The King and His Clown

Það er orðið rosalega rakt. Og hitinn er byrjaður að verða örlítið pirrandi. "Rainy season" er víst á næsta leyti. Does a little of sucking balls. En hip og cool samt að það er orðið heitt. Og að öðru.

Seinasta vika var frekar stíf með próf. Var í allt of mörgum japönskuprófum og ofan á það þurfti ég að taka próf í viðskiptakúrsnum og í "phonetics and phonology". Viðskiptaprófið var fyndið. Mjög létt. Kennarinn kallaði það "a Mickey Mouse test". Ef ég vissi hvað "Mickey Mouse" væri og hvað það tengdist prófum þá myndi ég vita hvað hann átti við.


Eyddi mikið af vikunni að hanga með Tom og kíkja hingað og þangað um borgina. Eitt sem ég hafði ekki hugmynd um hann var að hann var einu sinni mjög efnilegur borðtennisspilari. Þetta var bara rugl. Við kíktum í borðtennis einn eftirmiðdaginn og þetta var bara rúst. Ég var orðinn svo ógeðslega pirraður á þessu að ég bað hann um að spila "með vitlausri hendi" og þá átti ég aðeins meiri sjens. Hann víst átti sjens á því að fara út í fagmennsku en hætti við. Fokkings geðveiki.

Á fimmtudeginum kíkti ég svo með til Gunma þar sem hann Tom var að spila á Club Chicos. Ég varð frekar ölvaður og það var gaman. Á laugardeginum kíkti ég svo með til Ibaraki og það var líka mjög fínt.


Á föstudeginum kíkti ég á útgáfutónleika hjá vini mínum Kento hjá grúppu sem hann er í sem kallast Enterplay. Það eina sem bjargaði mér frá því að sofna ekki inná staðnum þar til að þeir byrjuðu að spila var að þeir voru með mega-töff visjúala á einum veggnum. Komst að því síðar að þetta var gaur sem heitir Oskar Fischinger sem gerði mikið af skemmtilegu og súru "animation" snemma á 20. öldinni. Verkin hans líta nákvæmlega út eins og vel gerðar klippur sem að VJ-ar myndu gera nema að þetta er gert fyrir 80 árum og í "stop-motion". Mjög magnað.

Tónleikarnir hjá þeim Kento, og svissneska gaurnum sem að ég man ekki hvað heitir, voru mjög fínir. Þeir voru rokkandi. Var ekki besti staðurinn til að vera með svona sett (djassbar í Shibuya) en fólk var grafandi þetta. Rakst svo á einn gaurinn sem vinnur hjá plötufyrirtækinu sem Kento er hjá og hann var mjög hress. Ég lofaði honum að ég myndi senda á hann demó fyrir löngu en svo hef ég ekki verið að gera neina tónlist þannig að ég efa að það gerist áður en ég fer aftur heim. En allavega, hérna er mp3 af plötunni.



Búinn að fara núna tvisvar aftur í íslenskukennsluna í Waseda til að hjálpa til í tíma. Eina sem ég geri eiginlega er að fara yfir blöðin sem að Miyagi-sensei dreifir út og svo lesa upp orð og setningar vikunnar fyrir framan bekkinn á eins skýran hátt og ég get. Í seinasta tíma var smá breyting á og ég var með smá kynningu á Íslandi og nemendurnir spurðu mig spurninga um Ísland og íslensku. Fyrst að japönskukunnáttan er ennþá frekar takmörkuð varð ég að svara mjög einfaldlega þannig að ég endaði með því að segja að háskólanemar heima gerðu ekkert annað en að drekka áfengi og að sér-íslensk matargerð væri lambakjöt og fiskur. Ég get varla útskýrt þorramat á íslensku.

Kominn loksins með lyf fyrir gróðurofnæminu og ég fixaðist bara á einum degi. Var byrjaður að hnerra óþægilega mikið og hræðandi fólk úti á götu eða í lestunum. Læknirinn sem ég fór til var auglýstur sem "ensku-talandi" en hann reyndist bara rétt svo geta babblað sig áfram. Þetta bjargaðist samt vel ef að ég talaði meirihlutann á japönsku og greip í enskuna í nauðsyn.

Þetta er orðið gott. Stefni á að setja keppni í næstu færslu því að ég er búinn að kaupa verðlaunin. Ætla að reyna að láta pirrandi gaurinn í Japan-Kóreu áfanganum ekki fara í taugarnar á mér. Ef ég finn Oskar Fischinger dótið á LD (ekki til á DVD víst) þá verð ég fokkings glaður. Er hættur að lesa Slashdot og er byrjaður á Boingboing í staðinn. Áttaði mig ekki á því hversu mikið af fréttunum á Slashdot eru ómerkilegar og með einstaklega hátt "nerd-power". Field trip með japönskubekknum á föstudaginn. Calpis er til sem þykkni, það þýðir non-stop Crazy Fireball.

