aruni, tokyo no naka de

Finissimo

2005-08-13T08:55:00.000-07:00

Þá er dvölin hérna komin á síðasta sprettinn. Ég sit núna í aukaherberginu í íbúðinni hans Kazuya að sortera út farangurinn og að bíða eftir því að þvottavélin klári sitt verk þannig að ég geti komið öllum fötunum niður. Legg af stað í fyrramálið klukkan hálf átta og það stendur til að fljúga klukkan eitt.

Jazz hátíðin í Ueda var alveg súper. Ég náði rétt svo að transa mér frí á þessum degi og bombaði mér með hraðlestinni upp til Nagano héraðs til að vera viðstaddur hátíðarhöldin. Hátíðin er haldin við hliðina á Ueda kastala og er miklu minna dæmi en mig grunaði. Það hafa kannski verið 3-400 manns þegar að mest lét. Dagurinn byrjaði á big-band jazzhóp sem samanstóð af stelpum úr grunnskóla. Svo byrjuðu Soil & Pimp Sessions og þeir voru cyberlove-góðir. Eftir að þeir kláruðu fór ég að tala við Satoshi, vókalinn í grúppunni og það var hangið fram eftir kvöldi á spjalli og rölti um svæðið. Myndir.

Á leiðinni til Ueda rann ég framhjá stað sem hét Sakaki. Næsta stopp á eftir því pleisi var stöð sem hét Tekuno-Sakaki. Mér fannst það skondið. Yfirfært: Þegar farið væri út fyrir Borgarfjörð tæki við Teknó-Borgarfjörður. Haaa jájájá. Þú veist.

Um leið og ég var kominn aftur heim frá Ueda þá var bara farið beint aftur í vinnuna og unnið sleitulaust þar til að stóð til að fara aftur til Tokyo. Þegar vinnunni lauk á síðasta deginum þá var ég blekktur í köku (tvíræðni). Naut kökusneiðar og síðustu stundanna með starfsliðinu úr kaffihúsinu sem er inní skálanum. Þegar heim var komið var svo farið í sturtu og svo bara bombað beint á izakaya og drukkinn bjór og étinn matur með samstarfsfélögunum. Karaoke tók við og ég endaði með því að syngja með dönsku kollegunum Henrik og Randi fram til sex um morguninn. Fólk hvarf frá hægt og hægt, eða í hollum, og með öllum lokakveðjunum varð kvöldið örlítið emo fyrir vikið. Helvítis eðalfólk allt saman.

Daginn eftir náði ég að drösla mér út úr húsi klukkutíma síðar en ég ætlaði mér eftir að ég hafði klárað að kasta öllu niður í tösku og þrífa örlítið í herberginu.

Seinustu dagarnir hérna voru góðir, lítið um stress. Meirihlutinn af tímanum hérna fór í að versla örlítið og kíkja á þá örfáa staði sem mig langaði virkilega að fara aftur á einu sinni áður en ég fer heim, nefnilega Ootoya og Ichiran. Ég ákvað svo að halda partí í stað þess að bomba mér í heimsóknir hingað um þangað um bæinn sem ég hefði aldrei náð að gera hvort sem er. Marcellus reddaði mér staðnum Obi frítt og það á föstudagskvöldi en á móti kom að við höfðum bara staðinn til ellefu. Ég bombaði af 5-6 lögum af TZMP fyrir fólkið og stemmningin var með eindæmum turbolove-góð.

Þegar klukkan sló ellefu hurfum við á brott en mikið af fólkinu fór heim þannig að önnur lokakveðjustund átti sér stað sem að tók dálítið á. Eftir það vorum við fjögur eftir sem fórum á Pink Cow sem er einhver rosalegur útlendingastaður. Eftir drykkju þar og aðra kveðjustund kvöldsins fór ég einn á Yellow að sjá Satoshi DJ-a. Eftir að hann var búinn var bara hangið á barnum að spjalla með honum og kærustunni hans þar til að staðnum lokaði.

Síðasti dagurinn hefur verið rosalega afslappaður og með ekki miklu drama. Ég get ekki sagt að ég hafi búist við því að ég yrði vælandi og hlaupandi til að fá mér seinasta sushi-bitann eða ramen-skálina en alls ekkert þannig átti sér stað. Bara rólegheit í allan dag. Svo át ég með Kazuya og Akiko fínan mat í kvöld og þegar heim var komið var byrjað að pakka og skrifa þetta blessaða blogg.

Hérna að lokum vill ég þakka öllum fyrir lesturinn og vona að þið hafið haft gaman af. Svo sérstaklega til lesendanna sem ég þekki persónulega vill ég bara segja að ég er að fokking pissa/kúka á mig af spenningi að komast heim og hitta ykkur aftur. Sjáumst á klakanum.

Silja

2005-08-02T08:57:00.000-07:00

Það gæti farið svo að ég loksins nái því að gista í svokölluðu "capsule" hóteli. Fyrst að ég náði að redda mér fríi ætla ég að bomba mér á Ueda Jazz Festival og sjá Soil & Pimp Sessions einu sinni enn áður en ég fer heim.

Það hafa fáar nýjar uppgötvanir með finnska tungu að gera orðið upp á síðkastið en við komust samt að því að mella, eða metla á finnsku, er rannsóknarstofa fyrir skógrækt í Finnlandi. Mella totta tos'í'ann páskakunta.

Eftir að ég kom á svæðið hef ég farið í nokkur partí á Expo svæðinu sem hafa verið haldin af ýmsum skálum eftir að svæðinu lokar klukkan níu. Fyrst að allir nema Norðurlandaskálinn voru búnir að halda partí þá var ákveðið að halda eitt slíkt og bjóða öllu starfsfólkinu af Expo að mæta. Undirbúningurinn var mikill anall en partíið lukkaðist vel. Tróð upp sem TZMP og söng þrjú lög en herra Zuckakis var sárt saknað. Viðtökurnar voru góðar og gömul japönsk kona tók öll þrjú lögin upp á vídjó og káfaði á pungnum á mér aðeins sem var ágætt. Myndir.

Er eiginlega alveg hættur að horfa á sjónvarpið. Veit ekki hvort að stöðvarnar hérna eru mikið öðruvísi en Tokyo dæmið en ég hef bara ekkert nennt að kveikja á tellíinu. Sá eitt samt um daginn sem endurvakti trú mína á ruglinu sem kemur úr japönsku sjónvörpum. Í einum þættinum voru þrír bakarar fengnir að keppa um hver gæti gert bestu animated stuttmyndina sem er bara gerð úr brauði og kruðeríi. Gaurinn sem vann var með einhverja sögu um einhvern snúð sem var að bjarga kleinuhringjaprinsessu. Svo fengu þeir fína leikara til að talsetja dótið og allt.

Nýja mini-albúmið frá þessum mönnum kom út í júlí og ég náði mér í eintak í gær. Þeir eru að fara að spila í London í lok þessa mánaðar sem væri töff að sjá en ég verð of upptekinn við að vera blankur til að geta farið. Nýja vídjóið þeirra er líka flott. Hef aldrei séð jafnmikið af nöktu heimilislausu fólki í einu tónlistarmyndbandi. Frábært.

Vinnan er mikið trans. Var rosalega gaman fyrstu dagana og er ennþá fínt en byrjunar borealis áhrifin eru að dvína. Maður hittir samt alltaf fínt fólk, dúllulega krakka og maníska aðdáendur Expo sem að safna eiginhandaáritunum frá fólki veraldar til þess að myrða síðar meir. Maður er kominn í svaka rútínu með alla hluta skálans og maður segir nokkurn veginn sama hlutinn aftur og aftur allan daginn.

Góðan daginn! Velkomin! Hér verður tilvera ykkar að Norðurlandaskálanum!
Þetta er íslenskt hraun! Endilega snertiði.
Þetta er sænskur smiður, endilega snertiði hann.
Kanntu að brjóta pappabát?? Ef ekki skal ég kenna þér!
Já, póstkortin eru gefins.
Takk fyrir komuna!

Ég hef reyndar verið aðeins í því að segja fólki totta tos'í'ann og páskakunta í innganginum því fólkið heldur sjálfsagt að þetta þýði bara halló og góðan daginn.

Annað töff við vinnuna er fótboltamótið sem er haldið hérna. Heimsmeistaramót. Það eru 120 þjóðir sem taka þátt í Expo þannig að það er alltaf frekar fjölmennt á þessum fótboltamótum. Bara í gær og í dag vorum við að keppa við Mexíkó, Pólland og Ástralíu. Mexíkanarnir voru andfúlir og Pólverjarnir voru allir skítugir gaunar sem reyndu að stela veskjunum okkar meðan að við vorum að horfa á fjölskyldusirkús. Myndir.

Frí á morgun og Kato er víst með einhverja gjöf handa mér og Ragga, líklega eitthvað í tengslum við hjálpina í kringum Íslands-tengdu viðburðina í Chiryu. Vona bara að það sé ekki neitt kynferðislegt. Hann gæti ætlað að bjóða okkur að gefa sér handjob í þakklætisskyni. Annars fer ég til Ueda á föstudaginn og það fer að líða að lokunum hérna í vinnunni. Kazu og félagar hans frá Chiryu sem ég var að kynnast ætla svo að hjálpa til með grillveislu sem verður hérna daginn áður en ég fer. Keypti mér líka eater diskinn og hann er töff. Mikill sviti.

Fyrirgefðu, kúkur.

2005-07-18T03:36:00.000-07:00

Fyrst að ég átti frí í vinnunni ákvað ég að taka einn daginn snemma og kíkja til Kanayama þar sem ég ætlaði að hitta á hann Kato síðar um daginn. Labbaði um þar til að ég áttaði mig á því að þessi staður er skítapleis. Fann samt eina stóra verslunarmiðstöð og þar inni lærði ég hvernig á að biðja pabba sinn eða einhvern annan pabba að skeina sér. Maður segir Otoosan, iru!.

Eitt af fyndnari kvöldum hérna var þegar að hópur af fólki sem er að vinna í Norðurlandaskálanum á Expo fór saman á staðinn J Max. Það sem dróg alla saman á þennan stað var að það voru tvö dansgólf og ódýrir drykkir. Þegar ég labbaði inn kom bara bros á mig sem hélst á mér næstum allt kvöldið. Tilfinningin var samblanda af örlítilli hræðslu og gleðilegri undrun. Ég var komin í samkunduhús ikemen gauranna, alvöru stað þar sem þetta fólk heldur sig. Ég hélt alltaf að þetta væri bara eitthvað stórt djók. Það sem ég komst að var að þessi hópur dansar við trance tónlist og allir kunna allaveganna einn dans sem að allir eiga að gera samtímis á ákveðnum stöðum í lögunum. Þetta spesimen af japönskum karlmanni eyðir líka miklum tíma við vaskinn á klósettinu til að rétta af þennan eina lokk sem að var búinn að vera til vandræða og spreyja á sig einhvers konar spreyji sem að ég held gerir þá fallega. Mest sjokkerandi uppgötvunin var að þeir eru allir með vagínur á bakinu.

Finnarnir i vinnunni eru algjörir snillingar. Út af því að finnska er svo steikt tungumál. Það er einn í vinnunni sem heitir Sami (borið fram Sammy) sem að talar með svo þykkum finnskum hreim og er svo mikill dóni að ég hlæ alltaf þegar hann byrjar að tala, jafnvel þótt að hann sé að tala um eitthvað mjög leiðinlegt. Framburðurinn er svo hressandi.

Það varð allt alveg klikkað í vinnunni fimmtánda þegar að íslenski dagurinn var á Expo. Við fengum 2 kóra í heimsókn og slatta af tónlistarmönnum, svo ekki sé talað um Dóra Ásgríms og Toggu Katrínu á sýninguna sem var haldin og svo í skálann. Fyrst að ég er einn af þessum fáu sem að tala einhverja íslensku var ég fenginn til að kenna Halldóri Ásgrímssyni til að setja skilaboð á A4 pappírsblað með hjálp tölvu og brjóta saman pappabát úr blaðinu. Það dæmi er seinasti hluti skálans. Hann skrifaði We have to work together og fleytti svo bátnum. Mjög "inspiring".

Það var einhver sérstaklega klár bissnessmaður sem að hefur ákveðið að gera þennan vöðvasöngleik. Þetta er einhver risaframleiðsla og undir lokin af dvölinni í Tokyo var verið að bomba auglýsingum um þetta upp í analinn á fólki.

Kvöldið fyrir íslenska daginn var okkur Ragga boðið í kvöldverðarboð og móttöku í Chiryu. Nagahata-sensei var kynnir kvöldsins og var að drepa allt heilvita fólk þarna inni með túlksstarfsemi. Hún var að þýða ræðu hjá formanni einhvers frímúraradæmis og toppaði slæmu þýðinguna með því að segja Please cooperate us! með sinni skræku og óþægilegu röddu. Svo kunni hún ekki heldur að nota míkrafón, blessunin.

Plönin hafa breyst einu sinni enn. Ég kem núna heim 14. ágúst.

Fann þennan bol í dag. Hefði hann ekki verið svona dýr þá hefði ég verslað mér hann. Finnst þetta help me!! mjög flott "touch" á annars mjög cutting-edge bol. Meiri myndir af bull ensku og undarlegheitum.

Þegar ég kíkti út að éta með hóp af vinum Kato þá náði ég að fá Uno til að teikna mynd af mér. Svo ætla ég að transa þá mynd í nafnspjald sem verður heitt dæmi. Bað sérstaklega um að vera á bakinu á "stóru tígrisdýri" og haldandi á keytar. Vinna á morgun og non-stop í viku. Hætti að vinna eftir Múmín-daginn 9. ágúst. Ég þarf kannski að fara að klæðast víkingabúningi annað slagið í vinnunni. Þá get ég loksins farið að hræða börn og fengið borgað fyrir það.

Sou desu ne

2005-07-08T03:20:00.000-07:00

Kominn og byrjaður að vinna á Expo. Flutningurinn úr íbúðinni varð mega-strembinn og ég var daginn sem ég átti að skila lyklunum á fullu frá snemma um morguninn og fram til sex um kvöldið þegar kerlingin mætti á svæðið með eiginmanninum til að skoða hvort ég hafi brotið eitthvað meðan á dvölinni stóð. Ég bjóst við einhverjum anal í henni varðandi trygginguna en svo borgaði mér hún alla summuna.

Setsuko, sjötuga japanska konan sem að ég kenni íslensku stundum, bauð mér í sushi rétt áður en ég flutti hingað til Nagoya. Síðan að kennsludæmið byrjaði hefur hún alltaf verið að reyna að kenna mér eins mikið og hægt er um japanska menningu og í þetta skiptið langaði henni að bjóða mér í alvöru sushi. Þess vegna dróg hin mig á Imperial Hotel Tokyo sem er rétt hjá keisarahöllinni og fyrsta hótelið sem var byggt í Japan (kannski). Við fórum á Sushi Gen veitingastaðinn sem er á kjallarahæðinni og borðuðum dýrindis sushi. Reikningurinn hljómaði upp á 32.200 yen fyrir okkur tvö. Búið.

Þegar skólanum slúttaði var svo haldið svaka "nomikai" þar sem allir hittust á izakaya í Shinjuku og drukku eins og þeir gátu. Færri skiptinemar en ég hélt að myndu mæta og kanarnir sem að mættu voru flestir frekar leiðinlegir og miklir kanar fullir, hins vegar komu líka krakkarnir úr bekknum mínum og kvöldið endaði á því að allt fólkið sagði bless við hvort annað með pínu sorglegheitum.

Eftir allt stressið með að flytja flutti ég allt dótið yfir til Kazuya í Den-en-chofu og gisti þar eina nótt. Til þess að ganga frá flestu þurfti ég svo að senda einn pakka af fötum heim og skilja eftir pönnukökuduftið og pönnuna hjá honum Kazuya. Þegar ég mætti til Nagoya var tekið á móti mér á lestarstöðinni og þegar töskurnar voru komnar inn í hús var farið út að éta og ég var kynntur fyrir flestum leiðsögumönnunum í Norðurlandaskálanum.

Húsnæðið sem við fáum hérna er magnað. Við fáum öll blokkaríbúðir sem að tveir til þrír deila með sér. Ef ég deili íbúðinni í tvennt sem ég er í með Drífu (sem var að koma frá Íslandi) er ég samt með meira pláss en ég var með í íbúðinni í Tokyo. Svo gefur liðið sem sér um að hreinsa út ruslið frí "handjob". Úr gulli.

Fyrsti vinnudagurinn var skemmtó því að skálanum var lokað frá tólf til þrjú.

Japanskan á eftir að transast eitthvað mega-scheisse því að ég geri varla neitt annað en að tala við fólk á japönsku allan daginn inni í skálanum. Útlendingar eru víst einungis fimm prósent af heildargestunum á heimssýninguna þannig að annað slagið verð ég að segja "Welcome to the pavilion. Have a nice day, you sleazy foreigner bastard. I hate your kids."

