur og þakkaði mér fyrir spileríið og hann sagðist hafa fundist spileríið mitt notalegt. Svo var gaurinn hjá Third-Ear líka ánægður þannig að ég er nokkuð viss um að ég sé kominn með annað gigg í gegnum þá einhvern tímann í náinni framtíð.

Það var líka nett að hitta eitthvað af þessu liði sem var að spila. Einn gaurinn þekkti víst Þórhall Skúla úr Thule eitthvað, hitti hann í Elektrolux stúdíóunum. Einhver svaðalegur techno-gaur. Svo skiptist ég á "perso-info" við hann VJ Yasu sem var að sjá um "visjúalana" framan af kvöldi. Þessi gaur hefur enga smá skillz. Klikkaðu bara á linkana hér að neðan og sjáðu fyrir sjálfan þig. Svo hinn gaurinn sem var að vj-ast heitir VJ Hibiki og hann var líka alveg mellugóður. Og bara svona í lokin.. "perso-info" er ekki orð.

Tekið upp með digital kamerunni minni inná klúbbnum.

VJ Yasu klippa #1 (23,2MB avi) | VJ Yasu klippa #2 (11,1MB avi)
Svo hérna eru myndir af þessu djammi.

Gærdagurinn var hálfgerð steypa. Þurfti að afstýra fjárhagskrísu sem ég svo gerði og svo hékk ég bara heima allan daginn, gerandi bókstaflega ekki neitt. Með miklu hráefnaströggli náði ég að elda mér hrísgrjónarétt sem samanstóð af niðurskornum bjórpylsum, hvítlauk, maísolíu, blaðlauk og osti. Og svo auðvitað, japönskum hrísgrjónum. Þetta bragðaðist nákvæmlega eins og þið eruð að ímynda ykkur. Himneskt! Án allrar kaldhæðni þá var þetta alveg sæmilegt. Svona þegar maður var búinn að komast yfir maísolíu bragðið.

Þessi dagur var reyndar mikilvægur því að ég lærði ákveðna lexíu. Ekki eyða pening í vitleysu. Ekki það að ég hafi ekki lært þessa ákveðnu lexíu áður, það var bara það að hún sökk dýpra í þetta skiptið. Eins og hún gerir í hvert einasta skipti. Núna er ég allaveganna kominn á réttan kjöl. Þrátt fyrir það að ég er akkúrat núna, meðan ég rita þessa málsgrein, að drekka bjór og borða maíssnakk.

Bókabúð háskólans míns var lokuð í dag. Sem og allar þjónustur skólans sem ég ætlaði að nýta mér í dag. Ég byrjaði á því að vera bitur. Svo varð ég örlítið reiður og svekktur. En svo dróg ég dudemeister Zack með mér til Harajuku.

Þetta er orðið helvíti steikt þegar fólk heldur að ég sé frá Bandaríkjunum. Ég hef þennan ávana að tala eins og fólkið sem ég er að tala við. Semsagt í þeirra hreim. Þannig að þegar ég tala við þennan dude, þá tala ég eins og versti kani. Ég hef blekkt nokkra til að halda að ég sé kani. Það ætlar einhver franskur gaur að e-maila mér þegar hann kemur til New York. "Dude, let's totally hook up in New York. I live there and shit!" Ég sagði þetta og gaurinn var bara yeah á því.

Fann nokkrar góðar, hræódýrar dansi-plötur í Shibuya eftir langt rölt gegnum Harajuku með dude. Stoppaði á leiðinni heim á Mejiro, keypti 3 flöskur af þessu ógeðslega góða Wilkinson Ginger Ale sem er ógeðslega gott. Svo verslaði ég í matinn í Shop 99.

Kanji próf á morgun. Ég á mat til að endast mér út vikuna. NHK eru með enskukennsluþætti þar sem að þeir kenna fólki meðal annars að syngja Frank Sinatra lög. DVD diskar eru allt of dýrir. Best að fara að sofa.

Big Booty Barber Salon

2004-11-12T03:21:00.000-08:00

Jæja, ég er bara að fara að spila eftir 2 tíma. Er búinn að vera hangsandi, kíkti til Nakano, æfði mig og er að leggja lokahönd á settið með því að brenna diska og skoða internetklám (serverar, tcp/ip, snúrur, you know the deal).

Mig langar aðeins að kovera hvernig þjónustan er í Japan. Maður er voðalega fljótur að venjast þessari rosalegu þjónustulund, andstætt því sem ég hélt áður. En þetta getur stundum orðið frekar steikt. Eins og..

"Velkominn!" "Velkominn" "velkominn"
"Takk fyrir kærlega, takk takk" "Takk fyrir"
"Fyrirgefðu, væri poki eitthvað sem þú hefðir minnstan áhuga á?"
"100 yen sinnum 3 eru 300 yen, samtals eru þetta 300 yen, fyrirgefðu"
"Takk fyrir að afhenda mér peningana"
"Takk fyrir að versla hérna"
"TAKK!" "Takk" "takk fyrir"

Aðeins of mikið stundum en samt mjög, mjög, mjög gott of mikið.

Allir verða að kíkja á Placebo Sessions 1971-1974 sem var búin til af Marc Moulin sem var einmitt hljómborðsleikara TELEX! Þeir tóku þátt í Eurovision einhvern tímann! Geðveikt frægir! Frá Belgíu. Eða einhvers staðar annars staðar frá. Allavega, þessi plata er dýnamít og ég var að eignast vínylinn í dag á 500 kall og þess vegna verð ég að koma boðskapnum áleiðis.

Kíkti stuttlega í Sunshine City í gær. Þetta er eitthvað svona "gargantuan" dæmi fullt af búðum og alls konar þjónustu. En einnig, svo framarlega sem ég veit, þá hengur japanska mafían voðalega mikið í kringum þetta svæði. Allavega. Á rölti um byggingarnar sem þetta hýsir tók ég eftir þriðja eða fjórða "þrívíddar" plaggatinu sem ég hef séð á nokkrum dögum. Þetta er orðið eitthvað "thing". Þetta var hnöttur sem snerist í fjórðung úr hring, með einhverjar stafi yfir sem voru að auglýsa einhverja random vöru. Mér leið dálítið eins og ég væri í "I, Robot". Punkturinn með þessari málsgrein, "3d" auglýsingaskilti eru að ryðja sér til rúms í Japan. Það og sú staðreynd að ég kremaði mig. Þið megið ákveða ykkar eigin meiningu á því orði.

Smakkaði þessar súkkulaði sígarettur frá Ark Royal tóbaksfyrirtækinu áðan. Þær brögðuðust ekkert eins og súkkulaði. Það kemur súkkulaði lykt af þeim örlítil og svo ef þú sleikir varirnar eftir að þú hefur reykt eina slíka finnurðu vægt súkkulaði bragð.

Á svipuðum nótum þá reyndi ég að smakka orange mocha frappucino áðan. Með reyndi þá meina ég að ég fór inn á Starbucks stað, bað um það og var neitað. Þeir eiga einfaldlega ekkert appelsínu dæmi til að blanda í mocha frappucino-ið sem þeir bjóða uppá. Biturt.

Ein af aðal ástæðunum að ég fann mig tilneyddan til að hripa eitthvað niður í kvöld en ekki bíða fram á morgun var sú að ég varð einfaldlega að deila þessu lagi með fólki. Þetta er af nýjustu plötu DJ Krush. Er stutt en er æði.

Smelli upp myndum af djamminu í kvöld á morgun. Geðveikt "futuristic".

(^ 0 ^) /

2004-11-11T03:32:00.000-08:00

Það búa tveir kettir (eða fleiri) rétt hjá mér. Réttara sagt upp við lestarstöðina. Ég er alltaf að sjá einhverja rónalega menn vera að kela við þá og gefa þeim mat. Mig langar að gera heimildarmynd um þá. Kettina það er að segja. Sjá hvernig þeir lifa, fylgjast með matarleit, hvernig þeir draga andann. Svo ef engin tragedía gerist meðan ég er að taka upp þá kveiki ég í vistarverum þeirra og tek upp viðbrögð kattanna og spila eitthvað sorglegt lag undir. Hún á að heita My Neighbor Catoro.

The transformation is complete. Ég er orðinn japanskur. Ég er með "mjólkurfernu" af sake í ísskápnum mínum. Keypti mér 900ml af Karakuchiha "superior japanese sake" á rúmar 400 krónur íslenskar. Svo er þessi umbreyting líka því að þakka að ég drekk sake-ið sem ég kaupi, ég sofna í lestum, kíkji út í bjór eftir "vinnu" á virkum dögum, vakna á morgnana, veit í hvaða vagni ég á að vera í til að koma út hjá réttum útgangi og svo fleira og fleira og fleira. Ef ég væri eitthvað meira japanskur þá væri ég með svona skökk augu eins og þeir! Vá, en fyndið.

Ég ætlaði að vera löngu búinn að smella þessari mynd upp. Usssss. Þetta er þetta helaða lið sem virðist vera að sporta því allra nýjasta í goth/freak/prinsessu geiranum. Sá þennan hóp þar-síðasta laugardag, að mig minnir, fyrir ofan Harajuku lestarstöðina. Vanalega þá er þetta skemmtilega pakk rosalega kúl á því þegar maður biður um að taka mynd af því en þetta lið var bara stjórnlaust. Hlýtur að hafa eitthvað að gera með fötin. Þau hafa dýft þeim í PCP og svo bakað þau í ofni. Ég bara rétt vona að boðskapur þeirra breiðist út. Maður fær nefnilega ekki nógu mikið af áreiti af sterkum litum hérna í Tokyo.

Nú er komið að því að ég tilkynni það hver vann þetta dót sem ég sendi Arnald með heim. Inniheldur Transformers límmiða, Transformers poka, Hello Kitty Robo bækling, Osaka Robocup 2005 "folder", Full Metal Alchemist taupoka og þrjár nælur með frægri japanskri anime fígúru áteiknaðri.

Sigurvegari keppninnar er:

Til-hamingju óskir fara til hans. Þakkir fyrir þáttöku fá þeir sem tóku þátt. Ég reyni að gefa eitthvað meira fljótlega. En það verður að vera frekar þunnt og létt samt því það að póstsenda þungt dót er geð't dýrt. Kannski að ég gef frímerkjaörk sem hefur verið dýft í sýru? Kannski eitthvað minna hættulegra samt. Ok, geisladisk. Ég gef súran japanskan geisladisk næst.

Um 3 leytið á morgun fer ég til Nakano heim til einhvers gaurs að æfa mig fyrir annað kvöld. Frekar ömó að hafa ekki snert spilara í 6 mánuði og svo vera beðinn um að spila með 2 daga fyrirvara. Ég mun gera mitt besta til að "rock the house to the early morning light with flying stars and stripes, unity" þrátt fyrir tímaskortinn. Fæ slott snemma samt, en það þýðir bara meira af tíma til að áreita fólk fullur. Kasta kláðadufti á fólk og setja hunang í skónna hjá því.

Mmmmmmm.

Jee-bunday Tsookoorimass

2004-11-10T01:51:00.000-08:00

Hiro frá Third-Ear plötuútgáfunni hringdi í mig áðan og bauð mér að spila á Secobar á föstudaginn! Þetta er kvöld sem þessi útgáfa er með sem kallast Wired Cafe. Hann bauð mér klukkustund eða tvær einhvern tímann á kvöldinu og hann ætlar að plögga þessu eitthvað (á að senda á hann "biography" í kvöld) þannig að þetta eru bara góðar fréttir. Nema það að ég þarf að totta hann og alla sem hann vinnur með til að fá þetta. Nei djók. Bara þrjá.

Ég gerði það sniðuga dæmi að bomba mér í ritfangaverslun og í þeirri ferð keypti ég mér litla stílabók sem ég geng um með þegar ég er á vappinu og þegar mér dettur eitthvað sniðugt í hug þá skrifa ég það niður. Þessi aðferð gerir mér kleift að muna einhverjar pælingar sem ég flengi um í hausnum á vappi um borgina og koma þeim hér á bloggið eða í framkvæmd. Eins og mér datt í hug að búa til svona hatt sem Watson var með úr Sherlock Holmes sögunum nema að þessi væri með innbyggðum hörðum disk. Svo líka jakka sem er búinn til úr blómum og þú getur dregið jakkaföt út úr erminni.

Fann magnaða vínbúð í Mejiro um daginn sem er með besta úrval af belgískum bjór sem ég hef séð, ever ever. Svo selja þeir líka Wilkinson engifer öl sem er pussu-gott.

Með keppnina. Dreg úr réttum svörum einhvern tímann á næstu 23 tímum og tilkynni sigurvegarann á morgun.

Smá djamm, smá Naldó. Ef þið náið að fletta í gegnum "lazer-cube" myndirnar nógu hratt þá kemur nett animation!

Muniði eftir fáranlega þáttarstjórnandanum úr Lost in Translation?

Þessi gaur er með þann allra súrasta spurningaþátt sem ég hef séð. Hann og einhver dimmraddaður "gaur" sitja í stólum upp við borð fyrir framan myndavélar og gefa þremur þáttakendum spurningar sem þeir eiga svo að svara. Það sem að gerir þennan þátt frekar skrýtinn er að það er Planet Of The Apes þema á honum. Báðir stjórnendurnir ("Bob-u, Bob-u, Bobu-u!" og sá dimmraddaði) eru farðaðir eins og apar úr myndunum og eru með hárkollur og læti í kringum sig. Svona þegar ég er búinn að hripa þetta niður finnst mér þetta ekkert svo skrýtið en ég finn að það er það samt! Svo gengur þátturinn út á að finna svör við spurningum út frá orðaleikjum.

