Dansþættir á nóttunni

Nanaho var að flytja inn í nýja íbúð með þremur vinum sínum og þess vegna hélt hún partí í kvöld. Ég fór og hitti á nokkra vini hennar sem ég hafði hitt áður og svo nokkra sem ég hafði aldrei áður hitt. Mai kom og var jafn krúttleg og hún er alltaf. Það væri hægt að nota hana sem vopn. Til að mýkja andstöðuna. Ég þurfti að halda ræðu eftir matinn. Við drukkum bjór, vín og fengum Dom P gefins frá einum gestanna. Þetta var mjög þægilegt og gott partí.

Byrjaði að fá ofnæmis-reaksjón fyrir viku síðan og hápunkturinn var fyrir tveim dögum þegar ég gerði ekkert annað en að hnerra í heilan dag. Valdi þá besta tímann til að kíkja til læknis og fékk ofnæmislyf sem ég er byrjaður að taka. Og þau virka vel. Sem er gott.


Ég dett stundum inn á gamanþáttinn hans Takeshi Kitano. Ætlaði að segja allt of sjaldan en mér finnst hann ekkert voðalega skemmtilegur þannig að nei, ósagt skal það vera. Sést mikið á honum að hann sé orðinn þreyttur af þessu sjónvarpsbrölti. Þættirnir hans eru lang oftast byggðir upp á því á presentasjónum af einhverjum ótrúlegum sögum sem eiga að hafa gerst einhvers staðar í heiminum. Sagan sem var í gær var af einhverri Teresa Beggingcock, miðaldra breskri konu sem að þurfti að berjast vikunum saman til að fá þvottavélina sína lagfærða. Mér blöskraði hversu ómerkilegt þetta var. Piss piss.

Ég hitti Setsuko á fimmtudaginn og kenndi henni smá íslensku. Mitt í umræðu okkar um ákveðna íslenska bók sem henni langaði að lesa þá bað hún mig um að útskýra fyrir sér orðið "risabani" á japönsku. Titill bókarinnar innihélt þetta orð. Ef að mín orð yrðu beinþýdd yfir á íslensku þá myndi útskýringin koma einhvern veginn svona út:

Manneskja sem er rosalega hávaxin.. en ekki það.. drepa. Drepa þannig fólk. En ekki manneskja, svona maður sem býr í fjalli... allir hræddir við, rosalega hár og ógnvænlegur. Frá gamla tímanum. Hræðir börn. Semsagt, sá sem drepur þannig fólk. Hmm.. Nei, bíddu. Hetja. Já. Ummm.. Hetja.

Eftir að ég var búinn að láta þetta út úr mér þá fór ég að hugsa um hvað ég hafði virkilega verið að segja. Hún hafði kinkað kolli allan tímann og vissi greinilega alveg hvað ég var að tala um því að hún fullvissaði mig um að hún skildi og sagði eitthvað japanskt heiti sem að hljómaði eins og gæti passað við þessa lýsingu sem ég var að koma á framfæri. Maður gerir þetta stöðugt, kastar fram einhverjum sögnum og orðum í þeirri viðleitni að nálgast kjarna þess sem maður vill tala um. Bara stundum er það fyndið og stundum ekki. Hef komist að náttúrunni varðandi þetta.


Keppnistími. Núna eru verðlaunin í boði heldur vegleg. Val stendur um eintak af egg eða men's egg. Hið fyrrnefnda tekur fyrir lífshætti helaðs kvenfólks í Tokyo og hið síðarnefnda fjallar um mjög svo tískumeðvitað helað karlfólk. Datt í hug að það gæti verið fólk af báðum kynjum sem vildi taka þátt. Svo fylgir með þessu eintak af The Waseda Guardian sem er einstaklega stappfullt af engrish og fyndið blað sem ég talaði um hérna í pósti í fortímanum. Þriðji hluturinn er svo poki af dufti til að búa til drykkinn Pocari Sweat sem er einhvers konar orkudrykkur. Bónusinn er eitthvað svaka leynilegt dæmi sem ég segji engum frá. Það sem þið verðið að gera er að senda mér tölvupóst með mataruppskrift. Bannað að taka af netinu. Djók.