Þetta lag eftir þessa stelpu er mjög dæmigert fyrir japanskt popp. Nema að hún er með mjög skræka rödd. Þessi plata kom út á árinu og þetta lag var að gera mig örlítið geðveikan því það var alltaf að spilast alls staðar. En njótið, þetta er de la japonaise culturée.

Sigurvegarinn sem mun fá æðislegan T-bol í pósti er beðinn um að senda á mig póstfang á e-mailið. Congratsulay.

Vinnan er komin á fullt skrið núna eftir að þjálfunin er búin þannig og svo er íslenski "National Day" í næstu viku. Sem þýðir Bang Gang og barnakórar. Í 7 klukkustundir. Með engum hléum. Eða bara píka! Aftur.

Fire Hurdle Staato!

2005-06-23T07:56:00.000-07:00

Eftir íslenskukennsluna í dag hitti ég á Kamasaka sem er einn af nemendunum, fyrsta árs nemi frá einhverjum bæ fyrir utan Tokyo. Hann fílar Tokyo á daginn en hatar Tokyo á kvöldin. Allir vinir hans eru sammála um þetta. Hann býr í níutíu þúsund manna bæ, einn og hálfan tíma út frá Shinjuku sem er aðal samgönguæðin hérna í Tokyo. Bærinn hans er umkringdur fjöllum, 3 fjöll sem að umlykja bæinn. Þar sem er ekki fjall eru lestarteinar sem liggja til Tokyo. Það er víst ekkert í þessum bæ og allir kvarta yfir því. Engar almennilegar búðir, bara hótel fyrir fjallgöngugarpa sem að leggja leið sína þangað.

Það er þá næstum því frágengið, ég er að fara að verða út ágúst í Japan. Það var verið að bjóða mér vinnu sem leiðsögugaur í skálanum sem að Norðurlöndin plús Ísland eru með. Ef að allt gengur eftir flyt ég til Nagoya í byrjun næsta mánaðar og byrja strax að vinna á fullu. Þetta bjargar fjárhagsstöðunni minni nokkuð fyrir næsta vetur því ég var byrjaður að senda bréf, blaut með grátri, til KB Banka í Kringlunni. Þegar þau komast að því hver sendi þau þá gerist eitthvað frábært. Með vinnuna þá er hins vegar ekki búið að ganga frá þessu 100% en þetta kemur í ljós á næstu dögum.

Lendi síoftar í því núna að verða spurður spurninga um hvaða ímynd ég hafði af Japan áður en ég kom hingað fyrst og hvernig hún hefur breyst svo. Ég hef alltaf gefið bara eitthvað frekar mikið bull svar sem á samt stoð í raunveruleikanum en ég áttaði mig á því hvernig ég á að svara þessari spurningu. Ég hélt að Japan væri nákvæmlega eins og fyrstu 45 mínúturnar í teiknimyndinni Akira. Þegar ég verð beðinn um að útskýra þetta nánar þá ætla ég að hlaupa í burtu.

Seinasti japönskutíminn var í dag. Seinasta prófið mitt var í gær. Ég er frjáls.

Ég man eftir því fyrir löngu síðan að sjá link af batman.is á mynd af tveimur köttum sem var búið að klæða upp og pósa með lítil mótorhjól í bakgrunni. Ég rakst af tilviljun á búð sem selur varning Satoru Tsuda sem rekur þetta kompaní sem kallast Nameneko sem framleiðir þessar myndir allar saman. Ég grét og pissaði á mig örlítið þegar ég skoðaði mig um í búðinni. Þetta var bara svo mikið fyrir skilningarvitin. Endaði með því að kaupa tvær stílabækur, aðra með auglýsingu fyrir hip hop partí fyrir ketti með Super DJ Matakichi og gestaplötusnúðnum Tiger Cat. Hin var með "biker köttum" og annar kötturinn á þeirri mynd er með Hitler-skegg að er virðist. Bestu kaupin voru samt hiklaust þessi hljómsveit af 80's köttum.

Sautjándi júní var haldinn hátíðlegur í sendiráðinu í Shinagawa og ég lét mig ekki vanta í fögnuðinn. Ég fór beint úr skoðunarferð um Asahi bjórverksmiðju í drykkju og veitingar í sendiráðinu. Ég endaði í Roppongi á mexíkönskum bar. Allt sem gerðist þar á milli ætla ég að leyfa ykkur að ráða.

Chample DVD diskurinn er kominn í hús og hann er mjög töff. Eina sem er sköll við hann er að þeir tímdu ekki að "license-era" tónlistina sem að dansararnir notuðu þannig að allur diskurinn er troðfullur af lélegum skemmtara-drifnum kóperingum af lögunum. En það er freestyle battle milli Hitoridedekirumon og Hikaru!

Gef tíma fram á næsta póst til að taka þátt í keppninni. Smelli upp nafni vinningshafans þá eftir nokkra daga. Ég ætla að kaupa mér PSP. Staðráðinn. Hitinn og rakinn er orðinn svo mikið að feitu Bandaríkjamennirnir í skólanum eru bráðnaðir í sitt upprunalega form, smjör. Baskin Robbins er búið að vera opið í tæpa viku beint hinum megin við götuna en ég hef ekki ennþá farið. Það er hægt að borga gos úr sjálfsala með farsímanum núna og fyrir nýjasta kreditkortið sem er verið að auglýsa er notaður handalestur til að auðkenna notenda kortsins. Hraðbankinn les hvar æðarnar eru staðsettar. Eins og er mega konur ekki sækja um kortið því þær eru ekki með æðar.

Bardie

2005-06-12T04:30:00.000-07:00

Það er þá ákveðið, ég kem heim 22. júlí. Breytti miðanum fyrir nokkrum dögum. Hreinast sagt vildi ég vera aðeins lengur hérna en ég er líka á sama tíma byrjaður að hlakka mjög mikið að koma heim. Tuttugasti og annar júlí var akkúrat milli þess að fara beint heim eftir skólann og þess að vera út sumarið.

Önnur ástæða þess að ég valdi þessa dagsetningu var út af því að ég var að fá smá vinnu á heimssýningunni í júlí. Fer þrettánda júlí og verð út þann sautjánda að vinna sem túlkur/þýðandi og hjálpa til við undirbúninginn á íslenska deginum sem verður þann fimmtánda. Verður töff. Svo hef ég þá 4-5 daga eftir það til að kveðja alla í Tokyo og taka því rólega.

Af þeim tólf rásum sem ég næ á sjónvarpinu eru þrjár "home shopping" stöðvar. Ein af þeim er lókal stöð sem er rekin fyrir nágrennið. Á þeirri stöð er oft hægt að finna mjög svo kvenlegan ungan mann að vera að selja algjört drasl, oftast eftir miðnætti, og það er ógeðslega fyndið að horfa á hann. Á myndinni er hann að reyna að sannfæra fólk um að kaupa risastóra og mjög ósmekklega poppgerðarvél á rúmar fimm þúsund krónur íslenskar. Ég hlýt að hafa horft á kynninguna hans í 20 mínútur. Hann hélt áfram og áfram að tala um hversu sniðug þessi vél væri fyrir börnin og hversu spennandi það væri að sjá poppið hrynja út um framlúguna á þessu voðaverki. Allt á svo rosalega effeminískan og blíðan hátt. "Ææi sjáiði.. er þetta ekki æðislegt.. poppadoppdopp.. mmmmm.. svo gott popp!.. falleg hönnun... ". Var mjög-sehr schisst. Næsta vara verður eitthvað rosaleg.

Fór í fyrradag að reyna að sjá Soil & Pimp Sessions spila læv í sjónvarpsþættinum Factory sem er á Fuji TV. Mætti á svæðið og fylgdi haug af fólki inn í eitthvað herbergi þar sem við áttum þaðan að verða leidd út á sett-ið. Svo kemur tilkynning að allir þeir sem ætluðu að taka þátt í prógramminu yrðu að vera þarna til klukkan hálf-tíu um kvöldið. Á þessu augnabliki var klukkan nýslegin þrjú og maður var þegar búinn að vera þarna í hálftíma. Þegar smá slatti af fólki stóð upp og labbaði í átt að hurðinni þá breyttist tíminn í 20:00. Ég fór að hurðinni og spurði hvort það væri einhver sjens að horfa á Soil og beila eftir það en það var ekki sjens. Ég fór út og þá reyndi staffið að halda í þá sem vildu fara með að bjóða þá frábæru milligönguleið = 19.30. Ég þurfti að fara og missti af tækifærinu að sjá þá spila og vera einn af 200 í einhverjum random japönskum sjónvarpsþætti sem er sýndur á nóttunni.

Eftir FujiTV var ferðinni haldið á opnun á sýningu hjá Dyezu sem er hópur af graffiti, hjólabrettafólki, ljósmyndurum og alls kyns listapakki. Mjög fínu listapakki samt. Ég tók vídjókameruna sem ég fékk lánaða hjá Yuka með og tók yfir klukkutíma af vídjói og um 300 ljósmyndir fyrir lítið heimildarmyndarprójekt sem að ég útskýri seinna meir. Partíið byrjaði mjög snemma, eða um fjögur, og hélt áfram langt fram á kvöld. Þetta var gjörsamlega klikkað gaman. Hitti á nokkra sem ég kannaðist við og lenti á smá spjalli en var meirihlutann af tímanum að taka myndir og filma. Kynntist líka nýju fólki sem er alltaf mjög gott, frægt táningstímarita-módel sem heitir "Yoppi" og svo hóp af stelpum sem að voru miklir aðdáendur Bjarkar og Sigur Rós. Helanir kvöldsins voru: risastór melóna sem var sprengd, hjólabrettagaurarnir að skeita innbúið í klessu og helað tónleikaprógramm hjá conga-spilara og rafmagnsgítars glamrara. Myndir.

Ég og Lee, kunningi úr skólanum, kíktum til Harajuku í dag að rölta og skoða okkur um. Hann hafði lítið farið til Harajuku þannig að ég leyddi hann um þá staði sem ég þekkti sem var eitthvað varið í og svo var þetta líka að stórum hluta til mjög mikið space-labb. Við kíktum inn í byggingu sem að símafyrirtækið KDDI rekur og kallast Design Studio. Strax á fyrstu hæðinni fundum við ódýra boli með vafasamri ensku. Strax eftir það fundum við þetta skilti við hliðina á stiganum:

Við fórum upp á aðra hæð og létum gera nafnspjöld handa okkur, alveg frítt. Kíktum á hæðirnar að ofan og fórum svo aftur niður á aðra hæð til að ná í nafnspjöldin. Eftir að stelpan í afgreiðslunni var búinn að gefa okkur pokana með nafnspjöldunum hóf hún smá spjall og spurði okkur meðal annars hvað við værum að gera hérna í Tokyo og hvaðan við kæmum og svona. Svo, hálf vandræðalega, spyr hún okkur hvað við höfðum verið að taka myndir af á fyrstu hæðinni. Ég hikaði smávegis þar sem ég vildi ekki þurfa að útskýra hvað BJ stendur fyrir á ensku með handahreyfingum. Í staðinn sagði ég bara að það sem við höfðum verið að ljósmynda væri "athyglisvert". Síðan segir hún:

"Við ættum að breyta þessu, er það ekki? Það eru alltaf útlendingar að koma hérna inn og taka myndir."

Ég gat ekki gert neitt annað en að vera sammála. Og þar með lýkur sögunni af skiltinu í Harajuku.

Ný keppni. Til þess að eiga möguleika að eignast þennan stórkostlega bol þá þarftu að senda mér skeyti á arni_k@hotmail.com með tengil á mynd af hundi og ketti saman á mynd. Bannað að senda mér myndir bara af hundum eða bara af köttum. Þetta verður að vera einn köttur og einn hundur. Óþarfi að senda mér myndina heldur, bara slóðina á hana svo ég geti skoðað hana. Bæta við svo heimilisfangi og fullu nafni! Bolurinn er 'L' stærð en það myndi vera rétt rúmlega medium í Evrópu eða alls staðar annars staðar í heiminum. Happy goings!

Sem hluti af heimildarmyndardæminu fer ég svo til Dyezu aftur í vikunni og tek viðtöl. Svo er planið að kíkja í ping-pong líka. Og karaoke á morgun. Og á Baskin Robbins sem var að opna hinum megin við götuna.

Sherpagram

2005-06-05T06:13:00.000-07:00

Ég get með stolti sagt að ég eyddi einungis 325 yenum í gær. Hins vegar eyddi ég tæpum 5000 yenum í dag. Gærdagurinn fór í innihangs og ýmsar reddingsverk en dagurinn í dag fór í að hitta Ernu, systur 7bergsins, og versla örlítið í Shibuya. Náði að plögga mér 5 nýjum LaserDiskum á 1000 yen, þ.á.m. innsigluðu eintaki af Groundhog Day og svo Brazil hans Terry Gilliam. Mjög slickery smooth purchasing.

Fyrst að ég hef ekki sett inn neinar myndir hérna í langan tíma datt mér í hug að gera "Best of" af myndunum sem ég hef tekið á símann síðastliðnar vikur. Er nánast hættur að taka myndir nema að ég finn eitthvað steikt sem vekur áhuga. Það sem vakti athygli mína í dag var þessi kvenmannsbolur sem er með jamaican engrish. Mjög nýjungagjarnt.

Andlega vanheila konan sem er búin að búa á lestarstöðinni rétt hjá heimili mínu í núna tæpa tvo mánuði hefur uppfært geðsýkina. Í staðinn fyrir að sitja bara með allan farangurinn sinn á vagni við hliðina á sér, í burtu frá mannstraumnum, þá sá ég hana um daginn standa í miðjum gangveginum að reyna að opna hurð sem var ekki til staðar. Mér finnst það nokkuð merkilegt hvað andlega vanheilt fólk sækist í lestarstöðvar. Hef séð marga tugi við Shinjuku lestarstöðina til dæmis. Hlýtur að vera út af lestunum.

Ég var bara að sjá fyndnasta karakter í skemmtiþætti sem ég hef nokkurn tímann séð.. í Japan.. meðan ég hef verið að horfa á 14" sjónvarp. Karakterinn kemur fram vikulega í þættinum Bakuten og kallast HARDGAY, eða haadogei á japönsku. Þetta er geðveikt aggressívur leðurhommi sem er klæddur í þröngan fatnað eins og sést á myndinni. Það sem hann gerir er að fara á mismunandi staði og gera allt á hardgay hátt. Á myndinni er hann að bjóða viðskiptavininn velkominn á "hardgay bensínstöð". Leikarinn lítur svona út. Get ekki lesið nafnið hans þannig að hann heitir líklega ekki neitt. Í þættinum í gær var hann að kenna börnum að búa til samlokur hardgay-style. So Extreme.

Annað sjónvarpsefni sem hefur rokkað undanfarið er dansþátturinn Chample sem er alltaf sýndur á þriðjudagskvöldum. Þessi þáttur er með svona "voting system" á netinu og svo í hverri viku koma dansararnir og bösta mauv. Í seinasta þætti voru tveir 14 ára geðsjúkir breikarar, Cool Crew Jr., í öðru sæti. Mjög svo sjúkt. Svo er líka fyndið artí pakk þarna inni á milli og svo mjög svo yfirdrifnir hip hop dansarar af báðum kynjum. Ef ég fæ ekki þetta upptekið á DVD eða spólu áður en ég fer heim þá verð ég að gráta.

Um leið og ég heyrði þetta lag þá ákvað ég strax að ég yrði að smella því hérna upp. Þetta er einhver sæmilega vel þekkt grúppa en alls ekkert súper-vinsæl. Þetta er nefnilega lag sem að hljómar eins og mjög steríótýpískt japanskt popplag en er bara eitt af meira extreme dæmunum hvernig popptónlistin getur verið. Mest allt draslið sem maður heyrir úti á götu og inní búðunum eru bara ballöður og strákagrúppur. Stillið hátt og njótið.

Fer í karaoke um miðjan dag í næstu viku vegna þess að það er ódýrt. Ætla að reyna að sjá Soil & Pimp Sessions í þessum strandklúbb síðar í mánuðinum. LaserDiska söfnunin er orðin góð, þarf að stoppa núna til að geta tekið þetta með heim. Fann japanska psych-rokk plötu um daginn og hún er mjög góð. Á morgun byrjum við á nýrri kennslubók í japönsku. Sugoi.

The King and His Clown

2005-05-31T03:21:00.000-07:00

Það er orðið rosalega rakt. Og hitinn er byrjaður að verða örlítið pirrandi. "Rainy season" er víst á næsta leyti. Does a little of sucking balls. En hip og cool samt að það er orðið heitt. Og að öðru.