"Hvað ber lipson burt?"
Mel Gibson?
"RÉTT!!!!"

Eitthvað þannig.

Skandinavísk skynsemi

2004-11-08T01:32:00.000-08:00

Þetta er alveg stórmerkilegt. Ég stoppaði við í einhverri "notaðri plötubúð", semsagt búð sem selur notaða diska og plötur. Eftir að hafa flett í gegnum rekkana í svona 15 mínútur endaði ég með 3 diska. Dokipa of short master guide CD. Including 12songs með Doki Doki Panic, Robbing The Cradle með Donkey Men og Go To VINYL með VINYL. Það fyndna er að hulstrin eru öll mjög frábrugðin hvor öðrum en þrátt fyrir það er 80's skíðamynda sándtrakk tónlist á öllum þessum diskum. Hvað er japanskt popp eiginlega? Ég er ráðvilltur og var að fá saurleika.

Endilega fleiri að taka þátt í keppninni hérna að neðan. Þrír búnir að senda inn svör. Skiptir ekki einu sinni máli hvort ég þekki þig eða ekki. Ég samt hata fólk sem ég þekki ekki.

"Já, ertu bara með 256k tengingu?". Ef þú heyrir þetta oft og ert sárt og biturt nörd fluttu þá til Japan þar sem þú getur fengið 1GB tengingu frá Yahoo Broadband. 1GB tenging er ekkert djók. Þú getur hlegið að öllu pakkinu sem hló að þér. Þú ert nú með 3900 sinnum hraðari tengingu.

Auglýsingin er líka mjög steikt. Það er að segja prent auglýsingin. Tvær myndir. Tvö hús og tvær örvar að húsunum frá einhvers konar mastri. Örin sem að átti að tákna 1GB var stórglæsileg, breið og eldrauð. Heppnir íbúar, eitthvað mega dæmi þarna á ferð. Hinsvegar var örin fyrir 100MB tenginguna grá, örmjó og væskilsleg. Svona er þetta, 100MB er drasl. Af hverju bara ekki að fara á bókasafnið og nota pósthúsið í staðinn?

Mix af myndum. Næsta updeit eftir þessu verður djamm og Naldó-heimsóknar þema. Er með svo mikið af djamm myndum það er bara ógeðslegt. Ég er alveg í djammstraffi. Partílöggan kemur annars. En glatað.

Hinn dagurinn af Waseda festival dæminu var á sunnudaginn. Eitthvað af þessum myndum þarna er þaðan. Fólk, fólk, meira og matur. En nóg með það. Ég er að stefna að bæta meira innihaldsleysi í bloggið, þessi málsgrein er í áttina.

Í dag hefur ekkert gerst sniðugt nema að ég fór til Mejiro eftir skólann og reyndi að skeita heim. Meiri mistökin. Hélt að ég myndi uppgötva einhverja falda fjársjóði í þessu hverfi en ég endaði bara með að þræða öll "slömmin" í hverfinu. Síðan þegar ég var í strætó á leið til Ikebukuro fór ég framhjá Mejiro lestarstöðinni sá ég að ég fór einmitt í þá einu átt þar sem ekkert var að sjá. Hinum megin við lestarstöðina var lítið tívolí, trúðar að skemmta, fólk að giftast hægri/vinstri og úrval af búðum sem að Kringlan óskar að hún væri með. Þetta var samt ekki alveg ónýt ferð, það gelti hundur á mig.

Mjaffi

2004-11-06T01:54:00.000-08:00

Það var Waseda festival dæmi í dag. Ég hef ekki hugmynd um út á hvað þetta gekk en svona félagshópar innan skólans voru að selja mat og halda tónleika og því-um-líkt að auglýsa starfsemi sína. Einn hópurinn var búinn að tileinka sig að spila James Brown og ýmist klassískt fönk alveg voðalega illa og misskilja þetta konsept með því að mixa, mér til mikillrar furðu, einhverju hippa-"væbi" við þessa jöfnu. James Brown og hippar já. A match made in the seventh inner-ring of Satan's fiery hell. Ég ýkji samt. Þau voru bara steikt.

Þessi unga stelpa, hún hlýtur að hafa verið tæplega 18 ára, var að setja met í því að borða pulsu hægt í lest áðan. Ég sé bara svo eftir því að hafa ekki tekið mynd af þessu, bara til að gefa henni. Hún á eftir að hafa mjög erfitt í því að sanna það fyrir heimsmetabóksliðinu að hún hafi slegið metið ef að hún hefur engar sannanir. Allavega.

Hægasta pulsuát ever. Smá nart, sleikja pulsuna smá, narta meira, fá sér pínu bita, stinga henni upp í sig og passa að klára hana ekki, þetta var magnað. Ég held að hún hafi ekkert verið að gera sér grein fyrir því að lestin var stappfull af einmana sarariman bissnessköllum sem voru að skipta pylsunni út fyrir eitthvað annað. Eins og partíblöðru.... eða sjómannahúfu... Eða bara typpi!

BitTorrent er æði. Ég er að ná í nýjan þátt af South Park á megabæt á mínútu. Þetta er ekkert eðlilega sniðugt dæmi.

Það skeði svo að Naldó komst ekki með vélinni á fimmtudeginum þannig að hann kíkti aftur í bæinn og ég hitti hann eftir skóla. Rosalega chillaður dagur, gerðum lítið annað en að rölta endalaust um hverfið (Komagome) og svo kíkja á geðveikt góðan ítalskan veitingastað um kvöldið sem er hinum megin við götuna frá pleisinu mínu.

Þetta er það sem er í verðlaun. Verðlaunin fær manneskjan send í pósti eða afhent mjög persónulega af Arnaldi Grétarssyni. Ég er ennþá að ákveða hvernig þetta á allt saman að vera. Hmmmm. Ókei. Þrjár mjög random spurningar sem krefjast kunnáttu eða netleitar. Ef að fleiri en einn tekur þátt, og fleiri en einn svarar rétt, þá verður dregið úr réttum svörum.

Q1. Hver lék "Male Radio Caller/Bookstore Man" í myndinni The Truth About Cats & Dogs?
Q2. Hvaða Suður-Ameríski þjóðflokkur borðaði frumstæða mynd af hnetusmjöri?
Q3. Hvað er íbúafjöldi Tokyo?

Sendið svörin á þessa addressu.

Arnold Schwarzenegger er geðveikt kúl á japönsku. Var að fletta í gegnum stöðvarnar áðan þegar ég datt inn á End of Days (held ég, allar myndirnar hans renna saman í eitt nema Total Recall og Running Man). Þegar maður heyrir manninn tala á japönsku þá hljómar hann ekki eins og framheilaskaddað vöðvafjall heldur eins og yfirvegaður japanskur crime-fighter sem tekur á við yakuza á daginn og finnur lækningu á banvænum sjúkdómum á kvöldin. Magnað.

Búinn að smella öllum myndum af myndavélinni yfir á tölvuna og núna er það bara að sortera og smella í Photoshop, "automate-a" vefgallerí, gera "contact sheet" og svo kasta þessu upp á serverinn. Svo að linka við þetta á bloggdæminu. Á morgun segir hinn....

Disco Godfather

2004-11-03T08:47:00.000-08:00

Naldó er að pakka draslinu sínu saman (og stórglæsilegu drasli verð ég að bæta við) og hann fer snemma í fyrramálið. Þetta er synd og skömm að þessi heimsókn skuli þurfa að taka enda en svona er þetta. Þessi tími er búinn að vera alveg ógeðslega góður og dagurinn í dag og kvöldið var líka alveg heví skemmtilegt.

Maðurinn er kominn með massífan skilning á Tokyo á aðeins 10 dögum. Oft þá var ég að fara með honum á staði sem að ég hafði aldrei áður farið á. Sumir túristastaðir, sumir ekki, en fyndið að ég kynnist Tokyo alveg slatta gegnum því að stússast með "túrista" meðan ég er búinn að búa hérna í næstum 2 mánuði. Psycho.

Við fórum til Korakuen á Tokyo Dome svæðið og kíktum í Thunder Dolphin rússíbanann. Sá maður sem fann upp þetta nafn á rússíbana þarf að fá raksápu á eistun og gulrót í rassinn þegar hann er sofandi. En rússíbaninn var alveg mega-psycho. Urðum síðan að kaupa myndina sem var tekin af okkur í bananum, vorum hlæjandi eins og 14 ára skólastelpur í 10 mínútur. Ef þið hittið Naldó eitthvað á næstunni, fáið að sjá þessa mynd. Ég er búinn að gera samning við hann að hann mun alltaf vera með hana á sér.

Tokyo. Shinagawa. Harajuku. Shibuya og staðurinn Boylston West þar. Góður matur étinn og hann Sato kom og slóst í för með okkur í ævintýralegu ferðalagi um bjór og smárétti. Eftir þennan stað kíktum við loksins á Elephant Cafe sem er hálfgert klón af Buddha Bar sem er eitthvað rosalegt uppa-joint sem er í París, New York og víðar. Þarna færðu mat Asíu allrar og semi ódýran bjór í umhverfi sem er skreytt mikið með indversku dóti eins og Búddha og Hindu líkneskjum. Þetta var einn af stöðunum sem að ég hafði ætlað mér að kíkja með Naldó til strax við komuna hingað en þetta dróst þangað til á seinasta kvöldinu. Sato er sniðugur gaur. Við komust að því að ástæðan fyrir því að japanir gera "peace" merki alltaf þegar teknar eru ljósmyndir væri sú að japanir væru heimskir. Svo eru yumamba gellurnar málaðar svona því þær eru feimnar.

Ebisu er orðið nýja uppáhaldspleisið mitt í Tokyo. Áður fyrr var það Shimokitazawa(þessi linkur segir ykkur ekki neitt) en núna er það Ebisu. Djöfulsins æði. Þessi staður er bara svo dýnamískur. Virðist vera að allt sé að gerast þar. Svo er fjöldi góðra matstaða þar gífurlegur. Svo er fólkið fallegt. Fékk straum þegar ég kom þar í annað skiptið. Það eru töfrar. Straumar í annað skiptið þýða að staðurinn er málið.

Er búinn að vera svona semi-duglegur í myndatökum nú nýverið. Arnaldur hefur verið að plögga þetta alveg á milljón samt. Myndir af allri vitleysunni síðastliðna daga kemur á morgun.

Ný samkeppni á blogginu kemur upp á morgun eða hinn. Verðlaunin eru samansafn af dóti sem ég hef pikkað upp. Allt japanskt og sumt er hægt að nota í skólanum, sumt ekki. Frekar létt. Naldó kemur með dótið með sér heim þannig að úthlutunin mun fara fram af hans hendi. Þáttaka opin öllum þeim sem lesa þessa síðu. Er að velta því fyrir mér hvernig ég á að standa að þessu og ég held að ég þurfi að "quizza" úr mínu eigin bloggi (eins egotistískt og það er) því það veit enginn hvað höfuðborg Zimbabwe er. Eða hver fann upp LAN kapalinn. Eða hvað.. ..þú veist... eitthvað obskúrt og sem enginn veit.

Obenbart B'rad

2004-11-01T05:30:00.000-08:00

Hvar á ég að byrja. Hvar get ég endað? Helgin. Djamm. Djammdjamm. Hún var til. Meira en annað er eða hefur verið. Föstudagurinn. Það var farið með Arnaldi til Takadanobaba en ferðin innihélt karaoke og mat og margt, margt fleira. Ég komst að því að það er mjög erfitt að syngja bítlalög í karaoke, hvað þá fyrir eins stóran mann og Naldó. Það var öskrað og þóst vera grátandi. Oftar öskrað, hlegið líka. Hittum Zack sem reyndist vera allt of pirrandi í augum okkar beggja. Hann næstum því eyðilagði rennilásagaurinn á spánnýju dúnúlpunni minni.

Kvöldið eftir var farið á Halloween ball sem að fólk í skólanum stóð fyrir. Við urðum báðir crunk og ég spilaði í sirka klukkutíma í lok kvöldsins eitthvað house og techno. Eftir þetta vorum við báðir svo ónýtir á því að við fórum á McDonalds og fengum okkur morgunmat þar af morgunmats-matseðlinum. Ég var ekki á sama máli og Naldó, mér fannst þetta bragðast eins og stólpípa (plastbragð) en honum fannst þetta ágætt. Ég ýkji. Var þetta rétt skrifað?

Harajuku á sunnudögum virðist stefna í vikulegan viðburð. Við sáum það nýjasta nýja í tísku. Mest cutting edge hjá goth-pakkinu. Þetta var eitthvað sem hefði getað verið hannað af Salvador Dali og Liberace í tvíeyki en bara ef þeir hefðu bara mátt nota Microsoft Paint. Eftir rölt og meira rölt þá fengum við okkur First Kitchen og enduðum í Shibuya með ís í hönd.

Rústaði nokkurn veginn 3ja kafla prófi í japönskunni. Mætti kallast "kvartannarpróf". Gekk ótrúlega vel. Sáttur því ég hélt á tíma að lærdómskox væri að setjast að í árunni.

Ég fór með Naldó til Roppongi Hills áðan og það var alveg magnað. Hafði bara farið í bíóið þarna og stoppað stutt á svæðinu þannig að það var gott að geta skoðað allt komplexið. Þetta er eiginlega allt of stórt. Svæðið allt er nógu stórt en svo eru byggingarnar alveg rosalega háar allar saman. Stórt og hátt. Ég á bara ekki nógu mörg lýsingarorð í sarpinum akkúrat núna til að geta lýst þessu nógu vel. En tv asahi er svo með höfuðstöðvar þarna og rosalega mikið af einhverjum hot-shot fyrirtækjum.