Secobar er að fara að loka á morgun. Seinasta partíið. Það þýðir að öll partíin sem að hafa verið þar flytja eitthvert annað. Það þýðir jafnframt það að ég mun líklega mjög lítið fá að spila næstu vikurnar meðan að nýjir staðir hafa ekki verið ákveðnir fyrir þessi kvöld. Verður gaman annað kvöld samt, allir prómóterarnir sem hafa verið með kvöld þarna sjá um sirka einn og hálfan tíma af opnunartímanum og það á eftir að verða troðið af góðu fólki þarna. Hlakka til.

Náði svo að komast yfir miða fyrir mig og tvo vini mína úr skólanum á Soil & Pimp Sessions á morgun. Fengum miðana á hálfvirði sem er mjög geðveikt. Golden Week er byrjuð sem þýðir bara ein vettvangsferð með japönskunni og svo frí restina af næstu viku. Öll dvdísskápssjónvarpstækin eru gengin út held ég, var of seinn. Keypti mér minniskortalesara sem spilar MP3 fæla en hann virkar ekki. Þarf að finna einhvern sem skilur japönsku til að lesa leiðbeiningarnar.

Hakobu

Þegar ég finn mér ekkert að gera fer ég oft og vel einhvern random stað í Tokyo og skoða. Ég fer ekki á algenga staði eða túristastaði, heldur vel ég eitthvað af handahófi og þá eitthvað í útjöðrum Tokyo. Í dag kíkti ég til Kita-Senju sem er rétt norðan við aðalkjarnann. Ég hlýt að hafa eytt 3 klukkustundum í eitthvað speisað labb en það góða sem kom út úr því var að ég fann eina bestu engrish fatabúð sem ég hef nokkurn tímann rekist á. Hræódýr líka, fékk síðerma bol með bulli á fyrir 600 yen sem er ekki nema 360 kall íslenskar! Usssss.

Ég man ekki hvað ég gerði á fimmtudag. Það hefur ekki verið neitt rosalega merkilegt.

Fékk tölvupóst frá Kato á föstudeginum þar sem hann bað mig um að fá að gista eina nótt áður en hann fengi hótel. Ég kvað það vera ekkert mál og föstudagurinn endaði þá með því að við fórum á smá fyllerí. Það sem meira var þá var ég að spila á Secobar sama kvöld. Eftir að ég var búinn að preppa settið fyrir kvöldið þá fórum við af stað til Shinjuku og hittum á tvo manga-teiknandi vini hans Kato, Uno og Kihachi. Mín vera þarna dróg meðalaldurinn niður um sirka 15 ár. Fokking gamlir gaurar maður! Fórum og drukkum bjór og átum mat á izakaya nálægt stöðinni. Þegar klukkan sló 10 fórum við svo til Shibuya.

Ég byrjaði ekki að spila fyrr en korter í tólf og spilaði rétt í hálftíma. Viðburðurinn var lokapartí Third-Ear á Secobar. Staðurinn lokar um mánaðarmótin og kvöldin þeirra verða að flytja annað. Anyhoo, spileríið var skemmtilegt og svo rétt náðum við seinustu lest aftur heim þar sem var drukkið áfram til 3, eða þangað til að við vorum báðir að deyja úr þreytu.


Einhverjum vini Kato fannst það geðveikt sniðug hugmynd að kíkja svo á fiskimarkaðinn Tsukiji eld-eldsnemma um morguninn í morgun-sushi. Það endaði því með því að við vöknuðum hálf-sjö, eftir þriggja tíma svefn, til að éta hráan fisk með hrísgrjónum. Var ekkert spenntur yfir þessu til að byrja með en þegar ég var í lestinni á leiðinni þangað byrjaði ég fíla þessa hugmynd betur og betur. Hrár fiskur í morgunmat, fiskilykt, öskrandi fisksalar, fisksalalykt.. uppskrift að veislu fyrir skilningarvitin. Svo var þetta bara fínt, allt nema þegar allt fólkið ældi niður hálsmálið á mér.