Seinasta vika var frekar stíf með próf. Var í allt of mörgum japönskuprófum og ofan á það þurfti ég að taka próf í viðskiptakúrsnum og í "phonetics and phonology". Viðskiptaprófið var fyndið. Mjög létt. Kennarinn kallaði það "a Mickey Mouse test". Ef ég vissi hvað "Mickey Mouse" væri og hvað það tengdist prófum þá myndi ég vita hvað hann átti við.

Eyddi mikið af vikunni að hanga með Tom og kíkja hingað og þangað um borgina. Eitt sem ég hafði ekki hugmynd um hann var að hann var einu sinni mjög efnilegur borðtennisspilari. Þetta var bara rugl. Við kíktum í borðtennis einn eftirmiðdaginn og þetta var bara rúst. Ég var orðinn svo ógeðslega pirraður á þessu að ég bað hann um að spila "með vitlausri hendi" og þá átti ég aðeins meiri sjens. Hann víst átti sjens á því að fara út í fagmennsku en hætti við. Fokkings geðveiki.

Á fimmtudeginum kíkti ég svo með til Gunma þar sem hann Tom var að spila á Club Chicos. Ég varð frekar ölvaður og það var gaman. Á laugardeginum kíkti ég svo með til Ibaraki og það var líka mjög fínt.

Á föstudeginum kíkti ég á útgáfutónleika hjá vini mínum Kento hjá grúppu sem hann er í sem kallast Enterplay. Það eina sem bjargaði mér frá því að sofna ekki inná staðnum þar til að þeir byrjuðu að spila var að þeir voru með mega-töff visjúala á einum veggnum. Komst að því síðar að þetta var gaur sem heitir Oskar Fischinger sem gerði mikið af skemmtilegu og súru "animation" snemma á 20. öldinni. Verkin hans líta nákvæmlega út eins og vel gerðar klippur sem að VJ-ar myndu gera nema að þetta er gert fyrir 80 árum og í "stop-motion". Mjög magnað.

Tónleikarnir hjá þeim Kento, og svissneska gaurnum sem að ég man ekki hvað heitir, voru mjög fínir. Þeir voru rokkandi. Var ekki besti staðurinn til að vera með svona sett (djassbar í Shibuya) en fólk var grafandi þetta. Rakst svo á einn gaurinn sem vinnur hjá plötufyrirtækinu sem Kento er hjá og hann var mjög hress. Ég lofaði honum að ég myndi senda á hann demó fyrir löngu en svo hef ég ekki verið að gera neina tónlist þannig að ég efa að það gerist áður en ég fer aftur heim. En allavega, hérna er mp3 af plötunni.

Búinn að fara núna tvisvar aftur í íslenskukennsluna í Waseda til að hjálpa til í tíma. Eina sem ég geri eiginlega er að fara yfir blöðin sem að Miyagi-sensei dreifir út og svo lesa upp orð og setningar vikunnar fyrir framan bekkinn á eins skýran hátt og ég get. Í seinasta tíma var smá breyting á og ég var með smá kynningu á Íslandi og nemendurnir spurðu mig spurninga um Ísland og íslensku. Fyrst að japönskukunnáttan er ennþá frekar takmörkuð varð ég að svara mjög einfaldlega þannig að ég endaði með því að segja að háskólanemar heima gerðu ekkert annað en að drekka áfengi og að sér-íslensk matargerð væri lambakjöt og fiskur. Ég get varla útskýrt þorramat á íslensku.

Kominn loksins með lyf fyrir gróðurofnæminu og ég fixaðist bara á einum degi. Var byrjaður að hnerra óþægilega mikið og hræðandi fólk úti á götu eða í lestunum. Læknirinn sem ég fór til var auglýstur sem "ensku-talandi" en hann reyndist bara rétt svo geta babblað sig áfram. Þetta bjargaðist samt vel ef að ég talaði meirihlutann á japönsku og greip í enskuna í nauðsyn.

Þetta er orðið gott. Stefni á að setja keppni í næstu færslu því að ég er búinn að kaupa verðlaunin. Ætla að reyna að láta pirrandi gaurinn í Japan-Kóreu áfanganum ekki fara í taugarnar á mér. Ef ég finn Oskar Fischinger dótið á LD (ekki til á DVD víst) þá verð ég fokkings glaður. Er hættur að lesa Slashdot og er byrjaður á Boingboing í staðinn. Áttaði mig ekki á því hversu mikið af fréttunum á Slashdot eru ómerkilegar og með einstaklega hátt "nerd-power". Field trip með japönskubekknum á föstudaginn. Calpis er til sem þykkni, það þýðir non-stop Crazy Fireball.

Snap

2005-05-20T20:25:00.000-07:00

Það kom helaðasta veður til Tokyo um daginn. Fyrst varð dimmt yfir öllu og svo byrjaði að rigna. Stuttlega eftir það magnaðist þetta upp og þrumur bættust við. Svo kom jarðskjálfti. Kannski 3-4 á richter. Nógu sterkur til að maður fann vel fyrir honum. Svo eftir það þá kom sólin fram og allt varð normal. Mjög skrýtið.

Nýjustu tveir uppáhalds matstaðirnir mínir eru Ichiran og Tenya. Ég er alveg hættur að eltast við að éta vestrænan mat. Fokk það.

Ichiran er ramen seljandi matsölustaður. Með ljúffengt ramen. Ekki nóg með það en þá er staðurinn með frekar undarlega "pólisíu" þegar að kemur að því að framreiða matinn. Í andyri staðarins kaupir maður matarmiða og stígur inn fyrir. Þá þarftu að skoða ljósatöflu til að skoða hvar eru laus sæti. Staðnum er skipt upp í 2 raðir af básum. Hver röð hefur sirka 10 bása, hver með einn stól. Básinn sem manni er úthlutað er gerður þannig til að afmarka mann frá hinum gestum staðarins og líka eiginlega frá staffinu því að fyrir framan mann er tjald þannig að maður sér ekkert nema hendurnar hjá þeim sem að afgreiða mann. Þetta er gert til að gestir staðarins geti einbeitt sér 100% að núðlunum sem það fær. Næsta skref er að fylla út spurningalista yfir hvernig nákvæmlega maður vill hafa ramen-ið. Svo fær maður matinn, sem er ógeðslega góður, og fer þegar innbyrðslan er búin.

Tenya er tempura staður sem ég hef vanið mínar komur á síðastliðnar vikur. Þrátt fyrir að þetta sé ein af þessum risastóru keðjum þá er maturinn bara mjög góður. Keðjurnar með sér-japönskum mat eru oftast ekki með mjög góðan mat, andstætt því sem ég hélt hérna áður fyrr. Þrátt fyrir að hafa of mikið af kolkrabba/smokkfisk á matseðlinum gef ég þessum stað mikla ást.

Ég er búinn að vera að fylgjast með þessari hátíðar útgáfu af Adidas 35 ára afmælisskónnum sem eru allir í takmörkuðu upplagi. Langaði mikið í Tokyo skónna en endaði uppi með að kaupa mér þessa í staðinn. Súperleynilokageðveikin í þessu afmælisátaki hjá Adidas var svo þrítugasti og fimmti skórinn sem að einungis 35 aðilar út um allan heim unnu í ákveðinni keppni sem var haldin. Fannst það pínu klikkað þegar ég sá hversu mikið par af þeim skónnum er að seljast á.

Þetta er einhver geðveikt sniðugur gaur sem að gerði þetta og hengdi upp í aðalbyggingu SILS skólans sem ég er nemandi. Á fyrstu hæð líka fyrir "maximum exposure". Hann er frekar dýr (2500 yen = 1500 krónur á klukkutímann) en ég ætla að skella mér á þetta. Hver vill ekki láta "teach the fuck out of you"? Og hver vill eiginlega nota textbook japönsku? Mig langar að verða "smooth motherfucker". Ég ætla að hringja í hann núna.

Tom Withers, eða Klute, var að spila hérna á fimmtudaginn og ég fór að hitta á hann. Kvöldið byrjaði ágætlega, kíkti með Bill úr bekknum snemma á kvöldið þar sem að vinur hans var að spila frá tíu til tólf. Til að forðast að þurfa að kaupa of marga drykki á barnum sturtaði ég vel í mig áður en ég fór inn og tók svo með mér litla fernu af sake inn á staðinn. Reyndist vera ekkert svo sniðugt.

Bill stakk af og tók seinustu lest og ég var eftir. Þegar klukkan varð hálf eitt skellti ég sake fernunni í mig þar sem ég var alveg að verða edrú og átti nóg af tíma þar til fyrsta lest kæmi. Akkúrat þegar ég klára fernuna mætir Tom á svæðið og hann bauð mér upp á drykk á barnum. Svo fór hann að spila og ég fór að verða ofurölvi. Af þessum tveimur drykkjum í röð varð ég ógeðslega fullur og sligaði um staðinn þar til ég endaði á klósettinu. Þar var ég í 20 mínútur að ákveða hvort ég þyrfti að æla eða ekki. Mjög gaman. Ég tók á mig taki og fór á dansgólfið og hristi af mér ölvunina.

Þegar Tom var búinn að spila var ég orðinn hress og við fórum á barinn þar sem að hann kynnti mig fyrir Kabuki, sem er þýskur drum'n'bass gaur, og svo gítarleikara sem að er í hljómsveit með John Tejada sem ég og Björn Ingi sáum á tónleikum í febrúar. Eftir það, bara rólegheit á klúbbnum. Kvöldið endaði svo á Ichiran núðlum og heimför, sjö um morguninn.

Gerði fyrstu heiðarlegu tilraunina mína til að búa til "viðburð" hérna í Tokyo. Um daginn þegar ég var að lesa Metropolis rakst ég á heimasíðu hjá þessu ákveðna kaffihúsi sem var að leita að plötusnúðum um helgar. Ég fór á svæðið, dílaði við konuna sem rekur staðinn og spilaði svo í gærkveldi. Ákvað bara að spila fönk, djass, soul og svo framvegis sem reyndist vera það eina sem gengur upp í svona umhverfi.

Böns af vinum og kunningjum úr skólanum mættu á svæðið + einn af nemendum úr íslenskubekknum í Waseda og vinkona hennar. Plús Kento vinur minn og svo einhver svissneskur vinur hans sem að hann er að gera tónlist með. Var bara að spila stutt en þetta var fínt. Áður en kellingin stakk af þá spurði hún mig mjög lymskulega hvort að við sæjumst ekki bara næsta föstudag. Ég sagði henni að ég myndi tala við hana á mánudaginn. Aðeins of blóðugt að spila tvö föstudaga í röð, eyðandi miklum tíma í undirbúning og fá ekkert borgað fyrir ómakið. Ég ætla að fara fram á 15 þúsund yen fyrir kvöldið og svo 2 lítra af ferskri brjóstamjólk.

Annað djamm í kvöld, Tom er að spila í Naka-Meguro og ætla að kíkja. Svo er það lærdómur á morgun fyrir 4ja kafla kanji próf. Og eitthvað meira af lærdómi. Tron og Strange Days eru komnar í LaserDisk safnið. Svo líka eitt nýtt 70's japanskt lögguþátta "sándtrakk". Keppni í næstu færslu. Fann verðlaunin í gær.

Grilled Shrimp & Pepper

2005-05-13T05:08:00.000-07:00

Það er komin helgi og ég er að drekka bjór. Hitastigið er í kringum 15 gráðurnar og klukkan er 21:10.

Það er til klúbbur af karlmönnum í Japan sem að klæðist brjóstahöldurum dags daglega. Ég komst að þessu með því að horfa á sjónvarpsþátt sem gekk út á að frægt fólk átti að giska á hvort ákveðin fyrirbæri voru til. Til að sanna þetta ákveðna dæmi fyrir gestum þáttarins sendi þátturinn út tvo útsendara til að tala við formann klúbbs sem samanstendur af karlmönnum sem klæðast brjóstahöldurum. Svo kemur það í ljós að klúbburinn er ekki bara fyrir feita gaura sem verða að klæðast þeim því að þeir eru með of þung manboobs heldur eru þetta bara venjulegir japanskir salaryman sem að einfaldlega elska það að vera í fallegum brjóstahöldurum. Fyrirbærið kallast burao en bura stendur fyrir "bra" og o stendur fyrir "otoko" eða karlmann. Myndin að ofan er kápan á bók sem var gefin út um þetta fyrirbæri sem kallast Karlar sem klæðast brjóstahöldurum og konur sem gera það ekki. Ég myndi lesa hana en ég held að ég geti það ekki. Þarf að bíða.

Íslenskukennslan er að ganga vel og núna er ég kominn í það að hjálpa til í kennslunni í Waseda. Ég kynntist kennaranum sem er að kenna íslenskuáfangann á seinustu önn og ég fór í fyrsta (málfræði) tíma annarinnar á fimmtudaginn. Bekkurinn er frekar stór, nokkrir tugir, og þetta virðist vera hresst lið. Ég ætlaði mér bara að hjálpa til fyrsta tímann en ég held að fyrst að ég laus og liðugur þegar að þessi tími er þá ætla ég að hjálpa til restina af önninni. Kynntist skemmtilegu fólki í fyrsta tímanum og fékk frítt kaffi þannig að það er bara töff. Einn nemandinn kom að mér eftir tímann og sagði mér hversu mikið hann fílaði Eið Guðjohnsen. Hann virðist vera frekar þekktur hérna í Japan sem er steikt. Þegar ég fór að spila fótbolta með "international klúbbnum" í skólanum minntust margir japanirnir á Guðjohnsen þegar þeir heyrðu "Ísland" nefnt. Mér brá og ég ældi.

Fyrst að ég er ekki búinn að smella upp neinum myndum í langan tíma fannst mér rétt að sortera eitthvað úr þessum myndum sem ég hef tekið á símann. Þetta safn er engrish og alls konar bull sem ég séð síðastliðnar vikur. Útskýringar: þetta er A Bathing Ape munstur á Pepsi dósunum og mér finnst legkökudrykkir vera ógeðslegir.

365 Days Project er eitthvað sem allir þurfa að tjekka á. Ég rakst á þetta í gær, eftir að hafa séð þetta áður en ekkert athugað málin. Þetta er síða með 365 geðveikt undarlegum lögum, eitt fyrir hvern dag ársins. Með uppáhöldunum mínum er Bonnie Prudden - Leg Exercises: 319 La Cienega og Dan Ashwander að syngja um að hann sé Guð og Jesú. Svo eru líka þarna lög af plötum sem að stórfyrirtæki hafa látið gera fyrir sig eins og þetta lag sem General Motors létu gera fyrir sig um sand og hvernig hann er notaður til að búa til sílikon. Mjög flippað.

Búinn að skrá mig loksins í HÍ í haust og ætla að taka ensku. Valið stóð á milli þess að deyja ömurlegum sársaukafullum andlegum dauða í viðskiptafræði eða að taka ensku. Ákvað það að ég skyldi bara taka viðskiptfræðina seinna eða bara lesa mér til um hana sjálfur og svo stofna fyrirtæki sem selur límonaði úr pappa-gerðum básum.

Hef tekið þá ákvörðun að kaupa mér gamla Famicom til þess að geta komið aftur með eitthvað skemmtilegt heim. Notaðar kosta þær ekki meira en tvö til þrjú þúsund krónur sirka og leikina er hægt að finna á flóamörkuðum og "second hand" búðum frekar ódýrt ef manni misbýður endaþarmsnauðgunin sem að búðirnar í Akihabara bjóða uppá. Keypti til dæmis Super Mario Bros 3 á 150 krónur af kolgeðveikum gaur í draslbúð meðan að þessar retro leikjabúðir eru að selja hann fimmfalt dýrar. Jamm.

Draumurinn rættist í vikunni þegar ég náði loksins að kaupa mér japanska fótboltatreyju. Þetta lið heitir Sendai Vegalta og er ábyggilega ömurlegt en það er bara töff. Lacoste hlýtur að vera eitthvað mega dæmi hérna í Japan því að um daginn steig ég upp í lest á Yamanote línunni (aðal-línunni í Tokyo) sem var öll útötuð í Lacoste auglýsingum, að innan og utan. Það komast yfir 2000 manns í eina svona lest. Stórt.

Hot Punk

2005-05-05T08:29:00.000-07:00

Dagurinn í dag var akkúrat það sem ég þarfnaðist. Eftir að hafa eytt mest af þessari viku í að vakna seint og gera lítið þá vaknaði ég snemma í dag og fór af stað níu um morguninn einhvert út í rassgat að leita að plötum. Endaði í Kokubunji sem er algjört skítapleis. Náði að kíkja í eina plötubúð eftir að hafa leitað með hjálp Record Map 2005. Sniðug bók. Allavega, þá fór ég eftir þetta að hitta Kazuya (sem ég gisti hjá fyrstu tvær vikurnar af dvölinni minni núna og einn fyrsti japanski vinur minn) og konuna hans, Akiko, í Shibuya. Seinasta sem ég hafði heyrt í honum var þegar við töluðumst í síma á áramótunum þannig að þetta voru góðir endurfundir.