Þreyttur. Alveg ógeðslega. Og einhver skýrsla fyrir tíma á morgun. Ætla svo að fylla vindsængina.

"It means 'beautiful boy'!"

2004-10-28T02:59:00.000-07:00

Naldó kom og hann er hér enn. Kom mér á óvart hversu lítið vesen þetta var að taka á móti honum. Hann er svo stór!

Fórum fyrsta kvöldið á izakaya (krá og veitingastaður) og spísuðum grillaðan og hráan fisk og drukkum bjór. Eftir hálftíma settust tveir skrýtnir gaurar okkur á vinstri hönd, nokkrum stólum frá okkur. Ét ét ét, og svo.. einn gaurinn byrjaði að ræða við okkur.

Hann virtist vera um fertugt, með ljós/rauðlitað hár í tagli. Næstum alveg tannlaus. Vinur hans, sem talaði mest lítið, var rétt orðinn tvítugur; voðalega eðlilegur útlítandi. Sá fertugi var hinsvegar eins og þessir síflissandi fullu grænlendingar sem maður er alltaf að sjá út um allt. Blaðraði alveg rosalega mikið. Ég var á fullu að reyna að skilja hvert hann var að fara með flestu því sem hann var að segja. Svo fannst mér voðalega merkilegt að það voru ekki liðnar 5 mínútur af samtalinu þegar hann tilkynnti okkur að hann væri EKKI hommi.

Hann sagði okkur að Arnaldur liti út eins og Ultimate Fighting stjarnan Royce Gracie og að hafnaboltamaðurinn Mitsui, sem spilar með Yankees, væri kallaður Godzilla. Allan tímann hélt hann að við kæmum frá Bandaríkjunum sem sætir mikillri furðu þar sem við töluðum eingöngu saman á íslensku sem á ekkert skilið við enska tungu. Alltaf var hann "Já.. Í Bandaríkjunum þá er þetta ekki svona...". Þegar allar tilraunir til að hunsa hann reyndust ekki gefa nægan árangur þá ákvaðum við að sturta í okkur glösunum og fara. Skilja þennan tannlausa mann og unga vin hans eftir. Við gátum ekki einu sinni staðið upp áður en að hann bauð okkur að kíkja með sér á yakiniku stað og fá grillað kjöt eins og við vildum í 2 tíma. "Nei takk" hugsaði ég og afþakkaði boðið. Við þurfum ekkert á mögulegri anal nauðgun að halda eftir að hann er búinn að byrla kjötið eitri. Þetta voru ekkert við að vera geðveikt "paranoid", maðurinn var alltaf að missa sprautur og lítil Rohypnol glös úr vasanum, svo augljóslega að við héldum að hann væri að senda okkur einhvers konar skilaboð.

Í gær var farið til Ueno. Við fundum loksins skónna sem ég hafði verið að leita að og Naldó skellti sér á par. Flottustu skór.. ever.. ever. Ever. Ever. Forever. Infinitevily. Svo kynnti ég honum fyrir unaðsemdum First Kitchen. Það gladdi mig mikið að hann sá fegurðina sem ég hafði fundið fyrir. Það hlýtur að vera einhver sem blessar hvern einasta borgara, einhver majonesguð. Þetta eru hamborgarar, pizzur, pylsur og samlokur sem að tengja þennan heim við raunveruleikann. Hlekkurinn. Ég skal skrifa meira síðar um þetta ákveðna efni þegar bókin kemst nær því að verða tilbúin.

Er kominn með kvef og sit hér heima að horfa á Trekkies 2 sem er alveg ógeðslega skemmtileg. Hver vissi að það væri hægt að gera tvær heilar heimildarmyndir í fullri lengd um Star Trek aðdáendur? Mæli með filk singers hugtakinu. Það er mjög "happening 15 minutes ahead of our time in freshness". Svo er klingon heavy metal bandið Stovokor að gera alveg fáránlega góða hluti.

Chakulon Bimboo

2004-10-25T07:13:00.000-07:00

Naldó er að koma í heimsókn á morgun og ég er alveg melluspenntur. Var búinn að vera eitthvað niðurdreginn en þegar hann hringdi í mig þá fylltist ég af einskærri gleði. Þetta verður gaman.

Ég sá mest töff gaur í heimi áðan. Þegar ég tók brettið í hönd og leit í seinasta skipti yfir íbúðina til að athuga hvort ég hefði gleymt að slökkva á einhverju, þá spurði ég sjálfan mig hvort ég ætti að taka myndavélina með. Ég hugsaði með mér að ég væri nú með símann og þessi myndavél væri svo fyrirferðamikil þannig að ég ákvað að taka hana ekki með. Ó hversu ranga ákvörðun ég tók. Þessi gaur var dvergur. Heimilislaus dvergur. Hann var klæddur eins og... eins og... töffari. Skítugar gallabuxur og jakki með, já það er rétt, hlébarðamunstri. Dvergur að klæðast einhverju með hlébarðamunstri, hefurðu heyrt annað eins? Svo fullkomnaði hann þessa listrænu fatasnilld með "50's-legum" svörtum töffarahatti. Svona eins og dvergsútgáfan af James Cagney myndi vera með. Hann var að tala við einhverja unga stráka og var með chipmunk rödd. Þessi gaur þarf að koma fram í tónlistarmyndbandi og það hið snarasta.

Myndir. Og það myndir fyrir bílaáhugamenn/konur. Ferð í Toyota "showroom-ið".

Svo aðeins meira. Smá engrish, smá flottir skór, smá random bull.

Byrjaður að kaupa gamlan vínyl aftur, keypti mér nokkrar plötur í Shinjuku í þeirri "shady" búllu The Perfect Circle. Gott stöff. Núna þarf ég bara plötuspilara, magnara, hljóðkort, mónitora og snúrur til að tengja allt þetta saman. Og iPod.

Bernardo Valentino

2004-10-24T01:21:00.000-07:00

Var búinn að steingleyma fundi IJCE í íslenska sendiráðinu og einhverra hluta vegna las ég ekki e-mailið sem ein stelpan sendi mér til að minna mig á það. Mætti á svæðið eftir að Kato sendi mér e-mail og spurði hvort ég ætlaði ekki að koma. Náði seinustu andartökunum af fundinum og eftir á fórum við öll saman út að éta.

Maturinn var frekar góður og gaman nokk en ég var á tímum að flippa á allri japönskunni sem var í gangi í kringum mig. Þurfti að beila í smá stund til að chilla. Erfitt að vera með tungumálastöðvarnar í heilanum í gangi alveg stöðugt. Mér leið dálítið eins og Sviss. Strife.

Klukkutíma eftir að maturinn byrjaði komu jarðskjálftarnir. Strong feeling. Tokyo slapp vel og þetta hafði engin merk áhrif. Lestir fóru af sporinu á öðrum stöðum og fimmtánhundruðmanns slösuðust og tuttugu létust.

Náði að draga Kato og tvær stelpur á Club Module til að hlusta á vin minn Kent spila. Sá alveg á honum Kato að hann var ekkert að meika þetta en samt stuð! Heilsaði upp á Kent og chillaði smá og svo kíktum við út og Kato borgaði fyrir rándýran leigubíl heim til mín svo að við gætum drukkið í þægilegra umhverfi. Úthaldið sem hann Kato hefur er alveg ótrúlegt. Það voru allir frekar koxaðir á því en hann hélt áfram ótrauður, endurskilgreinandi heiminn í kringum sig gegnum áfengi. Svo drápust allir um fimm-leytið.

Morgunmaturinn var í Sugamo. Þessi staður er steiktur. Þetta er eins og tískuhverfi fyrir fólk yfir sjötugu. Gaurar að selja ljót föt ódýrt og gamalmenni að labba alveg ótrúlega hægt gegnum pleisið. Gamlar japanskar konur eru litlar.

Fór í lyfjabúð og keypti mér alveg rándýrt þynnkulyf. Kostaði mig rúman 300 kall íslenskar en djöfull virkaði það. Korteri eftir inntöku var höfuðverkurinn horfinn og allt varð geðveikt normal í sturluðum heimi. Ljóð!

Ég er að kúka á mig. Myndir á morgun.

Landscape Soap

2004-10-22T06:55:00.000-07:00

Kíkti á anime og leikjasýninguna í dag. Það var gaman. Var búinn að hlakka held ég einum of mikið til því að ég varð fyrir örlitlum vonbrigðum. Þetta var mjög stórt en ekki á þeim kalíber sem ég hélt. Það var stranglega bannað að taka myndir þarna nema að þú varst "press" en ég tók myndir samt.

Náði að prufa Playstation Portable eins og mig hafði nokkurn veginn grunað. Þvílík græja. Spilaði Metal Gear Acid, New Ridge Racer og svo einhverja japanska leiki, sem ég skildi ekki. Grafíkin alveg tussugóð. Myndi ekki kannski alveg segja PS2 gæði en djöfulli andskoti nálægt samt. PS2 gæði mínus fjórir sextándu. New Ridge Racer var mjög flottur sérstaklega. Kemur út í Japan um jólin skilst mér.

Annað sem mér fannst mjög kúl var kynningin á HD-DVD tækninni. 30GB DVD diskar semsagt. Getur tekið upp HD (high-definition) sjónvarpsefni á þessu og eitthvað læti unit. Þeir sýndu einhverja live upptöku af hræðilegri gamallri rokk/popp hljómsveit í alveg mega gæðum á svona HD-DVD disk sem gerði upplifunina örlítið verri. Á stórum skjá sýndu þeir samt "tónlistarmyndband" (segment með tónlist) úr Innocence (Ghost in The Shell 2) sem var alveg svo ógeðslega creamy að ég sprakk inná við.

Svo var eitthvað smá dæmi þarna til að plögga nýju myndinni hans Hayao Miyazaki en hann gerði líka myndir eins og Princess Mononoke og Spirited Away. Það var dáldið töff.

Eftir langan dag af þessu fór ég og hitti gaur sem heitir Bevan sem ég kynnist af Soulstrut. Fór að gramsa eftir plötum með honum og hann sýndi mér nokkrar búðir sem ég hafði ekki farið áður í.

Allt sem ég á af fötum í þessum heimi, allt hreint. Þetta hefur ekki gerst síðan þegar ég þurfti að taka ferjuna yfir til Shelbyville.

Þetta er dót sem ég náði að stela eða að fá gefins frá sýnendum á sýningunni. Þetta hvíta og bleika og svarta er bæklingur fyrir Hello Kitty vélmennið. Sirka 40-50 sentimetra hátt og er hlaðið alls kyns fítusum. Er hægt að tala við þetta stykki. Kostar rúman 300 þúsund kall. Þetta upprúllaða dæmi þarna er Transformers plaggat. Það lítur svona út. (Þetta lens flare var á þegar ég fékk það)

Ef einhver þarna úti vill eignast þetta plaggat (sýnir öll nýjustu módelin af Transformers) þá skal sá hinn sami senda á mig tölvupóst á arni_k AT hotmail PÜNKT com. Ef að fleiri en einn sendir póst þá fær sá fyrsti sem sendir. Eða sá sem að lofar mér kynlífsgreiða frá ættingja.

Totally Hidden Extreme Crap

2004-10-20T01:51:00.000-07:00

Ég gat ekki haldið áfram með þetta. Það að drekka bara grænt te, vatn, ávaxtasafa og súpu og borða ekki neitt er bara ekkert þægilegt. Náði að halda út næstum 2 daga samt. Ákvað að prufa svona "detox" dæmi þar sem að allur líkaminn minn er mettur af fitusýrlingum og ýmis konar óhreinindum. Sleppti mér á First Kitchen um fjögur leytið í dag. Ég var öskrandi og grátandi, skipandi öllum að færa mér hamborgara og mjólkurhristinga. Þetta var erfitt.

Typhoon númer 23 er að skella á Japan. Er með kveikt á tellíinu og af og til kíkji á aumingja fréttamennina sem standa fyrir framan einhverja strönd á versta stað blaðrandi út í eitt, bara til að útskýra það augljósa fyrir áhorfendum. Annars veit ég ekkert hvað þeir eru að segja. Ég skynja það bara.
Þessi er aðeins verri heldur en sá fyrri, held ég. Slatti af flóðum skilst mér. Tré að detta á bíla. The whole shama-mablam.

Baðhreinsiefnið sem ég keypti í 100 yena búðinni er bara ekkert að virka neitt sérstaklega vel! Heldur ekki burstinn sem ég keypti. Þetta verður 73. seinasta skipti sem ég versla við þetta kompaní.

Fékk miða gefins á TIEM 2004: Comic, Animation and Game Fair sem verður haldið á laugardag og sunnudag. Þetta er ekkert venjulegur miði samt, því ég kemst inn á þetta dæmi á föstudaginn en sá dagur er bara fyrir bissnessfólk. Einhver alveg mega-sniðugur gaur var að gefa þessa miða í tíma í anime & manga áfanganum sem ég er að taka. "Læn-öppið" af sýnendum er nokkuð magnað. Vonandi fær maður sjens til að testa nýju Playstation græjuna. Sweetest dreams of puppy!

Frí í skólanum á morgun. Chill í kvöld nema að ég plati einhverja gesti til að koma í heimsókn. Hef ekki boðið einum einasta gest í heimsókn síðan ég flutti inn. Fer annars á morgun, ef að veður lofar, á skrifstofu yfirvaldanna í Toshima "hverfi" til að tilkynna að ég sé fluttur inn og til að sækja um Alien Registration Card.