Inná sushistaðnum voru þessir tveir bandarísku gaurar, greinilega komnir af einhverju djammi, báðir með bjór í hönd og étandi sushi-ið sitt hægt yfir samræðum. Mikið I don't care if people overhear this conversation vibe þarna, aðeins of mikið kannski. Fékk það á tilfinninguna að þeir hefðu verið að horfa á Sideways rosalega mikið og hefðu fengið þessa rosalegu hugmynd að flýja til Tokyo og eyða viku saman og væla í hvorum öðrum hversu í tengslum við tilfinningar sínar þeir eru. Mikið af "You know I'd do anything for you, right?", "I have a great relationship with my mom" og "I promised that I'd take care of the horses". Besta við þetta var að þeir litu báðir svipað út eins og gaurarnir í Sideways, nema að Paul Giamatti gaurinn var alveg sköllóttur og hinn karakterinn var ekki með neina fætur né hendur.


Komst loksins höndum yfir vídjó af þessum snillingi að taka "sett". Tekið af heimsmeistarakeppninni í skífuþeytingum fyrir fjórum árum. Nokkuð gamalt en geðveikt fresh. Ótrúleg færni. For rilla.


Svo fékk ég loksins líka þetta hérna vídjó af mér að taka Alien Millennium á Iceland Week 2005 viðburðinum í Chiryu um daginn. Það mun teljast sem fyrsta skipti sem að TZMP (mínus the honorable Mr. Zuckakis) treður upp í Japan. Smá bónus í endann á vídjóinu, (reason: kann ekki að klippa svona fæla niður) Ríðum yfir sandinn-lagið þarna sungið af IJCE Iceland featuring Earl Mondeyano. Afsaka gæðisskort.

Keppnin frestast á næsta póst því að ég hef ekki náð að kaupa þetta sérstaka element sem vantar í vinninginn. McDonalds setur eitthvað ógeð í allan matinn sinn, fékk í magann meira að segja frá sjeiknum þeirra. Ábyggilega einhvers konar mygluð dýrafita. Golden Week er að koma sem þýðir langt frí. Sá Pride í gær og það sökkaði dálítið. Samt skárra en súmó.

JERNALIZM

Á föstudaginn síðastliðinn fór ég með skiptinemahóp á Carl Craig sem var að spila Yellow. Það var mjög fínt. Strákarnir drógu með nokkrar stelpur sem voru aðeins of miklar gelgjur og aðeins of lítið djamm. Ein stelpan, Lisa, var aðeins of mikið scat fyrir minn smekk. Þegar ég sagði henni að ég væri frá Íslandi sagði hún:

"Oh, Iceland?.. Which part?"

Ég sagði bara "Reykjavik". Þá var hún alveg "Yeah, I been there.. Blue Lagoon, right?" Klukkutímunum saman á eftir þetta þá var ég hugsandi með mér: Bara ef ég hefði sagt við hana "You know.. the south west, near Sjúddannámér. Right next to the ferris wheel. You know, right?"


Ég var í þessu að fullkomna minn heimaeldaða nautahakks rétt sem að ég er búinn að malla mér af og til. Mjög einfalt dæmi. Hakk, hvítlaukur, laukur, soja og svo fimmta elementið sem er einhver vökvi (í glerflösku) sem ég pikkaði upp í 100 yena búð um daginn. Skil ekki hvað stendur á flöskunni. Þetta er eitthvað rosalegt.

En að ógeðslegri hlutum. Ég skil ekki hvað þetta er en ég hef nýverið að lenda einstaklega mikið í því að mjög illa lyktandi fólk hefur verið sitjandi nálægt mér í lestarferðum í og úr skóla. Þá á ég við róna og ýmist annað huldufólk. Svo finnst mér furðu sæta hversu náttúrulegir allir Japanirnir eru í lyktinni. Eins og þeir vilji ekki móðga skítuga rónann sem var að kúka á sig fyrir 50 sekúndum. Ég held að þetta sé eitthvað samsæri sem að rónarnir eru með á móti mér. Þeir hittast og senda alltaf einn í einu til að rúnta um og finna mig. Fjörtíu svona skipti í viðbót og þá verð ég geðveikt reiður.