Við kíktum á kaffihús og spiluðum billjard. Svo fórum við öll saman heim til þeirra þar sem Akiko eldaði ofan í okkur mat og við enduðum kvöldið með að glápa á The Big One hans Michael Moore til að toppa af kvöldið. Að koma aftur í heimsókn eftir svo langan tíma minnti mig á hversu spennandi það var að koma hérna í september. Ég gisti hjá honum fyrstu þrjár vikurnar meðan ég var að sortera út íbúðarmál og svo flutti ég til Komagome. Ég hef vanist því svo rosalega að búa hérna að þetta var akkúrat sem ég þurfti á að halda til að koma mér aftur af stað til að nýta tímann minn betur meðan það er svona stuttur tími eftir. On the rills.

Secobar er orðin liðin tíð og heljarinnar lokapartí var haldið á laugardaginn síðastliðinn. Eftir að ég kom á staðinn áttaði ég mig á því að þetta væri eitthvað dæmi, en ekki bara einhver staður í Tókýó að loka. Ég hef spilað þarna hlutfallslega oftar en á nokkrum stað í heimi. En ég hef bara spilað á stöðum í Tókýó og Reykjavík þannig að það er ekki mjög mikið sagt. Ég varð samt eitthvað svekktur þarna að staðurinn væri að loka en partíið var heljarinnar gott og ég fór ekki með fyrst lest heim eins og venjulega. Hélt áfram lengur og skemmti mér drulluvel. Hitti marga góða vini og fór í sleik við þá alla. Kyssíkyssí.

Ég var svo pussuþunnur á sunnudeginum að ég gerði ekki nokkurn skapaðan hlut. Á mánudaginn hins vegar var vettvangsferð með skólanum á slökkvistöðina í Ikebukuro til að sjá hvernig maður á að haga sér í eldsvoða og jarðskjálta. Svo mexíkanskur matur með bekknum. Ef ég hefði fengið að ráða hefðum við öll farið að spila Power Smash 2 í einn og hálfan tíma í staðinn.

Ég var að renna í gegnum einar verstu 20 mínútur af tónlist sem ég hef nokkurn tímann lagt á mig. Svo er mál með vexti að Ian heitir sá maður sem að tók upp plötuna okkar Steina TZMP: The Album í Englandi. Sonur hans er, og hefur verið upprennandi transtónlistarmaður um nokkurt skeið og núna er hann loksins að ráðast í stórt verkefni sem er þessi plata sem er samblanda af transi og dáleiðslutali. Hann sendi mér og mörgum fleiri link á hlustunarsíðu fyrir plötuna og svo annan link á spurningalista í tengslum við viðbrögð við áhlustun. Ég er ennþá að baksla við spurningalistann því að ég veit ekki hvar ég á að hætta að dæma sköpunina hans. Hann er alveg sæmilega hæfileikaríkur strákur en þessi plata er mjög svo leiðinleg. Og trans. Sem er ógeð! Rétt strákar??

Hér er smellurinn á nýju plötu Soil & Pimp Sessions. Fyrir utan að vera eitt besta lagið þá var þetta lag valið sem fyrsti singull og myndband gert og læti. Geðveikislega heitt stöff. Svo er þetta alveg kickass á tónleikum. Svo leiðir þetta mig líka til að minnast á tónleikana sem ég fór á síðastliðinn laugardag.

Kíkti með Kevin og Lee, skólafélögum, á tónleikana sem þeir voru með á Shibuya Plug. Fyrir misskilning komum við sirka hálftíma of seint en það gerði ekki mikinn skaða því það sem við náðum af tónleikunum var einfaldlega geðveikt. Svo kröftugt djassband hef ég aldrei séð. Rokkstjörnur bara. Við hinkruðum eftir tónleikana og ég hitti á höfuðpaurinn til að gefa honum íslenska jazzdiska. Gaf honum disk með Sigga Flosa og einn með Óskari Guðjónssyni því hann hafði spurt mig um íslenskan djass. Svo var hann líka það smooth á því að bjóða mér frítt á næstu tónleika sína sem voru á miðvikudaginn og voru álíka geðveikir og hressir. Eina súra við það kvöld var að chilla á þessu klúbbakvöldi sem hélt áfram eftir tónleikana þangað til að fyrsta lest kom. Eina kúl við það var samt visjúalarnir hjá VJ-inum sem samanstóðu af japönskum 70's danskennslumyndböndum og ýmis konar furðulegheitum.

Með því að klikka á myndina hér að ofan þá fæst upp sigurvegari keppninnar. Sigurvegarinn er beðinn um að hafa samband með hvort blaðið hann vill eignast og svo er óskað eftir heimilisfangi.

Ef fólk hefur áhuga á japönsku fönki þá skilst mér að Osaka Monaurail séu frekar góðir. Ef ég rekst á eitthvað efni þá smelli ég því upp hérna. Keypti mér bók fræga grínistans Hiroshi, Hiroshi desu og er að berjast við að lesa hana þrátt fyrir pussumikið af kanji. Það er ódýrara að drekka sterkt áfengi heldur en bjór hérna. Rifnar gallabuxur og bolir með áletrun sem líkist miða af vískíflösku er geðveikt hot. Djass spilandi inni á klósettum á börum og veitingastöðum er geðveikt vel til fundið. Gleðilegt.

Dansþættir á nóttunni

2005-04-29T07:43:00.000-07:00

Nanaho var að flytja inn í nýja íbúð með þremur vinum sínum og þess vegna hélt hún partí í kvöld. Ég fór og hitti á nokkra vini hennar sem ég hafði hitt áður og svo nokkra sem ég hafði aldrei áður hitt. Mai kom og var jafn krúttleg og hún er alltaf. Það væri hægt að nota hana sem vopn. Til að mýkja andstöðuna. Ég þurfti að halda ræðu eftir matinn. Við drukkum bjór, vín og fengum Dom P gefins frá einum gestanna. Þetta var mjög þægilegt og gott partí.

Byrjaði að fá ofnæmis-reaksjón fyrir viku síðan og hápunkturinn var fyrir tveim dögum þegar ég gerði ekkert annað en að hnerra í heilan dag. Valdi þá besta tímann til að kíkja til læknis og fékk ofnæmislyf sem ég er byrjaður að taka. Og þau virka vel. Sem er gott.

Ég dett stundum inn á gamanþáttinn hans Takeshi Kitano. Ætlaði að segja allt of sjaldan en mér finnst hann ekkert voðalega skemmtilegur þannig að nei, ósagt skal það vera. Sést mikið á honum að hann sé orðinn þreyttur af þessu sjónvarpsbrölti. Þættirnir hans eru lang oftast byggðir upp á því á presentasjónum af einhverjum ótrúlegum sögum sem eiga að hafa gerst einhvers staðar í heiminum. Sagan sem var í gær var af einhverri Teresa Beggingcock, miðaldra breskri konu sem að þurfti að berjast vikunum saman til að fá þvottavélina sína lagfærða. Mér blöskraði hversu ómerkilegt þetta var. Piss piss.

Ég hitti Setsuko á fimmtudaginn og kenndi henni smá íslensku. Mitt í umræðu okkar um ákveðna íslenska bók sem henni langaði að lesa þá bað hún mig um að útskýra fyrir sér orðið "risabani" á japönsku. Titill bókarinnar innihélt þetta orð. Ef að mín orð yrðu beinþýdd yfir á íslensku þá myndi útskýringin koma einhvern veginn svona út:

Manneskja sem er rosalega hávaxin.. en ekki það.. drepa. Drepa þannig fólk. En ekki manneskja, svona maður sem býr í fjalli... allir hræddir við, rosalega hár og ógnvænlegur. Frá gamla tímanum. Hræðir börn. Semsagt, sá sem drepur þannig fólk. Hmm.. Nei, bíddu. Hetja. Já. Ummm.. Hetja.

Eftir að ég var búinn að láta þetta út úr mér þá fór ég að hugsa um hvað ég hafði virkilega verið að segja. Hún hafði kinkað kolli allan tímann og vissi greinilega alveg hvað ég var að tala um því að hún fullvissaði mig um að hún skildi og sagði eitthvað japanskt heiti sem að hljómaði eins og gæti passað við þessa lýsingu sem ég var að koma á framfæri. Maður gerir þetta stöðugt, kastar fram einhverjum sögnum og orðum í þeirri viðleitni að nálgast kjarna þess sem maður vill tala um. Bara stundum er það fyndið og stundum ekki. Hef komist að náttúrunni varðandi þetta.

Keppnistími. Núna eru verðlaunin í boði heldur vegleg. Val stendur um eintak af egg eða men's egg. Hið fyrrnefnda tekur fyrir lífshætti helaðs kvenfólks í Tokyo og hið síðarnefnda fjallar um mjög svo tískumeðvitað helað karlfólk. Datt í hug að það gæti verið fólk af báðum kynjum sem vildi taka þátt. Svo fylgir með þessu eintak af The Waseda Guardian sem er einstaklega stappfullt af engrish og fyndið blað sem ég talaði um hérna í pósti í fortímanum. Þriðji hluturinn er svo poki af dufti til að búa til drykkinn Pocari Sweat sem er einhvers konar orkudrykkur. Bónusinn er eitthvað svaka leynilegt dæmi sem ég segji engum frá. Það sem þið verðið að gera er að senda mér tölvupóst með mataruppskrift. Bannað að taka af netinu. Djók.

Secobar er að fara að loka á morgun. Seinasta partíið. Það þýðir að öll partíin sem að hafa verið þar flytja eitthvert annað. Það þýðir jafnframt það að ég mun líklega mjög lítið fá að spila næstu vikurnar meðan að nýjir staðir hafa ekki verið ákveðnir fyrir þessi kvöld. Verður gaman annað kvöld samt, allir prómóterarnir sem hafa verið með kvöld þarna sjá um sirka einn og hálfan tíma af opnunartímanum og það á eftir að verða troðið af góðu fólki þarna. Hlakka til.

Náði svo að komast yfir miða fyrir mig og tvo vini mína úr skólanum á Soil & Pimp Sessions á morgun. Fengum miðana á hálfvirði sem er mjög geðveikt. Golden Week er byrjuð sem þýðir bara ein vettvangsferð með japönskunni og svo frí restina af næstu viku. Öll dvdísskápssjónvarpstækin eru gengin út held ég, var of seinn. Keypti mér minniskortalesara sem spilar MP3 fæla en hann virkar ekki. Þarf að finna einhvern sem skilur japönsku til að lesa leiðbeiningarnar.

Hakobu

2005-04-24T02:32:00.000-07:00

Þegar ég finn mér ekkert að gera fer ég oft og vel einhvern random stað í Tokyo og skoða. Ég fer ekki á algenga staði eða túristastaði, heldur vel ég eitthvað af handahófi og þá eitthvað í útjöðrum Tokyo. Í dag kíkti ég til Kita-Senju sem er rétt norðan við aðalkjarnann. Ég hlýt að hafa eytt 3 klukkustundum í eitthvað speisað labb en það góða sem kom út úr því var að ég fann eina bestu engrish fatabúð sem ég hef nokkurn tímann rekist á. Hræódýr líka, fékk síðerma bol með bulli á fyrir 600 yen sem er ekki nema 360 kall íslenskar! Usssss.

Ég man ekki hvað ég gerði á fimmtudag. Það hefur ekki verið neitt rosalega merkilegt.

Fékk tölvupóst frá Kato á föstudeginum þar sem hann bað mig um að fá að gista eina nótt áður en hann fengi hótel. Ég kvað það vera ekkert mál og föstudagurinn endaði þá með því að við fórum á smá fyllerí. Það sem meira var þá var ég að spila á Secobar sama kvöld. Eftir að ég var búinn að preppa settið fyrir kvöldið þá fórum við af stað til Shinjuku og hittum á tvo manga-teiknandi vini hans Kato, Uno og Kihachi. Mín vera þarna dróg meðalaldurinn niður um sirka 15 ár. Fokking gamlir gaurar maður! Fórum og drukkum bjór og átum mat á izakaya nálægt stöðinni. Þegar klukkan sló 10 fórum við svo til Shibuya.

Ég byrjaði ekki að spila fyrr en korter í tólf og spilaði rétt í hálftíma. Viðburðurinn var lokapartí Third-Ear á Secobar. Staðurinn lokar um mánaðarmótin og kvöldin þeirra verða að flytja annað. Anyhoo, spileríið var skemmtilegt og svo rétt náðum við seinustu lest aftur heim þar sem var drukkið áfram til 3, eða þangað til að við vorum báðir að deyja úr þreytu.

Einhverjum vini Kato fannst það geðveikt sniðug hugmynd að kíkja svo á fiskimarkaðinn Tsukiji eld-eldsnemma um morguninn í morgun-sushi. Það endaði því með því að við vöknuðum hálf-sjö, eftir þriggja tíma svefn, til að éta hráan fisk með hrísgrjónum. Var ekkert spenntur yfir þessu til að byrja með en þegar ég var í lestinni á leiðinni þangað byrjaði ég fíla þessa hugmynd betur og betur. Hrár fiskur í morgunmat, fiskilykt, öskrandi fisksalar, fisksalalykt.. uppskrift að veislu fyrir skilningarvitin. Svo var þetta bara fínt, allt nema þegar allt fólkið ældi niður hálsmálið á mér.

Inná sushistaðnum voru þessir tveir bandarísku gaurar, greinilega komnir af einhverju djammi, báðir með bjór í hönd og étandi sushi-ið sitt hægt yfir samræðum. Mikið I don't care if people overhear this conversation vibe þarna, aðeins of mikið kannski. Fékk það á tilfinninguna að þeir hefðu verið að horfa á Sideways rosalega mikið og hefðu fengið þessa rosalegu hugmynd að flýja til Tokyo og eyða viku saman og væla í hvorum öðrum hversu í tengslum við tilfinningar sínar þeir eru. Mikið af "You know I'd do anything for you, right?", "I have a great relationship with my mom" og "I promised that I'd take care of the horses". Besta við þetta var að þeir litu báðir svipað út eins og gaurarnir í Sideways, nema að Paul Giamatti gaurinn var alveg sköllóttur og hinn karakterinn var ekki með neina fætur né hendur.

Komst loksins höndum yfir vídjó af þessum snillingi að taka "sett". Tekið af heimsmeistarakeppninni í skífuþeytingum fyrir fjórum árum. Nokkuð gamalt en geðveikt fresh. Ótrúleg færni. For rilla.

Svo fékk ég loksins líka þetta hérna vídjó af mér að taka Alien Millennium á Iceland Week 2005 viðburðinum í Chiryu um daginn. Það mun teljast sem fyrsta skipti sem að TZMP (mínus the honorable Mr. Zuckakis) treður upp í Japan. Smá bónus í endann á vídjóinu, (reason: kann ekki að klippa svona fæla niður) Ríðum yfir sandinn-lagið þarna sungið af IJCE Iceland featuring Earl Mondeyano. Afsaka gæðisskort.

Keppnin frestast á næsta póst því að ég hef ekki náð að kaupa þetta sérstaka element sem vantar í vinninginn. McDonalds setur eitthvað ógeð í allan matinn sinn, fékk í magann meira að segja frá sjeiknum þeirra. Ábyggilega einhvers konar mygluð dýrafita. Golden Week er að koma sem þýðir langt frí. Sá Pride í gær og það sökkaði dálítið. Samt skárra en súmó.

JERNALIZM

2005-04-20T05:13:00.000-07:00

Á föstudaginn síðastliðinn fór ég með skiptinemahóp á Carl Craig sem var að spila Yellow. Það var mjög fínt. Strákarnir drógu með nokkrar stelpur sem voru aðeins of miklar gelgjur og aðeins of lítið djamm. Ein stelpan, Lisa, var aðeins of mikið scat fyrir minn smekk. Þegar ég sagði henni að ég væri frá Íslandi sagði hún:

"Oh, Iceland?.. Which part?"

Ég sagði bara "Reykjavik". Þá var hún alveg "Yeah, I been there.. Blue Lagoon, right?" Klukkutímunum saman á eftir þetta þá var ég hugsandi með mér: Bara ef ég hefði sagt við hana "You know.. the south west, near Sjúddannámér. Right next to the ferris wheel. You know, right?"

Ég var í þessu að fullkomna minn heimaeldaða nautahakks rétt sem að ég er búinn að malla mér af og til. Mjög einfalt dæmi. Hakk, hvítlaukur, laukur, soja og svo fimmta elementið sem er einhver vökvi (í glerflösku) sem ég pikkaði upp í 100 yena búð um daginn. Skil ekki hvað stendur á flöskunni. Þetta er eitthvað rosalegt.