Snap

Það kom helaðasta veður til Tokyo um daginn. Fyrst varð dimmt yfir öllu og svo byrjaði að rigna. Stuttlega eftir það magnaðist þetta upp og þrumur bættust við. Svo kom jarðskjálfti. Kannski 3-4 á richter. Nógu sterkur til að maður fann vel fyrir honum. Svo eftir það þá kom sólin fram og allt varð normal. Mjög skrýtið.


Nýjustu tveir uppáhalds matstaðirnir mínir eru Ichiran og Tenya. Ég er alveg hættur að eltast við að éta vestrænan mat. Fokk það.

Ichiran er ramen seljandi matsölustaður. Með ljúffengt ramen. Ekki nóg með það en þá er staðurinn með frekar undarlega "pólisíu" þegar að kemur að því að framreiða matinn. Í andyri staðarins kaupir maður matarmiða og stígur inn fyrir. Þá þarftu að skoða ljósatöflu til að skoða hvar eru laus sæti. Staðnum er skipt upp í 2 raðir af básum. Hver röð hefur sirka 10 bása, hver með einn stól. Básinn sem manni er úthlutað er gerður þannig til að afmarka mann frá hinum gestum staðarins og líka eiginlega frá staffinu því að fyrir framan mann er tjald þannig að maður sér ekkert nema hendurnar hjá þeim sem að afgreiða mann. Þetta er gert til að gestir staðarins geti einbeitt sér 100% að núðlunum sem það fær. Næsta skref er að fylla út spurningalista yfir hvernig nákvæmlega maður vill hafa ramen-ið. Svo fær maður matinn, sem er ógeðslega góður, og fer þegar innbyrðslan er búin.

Tenya er tempura staður sem ég hef vanið mínar komur á síðastliðnar vikur. Þrátt fyrir að þetta sé ein af þessum risastóru keðjum þá er maturinn bara mjög góður. Keðjurnar með sér-japönskum mat eru oftast ekki með mjög góðan mat, andstætt því sem ég hélt hérna áður fyrr. Þrátt fyrir að hafa of mikið af kolkrabba/smokkfisk á matseðlinum gef ég þessum stað mikla ást.

Ég er búinn að vera að fylgjast með þessari hátíðar útgáfu af Adidas 35 ára afmælisskónnum sem eru allir í takmörkuðu upplagi. Langaði mikið í Tokyo skónna en endaði uppi með að kaupa mér þessa í staðinn. Súperleynilokageðveikin í þessu afmælisátaki hjá Adidas var svo þrítugasti og fimmti skórinn sem að einungis 35 aðilar út um allan heim unnu í ákveðinni keppni sem var haldin. Fannst það pínu klikkað þegar ég sá hversu mikið par af þeim skónnum er að seljast á.


Þetta er einhver geðveikt sniðugur gaur sem að gerði þetta og hengdi upp í aðalbyggingu SILS skólans sem ég er nemandi. Á fyrstu hæð líka fyrir "maximum exposure". Hann er frekar dýr (2500 yen = 1500 krónur á klukkutímann) en ég ætla að skella mér á þetta. Hver vill ekki láta "teach the fuck out of you"? Og hver vill eiginlega nota textbook japönsku? Mig langar að verða "smooth motherfucker". Ég ætla að hringja í hann núna.


Tom Withers, eða Klute, var að spila hérna á fimmtudaginn og ég fór að hitta á hann. Kvöldið byrjaði ágætlega, kíkti með Bill úr bekknum snemma á kvöldið þar sem að vinur hans var að spila frá tíu til tólf. Til að forðast að þurfa að kaupa of marga drykki á barnum sturtaði ég vel í mig áður en ég fór inn og tók svo með mér litla fernu af sake inn á staðinn. Reyndist vera ekkert svo sniðugt.

Bill stakk af og tók seinustu lest og ég var eftir. Þegar klukkan varð hálf eitt skellti ég sake fernunni í mig þar sem ég var alveg að verða edrú og átti nóg af tíma þar til fyrsta lest kæmi. Akkúrat þegar ég klára fernuna mætir Tom á svæðið og hann bauð mér upp á drykk á barnum. Svo fór hann að spila og ég fór að verða ofurölvi. Af þessum tveimur drykkjum í röð varð ég ógeðslega fullur og sligaði um staðinn þar til ég endaði á klósettinu. Þar var ég í 20 mínútur að ákveða hvort ég þyrfti að æla eða ekki. Mjög gaman. Ég tók á mig taki og fór á dansgólfið og hristi af mér ölvunina.