Laserdiskasöfnunin gengur mjög vel eftir ferð til Koenji. Hef verið að kíkja núna næstum á hverju degi í plötu- og laserdiskaleiðangra. Núna er Indiana Jones safnið klárað og Cliffhanger og Big Trouble In Little China komnar í safnið! Fireball.


Rakst á þetta um daginn þegar ég var að reyna að finna mér stað þar sem tennis-spilun er möguleg. Ástæðan fyrir því er sú að ég er búinn að vera að spila Power Smash 2 mikið uppá síðkastið og fannst það vera rökrétt þróun að fara að prufa spila útgáfuna sem inniheldur ekki í sér pinna, takka og hreyfingarleysi. Allir hóparnir innan skólans sem að eru að transa tennis eru með heimasíðurnar sínar á japönsku sem ég skil ekki þannig að ég ákvað að fresta þessu. Þannig að ekkert varð úr því. Í bili. Og að öðru.

The Waseda Guardian er best. Í tíma hjá síbankandi listakonunni var nýjasta tölublaðið af þessu nemendarekna tímariti stöðugt að bjarga mér. Allir pennarnir fyrir þetta blað eru japanskir og þeir skrifa á ensku. Fyrir utan alla bjöguðu enskuna þá reynir hver einn og einasti penni að tækla eitthvað mjög alvarlegt málefni. Vandamálið er það að flestar greinarnar koma mjög barnalega út og sumar eru gjörsamlega óskiljanlegar. Leiðarinn að einu blaðinu útskýrði vandræðin sem að japanskir salaryman eru að lenda í vegna þess að skortur af kolum frá Kína mun valda því að þeir geta ekki borðað jafn mikið af Yakitori kjúkling og áður. Samkvæmt greininni mun þetta valda fleiri sjálfsmorðum meðal þeirra. Til að taka annað dæmi, skoðum þennan opus d'engrish úr grein um auglýsingabransann:


Mjög djúpt.

Hérna er nýjasti smellurinn úr smiðju Neptunes. Byrjaður á bókinni sem ég þarf að lesa fyrir Japan-Kóreu áfangann, mjög athyglisvert og flókið. Hver vissi að Kórea væri land og hefði sögu? Með mikið af karakterum og atburðum. Ekki ég. Kominn nokkrar blaðsíður áfram og er spennandi. "Phonology and Phonetics" kúrsinn er líka byrjaður að verða athyglisverður. Er líka hægt og hægt að komast að því að ef maður er í sparnaði þá getur maður voðalega lítið gert af sér eftir skóla, alveg eins og heima á Íslandi. Kominn með sirka helming af verðlaunum fyrir næstu keppni. 100% fyrir næstu færslu.

Kraftwerks

Eitt sem mér láðist að minnast á í seinustu færslu var hljómsveitin sem að var að spila á kvöldinu á Secobar sem ég fór á seinasta föstudag. Hljómsveitin Himawari var merkileg fyrir þær sakir að þetta er mesta Björk klón sem ég hef nokkurn tímann séð. Einn gaur og ein skrýtin stelpa sem kópera stílinn hennar Bjarkar mega-mikið. Performansið hjá henni var rosalega spontaneous og art-ful. Ég var "flabbergasted" að horfa á þetta. Björk er orðin tónlistarstefna.


Ég hef ekkert lagt í það að skoða japönsku tímaritin. Kanji, no good. Hins vegar er finnst mér gaman, í þessi fáu skipti sem ég geri tilraunir, að glugga í þessu fáránlegu ganguro tískublöð. Besta dæmið er Men's egg. Myndin hér að ofan kemur úr því blaði. Það blað er karlmanns-útgáfan af blaðinu egg sem að allar heluðu ganguro gellurnar í Shibuya lesa. Þú getur fundið alls konar tips um hvernig þú átt að klæðast, fullnægja kynlífsdúkku, hvaða litbrigði af gráum er geðveikt flott í hárið og svo framvegis. Meðmæli.

Hip hop kvöldið sem að Hiro var að spila á var einstaklega glatað. Ég kíkti þangað á mánudeginum. Eina sem að kom út úr þessu var að ég fékk að sjá Club Nuts í fyrsta skipti og að sjá hversu mikil samkeppni er á plötusnúðamarkaðinum hérna. Þetta var mánudagur og það var enginn þarna. Samt var partíið fram til morguns og það voru ekki meira en né minna en 16 plötusnúðar, helmingaðir upp í tvö herbergi. Bilað!