Keio University vs. Waseda University í hafnarbolta er svo á laugardaginn. "The Biggest Sporting Event On The Waseda Event Calendar" eða TBSEOTWEC. Sé mér ekki annað fært en að mæta. Svo skilst mér að það séu alltaf geðveik rush-partý eftirá.

The James Dean Experience

2004-10-18T03:26:00.000-07:00

Fór til Harajuku í gær til að verða vitni að "freakshow"inu sem er alltaf þar á föstudögum. Varð fyrir vonbrigðum samt, mest freaky goth liðið var greinilega eitthvað upptekið, allir voru frekar normal á því. Kannski það eða að ég er byrjaður að venjast svörtum varalit og "lip-piercing".

Skeitaði fyrir utan Yoyogi Park svo. Stelpan sem sagði mér að það væru alltaf haugur af skeiturum þar á sunnudögum laug að mér! Eða að ég mætti allt of seint. Skiptir ekki máli, ég ætla að finna hana og slá hana utan undir fyrir að hafa verið svona mikil lygaskepna og skoffín. Eða að ég bara kíkji aftur næst aðeins fyrr.

Eitt sem ég hefði ekki mátt missa af fyrir hvað sem er í heiminum nánast var hópur af geðveikt töff gaurum að dansa við gamla japanska rokkslagara rétt fyrir utan garðinn. Þeir höfðu komið sér upp ágætis systemi og voru að dansa í skólaballs-"formation", semsagt allir í hring og svo tók einhver sóló af og til.

"Lan lan lan lanning awueeee! Oh baby, baby."

Sjáiði mini gallerí hér að neðan. Hefði tekið fleiri myndir (þeas betri myndir) en ég var bara svo ótrúlega speisaður á því. Hafði aldrei séð neitt annað eins.

Hlakka til að slappa af í kvöld. Það verður gott. Er að spara og á ekki eitt stakt yen í veskinu. Chillsy.

Mér finnst eitt alveg æðislegt. Við erum komin með "rebel" í skólann. "Banderiskerr howschowlu-mynder rebel". Antí-sósíal hetju, skítur á kerfið þegar honum sýnist. Gerir allt til að koma málstað sínum á framfæri. Kann á frelsið sá.

Var skítandi á klósettinu þegar ég tek eftir því að einhver er búinn að brenna "Reykingar Bannaðar" plaggið með kveikjara eða sígarettu. Svo sé ég enn fremur skrípamynd sem virtist átti að túlka endaþarmsmök en var of illa teiknuð þannig að meiningin virtist óskýr. Þar rétt fyrir ofan var einhver rosaleg pæling varðandi óréttlæti sem að beinist að reykingamönnum, einnig mjög illa skrifuð. Svo sé ég að viðkomandi hafði slökkt í sígarettunni alveg oft og mörgum sinnum í gólfinu þannig að urðu eftir öskufylld för.

Þetta var bara of steikt. Sérstaklega því það er engin ástæða fyrir þennan aðila að vera "rebel". Það er reykherbergi á hæðinni fyrir neðan. Eyðileggja gólfið? Til hvers? Allt staffið í skólanum er mjög næs og get ekki ímyndað mér að þau setti sig upp á móti neinum. Svo mikilvægasti punkturinn er að það er gjörsamlega engin svona "hey, þessi gaur er geðveikt töff / hættulegur / rebel / dóplegur / crazy / fáránlegur" stemmari þarna. Fólk frá öllum hlutum Japans og heimsins. Ég veit ekki af hverju ég er að reyna svo mikið að útskýra þetta en djöfull fannst mér þetta fyndið. Þetta var einfaldlega það barnalegasta og vitlausasta sem ég hef séð í háskólastofnun. Í Japan.

Kominn tími á annað lag. Þetta er af nýjasta "singli" Rip Slyme en það er svona cyber-vinsæl popp/rapp grúppa. Þetta er rímix sem hann DJ Mitsu The Beats úr Gagle gerði fyrir þá af gömlu hressu sumarlagi sem kom út í hittifyrra ef ekki fyrr! Peep peep.

Orðið er gott. Sake er yummeliciously extravagancious.

Ueno.. es bueno!

2004-10-16T05:39:00.000-07:00

Djammið í gær var alveg fáránlega skemmtilegt. Hékk heima til hálftólf, reyndi að draga einhvern af skiptinemunum með, gekk ekki, svo ég kíkti einsamall á Secobar um tólf leytið. Ég ætla ekki að fara mörgum orðum um þetta ákeðna djamm, leyfa frekar myndunum að tala sínu máli.

- Hippalegi gaurinn heitir Ponzi og er algjör sauður, á góðan hátt samt. Alveg ótrúlega vitlaus gaur, á mjög góðan hátt, sem talar eins og 70's surfer dude, sem er ekkert nema gott.
- Þjóðverjalegi gaurinn sem er á einni eða tveimur myndum er gaurinn sem á Shitkatapult útgáfufyrirtækið. Skemmtó gaur, algjör "deutscher", mjöðm! Er í Tokyo að spila á japanska Sónar festivalinu. Var að plögga TZMP við hann á milljón alveg tussuölvaður. Svo var ég líka alltaf að strjúka honum um hárið. Ég vona að hann svari e-mailinu sem ég sendi.
- Gaurinn í Spiderman búningnum var alveg mega hress á því að gefa fólki staup.

Varð síðan að bæta þessu við. Þetta vídjó tók ég af VJ dæminu sem var í gangi þarna. Gaurarnir sem voru að "opereita" þetta eru ekkert smávegis flinkir snúðar, gaur!

VJing Mania

Búinn að redda mér futon dýnu. Kíkti í heimsókn til Yuka í dag. Eftir þær reddingar fór ég með henni og manninum hennar að versla í einhverjum risasúpermörkuðum í Yokohama alveg tussu-mellu-vændisiðnaðs-peepshow þunnur.

Íbúðin er nokkuð "set" núna eftir þennan leiðangur. Núna vantar mig bara svona leðurrólu.

Þetta er einn af þessum laugardögum sem manni líður eins og sé sunnudagur. Þetta er alveg svakalegt. Held ég slappi bara af í kvöld. Kannski að ég fari bara að horfa á sjónvarpið. Eða á þessa mynd sem vill svo skemmtilega til að er byggð á bók hennar Britney Spears A Mother's Gift. Mér skilst að rim-job senan í bókinni sé í myndinni líka. Var að ná í hana hjá einhverjum algjörum netgaur. Eða að ég taki til, semi-nakinn. Kannski maður læri eitthvað smá? Way rad.

Weekend Fireball

2004-10-14T23:18:00.000-07:00

Það eru gaurar í íbúðinni minni að tengja netið akkúrat núna. Veit ekki alveg hvernig mér líður með að vera að borga 5000 yen á mánuði fyrir netið þegar ég er augljóslega á netinu án þess að vera tengdur þessu dæmi sem ég borga fyrir. Sparar mér hrákur býst ég við.

Það er alveg mega gott veður akkúrat núna, og mér er boðið í eitthvað 3ja ára "anniversary" í kvöld sem að Yumi stendur fyrir.

Útsalan sem var í Manhattan Records var að klárast og núna er bara drasl eftir og svo einhver haugur af drum'n'bass sem ég spila ekki. Náði að pulla alveg ótrúlega mikið af góðu drasli. Hlustunarsession-in sem ég hafði þar gáfu mér nýja sýn á hversu mikið hægt er að gera úr fjórum einföldum hljómum á rhodes hljómborðinu. Nu-Jazz forever baby!

Einn gaur í skólanum sem er með þykkasta suðurríkjahreim sem ég hef heyrt braut á sér hendina í "arm-wrestling". Einhverra hluta vegna kemur íslenska orðið ekki upp í hugann. Kannski merki um það að ég er að tapa mér í einhverri blöndu af japönsku og ensku og að íslenskan sé að einhverjum hluta að gleymast. Allavega, hver brýtur á sér hendina í "arm-wrestling" sem er ekki persóna í bíómynd? Þessi gaur. Eitursvalt.

Smá myndasession. Byrjum á nýjum græjum sem ég hef verið að skoða, meira kemur síðar. Hér sjást nýja Pioneer DVD skrats-græjan og Vestax QFO sem ég gat ekki einu sinni áttað mig á hvernig virkaði.

Svo kemur bara eitthvað algjört bull í enginni sérstakri röð. Innifalið er heimsókn í tónlistardeild Tokyo University of Fine Arts, lestarferð, typhoon #22, djamm síðustu helgi, Hird á Duo Music Exchange seinasta mánudag og svo er eitthvað fleira. Allt vel mixað upp.

Gellur sem eru með hvítt meik í kringum augun eru kallaðar Yumamba en það er víst eitthvað "ancient japanese monster". Nýjasta tískan eins og hann Halli benti réttilega á er að klæðast skrímsla/dýrabúningum. Eina sem ég hef fundið eru einhverjar skólastelpur (ég held það bara, þær eru á þessum aldri skilurðu) sem klæddust Pokemon göllum.

Tandoori Chicken Wrap sett á First Kitchen kostar 380 kr. Ódýrasti heimilis dvd spilarinn/skrifarinn sem þú getur fengið hérna er á 20 þúsund kall. Japanskur karríréttur með kjúklingi kostar 330 kr. Japanskt karrí er fokking geggjað.

Tron

2004-10-12T18:49:00.000-07:00

Fer að hitta Kento í kvöld í Shibuya. Kento er gaur úr grúppunni Force Of Nature en ég kynntist honum í heimsókn minni hingað í fyrra. Maðurinn er alveg tussu-upptekinn, ætlaði fyrst að hitta hann í seinasta mánuði en þá sagði hann við mig að hann ætti lausan tíma 12. október kringum matarleytið. Ég læt ekki fara svona með mig! Ég hrækti framan í hann.
Ætla að gefa honum íslenska barnaplötu sem er með trommubút til að sampla. Gaurinn var það mega-góður á því í fyrra að gefa mér næstum allan kataloginn sinn á vínyl og CD. Ætlaði líka að gefa honum súkkulaði frá Íslandi en ég þarf það til að lokka japanskar skólastelpur! Lokk lokk!

Byrjaði aðeins á tónlistargjörning í gær. Fyrsta skipti síðan ég kom út. Mér finnst ég núna búinn að koma mér nokkuð vel fyrir hérna þannig að núna er sá tími til að koma sér upp rútínum með lærdóm og tónlist. Á ennþá eftir að fara með tölvuna eitthvert og prufa að semja úti í hinu harðneskjulega manngerða stórborgarumhverfi eins og ég lét mig dreyma um áður en hingað var komið. Það er mjög nettur staður fyrir ofan Ueno lestarstöðina sem er mjög breiður og virðist einnig vera nokkuð öruggur. Ef að það væri ekki fyrir þessa öskrandi og sí-ælandi róna þá væri þetta lókal fullkomið.

Fer í tónlistardeild Tokyo University of Fine Arts á eftir með listakúrsfólkinu og kennaranum. Dálítið spenntur, ekki að það sé líklegt að ég myndi hafa áhuga á því að ganga í þennan skóla eða gæti það á annað borð með enga tónlistarmenntun. Fórum seinast í málmsmíðadeildina og í keramik hlutann af skólanum og það var nokkuð athyglisvert. Kennarinn neyddi einhverja tvo "evrópska" nemendur skólans til að fylgja okkur um skólann og svo sýna okkur stúdíóin sín. Vonandi að við fáum að hitta eitthvað lið sem er örlítið athyglisverðara. Þessir tveir gaurar voru greinilega orðnir svona "listapakk" eins og ég vill kalla það. Virtust hafa engan húmor fyrir sjálfum sér eða listsköpun. Það væri draumurinn ef maður myndi hitta einhverja geðveikt speisaða gaura/gellur í tónlistardeildinni sem væru að búa til tónlist með því að skíta í fiðlur. Eitthvað svo avant-garde að Jean Paul Gaultier myndi veltast um í gröfinni. Síðan hitti ég ábyggilega einhvern gaur sem er að endurtúlka allan ECM kataloginn með strengjakvartett. Boring!

Veðrið er búið að vera ekkert sérstakt.

Fæ skrifborðið mitt á föstudaginn og er að fara að hitta eina sanna aðdáanda TZMP í Japan. Hún heitir Ryoko og kynntist TZMP gegnum Quarashi en hún er einhver mest hardkor Quarashi aðdáandi sem Japan hefur séð. Keypti diskinn okkar í fyrra þegar ég var að spila á kaffihúsi í Kichijoji. Ég er að spá í að gefa henni eitt af tónleika plaggötunum sem ég tók með mér hingað (með undirskriftinni minni og hans Roberts) og rjómasprautu og vídjókameru og líf. Sjá svo hvað kemur út úr þessu.

Tökur á myndbandinu við lagið Alien Millennium ættu að hefjast hér í Japan á næstu vikum. Er þegar búinn að finna gaur sem að á vídjókameru sem ætlar að taka performansinn upp. Talaði við Miyuki í fyrradag um að redda svona litlum mónitor til að tengja mic og CD spilara við. Svo er planið að fara á aðalpleisin þar sem bílskúrsbönd spila fyrir gangandi vegfarendur og taka nokkur lög. Enn sem komið er er ég bara kominn með símanúmerið hjá þessum gaur og haus fullan af spennandi hugmyndum. Hver veit nema að ég lumi rjómasprautu inní jöfnuna? Það gæti virkað.