En að ógeðslegri hlutum. Ég skil ekki hvað þetta er en ég hef nýverið að lenda einstaklega mikið í því að mjög illa lyktandi fólk hefur verið sitjandi nálægt mér í lestarferðum í og úr skóla. Þá á ég við róna og ýmist annað huldufólk. Svo finnst mér furðu sæta hversu náttúrulegir allir Japanirnir eru í lyktinni. Eins og þeir vilji ekki móðga skítuga rónann sem var að kúka á sig fyrir 50 sekúndum. Ég held að þetta sé eitthvað samsæri sem að rónarnir eru með á móti mér. Þeir hittast og senda alltaf einn í einu til að rúnta um og finna mig. Fjörtíu svona skipti í viðbót og þá verð ég geðveikt reiður.

Laserdiskasöfnunin gengur mjög vel eftir ferð til Koenji. Hef verið að kíkja núna næstum á hverju degi í plötu- og laserdiskaleiðangra. Núna er Indiana Jones safnið klárað og Cliffhanger og Big Trouble In Little China komnar í safnið! Fireball.

Rakst á þetta um daginn þegar ég var að reyna að finna mér stað þar sem tennis-spilun er möguleg. Ástæðan fyrir því er sú að ég er búinn að vera að spila Power Smash 2 mikið uppá síðkastið og fannst það vera rökrétt þróun að fara að prufa spila útgáfuna sem inniheldur ekki í sér pinna, takka og hreyfingarleysi. Allir hóparnir innan skólans sem að eru að transa tennis eru með heimasíðurnar sínar á japönsku sem ég skil ekki þannig að ég ákvað að fresta þessu. Þannig að ekkert varð úr því. Í bili. Og að öðru.

The Waseda Guardian er best. Í tíma hjá síbankandi listakonunni var nýjasta tölublaðið af þessu nemendarekna tímariti stöðugt að bjarga mér. Allir pennarnir fyrir þetta blað eru japanskir og þeir skrifa á ensku. Fyrir utan alla bjöguðu enskuna þá reynir hver einn og einasti penni að tækla eitthvað mjög alvarlegt málefni. Vandamálið er það að flestar greinarnar koma mjög barnalega út og sumar eru gjörsamlega óskiljanlegar. Leiðarinn að einu blaðinu útskýrði vandræðin sem að japanskir salaryman eru að lenda í vegna þess að skortur af kolum frá Kína mun valda því að þeir geta ekki borðað jafn mikið af Yakitori kjúkling og áður. Samkvæmt greininni mun þetta valda fleiri sjálfsmorðum meðal þeirra. Til að taka annað dæmi, skoðum þennan opus d'engrish úr grein um auglýsingabransann:

Mjög djúpt.

Hérna er nýjasti smellurinn úr smiðju Neptunes. Byrjaður á bókinni sem ég þarf að lesa fyrir Japan-Kóreu áfangann, mjög athyglisvert og flókið. Hver vissi að Kórea væri land og hefði sögu? Með mikið af karakterum og atburðum. Ekki ég. Kominn nokkrar blaðsíður áfram og er spennandi. "Phonology and Phonetics" kúrsinn er líka byrjaður að verða athyglisverður. Er líka hægt og hægt að komast að því að ef maður er í sparnaði þá getur maður voðalega lítið gert af sér eftir skóla, alveg eins og heima á Íslandi. Kominn með sirka helming af verðlaunum fyrir næstu keppni. 100% fyrir næstu færslu.

Kraftwerks

2005-04-14T22:55:00.000-07:00

Eitt sem mér láðist að minnast á í seinustu færslu var hljómsveitin sem að var að spila á kvöldinu á Secobar sem ég fór á seinasta föstudag. Hljómsveitin Himawari var merkileg fyrir þær sakir að þetta er mesta Björk klón sem ég hef nokkurn tímann séð. Einn gaur og ein skrýtin stelpa sem kópera stílinn hennar Bjarkar mega-mikið. Performansið hjá henni var rosalega spontaneous og art-ful. Ég var "flabbergasted" að horfa á þetta. Björk er orðin tónlistarstefna.

Ég hef ekkert lagt í það að skoða japönsku tímaritin. Kanji, no good. Hins vegar er finnst mér gaman, í þessi fáu skipti sem ég geri tilraunir, að glugga í þessu fáránlegu ganguro tískublöð. Besta dæmið er Men's egg. Myndin hér að ofan kemur úr því blaði. Það blað er karlmanns-útgáfan af blaðinu egg sem að allar heluðu ganguro gellurnar í Shibuya lesa. Þú getur fundið alls konar tips um hvernig þú átt að klæðast, fullnægja kynlífsdúkku, hvaða litbrigði af gráum er geðveikt flott í hárið og svo framvegis. Meðmæli.

Hip hop kvöldið sem að Hiro var að spila á var einstaklega glatað. Ég kíkti þangað á mánudeginum. Eina sem að kom út úr þessu var að ég fékk að sjá Club Nuts í fyrsta skipti og að sjá hversu mikil samkeppni er á plötusnúðamarkaðinum hérna. Þetta var mánudagur og það var enginn þarna. Samt var partíið fram til morguns og það voru ekki meira en né minna en 16 plötusnúðar, helmingaðir upp í tvö herbergi. Bilað!

Kíkti aðeins til Odaiba í gær í von um að geta skeitað eitthvað örlítið. Endaði með því að ég kom á svæðið þar sem var gott að skeita, las skilti sem stóð á að brettið yrði tekið af mér og fór í burtu. Allur rebel hugsunarháttur er horfinn. Ég hefði geðveikt átt að klæða mig upp eins og Christian Slater og svo bara hrækja á öryggisvörðinn þegar hann hefði komið. "It's a free country, dude. Don't harsh my mellow!" Þú veist. Allavega, þá var líka gott að kíkja aðeins út úr borginni, jafnvel þótt að þetta sé alveg jafn mikil steinsteypugeðveiki og þegar innar er komið. Bara rólegra og með strönd og meira af Disney búðum.

Skólinn er allur kominn á fullt skrið núna. Allir tímarnir eru fínir nema listatíminn. Mér leiddist svo mikið seinast að ég reiknaði út hversu oft kennslukonan myndi banka í töfluna það sem eftir væri annar, svona sirka. Fékk út töluna 4608 skipti. Skrifaði niður öll skiptin sem hún bankaði í 5 mínútur og margfaldaði það upp til að fá út töluna fyrir hvern tíma. Svo reiknaði ég út önnina og dróg frá þann tíma sem hún var búin að kenna. Var verulega að spá í að skipta yfir í annan áfanga en kennarakonan er að kovera athyglisvert dót nema að hún gerir það á mjög manískan bankandi hátt.

Eftir mikið fiff held ég að ég sé mögulega búinn að redda mér miða fyrir mig og tvo skiptinemavini mína á Soil & Pimp Sessions tónleika síðar í mánuðinum. Ég hélt að við gætum verið góðir á því og gætum bara í rólegheitum fundið miðasöluna og keypt okkur miða en þegar ég tjekkaði fyrir nokkrum dögum á heimasíðuna þeirra þá komst ég á því að það var uppselt. Og það á alla 3 tónleikana sem verða þrjá daga í röð á Plug í Shibuya. Fiffið var það að ég þurfti að hringja í einn gaurinn í bandinu og biðja hann á sem minnst bitch-legan hátt um að redda miðum fyrir okkur þrjá. Sem betur mundi eftir samtali okkar á Secobar eftir tónleikana þeirra þar og sagðist ætla að reyna að redda því og svo hafa samband. Núna er það bara fingers-crossed.

Breeding Ground djam-sessjonið var svo í gær og var mjög fínt þrátt fyrir að það var mjög lítið af fólki þarna. Hápunktur kvöldsins var þegar að það kom mjög fullur gaur uppá svið. Búið. Ekki alveg, stjórnandi kvöldsins byrjaði að óska gaurnum til hamingju með afmælið og söng afmælissönginn fyrir hann. Smátt og smátt kom hljómsveitin inní lagið og þetta varð að massívasta afmælissöng sem ég hef heyrt. Það næsta sem fulli gaurinn sagði var "Yo, my birthday is September 21st, man.."

Mark er að fara að millilenda hérna á mánudaginn og ég ætla að hitta hann í kvöldmat hjá flugvellinum. Long time of no seeing. Svo er væntanlega plötuleit á sunnudaginn. Hittingur í Yoyogi Park með Íslendingunum í Tokyo á laugardaginn. Og í kvöld hittingur með Yuhei og fyndna vini hans sem býr í Kyoto. Núna er það þvottur, tiltekt og Donny Hathaway áhlustun.

Fokkings heitt

2005-04-10T08:21:00.000-07:00

Manneskjan sem kennir mér Cultural Interaction Between East and West in Art kennir okkur á engrish. Og svo er hún með manískan ávana að setja punkt á eftir öllu sem hún hripar niður á töfluna. Og tví, þrí, fjórkrota ofan í sama dótið. Og banka í töfluna þrisvar til að undirstrika það sem hún er að segja. Sem gerist oft. Enskan hennar er mjög fín, hún notar however í staðinn fyrir but og notar auspicious voðalega mikið en það erfiða við enskuna hjá henni að oft getur maður ekkert ráðið úr henni. Sem dæmi, þetta:

"Cherry blossom" trén eru fullblómstruð hérna í Tokyo og núna um helgina var rosalega mikið af partíum og fólki sitjandi undir þessum trjám drekkandi áfengi. Mér var boðið í eitt partí hjá "host family pabba" hans Jared, en hann er einn af þessum bandarísku dudes í skólanum. Þar sem að mér finnst hann vera allt of mikið dude og ég meika bara ákveðið mikið af fylleríssögum þá ákvað ég að segja pass. Ég kíkti hins vegar á Ueno Park á föstudaginn. Svona leit það út.

Í umhverfi almenningsgarðsins var svo flóamarkaður sem að gamalt fólk og rónar stóðu fyrir. Væri ekki frásögum færandi nema hvað að ég náði þessum svakalega díl á LaserDiskum hjá frávita heimilisleysingja og vinkonu hans. Þau voru með bunka af LaserDiskum sitjandi í sólinni, bíðandi eftir því að verða fjarlægðir. Það sem ég fékk hjá þeim var: Hayao Miyazaki myndirnar My Neighbor Totoro + Nausicaa: Valley Of The Winds og sex klassískar James Bond myndir. Allt þetta fyrir tæpar 1000 krónur íslenskar. Fokking meik!

Síðastliðinn miðvikudag var svo komið að því að hitta á hana Setsuko, rúmlega sjötugan nemanda minn, og kenna henni smá íslensku. Henni langar mest af öllu að geta lesið íslenskar bækur og hún er núna að fara að byrja á sínu þriðja ári í íslenskunámi í Waseda. Fokking klikkuð gella! Rétt strákar?? Allavega, mjög almennileg kona og seinasta kennslustund var alveg "mega". Fyrst að kaffihúsið sem við hittumst alltaf á var yfirfullt þá fór hún með mig í risastóra almenningsgarðinn hinum megin við götuna og útskýrði sakura (cherry blossom trén) fyrir mér í klukkutíma. Þess á milli kenndi ég henni orðin önd, tjörn, tré og garður. Fyrir þetta chill = 5000 yen. Eða 3000 krónur.

Föstudagurinn fór í djamm á Secobar á seinasta kvöld electronicPUB, "shin-ding-ið" sem að Third-Ear héldu alltaf á nokkra vikna fresti. Laugardagurinn var svo þynnka framan af en svo kíkti ég í heimsókn til Miyuki og við elduðum pönnsur. Ákvað að deila auðnum, þessum 5 pökkum af pönnukökumixi sem ég fékk frá íslensku IJCE meðlimunum, og við gerðum pönnsur með laxi, gúrku og wasabi-sósu (mega-gott) og svo venjulegar dessert-pönnsur. Smá Guernica Live DVD gláp og svo chill sem endaði súran þynnkudag alveg ágætlega.

Í nýjustu herferð Asahi bjórframleiðandans þá eru þeir að bjóða fólki að senda inn miða (eða eitthvað, ég hef ekki hugmynd) til þess að vinna ísskáp með sjónvarpi og dvd spilara, allt á sama tíma. Í einni græju. Fólk elskar bjór, og fólk elskar sjónvarp. Mjög einfalt. Klassi.

Sunnudagar í Yoyogi Park eru geðveikt fínir, og líka eini tíminn sem er eitthvað að gerast þar. Svo framarlega sem ég veit. Þar troða upp alls konar steiktar, og ekki steiktar hljómsveitir, þar er flóamarkaður og svo geðveikt mikið af fólki. Við fórum þarna nokkur saman, skiptinemar úr skólanum og spiluðum extreme íþróttir og hlustuðum á hljómsveitir. Það var gaman. Það merkilega sem kom út úr þessum dag var að ég fann mér geðveikt rólegan stað með hofi og fínum garði innan í allri geðveikinni sem er Harajuku. Eina sem ég þurfti að gera var að labba í 2 mínútur útfrá einni aðalgötunni. Ef þú kemur, eða hefur komið, einhvern tímann hingað þá veistu að þessi staður er bara öskrandi smábörn og goth pakk að mála sig, geðveikt hátt og in your face. Ojj, goth pakk.

Hiro, sem er einn af meðlimum "alþjóðlega klúbbsins" í Waseda, er að fara að spila á morgun á hiphop'n'r&b kvöldi á einhverjum klúbb og ég ætla að tjekka á þessu eins og ég lofaði, þótt ég sé ekkert geeeeðveikt spenntur. Svo er það bara undirbúningur fyrir næsta djaem-sessjon á fimmtudaginn. Svo bara skóli. Og.. eitthvað.

Passion is a Fashion

2005-04-05T01:22:00.000-07:00

Næst seinasta kvöld IJCE Iceland hérna var kíkt út á lífið. Ég hitti þau á American Bar nálægt Shibuya lestarstöðinni og sötrið byrjaði. Siggi hitti einhvern gaur frá Yohji Yamamoto. Svo talaði Jói við hann. Svo reyndist hann vera einhver handjob-gefari sem vann í búðinni en ekki á skrifstofunni. Svo fór hópurinn á Ruby Room. Þar splittaðist hópurinn upp og við María, Jói og Saga fórum á The Room þar sem live band var að spila og svo DJ'ar. Fyrir utan að vera bombugaman var þetta fyrsta skiptið sem ég hef heyrt band spila kover af Apache, og það frekar vel.

Laugardaginn markaði endalok ferðalagsins hjá íslenska IJCE hópnum. Seinasta kvöldið fór í mat og smá bjórdrykkju og ég slóst með í það. Seinasti bjórinn varð til þess að ég breytti plönunum því að ég var búinn að missa af seinustu lest. Eftir að ég kvaddi þá kíkti ég yfir á Secobar til að athuga hvað var á seyði. Fyrst að það var ekkert sniðugt í gangi þá ákvað ég að kíkja á skrifstofur Third-Ear og athuga hvort að það væri einhver sem ég þekkti þarna. Ég endaði svo með því að chilla og spjalla með Hibiki, Yasu og þriðja gaurnum sem ég man ekki hvað heitir (þeir þrír = grafíska deildin hjá label-inu) þangað til að fyrsta lestin kom. Mjög fínt.

Skólinn byrjaði í gær og ég önnin lítur vel út. Er að taka japönsku, áfanga um "Japanese phonology", listakúrs, einn um tengsl Kóreu og Japan og svo einn viðskiptafræði. Viðskiptafræðin lítur vel út, gaurinn er hinn afslappaðisti og á ábyggilega eitthvað met í því að fara allt í einu að tala um eitthvað bull sem tengist náminu ekkert. Í einum tíma náði hann að útskýra fyrir okkur hvernig maður talar ensku með filippeyskum hreim, indverskum hreim og svo japönskum. Þetta allt meðan að hann kynnti okkur nemendunum alla forsögu hans og áfangans.

Gaurinn sem kennir Kóreu-tengda áfangann er líka mjög hress. Hann er víst rosaleg stjarna í sjónvarpi og á seinustu önn þurfti hann oft að enda tímann snemma út af því að hann þurfti að stökkva í útsendingu. Svo bauð hann öllum bekknum út að éta og í sjónvarpsstúdíó eitt sinn hvort. Hann er líka með þetta dæmi þar sem að hann virðist ekki geta sagt stafinn 'R'. Allt sem hann segir er með L-i. Svo virðist vera að það sé vafasamt fyrir forsætisráðherrann að heimsækja Yasukuni hofið á hverju ári út af hermönnunum sem að það heiðrar sem gerðu wallclimb í sinni tíð.

Kirsuberjatrén eða japanese cherry blossom trén eru byrjuð að blómstra og ná hámarki um næstu helgi. Þá detta allir í það. Samkvæmt hinum gamla sið Hanami. Ég ætla að halda uppá það með því að kíkja á Yumi, Marcellus og félaga í Yoyogi Park en það hittast þau alltaf á hverju ári. Party time.

Fyrsta lagið sem ég klára í langan, langan tíma. Kominn með nýja aðferð að reyna að klára bítin sem ég klára. Hún virkar ágætlega hingað til. Valdi besta tímann reyndar, á að vera að vinna að einhverju dóti til að gera með Hiroki el Psychotica Drumero Murakami. Work is work.