Þegar Tom var búinn að spila var ég orðinn hress og við fórum á barinn þar sem að hann kynnti mig fyrir Kabuki, sem er þýskur drum'n'bass gaur, og svo gítarleikara sem að er í hljómsveit með John Tejada sem ég og Björn Ingi sáum á tónleikum í febrúar. Eftir það, bara rólegheit á klúbbnum. Kvöldið endaði svo á Ichiran núðlum og heimför, sjö um morguninn.


Gerði fyrstu heiðarlegu tilraunina mína til að búa til "viðburð" hérna í Tokyo. Um daginn þegar ég var að lesa Metropolis rakst ég á heimasíðu hjá þessu ákveðna kaffihúsi sem var að leita að plötusnúðum um helgar. Ég fór á svæðið, dílaði við konuna sem rekur staðinn og spilaði svo í gærkveldi. Ákvað bara að spila fönk, djass, soul og svo framvegis sem reyndist vera það eina sem gengur upp í svona umhverfi.

Böns af vinum og kunningjum úr skólanum mættu á svæðið + einn af nemendum úr íslenskubekknum í Waseda og vinkona hennar. Plús Kento vinur minn og svo einhver svissneskur vinur hans sem að hann er að gera tónlist með. Var bara að spila stutt en þetta var fínt. Áður en kellingin stakk af þá spurði hún mig mjög lymskulega hvort að við sæjumst ekki bara næsta föstudag. Ég sagði henni að ég myndi tala við hana á mánudaginn. Aðeins of blóðugt að spila tvö föstudaga í röð, eyðandi miklum tíma í undirbúning og fá ekkert borgað fyrir ómakið. Ég ætla að fara fram á 15 þúsund yen fyrir kvöldið og svo 2 lítra af ferskri brjóstamjólk.

Annað djamm í kvöld, Tom er að spila í Naka-Meguro og ætla að kíkja. Svo er það lærdómur á morgun fyrir 4ja kafla kanji próf. Og eitthvað meira af lærdómi. Tron og Strange Days eru komnar í LaserDisk safnið. Svo líka eitt nýtt 70's japanskt lögguþátta "sándtrakk". Keppni í næstu færslu. Fann verðlaunin í gær.

Grilled Shrimp & Pepper

Það er komin helgi og ég er að drekka bjór. Hitastigið er í kringum 15 gráðurnar og klukkan er 21:10.


Það er til klúbbur af karlmönnum í Japan sem að klæðist brjóstahöldurum dags daglega. Ég komst að þessu með því að horfa á sjónvarpsþátt sem gekk út á að frægt fólk átti að giska á hvort ákveðin fyrirbæri voru til. Til að sanna þetta ákveðna dæmi fyrir gestum þáttarins sendi þátturinn út tvo útsendara til að tala við formann klúbbs sem samanstendur af karlmönnum sem klæðast brjóstahöldurum. Svo kemur það í ljós að klúbburinn er ekki bara fyrir feita gaura sem verða að klæðast þeim því að þeir eru með of þung manboobs heldur eru þetta bara venjulegir japanskir salaryman sem að einfaldlega elska það að vera í fallegum brjóstahöldurum. Fyrirbærið kallast burao en bura stendur fyrir "bra" og o stendur fyrir "otoko" eða karlmann. Myndin að ofan er kápan á bók sem var gefin út um þetta fyrirbæri sem kallast Karlar sem klæðast brjóstahöldurum og konur sem gera það ekki. Ég myndi lesa hana en ég held að ég geti það ekki. Þarf að bíða.

Íslenskukennslan er að ganga vel og núna er ég kominn í það að hjálpa til í kennslunni í Waseda. Ég kynntist kennaranum sem er að kenna íslenskuáfangann á seinustu önn og ég fór í fyrsta (málfræði) tíma annarinnar á fimmtudaginn. Bekkurinn er frekar stór, nokkrir tugir, og þetta virðist vera hresst lið. Ég ætlaði mér bara að hjálpa til fyrsta tímann en ég held að fyrst að ég laus og liðugur þegar að þessi tími er þá ætla ég að hjálpa til restina af önninni. Kynntist skemmtilegu fólki í fyrsta tímanum og fékk frítt kaffi þannig að það er bara töff. Einn nemandinn kom að mér eftir tímann og sagði mér hversu mikið hann fílaði Eið Guðjohnsen. Hann virðist vera frekar þekktur hérna í Japan sem er steikt. Þegar ég fór að spila fótbolta með "international klúbbnum" í skólanum minntust margir japanirnir á Guðjohnsen þegar þeir heyrðu "Ísland" nefnt. Mér brá og ég ældi.