Ekki tengdur

2004-10-11T21:13:00.000-07:00

Í fyrradag, eða daginn þar áður, þá kom "typhoon" númer 22 og heimsótti Japan. Þetta var svolítil klikkun. Fyrsta skipti sem ég sé svona hitabeltisrigningar. Alveg ótrúlega speisað.

Í rigningunni fór ég í plötubúðahverfið og fyrir tóma slysni datt ég inná bestu plötubúðaútsölu sem ég hef nokkurn tímann séð eða upplifað. Þetta var eins og að labba inní tívolí fullt af blöðrum. Þann daginn, daginn þar á eftir og í gær náði ég að koma mér upp nógu góðu safni til að geta spilað einhvers staðar, og það allt fyrir 3000 íslenskar krónur. Fékk meira að segja picture disc með laginu Fast Car með Dillinja sem einhverjir kannast kannski við. So nice.

Fór að sjá Hird í gær á Duo Music. Duo Music Exchange er klúbbur sem Yumi vinkona mín vinnur fyrir og er prómóter þar. Hún var að standa fyrir þessum "skandinavísku" tónleikum en þessi gaur Hird og jazzbandið Musicmusicmusic voru að spila. Svo má ekki gleyma glataða dj-inum "DJ MARTINI" sem var að spila á undan og svo stórgóðu söngkonunni Yukimi Nagano. Hún einmitt hefur sungið með Koop sem einhverjir aðrir gætu mögulega kannast við.

Kvöldið byrjaði seint, var búinn að sitja í klukkutíma að hlusta á einhvern vandræðalega lélegan plötusnúð spila þegar tónleikarnir byrjuðu. Musicmusicmusic byrjaði með léttri djass-sveiflu. Svo tók þessi Hird gaur við. Djöfull var hann alveg ógeðslega kókaður og asnalegur. Það fór vel í taugarnar á mér stælarnir í honum og svo var tónlistin ekkert spes. Þetta "nu-jazz bullshit". Get ekki sagt mikið því að ég keypti mér slatta af nu-jazz til að spila en víkjum okkur aftur að tónleikunum. Gaurinn súper-kókaður að spila lélega tónlist. Sem betur fer komu Musicmusicmusic gaurarnir og söngkonan uppá sviðið og þetta varð bara ágætt. Þessi söngkona er algjört dýnamít. Hún var springandi.

Á leiðinni heim átti ég leið í gegnum aðal samkundu stað ungs fólks í Shibuya. Man ekki hvað hann heitir ekki að það skiptir einhverju máli. Nálægt lestarstöðinni. Fékk í fyrsta skipti á tilfinninguna að það gæti mögulega verið hættulegt upp að einhverju marki að búa í Tokyo. Vafasamt lið á sveimi. Annars getur maður gengið um nokkurn veginn hvar sem er, hvenær sem er að degi/kvöldi til, og fundið fyrir sæmilegri öryggistilfinningu. Nokkuð mögnuð fullyrðing en ég stend við hana þar til ég verð stunginn.

Sá íþróttafréttirnar rappaðar á japönsku í sjónvarpinu í gær. Þarf að komast að því hvaða þáttur þetta var.

Hakk með lauk og hvítlauk plús hrísgrjón. Það er það fyrsta sem ég eldaði mér síðan ég kom hingað. Er svona hægt og hægt að komast að því að það er ekkert sérstaklega hollt að vera með majones í æð hérna. Maður verður að svissa út eins og einu First Kitchen skipti fyrir heimamats-eldun að minnsta kosti einu sinni í viku. Ekki bara út af peninga-"aspektinu" heldur einnig út af heilsunni. Ekki sjens að ég ætla að byrja að borða grænmeti samt. Eða ávexti.

Annað hvort er gaurinn sem er með þráðlausa netið í byggingunni minni búinn að komast að því að ég er að blóðmjólka tenginguna hans eða að það er eitthvað að þráðlausa netdæminu í tölvunni. Hef ekki komist á netið seinustu daga vegna þess að ég hef ekki náð að koma netinu í lag heima. Er núna chillandi á bókasafninu að nota LAN dótið þar. Kannski spurning um að banka uppá hjá viðkomandi sem borgar fyrir tenginguna í húsinu mínu og biðja hann um að laga þetta. Svo hrækja framan í hann.

Fyrsta prófið er búið og mér gekk bara vel. Japönsku próf.

Fæ skrifborðið á eftir og vonandi að mellugóða konan sem er að leigja mér íbúðina tengi mig við netið fljótlega. Ákvað að skella mér á 30MB tengingu og verð að borga fyrir það sem samsvarar 3000 kalli fyrir þjónustuna. Hefði getað fengið 1MB á 2000 kall en ég vill ekki að allir hlæji að mér. Allt of mikið net-snobb hérna. Annars hefði ég geta fengið 100MB tengingu fyrir örlítið lægri pening ef að íbúðin hefði verið tengd símakerfinu en ekki "cable". Veit ekki alveg hvernig þetta virkar. Ég ætla að spyrja og svo útskýra fyrir ykkur. Seinna.

Japanskir nemendur eru að borga frá 13% og uppí 25% vexti af námslánunum sínum. McDonalds fiskborgari kostar þessa vikuna 96 íslenskar. 12 lítrar af hreinu vatni kosta 390 íslenskar, maður drekkur ekki lortinn úr krananum. Ussss.

Monster Loser!

2004-10-07T19:38:00.000-07:00

Nýja auglýsingin frá Dominos er alveg frábær. Það er ekki oft, og þá sérstaklega hérna úti, að maður sér biblíutilvísanir í auglýsingum. Mjög fræg sena, senan þegar Móses klauf Rauða Hafið. Eruð þið með þessa mynd í hausnum? Ímyndaðu þér svo að rauða hafið er ekki beint haf af sjó heldur risastór pizza. Semsagt, Móses að kljúfa hafsjó af pizzasósu, osti og pepperóni meðal annars. Sjáið myndina hér að neðan.

Mynd af auglýsingunni
Ég er byrjaður að fíla þessar kanatýpur sem eru í skólanum geðveikt vel. Það er einn gaur sem var að "do the transfer" í bekkinn minn sem er algjör dude. Þekki gaurinn ekki neitt, þetta var "first impression" af honum. Ég var á leiðinni niður í lyftunni að fara út að reykja þegar hann strunsar inn í lyftuna og KÝLIR takkana þannig að hann náði að stimpla inn að hann ætlaði annað hvort á þriðju eða fjórðu hæð. Ok, ekkert með það. En síðan byrjar hann:

"Yeah, I had the craziest experience last night"
"It was wild."
*kinka kolli*
"I need to go see someone about that."
"Yeah man, I got issues."
"Later."

Þar lauk þessu. Ótrúlegur gaur.

Var að setja saman stól sem að kellingin sem leigði mér íbúðina keypti handa mér. Þessi kelling er bara alveg mellugóð við mig. Keypti handa mér þennan stól, er víst skrifborð á leiðinni líka og aukreitis bauðst hún til þess að kaupa handa mér rúm en ég afþakkaði. Það er alveg stjúpid að kaupa sér rúm hérna því þá hverfur allt gólfplássið. Maður er bara með futon dýnu sem maður brýtur saman og kastar inní horn eða í skáp.

Mig dreymdi á japönsku í nótt. Og það held ég í fyrsta skipti. Man ekki hvað draumurinn/draumarnir gengu út á en eina sem ég man eftir að ég var að nota rosalega mikið af lýsingarorðum. Það hefur verið eitthvað magnað að gerast. Mig langar geðveikt að dreyma á hollensku.

Smá punktar með myndirnar sem fylgja hér að neðan.
- Fólkið sem er með mér á myndunum eru vinir frá @NetHome sem að borgaði fyrir ferðina mína í fyrra og vinir þeirra. Hitt fólkið er Yuka, Kato og svo megiði giska á restina eða finna upp ykkar eigin nöfn.
- Ég fann þennan hundahrekkjavökubúning í súpermarkaði. Súpermarkaði.

B Chan

2004-10-06T01:35:00.000-07:00

Í dag er hinn árlegi viðburður að afmæli á sér stað. Afmælið mitt. Í dag er ég 23ja ára. Matthew Barney sagði einu sinni að það að verða 23ja ára væri eins og egg. En hann er líka geðveikt flippaður gaur. Fólk spyr stundum hvernig það er að verða ákveðið mikið ára gamall en þessar spurningar eiga oftar en ekki engan rétt á sér því að manni líður oftast ekki mikið öðruvísi dag frá degi. Ég get ekki tekið eitthvað próf og fengið einhver réttindi á þessum aldri né verða einhverjar róttækar breytingar þegar ég verð þetta gamall. Finn það sterklega akkúrat núna samt að ég er að nálgast þrítugsaldurinn og er búinn að kaupa mér vindsæng.

Var ekkert búinn að plana neitt fyrir þennan dag fram í tímann þannig að ég, í skyndi, bað Miyuki að kíkja með mér út að éta. Svo hringdi ég í Yuka og bað Miyuki að bjóða öllum hinum @NetHome meðlimunum að kíkja en ég veit ekki hvað við verðum mörg í heildina. Ef við kíkjum ekki í karaoke eftir það ætla ég að kíkja á hina skiptinemana og gera eitthvað alveg ótrúlega flippað.

Hafnaboltagaurinn Ichiro var að slá eitthvað heimsmet í hafnabolta, eitthvað sem "involveraði" um 260 högg. Þess vegna er þessi maður núna heitari en andskotinn í Japan. Maður sér ekkert annað en þennan mann og alltaf verið að fjalla um hann í öllum fréttaþáttum. Byrjað að verða dálítið pirrandi. Ekki út af því að þetta var ekki merkilegt afrek, öllu heldur er þetta að fara í taugarnar á mér því að hafnarbolti er labstrakt leiðinleg íþrótt. Að horfa á hafnarbolta er eins og að hlusta á hrotur í Dolby 5.1 surround. Og þá meina ég nákvæmlega eins. Steikt íþrótt.

Ég prufaði núdistapælinguna núna rétt áðan. Vildi bara rétt aðeins gefa þetta í skyn þannig að ég hellti mér glas (eða öllu heldur mæliglas) af hvítvíni og fór út á svalir ber að neðan. Það var þvottur hangandi á snúrunni minni þannig að það kannski sást ekki mikið út á götu eða yfir götuna en meðan á þessu stóð fannst mér að ég væri að senda frá mér sterk skilaboð. Ég er nakti gaurinn. Best að byrja rólega þannig að ég þurfi ekki að flytja annað alveg strax.

Var að sjá geðveika auglýsingu. Frá kompaníinu Sugamelo. Hún var alveg geðveik. Geðveikt fyndin og allt! Verst er að ég get ekki fundið hana á netinu, ég fékk bara þessa sterku löngun til að tjá mig um hana hérna. Ef þið viljið hlusta á tónlistina úr henni þá er hún á Grand Funk heimasíðunni en þeir gera tónlistina fyrir hana. Þessi auglýsing er með Mozart/Bach-lega gaurnum sem virðist vera vel "photosjoppaður".

Fékk loksins nærbuxurnar mínar til baka frá Zack. Hefði barist við að fá þær til baka ef það hefði þjónað einhverjum tilgangi en fyrst að hann var búinn að segja það að ég hefði gleymt nærbuxunum hjá honum í návist annarra þá var skemmtuninni lokið. Núna þarf ég bara að kíkja í heimsókn til einhvers annars skiptinema.

Melónubrauð með súkkulaði er geðveikt. Kjúklingapinnarnir á Lawson's kombini eru glataðir.

Farinn að spísa gott.

Pumpkin vodka

2004-10-04T07:02:00.000-07:00

Fékk lykilinn að íbúðinni í dag eftir að hafa komið 20 mínútum of seint í leigumiðlun Waseda. Ég afsakaði mig í bak og fyrir og svo tók ég smá pásu og byrjaði að afsaka mig aftur. Þessir japanir eru svo undirförlir. Þeir segja eitt og meina annað! Allt í góðri merkingu samt, "undirförlir" er nokkuð sterkt orð.. ætti kannski að nota eitthvað annað. Segjum að þeir meina aldrei neitt sem þeir segja, eða.. ekki. Best að hafa allt koverað og afsaka sig allt of mikið í stað þess að gera það allt of lítið þegar að kemur að þessum málum.

Hitti á Héðinn í dag, en hann er líka nemandi í Waseda og líka í sömu stofnun. Áttum gott spjall og hann virtist vera ágætasti gæji þangað til að hann hrækti á mig. Nei, djók. Hann kom líka skilaboðum áleiðis um að ég ætti að registera mig hjá Íslendingafélaginu hérna. Það er haustfagnaður hjá þeim næsta laugardag.

Allt er niðurpakkað og ég á bara eftir að koma futon dýnunni og smá rest yfir í nýju íbúðina. Ætla að reyna að sofa þar í nótt en til þess að það sé hægt þá verður Kazuya að koma heim nokkuð fljótlega og skutla mér. Best að hringja í hann. Búinn. Hann kemur eftir smá. Hann hljómaði eins og hann ætlaði að skutla mér. Get ekki beðið eftir því að kveikja mér í sígó út á svölum og sötra einhvern nett áfengan drykk og gista fyrstu nóttina í mínum eigin vistarverum.

Ég er byrjaður að plana hvernig ég á að koma mér upp því orðspori innan hússins að ég sé gaurinn sem er alltaf nakinn þegar hann er heima hjá sér. Málið er að ég get ekki einfaldlega verið að flassa stöðugt yfir götuna því það er alveg vitagagnslaust, nema að einhverri í byggingunni á móti þekki einhvern sem býr í byggingunni minni. Ég verð að skoða þetta eitthvað nánar.