Kíkti aðeins til Odaiba í gær í von um að geta skeitað eitthvað örlítið. Endaði með því að ég kom á svæðið þar sem var gott að skeita, las skilti sem stóð á að brettið yrði tekið af mér og fór í burtu. Allur rebel hugsunarháttur er horfinn. Ég hefði geðveikt átt að klæða mig upp eins og Christian Slater og svo bara hrækja á öryggisvörðinn þegar hann hefði komið. "It's a free country, dude. Don't harsh my mellow!" Þú veist. Allavega, þá var líka gott að kíkja aðeins út úr borginni, jafnvel þótt að þetta sé alveg jafn mikil steinsteypugeðveiki og þegar innar er komið. Bara rólegra og með strönd og meira af Disney búðum.

Skólinn er allur kominn á fullt skrið núna. Allir tímarnir eru fínir nema listatíminn. Mér leiddist svo mikið seinast að ég reiknaði út hversu oft kennslukonan myndi banka í töfluna það sem eftir væri annar, svona sirka. Fékk út töluna 4608 skipti. Skrifaði niður öll skiptin sem hún bankaði í 5 mínútur og margfaldaði það upp til að fá út töluna fyrir hvern tíma. Svo reiknaði ég út önnina og dróg frá þann tíma sem hún var búin að kenna. Var verulega að spá í að skipta yfir í annan áfanga en kennarakonan er að kovera athyglisvert dót nema að hún gerir það á mjög manískan bankandi hátt.


Eftir mikið fiff held ég að ég sé mögulega búinn að redda mér miða fyrir mig og tvo skiptinemavini mína á Soil & Pimp Sessions tónleika síðar í mánuðinum. Ég hélt að við gætum verið góðir á því og gætum bara í rólegheitum fundið miðasöluna og keypt okkur miða en þegar ég tjekkaði fyrir nokkrum dögum á heimasíðuna þeirra þá komst ég á því að það var uppselt. Og það á alla 3 tónleikana sem verða þrjá daga í röð á Plug í Shibuya. Fiffið var það að ég þurfti að hringja í einn gaurinn í bandinu og biðja hann á sem minnst bitch-legan hátt um að redda miðum fyrir okkur þrjá. Sem betur mundi eftir samtali okkar á Secobar eftir tónleikana þeirra þar og sagðist ætla að reyna að redda því og svo hafa samband. Núna er það bara fingers-crossed.

Breeding Ground djam-sessjonið var svo í gær og var mjög fínt þrátt fyrir að það var mjög lítið af fólki þarna. Hápunktur kvöldsins var þegar að það kom mjög fullur gaur uppá svið. Búið. Ekki alveg, stjórnandi kvöldsins byrjaði að óska gaurnum til hamingju með afmælið og söng afmælissönginn fyrir hann. Smátt og smátt kom hljómsveitin inní lagið og þetta varð að massívasta afmælissöng sem ég hef heyrt. Það næsta sem fulli gaurinn sagði var "Yo, my birthday is September 21st, man.."

Mark er að fara að millilenda hérna á mánudaginn og ég ætla að hitta hann í kvöldmat hjá flugvellinum. Long time of no seeing. Svo er væntanlega plötuleit á sunnudaginn. Hittingur í Yoyogi Park með Íslendingunum í Tokyo á laugardaginn. Og í kvöld hittingur með Yuhei og fyndna vini hans sem býr í Kyoto. Núna er það þvottur, tiltekt og Donny Hathaway áhlustun.