Fyrst að ég er ekki búinn að smella upp neinum myndum í langan tíma fannst mér rétt að sortera eitthvað úr þessum myndum sem ég hef tekið á símann. Þetta safn er engrish og alls konar bull sem ég séð síðastliðnar vikur. Útskýringar: þetta er A Bathing Ape munstur á Pepsi dósunum og mér finnst legkökudrykkir vera ógeðslegir.


365 Days Project er eitthvað sem allir þurfa að tjekka á. Ég rakst á þetta í gær, eftir að hafa séð þetta áður en ekkert athugað málin. Þetta er síða með 365 geðveikt undarlegum lögum, eitt fyrir hvern dag ársins. Með uppáhöldunum mínum er Bonnie Prudden - Leg Exercises: 319 La Cienega og Dan Ashwander að syngja um að hann sé Guð og Jesú. Svo eru líka þarna lög af plötum sem að stórfyrirtæki hafa látið gera fyrir sig eins og þetta lag sem General Motors létu gera fyrir sig um sand og hvernig hann er notaður til að búa til sílikon. Mjög flippað.

Búinn að skrá mig loksins í HÍ í haust og ætla að taka ensku. Valið stóð á milli þess að deyja ömurlegum sársaukafullum andlegum dauða í viðskiptafræði eða að taka ensku. Ákvað það að ég skyldi bara taka viðskiptfræðina seinna eða bara lesa mér til um hana sjálfur og svo stofna fyrirtæki sem selur límonaði úr pappa-gerðum básum.


Hef tekið þá ákvörðun að kaupa mér gamla Famicom til þess að geta komið aftur með eitthvað skemmtilegt heim. Notaðar kosta þær ekki meira en tvö til þrjú þúsund krónur sirka og leikina er hægt að finna á flóamörkuðum og "second hand" búðum frekar ódýrt ef manni misbýður endaþarmsnauðgunin sem að búðirnar í Akihabara bjóða uppá. Keypti til dæmis Super Mario Bros 3 á 150 krónur af kolgeðveikum gaur í draslbúð meðan að þessar retro leikjabúðir eru að selja hann fimmfalt dýrar. Jamm.

Draumurinn rættist í vikunni þegar ég náði loksins að kaupa mér japanska fótboltatreyju. Þetta lið heitir Sendai Vegalta og er ábyggilega ömurlegt en það er bara töff. Lacoste hlýtur að vera eitthvað mega dæmi hérna í Japan því að um daginn steig ég upp í lest á Yamanote línunni (aðal-línunni í Tokyo) sem var öll útötuð í Lacoste auglýsingum, að innan og utan. Það komast yfir 2000 manns í eina svona lest. Stórt.

Hot Punk

Dagurinn í dag var akkúrat það sem ég þarfnaðist. Eftir að hafa eytt mest af þessari viku í að vakna seint og gera lítið þá vaknaði ég snemma í dag og fór af stað níu um morguninn einhvert út í rassgat að leita að plötum. Endaði í Kokubunji sem er algjört skítapleis. Náði að kíkja í eina plötubúð eftir að hafa leitað með hjálp Record Map 2005. Sniðug bók. Allavega, þá fór ég eftir þetta að hitta Kazuya (sem ég gisti hjá fyrstu tvær vikurnar af dvölinni minni núna og einn fyrsti japanski vinur minn) og konuna hans, Akiko, í Shibuya. Seinasta sem ég hafði heyrt í honum var þegar við töluðumst í síma á áramótunum þannig að þetta voru góðir endurfundir.

Við kíktum á kaffihús og spiluðum billjard. Svo fórum við öll saman heim til þeirra þar sem Akiko eldaði ofan í okkur mat og við enduðum kvöldið með að glápa á The Big One hans Michael Moore til að toppa af kvöldið. Að koma aftur í heimsókn eftir svo langan tíma minnti mig á hversu spennandi það var að koma hérna í september. Ég gisti hjá honum fyrstu þrjár vikurnar meðan ég var að sortera út íbúðarmál og svo flutti ég til Komagome. Ég hef vanist því svo rosalega að búa hérna að þetta var akkúrat sem ég þurfti á að halda til að koma mér aftur af stað til að nýta tímann minn betur meðan það er svona stuttur tími eftir. On the rills.