Er kominn með mikið magn af myndum sem ég mun smella upp á næstu dögum. Siggi "the old fox" Kirkland-Dewitt bað mig um að taka myndir af plötubúðum og ég er að verða búinn koma saman einhverjum pakka. Slatti að koma, that's my word for 2004!

Sleepy Conversation w/Ethan Hawke

2004-10-03T02:29:00.000-07:00

Gærdagurinn var alveg geðveikt speisaður. Á þann hátt sem er erfitt að útskýra. Annars er speis geðveikt glatað orð. Hann var mjög athyglisverður, dagurinn í gær. Ég stökk af stað frekar snemma, hitti Kato (kall) og Yuka (japönsku mömmu mína) á Shinagawa Prince Hotel þar sem við snæddum dýrindishádegismat. Þegar maturinn kláraðist spurði Kato hvort ég vildi kíkja með honum til Shinjuku að hitta krakka úr japansdeild IJCE (Iceland Japan Cultural Exchange) og spjalla. Hálftíma síðar var ég að drekka bjór með honum og 2 IJCE krökkum.
Bjór númer tvö og klukkan rétt slegin tvö. Spjallíspjallspjall. 2-3 meiri bjórar. Klukkan orðin 6.

Takashimaya Times Square er risastórt megakomplex af búðum og drasli hinum megin við götuna af lestarstöðinni. Á næst efstu hæð er ítalskur veitingastaður þar sem ég, Kato og Ichi úr IJCE átum og drukkum rauðvín. Þeir voru að bomba japönskunni útúr sér á milljón og ég sat meira og kinkaði kolli þegar þeir litu á mig. Vandamálið var ekki það að ég skildi ekki hvað var í gangi, japönskulevelið er bara ekki komið á það stig að ég hefði eitthvað til málanna að leggja sem hljómaði ekki geðveikt barnalega.

Um níu leytið kíktum við heim til Ichi og vorum þar í mestum makindum að drekka bjór og eitthvað óþekkt japanskt brennivín sem bragðaðist eins og viskí en var glært. Eitthvað eimað er ég viss um. Þetta hélt svo fram eftir nóttu þar til að þreytan fór að sjást og allir fóru að sofa. Ég og Kato reyndum að drekka í svefni en það reyndist ekki hægt. Þessi íbúð var alveg fáránlega lítil og maður tók mest eftir því þegar það var búið að undirleggja öll gólf með futon dýnum. Ichi lék japanska gestgjafann og svaf inní eldhúsi á gólfinu meðan að ég og Kato fengum sitthvorn helming herbergisins. Þegar við vöknuðum daginn eftir tjáði hann Ichi okkur Kato að við höfðum báðir talað í svefni, hann á japönsku og ég á íslensku. Merkilegt nokk.

Flyt inn á morgun. Kannski.

Fór og hitti IJCE hópinn í dag þar sem þau áttu fund heima hjá Kei í Aoyama. Var þar í stutta stund og dreif mig svo í burtu og kíkti til Shibuya. Í leiðinni gerðist ég FIRST MEMBER hjá First Kitchen. Fæ núna 10% afslátt af öllum matnum þarna. Akiko, konan hans Kazuya sem ég gisti hjá, hefur áhyggjur af því að ég muni ekki elda mér neitt þegar ég flyt inn í nýja pleisið og éta bara ruslmat og núðlur þar. Hún hefur rétt á áhyggjunum því núna þegar ég er kominn með meðlimakort og fæ afslátt þá ætla ég aldrei að éta neins staðar annars staðar. Þegar mig vantar vítamín þá bið ég bara um appelsínusafa með borgaranum, problem solved. Hvernig er ekki hægt að éta þarna í öll mál þegar þeir bjóða uppá 10 mismunandi tegundir af kryddi fyrir franskarnar þínar og 6 mismunandi sósur til að dýfa þeim í?? Svo eru þeir með hamborgara með eggi og beikoni, pizzu, udon núðlur með kjötsósu og aðra mjög svo spennandi rétti á matseðlinum. Talandi um fjölbreytni!

Að lokum. Ein klikkaðasta flugvélasætis-auglýsing sem ég hef séð. 3D dynamo extravaganzic testiculosis. Fáránleg alveg. Just look, and witness the greatness.

Quicktime Format （2.93MB） | Windows Media Format (2.88MB)

Myndapakki á morgun eða hinn.

8000 yen? Don't think so.

2004-10-01T08:23:00.000-07:00

Komst inn í "japanese arts & crafts" tímann sem mig langaði að taka. Verð í því að búa til bolla og diska og mála á þá munstur. Eins og þetta lítur út núna þá sé ég fram á það að ekkert þurfa að gera af heimavinnu/prófum í allan vetur. Kannski eitthvað smá og ég borga bara einhverjum japana fyrir að gera það. Nei djók, í alvöru, geðveikt djók. Allir þeir sem að eru að lesa þetta sem vinna hjá einhverri opinberri stofnun eða jafnvel hjá einhverjum háskóla, þetta var DJÓK. OK?

Hringdi í Zack og spurði um velkomningspartíið sem að hann hafði sagt mér frá fyrr um daginn. Kíkti á þetta dæmi um hálf-sjö leytið og þetta var alveg eins og hafði búist við. Japanir og útlendingar að mixa saman, allir merktir nafni og svo drykkir og léttur matur. Ákvað svo á seinustu stundu að beila á þessu þar sem maturinn með Yuhei og Koichi var eftir klukkutíma og þessi stemmari sem var þarna inni var ekki 1000 yena virði fyrir hálftíma þannig að ég stökk af stað til Ikebukuro og reyndi í örvæntingu að finna einhverja staði til að skeita á í smá stund áður en ég myndi hitta á strákana.

Ég, Yuhei og Koichi fórum á einhvern besta "SLASH" (gítarleikarinn í GNR) ódýrasta indverska stað sem ég hef nokkru sinni farið á. Maturinn góður og allt það og svo ódýr eins og gefur að skilja. Eina sem er markvert að segja frá er undrunin sem kom yfir mig eftir að við kláruðum að borða. Annar gaurinn (þeir voru tveir, don't tell anybody) var að skera niður einhvern hráan kjúkling. Greinilega að undirbúa einhvers konar mat. Sem myndi verða borðaður seinna. Þegar kjúklingurinn hafði verið eldaður. Allavega, í miðju þess að hann var að skera kjúklinginn tók hann eftir því að hann hafði misst eitthvað dæmi ofan í glasið af tei sem hann var að dreypa á. Sé ég ekki manninn bara seilast ofan í glasið, með sama hníf og hann notaði til að skera kjúklinginn, og veiddi þetta dæmi út. Þessi maður er greinilega með lækninguna eða er ónæmur fyrir salmonellu. Ég verð að segja einhverjum frá þessu, hann má ekki einn sitja á þessari þekkingu.

Karaoke er bæði ofmetin og vanmetin skemmtun. Fékk skammt af báðu þegar við kíktum í herbergi 562 í Big Echo karaoke höllinni. Fimman í 562 bendir til þess að herbergið var á fimmtu hæð. Þeir nefnilega notast við sama kerfi og er notað á hótelum. Fannst það dálítið merkilegt.
Þetta var blanda af því að vera í geðveikum fílara að syngja eitthvað crazy bull og að átta sig á því að við hefðum átt að vera búnir að drekka fjórum bjórum meira áður en við lögðum í hann. Karaoke er eiginlega skemmtun sem maður verður að taka sér fyrir hendur þegar maður er frekar ölvaður.

There, I said it.

Þetta var samt helvíti gaman. Að rifja upp gömul kynni af vélinni og stjórntækinu sem lítur út eins og fjarstýring, herbergislöguninni, sætisáklæðunum og öllu hinu sem að venjuleg karaoke herbergi hafa. Ákveðinn stemmari, þú skilur. Svo er þetta síma-fyrirkomulag ógeðslega sniðugt. Tekur upp tólið í herberginu og pantar hvað sem þú vilt og svo kemur einhver þjónn, og þá meina ég einhvern þjónn (við þekktum þann sem kom til okkar ekki neitt), og færir þér það sem þú baðst um.

Á leiðinni heim stoppaði ég við Shibuya lestarstöðina og sá einhverja crazy yakuza töffara (litu allavega mega-mikið eins og yakuza) vera að bögga einhverja frekar aumingjalega rokkhljómsveit sem hafði verið að spila þarna skömmu áður. Myndaðist meira að segja þvaga í kringum þetta dæmi en allir þóttust vera að bíða eftir næstu hljómsveit. Núna veit ég allaveganna fyrir "pre-production" á TZMP - Live in Shibuya DVD disknum að yakuza er svona dæmi sem maður þarf dáldið að passa sig á. Já, það er rétt. Dáldið.

Photografi Annualae #1

2004-09-30T07:58:00.000-07:00

Byrjum á randomness from my existence.

Nokkur nota bene áður en myndirnar byrja.. ætla samt ekkert að minnast á að ég er búinn að breyta gallerí skipulaginu aðeins jafnvel bara fyrir þess færslu.

Gaurinn sem stendur fyrir framan GAP búðina er skeitari sem ég kynntist í kvöld. Fór fyrst í Yoyogi almenningsgarðinn og kynntist fólki þar meðan ég var að skeita. Eftir það dró Chiko, kvk skeitari, mig með til Shinjuku þar sem hún sagði að fleiri hjólabrettastaðir væru. Hitti kærastann hennar og þennan gaur sem er á myndinni. Spurði hvað hann héti. Hann sagði "Lio... Lio de Janeiro". Pottþétt.. 100% dynamite.

Fór fyrir framan Budokan þar sem Backstreet Boys voru að spila í kvöld. Stemmningin var mögnuð. Verst að ég gat ekki náð henni á myndavélina. Ég tók mynd af skiltinu samt. Og það var helvíti magnað. Blátt og með stöfum.

Eitt sidetrack svo. Þetta var rosalegt. Ég var í makindum mínum að rúlla mér á brettinu og reyna einhver trikk í Shinjuku með splunkunýjum kunningjum þegar ég tek eftir þessum gaur sem situr þarna rétt hjá og er bara konstant hlæjandi. Færi mig aðeins nær og heyri bara eitthvað mjög svo "incoherent" bull. Eitthvað sem myndi þýðast "hafiði hátt/lágt" hahahahaha "hver er þetta?" hahahahaha "hvernig er þetta hægt" hahahahaha. Ég get bara ekki komið þessu nógu vel í orð þannig að þið skiljið þessa einstöku geðsýki sem var í gangi hjá þessum manni. Svo í rólegheitum, hlæjandi ennþá, stóð hann upp eftir 20 mínútur af bulli, kastaði frá sér kókdollunni sem hann hafði haldið á og labbaði í burtu. Japan er algjört æði!

Úrvalið af "kicks" sem hægt er að kaupa:

Og svo vaxmatur notaður í útstillingar fyrir veitingastaði:

Accidental insurance

2004-09-30T01:20:00.000-07:00

Þessi dagur er búinn að vera alveg mega góður. Eftir rigningargeðveikina í gær þá er búið að vera mjög gott veður í allan dag. Hlýtt og bjart. Frábært alveg.

Fór í seinasta fyrsta tímann minn í skólanum. Það var English & Japanese: Language and Culture in Contrast og hann reyndist vera helvíti áhugaverður. Þessi kona sem kennir hann er svona pínku-freðin fertug kona sem talar rosalega hægt og hagar sér örlítið eins og hún sé að kenna hippum eða litlum börnum. Bara smá samt. Þetta er allt saman mjög akademískt, ekki misskilja mig. Áfanginn verður víst mjög mikið byggður á mannfræðigrunni þannig að þetta verður bara helvíti spennandi. Multiduonical fantabolism.

Eftir tímann fór ég í bankann og tók út maximum upphæð út af báðum kortunum því að leigan á að borgast á mánudaginn. Get bara tekið út að hámarki 70.000 yen á dag og það er ef ég nota bæði kreditkortið og debetkortið. Allt saman mjög spennandi og bankalegt. Kominn næstum hálfa leið með peningasmölunina og ég ætla að skipta um umræðuefni.

Klukkan er bara hálf fimm og ég er kominn heim. Eina ástæðan fyrir því er að ég ætla að fara vopnaður hjólabrettinu og myndavél út á eitthvað flakk. Reyna að finna einhverja góða staði til að skeita á og taka einhverjar myndir í leiðinni. Sneri annan ökklann nokkrum dögum áður en ég kom hingað og er búinn að vera aumur en treysti mér loksins í þetta mission núna. Myndaupdate þegar ég kem aftur heim í kvöld.

Over and out, kasbian nebulonic algae framework.

X-Files á japönsku

2004-09-29T05:30:00.000-07:00

Ég kláraði allt sem þurfti að gera í íbúðinni í gær, fyrir utan að borga auðvitað. Aðeins meira vesen. En tryggingarnar eru komnar og flyt inn snemma í næstu viku. Nú þarf ég bara að fara að sanka að mér alls kyns drasli til að fylla íbúðina með. Kannski að ég tali við konuna sem ég sá sofandi í bíl, stappfullan af alvöru ruslakörfu-drasli, fyrir utan Roppongi Hills megaplexið. Hún hlýtur að geta hjálpað. Ég meina, hún er með svo mikið af drasli!

Var líka svo duglegur að fara í heilsugæslustöðina í Waseda og láta tæma blöðru sem var orðin mjög stór á annarri litlutánni. Mjög stór skal ég segja ykkur. Vá hvað hún var stór. Haltraði dálítið eftir aðgerðina en er orðinn góður núna.