Kemur af plötu sem að þessi japanska gella og frægi hljómborðsspilarinn tóku upp saman þegar diskó-tímabilið var í the midnight zone. Hress diskóslagari. Söngkonan er reyndar ekkert spes en þetta lag er bara of "funky" til að vera upptekið og á plötu. Var verið að endurútgefa albúmið sem kallast Butterfly.

Komið nóg í bili. Tek tillögu Arnaldar vel og ætla að reyna að bomba fleiri færslum með styttra millibili og skrifa þá örlítið minna. Eða reyna það. Er búinn að komast að því að það er einfaldlega allt ógeðslega gott á matseðlinum á Ootoya. Virðist ekki geta fundið almennilega engrish boli lengur. Japönsk kvikmyndasándtrökk frá 9. áratugnum eru eiginlega undantekningalaust leiðinleg. Maturinn er til.

The Licking Of The Knife

2005-04-01T02:04:00.000-08:00

Fyrir þennan Íslands tengda viðburð í Chiryu þá þurfti ég að bomba af tæpum klukkutíma löngu prógrammi. Gefið, þá var þetta erfitt verkefni en ég náði einhvern veginn að gera það miklu erfiðara fyrir mér. Tuttugu og fimm mínútur af japönsku tali eru tuttugu og fimm mínútur af japönskum texta. Á japönsku. Sem betur fer fékk ég hjálp hjá Miyuki þannig að ég náði að bomba þessu saman á góðum tíma og ná að chilla smá dagana áður, með textann tilbúinn.

Þriðjudeginum áður en ég fór kíkti ég á viðburð á vegum Nike sem var til að kynna nýja línu af klæðnaði og myndina Ginga sem að Nike sponsoraði og fjallar um fótbolta í Brasilíu. Þetta var mjög kúl staður sem þetta var haldið á. Á frekar stórum fótboltaleikvangi. Svæðið sem partíið var í var búningsklefa-hluti húsnæðisins og svæðið þar í kring. Einnig gat maður komist aðeins út á völlinn þar til að öryggisverðirnir stoppuðu mann af. Myndin var bæði sýnd inni á stórum skjá og þá var henni líka varpað þvert yfir völlinn á sætin hinum megin á leikvanginum. Fyrir viðburðinn voru svo búnir til sérstakir viðar-platformar sem að fólk gekk á og dansaði. Sérstaklega fyrir þetta event var svo gaurinn sem að gerði öll málverkin sem sjást í myndinni fenginn til að mála myndir á plankana. Heimildarmyndin sjálf var mjög góð og mikið af flottheitum. Mæli með henni eindregið. Fyrsta lagið hjá Gilles Peterson var mjög gott brasilískt chillout fever song og svo fór hann bara að spila drum'n'bass mjög fljótlega eftir það en þá þurfti ég að fara og ná seinustu lest.

Iceland Week 2005. Þann 24. fórum við öll saman með lest til Chiryu níu um morguninn. Þegar við komum í bæinn fengum við hádegismat sem var bento með rækjudæmi. Um kvöldið var okkur svo boðið í móttöku þar sem að fólk úr lókal stjórnmálum og alls kyns fólk sem að tengdist viðburðinum kom og bauð okkur velkomin í bæinn. Gömlu kallarnir voru hressir. Spurðu Maríu af hverju hún væri svona falleg og spurðu mig hvort að ég hefði prufað að drekka mjólk. Af klæðskiptingi.

Daginn eftir vöknuðum við snemma og fórum á staðinn þar sem Iceland Week viðburðurinn átti að fara fram daginn eftir. Þegar við komum á svæðið vorum við sett í það verkefni að þýða bréf frá japönskum skólakrökkum yfir á íslensku. Af þessum sirka 1000 bréfum sem að okkur var falið að þýða þá náðum við að klára rétt yfir 200 stykki. Restina brenndum við og hlógum mikið á meðan.

Við heimkomuna (gistum við hliðina á hofinu á myndinni) tóku nokkrar kvensur á móti okkur sem höfðu eldað ofan í okkur öll. Svo mætti konan á svæðið sem að rak pleisið sem við gistum í og deildi geðsýki sinni með okkur yfir góðum mat. Pínu klikkuð kerlingin en almennileg. Hún gat ekki munað hvað fólk hét né hvers lenskt það var sem mér fannst dálítið spes.

Sannleiksstundin kom loksins daginn eftir þegar ég flutti tæplega klukkutíma langa fyrirlesturinn en hann einmitt innihélt í sér fyrsta semi-live performansið hjá TZMP í Japan. Til þess að fylla uppí prógrammið ákvað ég að taka Alien Millennium því að þemað átti svo vel við þennan viðburð. Ég vissi að ég hafði valið rétt þegar ég sá Anal Sex in Iceland básinn á staðnum. Og Aliens and Dicksucking básinn.

Eitt sem mér fannst alveg ótrúlega fyndið var að eftir kynninguna kom Jun (einn af japönsku meðlimum IJCE) og spurði mig út í textana. Þegar að ég sagði honum að ég hafi sagt "anal sex" í laginu kom einhver rosalega hneykslanlegur svipur á hann. Svo þegar hann var búinn að kompósa sig aftur sagði hann:

"Ehhmm.. you like..?"

Honum fannst þetta orðaval í lagatextanum svo rosalega merkilegt að hann fór strax eftir móttöku upplýsinganna og útskýrði þetta fyrir öðrum IJCE meðlim afsíðis svo að aðrir gestir staðarins væru ekki í hættu að yfirheyra slíkan sora.

Mættum fyrst af öllum á lestarstöðina þar sem við tókum svo tengilestina á EXPO svæðið. Biðum í klukkutíma og komumst inn og hlupum í Hitachi skálann að sjá 3D geðveikina sem þeir voru með á boðstólum. Þegar það var komið út af því þá var labbað af stað til norræna skálans og labbað þar í kring þar til að við áttum að hittast aftur hjá norræna skálanum til að kíkja í kaffi. Rakst á Ernu, systir hans Össa og við fengum okkur kaffi og hlustuðum á ræðu hjá þurra Finnanum sem að er aðal numero uno hot shot gunslinger gaurinn sem að sér um þetta dæmi fyrir öll Norðurlöndin.

Robot Fun City tók við. Til kynningar voru þau vélmenni sem eru "að vinna" á EXPO og svo vélmenni sem eru notuð til að ræða við gamalt fólk og passa börn. Aðal crazyness-ið var PaPeRo sem er lítið krúttlegt róbot sem er notað í barnapössunar tilgangi. Fyrir utan að vera eitthvað mega dæmi sem að hægt er að tala við þá var þetta líka með slatta af snertiskynjurum og þekkir fólk. Klikkað. Svo var þessi selur sem að gerir ekkert nema að veina þegar maður klappar honum. En heimskt.

Parísarhjólið og útsýnið yfir svæðið var indælis upplifun. Þegar svona var liðið á daginn var ekki hægt að komast lengur í vinsælustu skálana án þess að þurfa að bíða í 50 mínútur eða lengur. Þá var ákveðið að taka eins mörg lönd og hægt var, það var þau sem voru eitthvað sniðug. Við þræddum Asíu og kíktum til Sádí Arabíu, Yemen (sem var geðveikt), Qatar, Mongólíu, Kazakstan og Kína. Kórea var geðveikt mikið crazyness. Fyrir utan að vera með rosalega flott innréttaðan stóran skála var til sýnis nýtt cyber-TFT LCD risasjónvarp og svo 3D HD animation mynd. Til að horfa á þessa mynd þurfti maður bara ósköp venjuleg gleraugu (ekkert eitthvað monster unit) og það sem var mega-space var að hún var í hi-definition og brjálað skýr myndin. Orð fá því ekki lýst hversu rosalega "impressive" þetta var. Fokkings töff.

Annað sem var geðveikt gott þarna var skáli Rúmeníu. Eina sem var þarna inni var eitt risastórt tannhjól, slatti af brúðarkjólum og svo plasma skjáir sem voru að sýna fyndnasta vídjó sem ég hef séð í lengri tíma. Vídjóið sýndi 100% alvarlega nútíma danslist. Þetta var bara eitthvað fólk að dansa um eins og fífl. Besti hlutinn var alvarlegi gaurinn sem að hélt alltaf áfram að horfa í myndavélina meðan á dansinum stóð. Augnráðið hans var svo ákveðið að ég held að hann er ábyggilega sitjandi núna í Rúmeníu einhvers staðar, geðveikt ánægður með að hafa tekið þátt í þessu.

Pólland fær verðlaun fyrir að vera með ruglingslegasta skálann. Við Jói og María löbbuðum í gegnum hann og manni fannst alltaf eins og maður væri að fara á móti umferð. Svo var einhver geðveikt tilgangslaus saltnáma í húsinu sem átti víst að toppa alla hina geðsýkina sem kom á undan. Ruglingslegt.

Japans skálinn kíktum við á í lokin og var fínn endir á klikkuninni. Það var dálítið löng röð sem endaði eiginlega ekki fyrr en að skálinn var að verða búinn. Allar upplýsingarnar í Japans skálanum voru mjög flott settar fram og hann bar af hinum þegar að kom að praktík. Í miðjunni var besti hlutinn en það var risastór kúla sem maður stóð inní og margir myndvarpar vörpuðu vídjói á allan flötinn inní kúlunni til að gefa 360° crazy feeling. Þetta var mjög einfalt vídjó þar sem maður byrjaði í skýjunum og flaug síðan niður og svamlaði um í sjónum. Mjög flott.

Bjór. Hérna eru myndir sem ég tók af símanum svona rétt á meðan ég er að bíða eftir myndunum frá Jóa sem ég pósta síðar.

Það sem fylgdi ferðinni til Chiryu var að við fórum svo öll saman til Kyoto. Allir ákváðu að gera sitt hvoran hlutinn þegar við komum og hópar mynduðust. Ég kíkti með Jóa, Sigga og Lofti í japanskt baðhús til að þvo af okkur skítinn. Eftir það hitti ég svo á Mikael sem er að læra hérna og við spjölluðum. Eftir það kom hópurinn saman aftur og við fórum á staðinn sem við gistum á, hús foreldra Maro.

Daginn eftir kíktum snemma af stað og bombuðum öllu draslinu inní skápa á lestarstöðinni og héldum á meira flakk. Flakk dagsins innihélt meira af túristabrölti en einhverju öðru. Kíktum í tvö hof og sáum eins og við gátum af "hefðbundnu" Kyoto. Þegar fór að líða á kvöldið þá hittum við María og Loftur svo á Dóra, Sigga og Kristófer sem eru að læra í Kansai Gaidai háskóla rétt hjá Osaka og við fórum á happy hour á The Hub sem er skítug útlendingabúlla, oj hvað ég hata útlendinga. Um kvöldið sameinuðumst við öll í einn ofurhóp sem að fór saman á ítalskan veitingastað og svo í karaoke. Svo var það bara næturrútan heim.

Þessi næturrúta leit út eins og David Lynch hafi sponsorað hönnunina. Allt í fínum teppum og ljósakrónum sem áttu engan veginn heima í rútu. Svo var þessi rúta með sæti sem voru sérstaklega gerð til að halda stríðsföngum vakandi. Ég náði kannski að sofa í 4 mínútur af þessum sjö tímum sem ég hélt augunum lokuðum á ferðalaginu. Komum til Shinjuku um 5 leytið og svo tvístruðust allir til síns dvalarstaðs eins og fólk gerir venjulega eftir svona ferðir.

Miðar smá áfram í kollabó málum með trommaranum góða, erum að fara að gera 3 lög saman væntanlega mjög fljótlega. Skólinn byrjar á mánudaginn. Íslendingarnir fara heim a laugardaginn. Kirsuberjatrén fara að blómstra bráðum sem þýðir part-eyyyyy HI-FIVE! Þessi færsla er 100% fyrstaaprílsgabbslaus.

The President

2005-03-20T04:28:00.000-08:00

Ég er kominn með leið á því að þurfa að passa mig á því að stíga ekki í ælu þegar ég kem heim á kvöldin. Þetta fylgir vorinu líklegast. Það skiptir síðan varla neinu máli hvaða dagur vikunnar það er, það virðist alltaf vera í hið minnsta ein æla til að passa sig á á lestarpallinum. Á japönsku er það kallað 'platform pizza'.

Það er orðið svona. Áhugi minn á First Kitchen er dáinn og það hefur nýr veitingastaður tekinn við. Ég bara get ekki haldið áfram að dæla þessum gómsætu majónesfylltu ruslmats-einingum ofan í trektina mikið lengur meðan að ég hef fundið ljósið í Ootoya. Þeir bjóða einvörðungu uppá japanskan mat og allt sem ég hef bragðað á matseðlinum er svo gott að ég fyllist allur af útópískri gleði post-eating.

Eitt annað burger-tengt. Sniðuga fólkið hjá McDonalds er alltaf að koma með skemmtilegar nýjungar og það nýjasta er þessi framúrstefnulegi Teriyaki Egg borgari. Ákvað það í dag að prufa hann og hann var vægast sagt ógeðslegur. Rosalega uppátækjasamt lið alveg hreint. Alltaf þegar að það kemur nýr borgari þá er það bara einhver gamall borgari nema með eggi eða auka káli eða eitthvað annað sem að brýtur öll lög í hamborgaraiðnaðinum. Meiri metnað, takk.

Fékk loksins einkunnirnar mínar í vikunni og var mjög ánægður með þær. Fékk A- í þremur áföngum og A í tveimur. Önnin var frekar róleg hjá mér en það tók að blása undir lokin. Ekkert free ride en ég verð að viðurkenna að þetta var auðveldara heldur en að ég var að búast við af námi á háskólastigi.

Fimmtudagurinn síðastliðni innihélt jam session-ið sem er alltaf annan hvern fimmtudag. Það er greinilegt að orðið er byrjað að breiðast út um þessi kvöld því að mætingin var miklu betri en venjulega. Allt vanalega liðið var á staðnum og það var Thunderdome stemmari. Ég hitti svo á Yumi og hún bauð mér að spila á Nuphoria kvöldinu daginn eftir á Secobar. Eina sem sökkaði var það að ég missti af seinustu lest heim þannig að ég komst bara til Ikebukuro, þrjú stopp frá Komagome, og labbaði þaðan.

Secret Big Artist-inn á Nuphoria djamm-kvöldinu á föstudeginum var ekki Prefuse 73. Dagurinn byrjaði á því að ég kíkti með íslenska hópnum úr IJCE á rúnt um Akihabara og Shibuya. Svo þegar að klukkan var orðin átta hljóp ég heim og tók saman plötur og var svo kominn á Secobar rétt fyrir tíu. IJCE hópurinn kíkti svo á staðinn um 11-leytið og ég spilaði á víxl við hana Yukalicious til tólf.

Fyrsta bandið sem steig á stokk var teymi af steppdönsurum og svo einn bítboxari. Hafði ekki séð neitt þessu líkt áður. Gaurinn bítboxaði og steppdansararnir skiptust á að stökkva og steppa á viðarplanka sem var settur upp með míkrafón tengdan við. Power alveg hreint. Þegar þeir voru búnir kom hlé og svo kíktu IJCE í karaoke og ég varð eftir á Secobar. Og eins gott að ég fór ekki með.
Leynigestahljómsveit kvöldsins reyndist svo vera Soil & Pimp Sessions. Og þeir voru með alveg geðveikislega gott sett. Spiluðu stutt, 4-5 lög og þar á meðal eitt spunnið en ég hef aldrei upplifað aðra eins stemmningu. Þetta var eins og að vera á geðveikt siðuðum pönk tónleikum, nema að það var djass á boðstólum. Ég hitti svo á leiðtoga bandsins eftir performansið og fékk nafnspjaldið hjá honum. Draumurinn er að fá þá yfir til Íslands ef þeir koma til Evrópu að túra. Ussss.

Datt inná K-1 Tournament í sjónvarpinu í gær. Svona extreme fighting dæmi er pussuvinsælt hérna. Það sem fannst fyndið við þessa bardaga sem ég sá í gær var að þeir pöruðu alltaf mjög stóra og/eða feita gaura með einhverjum litlum eða gömlum gaurum. Einn bardaginn var á milli 43 ára gaurs og feitasta manni sem ég hef séð í sjónvarpi. Það lak smjör úr hárinu á honum og hann hnerraði rjóma. Þetta var fáránlegt.

Hitti á einn vin minn í gær sem ég kynntist þegar ég fór til Chiryu að athuga með íslenska viðburðinn sem verður þar síðar í mánuðinum. Hitti hann og vin hans í Shibuya og við fórum að hitta Héðinn og Hanako, konuna hans, á bar sem heitir Hobgoblin, eins og ölið góða. Þetta var Druid Convention. Við drukkum þar til rétt yfir tólf og þá splittaðist hópurinn upp og við Héðinn og Hanako fórum til Roppongi að hitta á IJCE hópinn. Fyrst var róleg drykkja á kaffihúsi og svo einhver karaoke geðsýki á staðnum Karaoke Zone sem er fyrsti karaoke staðurinn sem tók upp þetta nú-sívinsæla "hellis-look".