Secobar er orðin liðin tíð og heljarinnar lokapartí var haldið á laugardaginn síðastliðinn. Eftir að ég kom á staðinn áttaði ég mig á því að þetta væri eitthvað dæmi, en ekki bara einhver staður í Tókýó að loka. Ég hef spilað þarna hlutfallslega oftar en á nokkrum stað í heimi. En ég hef bara spilað á stöðum í Tókýó og Reykjavík þannig að það er ekki mjög mikið sagt. Ég varð samt eitthvað svekktur þarna að staðurinn væri að loka en partíið var heljarinnar gott og ég fór ekki með fyrst lest heim eins og venjulega. Hélt áfram lengur og skemmti mér drulluvel. Hitti marga góða vini og fór í sleik við þá alla. Kyssíkyssí.

Ég var svo pussuþunnur á sunnudeginum að ég gerði ekki nokkurn skapaðan hlut. Á mánudaginn hins vegar var vettvangsferð með skólanum á slökkvistöðina í Ikebukuro til að sjá hvernig maður á að haga sér í eldsvoða og jarðskjálta. Svo mexíkanskur matur með bekknum. Ef ég hefði fengið að ráða hefðum við öll farið að spila Power Smash 2 í einn og hálfan tíma í staðinn.


Ég var að renna í gegnum einar verstu 20 mínútur af tónlist sem ég hef nokkurn tímann lagt á mig. Svo er mál með vexti að Ian heitir sá maður sem að tók upp plötuna okkar Steina TZMP: The Album í Englandi. Sonur hans er, og hefur verið upprennandi transtónlistarmaður um nokkurt skeið og núna er hann loksins að ráðast í stórt verkefni sem er þessi plata sem er samblanda af transi og dáleiðslutali. Hann sendi mér og mörgum fleiri link á hlustunarsíðu fyrir plötuna og svo annan link á spurningalista í tengslum við viðbrögð við áhlustun. Ég er ennþá að baksla við spurningalistann því að ég veit ekki hvar ég á að hætta að dæma sköpunina hans. Hann er alveg sæmilega hæfileikaríkur strákur en þessi plata er mjög svo leiðinleg. Og trans. Sem er ógeð! Rétt strákar??


Hér er smellurinn á nýju plötu Soil & Pimp Sessions. Fyrir utan að vera eitt besta lagið þá var þetta lag valið sem fyrsti singull og myndband gert og læti. Geðveikislega heitt stöff. Svo er þetta alveg kickass á tónleikum. Svo leiðir þetta mig líka til að minnast á tónleikana sem ég fór á síðastliðinn laugardag.

Kíkti með Kevin og Lee, skólafélögum, á tónleikana sem þeir voru með á Shibuya Plug. Fyrir misskilning komum við sirka hálftíma of seint en það gerði ekki mikinn skaða því það sem við náðum af tónleikunum var einfaldlega geðveikt. Svo kröftugt djassband hef ég aldrei séð. Rokkstjörnur bara. Við hinkruðum eftir tónleikana og ég hitti á höfuðpaurinn til að gefa honum íslenska jazzdiska. Gaf honum disk með Sigga Flosa og einn með Óskari Guðjónssyni því hann hafði spurt mig um íslenskan djass. Svo var hann líka það smooth á því að bjóða mér frítt á næstu tónleika sína sem voru á miðvikudaginn og voru álíka geðveikir og hressir. Eina súra við það kvöld var að chilla á þessu klúbbakvöldi sem hélt áfram eftir tónleikana þangað til að fyrsta lest kom. Eina kúl við það var samt visjúalarnir hjá VJ-inum sem samanstóðu af japönskum 70's danskennslumyndböndum og ýmis konar furðulegheitum.


Með því að klikka á myndina hér að ofan þá fæst upp sigurvegari keppninnar. Sigurvegarinn er beðinn um að hafa samband með hvort blaðið hann vill eignast og svo er óskað eftir heimilisfangi.

Ef fólk hefur áhuga á japönsku fönki þá skilst mér að Osaka Monaurail séu frekar góðir. Ef ég rekst á eitthvað efni þá smelli ég því upp hérna. Keypti mér bók fræga grínistans Hiroshi, Hiroshi desu og er að berjast við að lesa hana þrátt fyrir pussumikið af kanji. Það er ódýrara að drekka sterkt áfengi heldur en bjór hérna. Rifnar gallabuxur og bolir með áletrun sem líkist miða af vískíflösku er geðveikt hot. Djass spilandi inni á klósettum á börum og veitingastöðum er geðveikt vel til fundið. Gleðilegt.