Var svo duglegur í gær það var ekkert lítið. Svo sofnaði ég snemma líka. Mjög ánægður.

Ætla að skrá mig í einhvern japanskan "arts & crafts" áfanga. Þarf að skila inn 3ja blaðsíðna ritgerð og skila inn einhverju listaverki sem þarf að koma úr "stúdíóinu mínu". Ætli ég geri ekki eitthvað mega-rugl sem kostar eitthvað lítið, ef það má. Annars teipa ég kennarann bara við borð og helli yfir hann sojasósu þangað til að hann segir já.

Kynnist nýjum kana á hverjum degi. Þessi þróun er alveg rosaleg. Er ekki búinn að ákveða mig hvort hún sé vond eða góð. Á einn hátt gæti þetta orðið til þess að eyða fordómum um bandaríkjamenn, á annan hátt gæti þetta orðið til þess að ég byrjaði að hlusta á 3 Doors Down og Everclear. Svo gæti ég líka orðið blindur. Þetta fólk er samt flest alveg ágætt sem er með mér í þessum tímum. Fyrir utan Natalie sem er mest leiðinlega týpa sem ég hef séð, hún og gaurinn sem sat við hliðina á mér í "Aural-Oral Workshop" í dag.. mega þau bæði giftast hvor öðru og eiga nægjusama ævi í að minnst 9 tímasvæðum í burtu frá mér.

Ég er hættur að lofa. Allavega varðandi myndir. Og þá með birtingu á þeim. Hef fengið nokkrar bónir um myndefni og fer í það á næstu dögum. Svo smelli ég upp galleríi á morgun. Ég lofa því ekki en ég er líklegur til þess. Þarf að fara að sofa bráðum og svo læra í fyrramálið. Svo taka lest í einn og hálfan tíma í skólann. Svo, jæja þið vitið.. skóli. Svo eitthvað annað.

Á meðan ég man, gaman að vera í Japan núna. Bilaðar rigningar og "typhoon" (hvirfilbylur?) stefnir að fara rétt framhjá Tokyo. Engir vindar en bara úrhellisrigning. Oh so sweet.

Smooth as eggs!

2004-09-28T01:57:00.000-07:00

Verð að deila þessari lífsreynslu með ykkur, sett fram hér í söguformi.

Þegar ég vaknaði í gær áttaði ég mig á því að öll undirfötin mín voru horfin. Hafði þvegið deginum áður en Akiko hafði víst ruglað saman mínum þvotti og þeirra Kazuya þannig að allt heila klabbið var í einhverri hrúgu sem var hvergi að finna. Beina afleiðingin af því var að ég ákvað að fara út "commando style" og finna mér par af nærbuxum á leiðinni og smella mér í þær áður en ég kæmi í skólann. Stoppaði við í "konbini" á leiðinni, keypti mér nærbuxur og dreif mig í skólann. Þar sem að ég var að verða of seinn komst ég ekki í það að klæða mig í þær þannig að ég fór geðveikt sexí í japönskutímann. Eftir tímann kíkti ég svo með his Dudeness Zack í eitthvað matar-mission og kíkti á heimvistina hans eins og áður kom fram. Skemmtilega var að þegar þessu öllu var lokið þá mundi ég eftir að klæða mig í nærurnar. Í skelfingu áttaði ég mig á því að ég hafði gleymt þeim einhvers staðar. Ég var alveg handviss um að ég hefði gleymt þeim í kennslustofunni þannig að ég fór aftur í SILS bygginguna og fór á fjórðu hæð og spurði stelpu við skrifborð.

"What was it you forget?"
"Underwear"
"Andaaweea?"
"Ehh.. chotto matte" *rumska eftir orðabókinni*
"Hai hai."
"Ah.. shitagi, underwear."

Hún leit á mig undarlega. Í þankaganginum þá fannst mér það hljóma jafnvel furðulegra ef að ég myndi reyna að útskýra á japönsku að þetta væru SPLUNKUNÝJAR NÆRBUXUR í PLASTI. Ég hafði ekki klætt mig úr þeim í tíma og skilið eftir. Meira af undarlegheitum og smá fliss fylgdi. Loksins benti hún mér að fara á neðstu hæðina og leita að öryggisvarðaherberginu sem var falið einhvers staðar hjá bakdyrunum að húsinu.

Þegar ég kem þangað situr þar týpískur, þybbinn og japanskur öryggisvörður. Ég spyr hann hvort að hér væru óskilamunir. Hann svarar játandi. Hverju gleymdi ég, spurði hann svo. Ég svaraði því.

"Eehhh?" *með hækkandi röddu*
"Shitagi?"
"Nai desu" (trl. ekki hér)
"Mazu nai!" (trl. ALLS EKKI)

Ég varð geðveikt pirraður. Ekki út af öryggisverðinum en út af því að ég hafði eytt 1000 yenum í einhverjar nærur sem ég týndi svo samstundis. Skokkaði á leiðinni heim í 100 yena búð og keypti mér boxers og smellti mér í þær. Loksins.

Svo, daginn eftir í hléinu hitti ég Zack aftur.

"Hey"
"Hey"
"Listen... ehh.. did you leave some underwear in my room yesterday?"

Lítur mjög skemmtilega út, óneitanlega.

Eftir að hafa hlegið að þessu með honum og Daes (kani) þá fékk ég hugmynd. Kaupa alveg haug af nærbuxum og viljandi skilja par eftir þegar maður kíkir í heimsókn til einhvers. Svo næst þegar maður hittir manneskjuna þá fær maður að hlusta á manneskjuna reyna að koma tilkynningunni um nærbuxnafundinn frá sér á sem skýrastan og sem minnst misleiðandi hátt. Best er svo ef að aðrir aðilar sem þekkja til beggja aðila eru á staðnum. Hægt er að skipta út nærbuxunum fyrir sokka í þessu samhengi líka.

Get ready for July 2005, people.

Tshiik, tusshya, meddora.

2004-09-27T09:23:00.000-07:00

Var settur nokkurn veginn í réttan bekk í japönskunni. Annað level af sex. Fyrsti tíminn var svo geðveikt töff að það nær engri átt. Ógeðslega töff. Kennarinn var alveg kúl og allt! Komst svo að því að allir tímarnir sem ég er í eru í sömu byggingunni. Unaðslegt! Þetta var bara nokkuð slétt.

Í hádegishléinu kynntist ég nýjum kana sem heitir Zack. Alveg týpískur kani þótt hann vilji ekki viðurkenna það. Samtölin sem ég átti við hann gengu nær eingöngu út á það að ég var að biðja hann um að viðurkenna hversu ógeðslega mikill kani hann var. Það og ég var að biðja um símanúmerið hjá 13 ára systur hans í annarri hverri setningu.
Var mjög ánægður þegar ég komst að því að hann var að borga meira fyrir heimavist en ég fyrir íbúðina tilvonandi. Heimavistin leit út eins og mjög stofnanalegt hótel, eins konar hótel fyrir geðsjúka.

Lauk eftirmeðdeginu á því að ganga í húsnæðismálin og er kominn vel á leið með að tryggja mér pleisið í Komagome. Tryggingarnar eftir og svo að forka út 160 þúsund kalli svo að ég geti flutt inn. Að koma mér svo á netið í íbúðinni verður minna vesen en ég hélt, bæta bara 2800 krónum við leiguna og "kazamoblam!", komið.

Nefskattur á veitingastöðum er tík. Kíkti í léttan kvöldverð á lítið veitingahús rétt hjá Shibuya lestarstöðinni og þeir rukkuðu mig 200 krónur fyrir eitthvað grænmetisdæmi sem þeir smelltu á borðið um leið og ég sast niður. Á flestum svona matstöðum færðu "okashi" sem er lítið snakk sem þú verður að borga fyrir. Ég ætla að sturta í mig 3 bjórum og fara þangað á eftir geðveikt reiður.

Djöfull er "nu-jazz" alveg ógeðslega vinsælt hérna. Kyoto Jazz Massive, Jazzanova, Blaze og "det hele nu-jazz massive chilli bitches" eru að selja diska í massavís. Á hverjum einasta klúbb/trendy kaffihúsi sem þú ferð á heyrirðu sömu 4 djass-hljómana spilaða með mismunandi trommum og skrauti undir/yfir. Þessi "stefna" er byrjuð að fara dálítið í taugarnar á mér , eins mikið og ég hef keypt af þessu á vínyl. Er kannski aðeins að ýkja því það leynast alltaf gullmolar inn á milli en ef ég fæ að spila einhvern tímann fljótlega ætla ég bara að spila Einstürzende Neaubauten í mótmælaskyni. Táknrænt!

Ef að eitthvað kox kemur uppá og ég verð niðurdreginn er ég kominn með perfekt leið til að fara á bömmer. Á kjallarhæð langflestra "department store" búða hérna eru um það bil milljón búðir sem selja kökur og alls kyns sætt smálæti. Málið er að finna einhverja þægilega búð og fá einhverja dömuna þarna til að gefa mér múlínexaðar kökur í æð. Þessar búðir selja svo fáránlega góðar kökur að það er bara ógeðslega geðveikt. Skil ekki af hverju köku/smáköku/tertusneiðar bransinn hefur ekki tekið á loft á Íslandi. Ætli ég muni ekki akfitna og reka svona búð eftir 10 ár og tala um ár mín í Japan við ókunnuga. So great.

Besta nafn á megrunarvöru ever.. ever.. ever.
Vill opna aftur fyrir "request" um myndatökur. Er eiginlega alveg hættur að taka upp myndavélina þar sem túristahátturinn á mér er að líða undir lok og alvaran að taka við. Þannig að ef þið hafið eitthvað sem þið viljið endilega að ég taki mynd af og smelli upp á síðuna skiljið eftir komment hér að neðan. Ekkert sem krefst þess að ég fari uppúr rúminu og klæði mig samt.

A head is here

2004-09-26T03:35:00.000-07:00

Aðfaranótt laugardags fór ég í bíó með Kazuya og Akiko. Valið stóð á milli þess að gráta í hamborgara heima eða að kíkja aðeins út og sjá mögulega einhverja góða mynd. Sáum Resident Evil: Apocalypse sem reyndist síðan vera ágætisræma. Fyrirsjáanleg að mestu en skemmtileg. Allavega, mikilvæga við þessa litlu sögu er það sem gerðist eftir bíóið. Kannski best að skýra frá því núna að við fórum í bíó í Roppongi Hills sem er alveg heluð bygging/hverfi. Um leið og ég steig þarna inn fékk ég sama vibe og ég fékk af því að horfa á Gremlins 2 ef einhver man eftir þeirri mynd. Risastórt megaplexian skyscraping madness house með milljón starfsmenn og alla þá þjónustu sem maðurinn þarfnast á einum stað.

Við tókum rölt um svæðið og skoðuðum nokkrar byggingar í grennd við aðalturn Roppongi Hills. Svo lá leið okkar í Tsutaya bókaverslunina/Starbucks kaffihúsið. Þá held ég að ég hafi fengið fyrsta "culture-shock-ið" mitt síðan ég kom hingað. Mögulega var þetta vegna þess að ég var alveg cyber-þreyttur en þegar ég labbaði þarna inn byrjaði tónlistin úr Lost In Translation að rúlla í hausnum á mér. Klukkan var 2 um nótt og ég var inní bókabúð sem var opin! Ég braust ekki inn eða neitt!
Ég geri mér nú grein fyrir því að úti í hinum stóra heimi eru virkilega til bókabúðir sem eru opnar um næturnar en stemmarinn í þessari bókabúð var alveg einstakur. Bókabúðin var með ótrúlegt úrval af alls kyns bókum, alls konar "nýlist" út um allt s.s. skúlptúrar/ljósmyndir/fleira, fólk annaðhvort sofandi eða vírað af kaffi þarna, ambient og jazz á víxl í kerfinu, einstaka tískufrík á vappi og mjög yfirvegað andrúmsloft. Ég tapaði mér þarna í smá stund og labbaði um búðina í einhverju ástandi sem ég get bara lýst sem bland af undrun, kúltúrsjokki og dauðþreytu. Eftir að hafa drukkið heitt kaffi með Kazuya og Akiko rankaði ég aðeins við mér, "assimilate-aði" ástandið "borg-style" og svo héldum við af stað heim.

Ég datt niður á bestu áfengu blöndu sem ég hef dottið niðrá síðan ég fann upp Árnibú í 9. bekk. Blandan samanstendur af:

1 partur Stolichnaya vodka
1 partur Calpis (drykkur með jógúrtbragði)
2 partar sódavatn

Alveg hreint magnaður drykkur. Versta að ég er ekki búinn að finna nákvæmlega réttu hlutföllin þannig að hann valdi ekki óstjórnandi niðurgangi.

Nýjasta framlag mitt sem mun ganga í raðir með Línubát, Hvítum Talibana og Árnibú:

Í gærkveldi bauð Akiko vinkonum sínum og Kazuya vini sínum til grillveislu sem var haldin útí garði sem og í miðju hússins. Ég var orðinn fullur um 9 leytið og frekar steiktur. Góður matur og japanska einkenndi kvöldið. Það og örlítill fyllerísháttur. Sumar af stelpunum voru orðnar svo drukknar (og dasaðar af öllu Rohypnol-inu sem ég lumaði í glösin) að þær þurftu að leggja sig. Ég eyddi mestum tíma úti í garði spjallandi við Kazuya og Taka vin hans um hönnun og tónlist. Drapst svo hálfpartinn um 1 leytið meðan ég var að reyna að hanga í tölvunni. Vaknaði svo snemma við skvaldur í vinkonum Akiko en lét það ekki á mig fá. Lagði mig bara aftur! Og svaf meira!