Miyuki er það góð að hún ætlar að bjóða mér að kíkja með sér á þriðjudaginn á sýningu heimildarmyndarinnar Ginga. Hún er framleidd af leikstjóra City of God og Nike og fjallar um fótbolta í Brasilíu. Hún náði að skora tvo boðsmiða en þessi viðburður víst bara fyrir boðsgesti. Þetta virðist vera mjög kúl mynd, svo ef það er ekki nóg þá verður Gilles Peterson að spila þarna líka.

Bomba niður eitthvað af EXPO viðburðs undirbúningnum á morgun. Svo þarf ég að taka til hérna. Þetta gengur ekki lengur.

Crack!

2005-03-15T07:53:00.000-08:00

Var að koma heim eftir smá drykkju með Zack og þar á undan smá undirbúnings viðburð hjá IJCE. Það hittust allir í Naka-meguro og undirbúningur var haldinn fyrir einhvers konar viðburð sem ég veit ekki hver er.

Um daginn náði ég að rökræða við einhvern í japönsku og halda velli. Mér fannst þetta svo rosalega merkilegt að ég sendi sjálfum mér tölvupóst því ég var fullur og var hræddur um að gleyma þessu. Rökræðan gekk út á hvort væri erfiðara, að vera ungur og með lífið framundan og hafa rosalega mikið af hlutum til að vilja gera/læra og geta ekki valið úr eða að vita ekkert hvað maður á að gera. Ég hélt því fram að það væri miklu erfiðara að vera sá sem að veit ekkert hvað skal gjöra heldur en að vera sá sem er með böns af kostum en getur ekki valið úr. Allavega. Þetta gerðist meðan að ég var á ferðalagi með tveimur af krökkunum úr IJCE.

Fór af stað um morguninn þann tólfta og var mættur til Chiryu rétt eftir hádegi. Pælingin með þessari ferð var að undirbúa "DJ" spilamennskuna þann 26. sem er dæmi sem tengist íslenskri viku sem að IJCE sér um að hluta, held ég.. alveg örugglega. Eftir að við öll þrjú vorum mætt á svæðið var farið í útúrdúra um bæinn að undirbúa komu íslenska IJCE hópsins og svo um kvöldið kíktum við út að éta á izakaya (japönsk krá með mat) þar sem að var drukkið mikið áfengi og étinn matur mikill. Mikið alveg, þú veist. Kato (hýsillinn) var ennþá hress eftir allan matinn meðan að við hin vorum að logna út af þannig að það var haldið áfram. Á leiðinni heim var farið út í búð og keyptur matur og nóg af áfengi og svo haldið heim til hans Kato til að halda áfram með drykkjuna. Entumst til tvö um morguninn og svo kom sleepytime.

Það fyrsta sem ég tók eftir eldsnemma um morguninn var Kato að koma inn í herbergið stuttlega, segjandi eitthvað á óskiljanlegri japönsku sem að ég seinna skildi sem að hann vildi láta okkur sofa aðeins lengur. Fórum svo á fætur um níu leytið. Leiðinni var haldið til einhvers konar menningarmiðstöðvar í Chiryu þar sem var tvöfaldur menningarviðburður í gangi. Annar helmingurinn var íslenskur og hinn ástralskur. Konan sem að var kynnirinn fór mjög í taugarnar á mér. Það hjálpaði ekki til að ég var mjög þunnur. Svo leit hún út mekaníska kvensugríman úr Total Recall. Ég var að bíða eftir því allan tímann að heyra "Two weeks.. two weeks.." og svo sjá grímunni vera kastað og Hr. Schwarzenegger að hlaupa í burtu.

Þegar klukkan sló fjögur lauk viðburðinum og ég varð fokkings ureshii (rosalega glaður). Þá var haldið út á lestarstöð með stuttum stoppum á tveim stöðum sem skipta engu máli fyrir söguna. Eins glatað og mér fannst þessu dagur vera skánaði hann verulega þegar að Kato rétti mér pening sem koveraði allan ferðakostnaðinn minn til og frá Chiryu. Átti ekki von á því. Við kvöddum Kato og héldum þrjú saman til Nagoya þar sem að við átum mat og ég kíkti í eina plötubúð. Svo næturrúta og svo kominn heim um morguninn daginn eftir. Og búið + myndir.

Ég er kominn með eitt í viðbót við ræðuna sem ég á einhvern tímann eftir að halda um hversu lík lönd Japan og Ísland eru. Fyrir utan það að vera eyjur, með eldfjöll & jarðskjálftavirkni, fiskétandi þjóðir, eiga hveri og svo framvegis þá eru utanbæjartöffarar líka til í Japan. Ég er búinn að sanna þetta með þremur heimsóknum út á land. Ég held að flestir geri sér grein fyrir því hvað utanbæjartöffari er. Svona gaur sem að býr með foreldrum sínum útí rassgati en gengur um með silfurkeðju og hárgreiðslu úr áttunda áratugnum. Keyrir um á bíl sem að öllum finnst ljótur nema öðrum utanbæjartöffurum. Ég veit ekki hversu langt ég á að fara með þetta. Japan er líka með utanbæjartöffara. Einfalt.

Ég kíkti í heimsókn til Miyuki um daginn sem er hluti af þessari listamannagrúppu sem kallast Dyezu. Áttum langt og gott spjall um alls konar dót. Í miðjum samræðunum barst Tha Blue Herb í tal og í miðri ræðu stokk hún afsíðis. Hún kom svo aftur fram og rétti mér DVD disk með nýja myndbandinu sem að hún vann að. Þetta myndband var einmitt fyrir sóló-prójekt MC'sins úr Tha Blue Herb sem kallar sig BOSS. Eðal heimsókn og svo nýtt TBH myndband hot off the press. Cyberball.

Japanskt diskópóst. Þetta er einhver grúppa sem ég var að rekast á í dag með 100 yena plötukaupum. Alls ekki slæm plata og fínasta lag. Valdi þetta því að það er smá japanskt vibe í melodíunni og þetta er bara eiginlega það eina japanska diskóið sem ég hef komist yfir sem hefur ekki verið glatað til Eternia.

Fannst rétt að kasta þessu upp líka. Þetta fann ég á risastórum bar matseðli sem að stóð fyrir utan útlendingakrá í Ebisu. Staðurinn var líka fullur af útlendingum. Sýnir bara það að það hafa allir jafn gaman af því af bull ensku þannig að enginn stendur í því að segja fólkinu frá villunum sem það er að gera.

Best að reyna að klára, sem virðist vera, versta mynd sem ég hef séð í lengri tíma, eða Alone In The Dark. Á fimmtudaginn er svo nýtt jam session á Womb og fyrst að ég er kominn með hljómborðið og kortið í tölvuna get ég flexað eitthvað vonandi. Svo er djamm á Secobar á föstudaginn sem vinkona mín er að sjá um. Hún er að lofa að "secret big artist" mæti sem ég er að vona sé Prefuse 73 því hún er að vinna hjá promotion kompaníi sem er að sjá um tónleika með honum seinna í mánuðinum en ég kemst ekki á. Quarashi er kominn í 22. sæti á international chart í HMV Shibuya. Klukkan er 3:19. Good times.

Freshness Coffee

2005-03-10T07:55:00.000-08:00

Ég er kominn með nýtt hljóðkort og nýtt MIDI hljómborð. Ég ákvað það uppúr þurru, næstum því, að splæsa því á mig til að nýta tímann minn í eitthvað betra heldur en að vera hljóðkorts- og hljómborðslaus gaur. Ég er búinn að vera að kíkja til Akihabara nokkuð oft uppá síðkastið í von um að rekast á góða díla. Akihabara er hverfi sem er stærsta samansafn af raftækjabúðum í heiminum. Þessi staðreynd gaf mér þá von um að ég myndi fá góðan díl, sem ég fékk. Og var ánægður með.

Ég náði að komast yfir hljómborð, hljóðkort og allar þær snúrur sem ég þurfti á undir 13 þúsund kalli í íslenskum talið. Hljóðkortið er þeim eiginleikum gæft að það getur kallað fram hesta og gefið mér 96Khz upptökumöguleika. Svo fylgdi með mánaðarábyrgð sem er alveg súper, miðað við að þetta er verslun sem dílar með notaða hluti. Var mjög ánægður. Og svo spillti ekki að í leitinni náði ég að finna staði í Akihabara sem ég hafði aldrei áður komið til eða séð. Þar á meðal má telja skuggalegar raftækjabúðir í sundum á milli húsa. Svo einnig verslanir sem díla bara með retro tölvuleiki og tölvur.

Búðin sem ég kíkti í var alveg eins og ég ímyndaði mér áður en ég labbaði inn í hana nema aðeins klikkaðri. Hundruðir ef ekki þúsunda leikhylkja út um allt og allar tegundir leikjatölva sem maður gat ímyndað sér, sem myndu flokkast undir retro það er. Svo var eitthvað dæmi þarna sem heitir Virtual Boy frá Nintendo sem ég hafði aldrei heyrt um áður. Þetta var víst einhver semi-3D leikjavél sem að kom út um miðbik tíunda áratugsins. Maður notar sérstök gleraugu sem að gefa manni þrívíddar fíling. Ég spilaði einhvern Wario leik sem að mér fannst sjúga gömul brjóst. Því miður var ekkert annað í boði í þeirri leikjavélinni en ég spilaði Super Punch-Out í Nintendo vélinni frammi sem gerði mig ánægðan mikið og nostalgíufullan. Myndir. Með smá mixi af öðru dóti í byrjun.

Ég var kominn með eitthvað rosalega ruglingslegt sem ég var búinn að skrifa niður sem minnisdæmi varðandi næsta blogg-póst. Eitthvað af því innifelur í sér hversu japanskt sjónvarp er steikt. Ég sá nefnilega "wrestling" barna um daginn. Semsagt 8 ára og undir. Börn. Í fjölbragðaglímu. Svo sá ég þátt sem að leit nákvæmlega út eins og Team America nema að það var frá sjöunda áratugnum. Það var ekki japanskt heldur Thunderbirds.

Ég hef ekki orðið mikið var við japanskan djass fyrir utan Soil & Pimp Sessions. Þegar ég var að spila á klúbbi hérna í hittifyrra varð ég það heppinn að þetta band var að spila sama kvöld og á sama klúbb. Mjög hressir djass/funk gaurar sem að gjörsamlega rifu nýtt gat á klúbbinn þegar þeir voru að spila. Þeir gáfu út disk sem hét Pimpin' í fyrra og þetta lag er af þeirri plötu.

Ef ég kaupi mér sirka 10-20 LaserDiska í viðbót verð ég kominn með ágætis safn. Það er að segja þegar ég kem heim. Náði að pikka upp Robocop, Witches of Eastwick, Beverly Hills Cop og The Abyss um daginn mjög ódýrt. Planið er að safna mér upp mega-safni af 80's og 90's afþreyingarmyndum. Svo ef ég finn eitthvað gott klassískt japanskt anime eða tentacle porn þá er það allt í góðu. Klassískt tentacle porn slær þessu po-mo drasli við hvern dag sem er.

Það er hálfgerð bölvun að hafa McDonalds við hliðina á sér alla daga. Það er svo auðvelt að skreppa þarna niður eftir að fá sér borgara. Og ég er orðinn sökker fyrir þessu. Maður fær einu sinni ágætis borgara sem seðjar hungrið og maður borgar fyrir það sem eftir er. Svo ef maður vill fá sér aðeins heilsusamlegri borgara heldur en þetta venjulega drasl er manni refsað. Ein tómatsneið kostar jafnmikið og að fá auka kjötstykki. Svo ef ég vill fá salat í staðinn fyrir franskar þá þarf ég að leika í klámmynd. Mér finnst það mjög ósanngjarnt.

Fyrst að ég náði mér í hljóðkort þýðir það að ég get póstað upp lagi sem mig hefur lengi langað til að kasta upp hérna. Þetta er tekið af plötu Yumi Arai sem var söngkona hljómsveitarinnar Hi-Fi Set. Einn af höfuðpaurum Hi-Fi Set varð svo einn af gaurunum sem að stofnuðu Yellow Magic Orchestra. Lagið fjallar um haust og einhvers konar flutning, skil ekki nógu vel. Kemur því ekkert við hvað þetta er gott lag samt.

Núna þegar stressinu er lyft af mér get ég tekið morgundeginum með stökustu ró. Hélt að ég þyrfti að bomba af mér mörgum blaðsíðum af japönskum texta fyrir 13. mars en svo komst ég að raunveruleikanum sem var 26. mars. Þeir sem fíla Prefuse73 gætu haft gaman að því að vita að hann pródúseraði debut albúmið hjá japanska bítboxaranum Afra. Var að ná í þetta albúm (sem er reyndar ótrúlega stutt) og það er ekkert sérlega "impressive". Þeir sem vilja heyra eitthvað af því skiljið eftir komment eða sendið mér póst. Gold Spoon eða svefn.

Son of a baker

2005-03-05T02:25:00.000-08:00

Allir hittust í Shinjuku síðastliðið sunnudagskvöld sem ætluðu með í snjóbrettaferðina. Ein af ástæðunum fyrir því að þetta var svona ódýrt var að við þurftum að taka næturrútu á staðinn. Náði ekki að festa neinn svefn í rútunni og við mættum á svæðið 6 á mánudagsmorgninum. Þegar það kom í ljós að við gætum ekki fengið rútu yfir á hótelið til að tjekka okkur inn þá var bara ákveðið að fara að renna sér pussuþreyttur og reyna að þrauka til klukkan þrjú þegar að hótelið myndi plögga rútumálunum.

Þegar við komum á hótelið eftir renninginn þá var farið beint í onsen hot spring wildlife pool-like feature-ið á hótelinu, á öðrum stöðum kallað onsen. Allir voru að koxa alveg mega á því eftir það þannig að það var lagt sig í hálftíma og svo söfnuðust allir saman í eitt herbergið og helltu í sig. Kvöldið endaði snemma en var mjög hresst.

Var farið snemma í brekkurnar á þriðjudeginum og runnið sér á bretti til fjögur þegar allir kíktu aftur á hótelið og fóru í bað saman. Svo var étinn kvöldmatur, lagt sig smá og svo var haldið partí í einu herberginu. Ekki mikið að segja frá nema að auðvitað þurfti einn kaninn að byrja með eitthvað bögg og einn aðal japaninn í hópnum varð alveg geðveikt fullur. Merkó. Daginn eftir snjóbrettaðist ég meira og datt illa þannig að ég var búinn á því fyrir hádegi og lagði mig bara í lobbíinu í staðinn fyrir að kvelja mig meira. Svo var bara farið heim og slúttað góðri ferð.

Myndir í boði Hiro. Reyndi að bösta eitthvað af myndum með símanum en þær litu allar út eins og "stills" úr Paris Hilton vídjóinu. Mjög stórt svæði og mega flott útsýni þegar maður var kominn hátt í brekkurnar.

Ég kom heim seint um kvöldið á miðvikudeginum og fór bara beint heim að sofa. Á fimmtudeginum var planið að taka því rólega og bomba saman einhverjum takti til að spila á Breeding Ground jam-session-inu um kvöldið. Tók lappann með til Akihabara þar sem ég rölti um og leitaði að einhverju til að eyða pening í. Fann einhverjar plötur og nokkra LaserDiska og svo var planið að finna eitthvað kaffihús og bomba þessum takti loksins saman. Í staðinn fór ég bara heim og koxaði og möndlaði taktinn í rólegheitunum.

Þegar ég kíkti á Womb, allur reiðubúinn með lappann í töskunni, segir gaurinn við mig að hann vildi ekki að ég spilaði takta af tölvunni. "Það vantar dýnamík í það, of flatt", sagði hann. Ég varð auðvitað alveg brjálaður og sagði honum að það vantaði dýnamík í hann.. og að hann væri.. of flatur. Ég endaði þetta diss-session með að gefa einhverjum skíðagaurum sem voru þarna hi-five og labba í burtu. Fór samt inn á staðinn og hlustaði á seinustu fjögur sessionin. Trommarinn góði var að fokking meika það. Það var svolítið eins og einhver hefði falið kjuðana hans og teipað hann við stól í tvær vikur. Hann var að tromma eins og það væri enginn morgundagur. Planið var að djamma eitthvað lag með honum en fyrst að það varð ekkert úr því þá talaði ég við hann eftir spileríið og fékk nálgunarupplýsingar hjá honum (símanúmer og e-mail). Sendi póst og í gær fékk ég svo svar sem innihélt að hann væri til í að bomba eitthvað trommudæmi með mér einhvern tímann. Sweet feelings!