Labbi labbi labb. Það er samantektin á deginum í dag. Labbaði frá Shibuya til Harajuku til Aoyama til Shibuya aftur. Fann nokkrar sniðugar búðir á leiðinni, þám búð sem prentar/saumar á fatnað og verslun sem er með allt tengt málaralist. Langar mellu-mikið að fara að gera geðveikt steikta/hátísku TZMP boli. Sauma silúettu mynd af okkur Steina að performa framan á bol, spýta bleki á hann og svo skrifa TZMP með heftum einhvers staðar. Væri það ekki geðveikt!? Ég held það.

Oh so metaphorical

2004-09-24T04:56:00.000-07:00

Fólk sem er obsessive-compulsive er alveg fullkomið í störf í skyndibitageiranum. Fór á McDonalds í Akihabara og stelpan sem afgreiddi mig var frekar manísk á því. Hún var að afgreiða gaurinn á undan mér alveg á milljón þótt að gaurinn var alveg rólegur, hann var ekkert að flýta sér. Hún náði í alla borgarana og drykkina og kom þeim fyrir á bakkann hans. Um leið og hún var búin að því tók hún eftir því að borgararnir voru ekki alveg 100% geometrískt plasseraðir á bakkann þannig að hún flýtti sér að laga hvern einasta borgara þannig að hann var akkúrat á réttum stað á bakkanum og kom kókinu, rörinu og allri restinni fyrir þannig að þyngdin væri alveg jöfn á bakkanum og gerði þetta allt á undir 2 sekúndum. Fantastic.

Djöfull eru reglurnar í Waseda strangar! Þetta er hálfgert rugl. Ef maður mætir seint í tíma tvisvar þá telst það sem fjarvist. Ef maður mætir ekki í 1/4 tímana þá lækkar maður alveg mega-mikið í einkunn, það sem samsvarar úr A niðrí B, semsagt heilum bókstaf. Maður þarf alltaf að láta vita ef maður kemst ekki í tímann þannig að það sé hægt að útfylla sérstakt eyðublað til að láta kennarann fá. Svo eru fleiri reglur en ég var ekki að fylgjast með því ég var of upptekinn við að selja falsaða tónleikamiða og eiturlyf úr skotti á bíl.

Taktíkin var svona. Fyrst að hræða líftóruna úr öllum nemendum með reglum, boðum og bönnum og svo segja "Muniði! Það er gaman að læra! Skemmtum okkur í vetur!" Mjög athyglisvert allt saman. En góða við þessa önn er það að ég er bara í þremur áföngum fyrir utan japönskunámið. Enn fremur þá eru þessir áfangar anime & manga, vísindaskáldskapur í Japan og svo síðast en ekki síst.. munurinn á ensku og japönsku útfrá menningarlegu sjónarmiði. Spennó!!

Sagði við fólkið hjá leigumiðluninni í Waseda að ég vildi flytja inn 1. október. Gaurinn sagði mér (held ég) að það væri í lagi, hann þyrfti bara að athuga það. Fyllti út einhver mjög óskiljanleg eyðublöð bara einhvern veginn. Teiknaði bara lítil typpi út um allt. Ég vona að þetta reddist allt.

Ég held að ég sé búinn að "crack the code" með engrish. Hef heyrt fólk segja að þetta hljóti að vera djók, það er svo mikið af þessu og svo framvegis. Skemmtilega útskýringin er sú að enskar orðabækur eru öfugar í Japan! Þú veist, eins og þeir lesa afturábak!! Leiðinlega er sú að ég held að þeir haldi að þetta reddist alltaf. Þeir þýða eitthvað þannig að þeir halda að það sé nokkuð rétt og eru í þeirri trú. Svo ef það reynist eitthvað vitlaust þá halda þeir að þeir hafi bara búið til sniðugan orðaleik eða eitthvað sem skiljist frekar auðveldlega. Hversu oft hef ég lent í því: "Ójáááá, auðvitað... Þetta er "Donkey FRESH paper trail" Hvernig gat þetta farið fram hjá mér? Usssussuss."

Fór að sjá Gagle spila í Tower Records í Shibuya. Díllinn var að maður þurfti að kaupa disk og þá fékk maður miða á tónleikana. Þeir eru einfaldlega "bar none the most crazy and outrageously good hip hop band in the entirety of the Japan". Mjög hressir tónleikar. Ég var eini ekki-japanski maðurinn á svæðinu sem mér fannst vera geðveikt ógeðslega kúl. Tónleikarnir voru helvíti nettir. Fyndið, það var alltaf einhver geðveikt nördalegur gaur, sem vann hjá Tower Records, að biðja alla um að hætta að taka myndir.. það var víst "bannað". Þessi gaur var svo mikið pushover að ég ákvað að taka samt myndir sem ég er mjög ánægður með. Tók vídjó á símann og snappaði nokkrum af áður en gaurinn kom og byrjaði að böggast þá afsakaði ég mig og gekk frá myndavélinni. Var kominn með nóg hvort sem er! Eat that, senjor.

Tjekkið á þessu. Þessi nýja plata (mini-album) er algjört thundering fireball. Hægri klikk og seiv ass.

Uppskeran af engrish var ekki jafn góð og ég hélt að hún myndi vera í dag. Kíkti í nokkrar 100 yen-a búðir sem eru oftast mjög góðar fyrir einhverja tóma steypu prentaða á ýmsan varning. Hold on tight, I will make with supply please. Now, kind of not. But soon I will be promise.

Thrifty Monkey Fart

2004-09-23T06:10:00.000-07:00

Kíkti til Ginza. Fáránlegt hvað það er mikið að gera í Louis Vuitton búðinni. Frekar skrýtið/fyndið/athyglisvert að Louis Vuitton klinkbudda kostar meira en þú gætir nokkurn tímann komið í hana í klinki. Sama þótt að það væru bara nýslegnir hundraðkallar!

Sá eina snilld í Ginza. Eina virkilega snilld.

Það er stranglega bannað að vera með performans eða að selja dót á götunum þar en fólk gerir það samt og splittar svo. Sá að hópur hafði myndast á miðri götunni, þetta var gaur sem var búinn að afmarka hring í kringum sig og var að selja litla pappírsfíguru sem var með teygjulappir sem að gat hlýtt skipunum á japönsku. Hann sveiflaði blaði yfir fígúrunni og fíguran hoppaði upp að blaðinu, setti blaðið svo undir og hún stökk ofan á blaðið. Gaurinn lét þessa fígúru gera alveg milljón hluti, talaði við hana, skaut hana niður, sagði henni að hoppa upp. Allt barasta. Svo var hann allan tímann að telja fólkinu í kring trú um að það væru engir vírar eða neitt.
Þetta var alveg fáránlegt. Tók strax eftir gaurnum sem var "in on it" og keypti fyrsta stykkið. Svo seldu þeir svona 5 stykki til einhverra heimskustu foreldra Japans. Svo um leið og kaupendurnir voru farnir þá tóku þeir saman nælonvírana sem að stjórnuðu þessu batteríi og héldu sína leið.

Þessir foreldrar, usssss. Vorkenni krökkunum alveg rosalega að eiga svona vitlausa foreldra. Ég vona það bara í hjarta mínu að börnin verða munaðarlaus. Innilega.

[ VIDEO ]
&

Því næst fór ég í Sony bygginguna í Ginza. Alveg ógeðslega geðveikt en samt bara ágætt. Einu hlutirnir sem mér fannst vera virkilega impressive voru nýju Spasmotron plasma skjáirnir frá þeim og svo einhver spasstísk High Definition video kamera.

Pictorial attributes.

Geng frá íbúðarmálunum á morgun. Lítur mjög vel út staðan, það virðist ætla að verða þannig að allir gefi mér eitthvað smávegis í innbúið. Fæ svefndýnu og sæng, potta og pönnur, hnífapör og alls konar dót. Fann mér svo þvottavél á 13 þúsund kall sem er algjört æði.

Kazuya finnst mér byrjaður að gruna mig um einhverja græsku. Fyrst að mér líður hálfpartinn eins og ég sé bara túristi hérna (skólinn ekki byrjaður, að túristast oftast og hitta vini) þá fá ég mér einstaka bjór. Það má jafnvel segja að ég drekki bjór, ef ekki fleiri en einn, á dag. Ekkert með það, fólk gerir það, og sérstaklega í fríi en Kazuya er byrjaður að kommentera á það sem mér finnst frekar fyndið. Svo kom það upp um daginn þegar ég var að skoða myndirnar sem ég hafði tekið um daginn að þá tók hann eftir skólastelpu myndunum.

Hann spurði þá: "So, you like high-school girls?"

Hvernig í andskotanum á maður að svara þessari spurningu án þess að hljóma eins og pervert?
Ég byrjaði að reyna að útskýra að ég hafði verið beðinn sérstaklega um að taka myndir af skólastelpum. Ekki það að ég hefðu þurft að afsaka þetta eitthvað. Út af því að ég var on-the-spot fannst ég þurfa að koma með einhvers konar útskýringu og "Yeah, those little bitches are hot!" fannst mér óviðeigandi. Hann var ekki alveg að kaupa ástæðuna sem ég gaf og sagði "Yeah, good excuse!". Ég reyndi að hlaupa á eftir honum og útskýra en hann vildi ekki trúa mér! Nei, djók. Svo framarlega að hann haldi ekki að ég sé sprautufíkill þá er ég í "the a-zone".

Engrish Pictorial Extravaganza á morgun.

Spandex jakkaföt

2004-09-22T07:10:00.000-07:00

Ég mætti viljandi of seint í skólann í dag. Nenni ekki einu sinni að spá í af hverju en ég gerði það. Þegar ég kom loks á skólasvæðið villtist ég og þurfti að stoppa og spyrja vegar og komst að því að ég var að leita að vitlausri byggingu. Það kom í ljós að ég hafði eiginlega ekki misst af neinu, það er að segja ef ég var til í að lesa bækling sem fólkið hafði útbúið. Ég slappaði af í svæðinu í kring, kíkti aftur til að fá fríar samlokur og te, kíkti í göngutúr um svæðið aftur og fór svo í göngutúr um svæðið með leiðsögn nemenda við skólann.

Er mjög sáttur að hafa ekki skrópað í þetta dæmi sem ég var alveg reiðubúinn til. Hitti slatta af mismundandi fólki og það var bara einn "dude" kani í hópnum. Svo kynntist ég líka einhverjum svissneskum gaur sem hét Sascha. Ég hef aldrei heyrt þykkari þýskan hreim en hjá þessum gaur. It was like music in my ears. Ég hef aldrei verið ánægðari að heyra einhvern segja "right on!". Algjörlega að meika þennan frasa, gaurinn.

Ég kíkti líka á alþjóðaskrifstofurnar og fékk lista yfir klúbba sem eru virkir í skólanum. Datt í hug að það væri sniðugt að finna sér einhvern sniðugan klúbb (er að skoða raftónlistarklúbbana sérstaklega í því samhengi) og kynnast fólki/taka þátt í félagslífinu. Bara það að spila live einu sinni, sem ég væri alveg til í að gera, myndi "impress-a" fólkið í skólanum og einnig heima. Töff.

Á labbi um skólalóðina fékk ég auglýsingu frá einhverjum hóp sem var að standa fyrir matarkvöldi á einhverjum ónefndum stað. Þetta var einhver rosalega geðveik pæling um að fá skiptinema alls staðar að til að elda mat og bjóða upp á til að þeir sem mættu á svæðið og tækju þátt gætu kynnst öðrum menningarheimum. Which is great. En mér datt í hug að taka þátt í þessu og koma með böns af einhverjum algjörum bull-mat sem væri ekki einu sinni íslenskur og kynna hann sem matseld Íslands. Grafin kjúklingalæri, ullarsúpa, fjallagrasasmákökur... það er allt hægt. Efast um að ég geri það samt.. er eiginlega alveg pottþéttur að ég geri það ekki. Eins og ég myndi nenna að elda þetta allt og svo standa í því að afsaka mig í 3 tíma? Don't think so, Mr. Farnsworth.

Ég er eiginlega búinn að ákveða að taka þessa íbúð sem ég varpaði myndum af hérna í seinasta pósti. Hitti hana Miyuki (fyrrum starfsmaður @NetHome) í kvöld og við áttum langt og gott spjall. Ég sýndi henni íbúðina og hún var mjög "impressed" og hún hefur gott "sense" fyrir vistarverum. Það eiginlega negldi þetta. Eina vandamálið er að ég verð að kaupa mér þvottavél sem mun kostar yfir 10 þúsund kall. Það vandamál gæti horfið ef að ég næ að höstla leigusalann til að lækka "lykilféð" niðrí 0 kr. Lykilféð er svona sérjapanskt fyrirbæri sem maður borgar leigusalanum sem "þakkargjöf" fyrir að fá að leigja íbúðina. Mjög stjúpid fyrirkomulag en svona er þetta. Ég er að plotta.. og það er kannski að takast.

Fyrst að þessi ákvörðun er í höfn þá vill ég ekki jump the gun þannig að núna ætla ég að standa fyrir "pre-invitation" til að koma og gista hjá mér. Íbúðin í höfn.. sé ekkert sem hindrar það að fólk sem vill kíkja til Japan getur gist hjá mér. Varúð samt. Þessi íbúð er alveg hræðilega lítil. Og svo er ég þekktur fyrir að nauðga í svefni.