Fyrir þá sem eru ekki búnir að upplifa kómísku tilfinningar David Cross þá getiði náð í einn gullmola hér að neðan. Fyllti iPod-inn hans Zack með alls konar músík og slatta af David Cross og tók með í brettaferðina. Datt svo inná eitthvað bootleg þegar spilarinn var á random og ég hló eins og spassi. Enjoy.

Fyrst maður er byrjaður þá verð ég líka að deila með ykkur tiltölulega nýju video frá Gagle sem ég var að finna. Þetta myndband er fyrir fyrsta singulinn af mini LP-inu þeirra. Cyberloving flott og tilnefnt til verðlauna og læti.

Sendiráð Íslands í Tókýó var með fögnuð í gær og ég kíkti. Góður matur, gott vín og bjór + góðar samræður. Líka skemmtileg tilbreyting að tala íslensku við fólk sem kann íslensku. Og bara yfirhöfuð. Þegar fólk hóf að hverfa úr teitinu brugðu þeir sem ennþá höfðu orku á það ráð að kíkja í karaoke rétt hjá. Mikið drukkið og sungið og bara helvíti gaman. Þangað til að við beiluðum af staðnum og ég brá mér frá og spúði. Eftir það varð ég hress og þeir sem höfðu orku eftir beiluðu áfram á meira djamm og ég kíkti heim og fékk mér Matsuya hamburg og fór að sofa.

Jæja, núna komið að keppninni. Metþáttaka alveg hreint. Þrettán manns sendu inn brandara. Og sigurvegarinn er...

Til hamingju með það. Sigurvegarinn er beðinn um að senda á mig tölvupóst með heimilisfangi.

Það er mellukalt núna í Tokyo og það snjóaði aftur núna fyrir mjög stuttu síðan. Útsýnið af svölunum á annarri hæð sendiráðsins er frekar magnað. Allir skýjakljúfarnir líta út eins og eitthvað Blade Runner Star Wars Death Star manufacturing plant. Styttist í giggið á Expo og ég verð að fara að hripa niður sirka 20 mínútna prógramm bara á japönsku. Kíkji til Kyoto eftir Expo dæmið með IJCE hópnum (bæði Íslendingunum og Japönunum) og fæ ferðina á hálfvirði sem er sweet. Byrjaður að gera house takta úr japönsku barnaplötum, set upp mp3 bráðum. The Rock með Sean Connery er fjórum sinnum leiðinlegri á japönsku en ensku. Ég notaði tæki til að mæla það.

Level 63

2005-02-26T06:20:00.000-08:00

Gaurarnir hjá byggingarfyrirtækinu Sanwa eru loksins að klára íbúðarhúsið hérna hinum megin við götuna. Voru að taka niður plast draslið sem faldi byggingarvinnuna sem var í gangi. Þetta lítur út fyrir að vera eitthvað hi-market real estate dæmi. Risastórar íbúðir, það er að segja ein íbúð á hæð í staðinn fyrir venjulega fyrirkomulagið, fimm eða fleiri. Þegar fólkið flytur loks inn þá ætla ég að bjóða það velkomið í hverfið með því að standa nakinn fram á svölum. Og standa þar lengi. Þar til að það finnst óþægilegt að horfa út um gluggann og byrjar að reyna að átta sig á því hvernig maður segir "Klæddu þig í föt, þetta er óþægilegt" á ensku.

Hitti Shota sem er píanóleikarinn sem ég "djammaði með" um daginn. Mjög hress gaur og voðalega fínt að tala við hann. Hann hefur reyndar aðrar hugmyndir um hvernig house músík á að hljóma en það er bara kúl. Við kíktum á Wendy's þar sem hann fékk sér burger og svo kíktum við á jam-session sem var í gangi á The Room sem er svona hipster klúbbur. Hann Shota er partur af grúppu sem heitir Urb (gaurinn lengst til hægri) og spilar svona jazzy rhodes keyboard dæmi. Rétt áður en ég þurfti að fara tók hann svo þátt í einu djamminu þarna og það hljómaði bara drulluvel ef ég á að segja eins og er.

Ég kíkti í með súrari partíum sem ég hef farið í lengi á fimmtudaginn. Þetta var einhvers konar tísku-partí á vegum blaðsins Dazed & Confused Japan og tískufyrirtækis sem heitir Lanvin. Tískufyrirtækið var víst að kynna einhverja línu af rándýrum fatnaði fyrir karla sem eiga ekki eldspýtur til að kveikja í peningunum sínum.

Mér var boðið af Becky sem er ljósmyndari sem að fór til Íslands um daginn til að taka myndir fyrir japanskt blað. Ég þekki hana því að ég var beðinn að fræða hana um Ísland af kunningja mínum. Það var alveg troðið þarna inni. Allt fullt af svona semi to hi-fashion skítapakki og karlmódelum sveiflandi drykkjum út um allt í hláturskasti segjandi hluti eins og: "Oh Julian, you're a riot!". Kom mér á óvart að það voru voðalega lítið af rosalega skrýtnu pakki þarna. Ég sá eina miðaldra konu sem var klædd eins og hún hefði þakið sjálfa sig í teipi og bara beðið þangað til að hún væri klædd. Það er frekar glatað að reyna að koma þessari lífsreynslu í orð því það er eiginlega ekki hægt. Þessi símamynd hér að ofan verður að duga sem "visual evidence". Súrt, súrt kvöld.

Uppgötvaði svolítið um daginn. Japanskt sjónvarp, og þá aðallega japanskt skemmti-sjónvarp, byggist voðalega mikið upp á því að fólk skrifi eitthvað á spjöld og snúi þeim síðan við til að sýna áhorfendum. Ef að kemur ekki fysískt pappaspjald við sögu þá er það einhver digital laser-skjár sem að fólkið notar. Svo virðist vera að þetta sé notað í hvaða tilgangi sem er. Fólk er spurt einhverrar spurningar og það svarar með að skrifa það á risastórt hvítt pappaspjald og snýr því svo við. Og þetta er ekki bara í spurningaleikjum. Ef það kemur eitthvað tækifæri til að láta fólk skrifa eitthvað þá er það nýtt til fullnustu. Svo einfalt er það. Skrýtið.

Fyrst maður er byrjaður að segja frá japönsku sjónvarpi verð ég að segja hvað mér finnst japanskt grínefni orðið leiðinlegt áhorfs. Oftar en ekki byggist þetta á tveimur grínistum sem eru að segja sögur og gantast við hvorn annan. Vandamálið er að ég er með of fáar stöðvar. Ég fíla samt einn gaur. Hiroshi. Eina sem hann gerir er að segja Hiroshi desu ("Ég heiti Hiroshi") og svo fylgir hann því með "one-liner-um" um af hverju hann er svona mikill lúser.　　Svo er þessi gaur líka fyndinn. Og svo Matthew sem ég var búinn að minnast á. Og svo eitthvað fleira fólk sem ég man ekki eftir í augnablikinu.

Snjóbrettaferð á morgun. Fer með krökkum úr Waseda og á mega-díl, ferðin og allt innifalið (snjóbrettaleiga, vín, matur..) á 24 þúsund yen. Morgundagurinn átti að fara í ferð með Dj Sheep í eitthvert vöruhús að grafa eftir plötum en það er víst fullur bíll og lestarferðin sem ég þyrfti þá að taka kostar vændis-mikinn pening.

Önnur keppni verður nú haldin. Í þetta sinn eru verðlaunin ekki af síðri endanum.

Í boði er:
+ 20x25cm mynd af Al Pacino úr Serpico sem var notuð í kynningarskyni fyrir útgafuna í Japan
+ Pakki af japönskunammi með tveim DVD diskum af japönsku grínefni
+ 5 sumokappa trading cards
+ Pakki af Sapporo bjór-karamellum.

Eina sem þið verðið að gera er að senda á mig brandara á e-mailið mitt. Gæði brandarans hafa engin áhrif, ég dreg sigurvegarann úr þar til gerðum potti. Tilkynni sigurvegarann væntanlega í næstu færslu eftir að ég kem heim úr snjóbrettaferðinni næsta föstudag ,ef ekki fyrr! Turbomite.

Dog Breakin'

2005-02-22T04:53:00.000-08:00

Björn Ingi er farinn heim. Fór á mánudaginn. Þetta voru góðir tímar hérna. Ábyggilega besti tíminn minn hérna úti, fyrir utan þegar maður var nýkominn og var að haga sér eins og túristi, mest allt splunkunýtt og skemmtilegt. Sú staðreynd að hann sé farinn þýðir að ég hef engan til að bakka mig upp og hjálpa mér að muna hvað gerðist. Ég gæti logið einhverju bulli eða sett hluti í vitlausa tímaröð. Þannig verður það bara að vera.

Á laugardeginum, deginum eftir Ninja éteríið, tókum við þátt í Ólympíuleikum fatlaðra og unnum. Þessir spassar höfðu ekkert á okkur. Eftir það held ég að við höfum farið að drekka um kvöldið. Áfengi. Jú, mikið rétt. Við kíktum með Héðni í karaoke og svo á Bust The Facts kvöld sem að Gagle sjá um. Þeir voru allir þrír í búrinu og DJ Mitsu The Beats og DJ Mu-R skiptust á að skella á lögum. Svo inní þessu öllu tók Hunger mækinn og röflaði í hann af og til. Mitt inní settinu tók hann svo lagið. Það lag var Rap Wonder DX sem ég póstaði upp hérna um daginn. Algjört dúndur. Zu hause ein total. Hérna er Björn Ingi pimpin' it með DJ Mitsu.

Seinasti dagurinn fór í mega-chill. Við vorum báðir mjög búnir á því eftir drykkju dagana á undan þannig að það var ekkert gert fram eftir degi og svo fengum við okkur geðveikt góðan mexíkanskan mat um kvöldið og svo var chillað yfir tellíi og bjór fram eftir kvöldi eftir að pökkunin kláraðist.

Fór í plötuleiðangur í dag og kíkti í Hard Off því það var búinn að mæla með henni fyrir ódýrar plötur. Tók mig alveg pussulangan tíma að komast þangað bara til þess að átta mig á því að það var gjörsamlega búið að hreinsa þessa búð. Svo eftir að hafa skoðað mig um kíkti ég í næstu Hard Off búð sem var einni lestarstöð fjær og sama sagan þar. Ekkert eftir til að tala um. Náði samt að pikka upp breiðskífu með Crusher Gals sem var japanskt kvenkyns wrestling-dúó en þær gáfu út nokkrar plötur á níunda áratugnum. Með því sveittara sem ég hef heyrt en mjög hresst. Myndi reyna að taka eitthvað upp og leyfa ykkur að heyra en ég ætla ekki að gera það. Hvað sem þið ímyndið ykkur er pottþétt miklu skemmtilegra en er á plötunni. Sama gildir um live plötuna sem ég keypti.

Ég uppfærði myndina hérna hægra megin því mér fannst hún ekki endurspegla lífið. Svo er ég með styttra hár núna. Þessi mynd var tekin í búð sem selur alls konar wrestling drasl. Gaurinn í bakgrunni er hressi gaurinn í búðinni sem ákvað bara af sjálfsdáðum að klæða sig í aðra grímu og pósa, geðveikt adlib! Einnig bætti ég við linkum á bloggin hjá Mr. Robert Zuckakis, Balur Albert "ískaldur" 3000 Thorlacius og Arnaldi Superthug. Öll þrjú fá Erntron's Robot Hand of Approval. Svo mæli ég líka með vídjóunum hans Baldurs sem hægt er að sjá hérna.

Hér er mynd. Ef þú klikkar á hana kemur svona stór mynd. Þetta er Tokyo klukkan eitthvað um daginn eins og hún sést úr efstu hæð Roppongi Hills. Þessi mynd er í boði Björns Inga, ég stal henni úr myndamöppunni (takk Bjössi) og ákvað bara að smella henni upp.

Fer á morgun að hitta Setsuko og kenna henni íslensku. Fæ pening fyrir og svo er planið að nota þann pening til að borga fyrir stutta lestarferð til Tokorozawa þar sem ég ætla að spila fótbolta með genginu sem fer með í snjóbrettaferðina næsta mánudag. Ekki ennþá búinn að kaupa mér snjóbuxur. Kannski að maður reddi því líka. Föstudagurinn verður svo hittingur með Dj Sheep og ég býst við að við förum að grafa eftir plötum. Svo er helgin bara óráðin. Usss.

Zu Hause

2005-02-18T05:31:00.000-08:00

Total Recall er alveg æðisleg mynd. Svo er sándtrakkið alveg geðveikt líka. Hún er rúllandi núna á LaserDisk sem ég keypti um daginn. Á meira að segja "doubles" af henni. Ef einhver framleiðir LaserDisk spilara sem hægt er að skratsa og þá á ég eftir að gera eitthvað cyber-mix.

Sato er geðveikt hress gaur. Gamall vinur minn sem ég hitti fyrst á Íslandi. Hann er staðráðinn að framleiða skyr í Japan og selja. Hann hefur líka sterkan áhuga á Bónus verslununum heima og á íslenskum súpermörkuðum almennt. Svo svaf hann einu sinni úti heila nótt við hliðina á virkismúr á Gotlandi. Ég og Björn Ingi fórum að hitta hann á þriðjudeginum. Bjór og skemmtilegheit. Á mánudeginum skoðuðum við sumo höllina í Ryogoku og kíktum í hof. Eitt af dótinu sem ég ætla að kasta með í næstu keppni eru sumomyndir sem ég pikkaði upp þarna. Svona eins og körfuboltamyndir nema með feitum, hálfnöktum karlmönnum.

Á miðvikudaginn fórum við til Hakone. Sá staður er svona Hjaltadalur Japans. Kannski ekki, ég valdi bara eitthvað íslenskt staðarheiti. Einkennismerki Hakone eru allir hverirnir sem hægt er að baða sig í. Við fengum mega sætan díl frá Odakyu Travel og fengum rútumiða fram og til baka með hóteli og tveimur máltíðum á rétt rúmar sex þúsund krónur. Þessar fjórar myndir eru listræn lýsing á staðnum eins og hann var þegar við Bjössi vorum þarna.

Það var mikið farið í heita hveri í baðtilgangi. Bjór var drukkinn. Svört egg voru étin. Það var ótrúlega fokkings gott að komast í burtu frá Tokyo, þótt það væri ekki nema í tæpa tvo daga. Allur hávaðinn og mannmergðin var að hafa meiri áhrif en ég bjóst við. Hreina loftið var hressandi og bjórinn bragðaðist betur.

Næst seinasta djammsession-ið var seinasta fimmtudag og það var trippy gott. Þessi gaur sem sést hérna með mér á myndinni var trommarinn sem tók þátt í flestum lögunum. Fokkings geðveiki. Þessi trommari var að gera hluti sem ég hef aldrei heyrt/séð áður. Svo var hann handalaus líka. Þetta var bara rugl. Þessi "thumbs-up" gaur fyrir framan hann er dæmi sem hann tekur alltaf með ef að einhver vill láta taka mynd af sér. Teipast á bolinn. Svo var hann líka það kúl á því að bjóða mér að djamma með sér á seinasta session-inu sem verður eftir tvær vikur. Klikkað.

Í kvöld var svo toppurinn af seinustu dögum. Næstum því. Mjög impressive dót. Bara geggjað. Ég er ennþá frekar "stoked".

Ninja Asakusa. Veitingastaður með ninja þema. Mjög spes þrátt fyrir að það eru ábyggilega þrjátíu svona staðir í New York. En varla. Allir þjónarnir voru ninjur. Brjálaðar innréttingar þarna. þetta var eins og að koma í lítið ninja þorp sem var búið að byggja inn í helli.

Þjónarnir heilsuðu manni með ninja fingramáli og voru rosalega crazy á því. Allir réttirnir voru mega góðir og sumir með einhverju galdra-rugli í. Ég pantaði mér rétt sem samanstóð af greipaldin og krabbakjöti. Þegar hann kom þá var sverð í greipaldininu og ég var beðinn um að draga sverðið út. Þá byrjaði að gufa uppúr aldininu einhver mystísk galdra þoka sem lak niður á gólf. Reyndar var þetta bara þurrís en þetta var samt kúl. Og mystískt.

Rétt áður en við fórum fengum við heimsókn frá galdraninjunni sem að sýndi okkur skemmtilega spilagaldra og annað slíkt. Svo fengum við þessa mynd með "token-ninjunni" á staðnum sem virtist gera lítið annað en að pósa á myndum með gestum staðsins. Hann var með mjög sannfærandi ninja pósu. Ég hefði beðið hann um að kenna mér hana en mér fannst það svo asnaleg spurning. Svo bað ég um koss, sem ég fékk, með rjóma. Þegar við vorum komnir út af staðnum og heyrðum ómandi þakkarorð að innan kemur afgreiðslustúlkan okkar stökkvandi út með "scroll" sem stóð á Please come again á japönsku. Mjög impressive.