Fokkings heitt

Manneskjan sem kennir mér Cultural Interaction Between East and West in Art kennir okkur á engrish. Og svo er hún með manískan ávana að setja punkt á eftir öllu sem hún hripar niður á töfluna. Og tví, þrí, fjórkrota ofan í sama dótið. Og banka í töfluna þrisvar til að undirstrika það sem hún er að segja. Sem gerist oft. Enskan hennar er mjög fín, hún notar however í staðinn fyrir but og notar auspicious voðalega mikið en það erfiða við enskuna hjá henni að oft getur maður ekkert ráðið úr henni. Sem dæmi, þetta:


"Cherry blossom" trén eru fullblómstruð hérna í Tokyo og núna um helgina var rosalega mikið af partíum og fólki sitjandi undir þessum trjám drekkandi áfengi. Mér var boðið í eitt partí hjá "host family pabba" hans Jared, en hann er einn af þessum bandarísku dudes í skólanum. Þar sem að mér finnst hann vera allt of mikið dude og ég meika bara ákveðið mikið af fylleríssögum þá ákvað ég að segja pass. Ég kíkti hins vegar á Ueno Park á föstudaginn. Svona leit það út.


Í umhverfi almenningsgarðsins var svo flóamarkaður sem að gamalt fólk og rónar stóðu fyrir. Væri ekki frásögum færandi nema hvað að ég náði þessum svakalega díl á LaserDiskum hjá frávita heimilisleysingja og vinkonu hans. Þau voru með bunka af LaserDiskum sitjandi í sólinni, bíðandi eftir því að verða fjarlægðir. Það sem ég fékk hjá þeim var: Hayao Miyazaki myndirnar My Neighbor Totoro + Nausicaa: Valley Of The Winds og sex klassískar James Bond myndir. Allt þetta fyrir tæpar 1000 krónur íslenskar. Fokking meik!

Síðastliðinn miðvikudag var svo komið að því að hitta á hana Setsuko, rúmlega sjötugan nemanda minn, og kenna henni smá íslensku. Henni langar mest af öllu að geta lesið íslenskar bækur og hún er núna að fara að byrja á sínu þriðja ári í íslenskunámi í Waseda. Fokking klikkuð gella! Rétt strákar?? Allavega, mjög almennileg kona og seinasta kennslustund var alveg "mega". Fyrst að kaffihúsið sem við hittumst alltaf á var yfirfullt þá fór hún með mig í risastóra almenningsgarðinn hinum megin við götuna og útskýrði sakura (cherry blossom trén) fyrir mér í klukkutíma. Þess á milli kenndi ég henni orðin önd, tjörn, tré og garður. Fyrir þetta chill = 5000 yen. Eða 3000 krónur.


Föstudagurinn fór í djamm á Secobar á seinasta kvöld electronicPUB, "shin-ding-ið" sem að Third-Ear héldu alltaf á nokkra vikna fresti. Laugardagurinn var svo þynnka framan af en svo kíkti ég í heimsókn til Miyuki og við elduðum pönnsur. Ákvað að deila auðnum, þessum 5 pökkum af pönnukökumixi sem ég fékk frá íslensku IJCE meðlimunum, og við gerðum pönnsur með laxi, gúrku og wasabi-sósu (mega-gott) og svo venjulegar dessert-pönnsur. Smá Guernica Live DVD gláp og svo chill sem endaði súran þynnkudag alveg ágætlega.


Í nýjustu herferð Asahi bjórframleiðandans þá eru þeir að bjóða fólki að senda inn miða (eða eitthvað, ég hef ekki hugmynd) til þess að vinna ísskáp með sjónvarpi og dvd spilara, allt á sama tíma. Í einni græju. Fólk elskar bjór, og fólk elskar sjónvarp. Mjög einfalt. Klassi.

Sunnudagar í Yoyogi Park eru geðveikt fínir, og líka eini tíminn sem er eitthvað að gerast þar. Svo framarlega sem ég veit. Þar troða upp alls konar steiktar, og ekki steiktar hljómsveitir, þar er flóamarkaður og svo geðveikt mikið af fólki. Við fórum þarna nokkur saman, skiptinemar úr skólanum og spiluðum extreme íþróttir og hlustuðum á hljómsveitir. Það var gaman. Það merkilega sem kom út úr þessum dag var að ég fann mér geðveikt rólegan stað með hofi og fínum garði innan í allri geðveikinni sem er Harajuku. Eina sem ég þurfti að gera var að labba í 2 mínútur útfrá einni aðalgötunni. Ef þú kemur, eða hefur komið, einhvern tímann hingað þá veistu að þessi staður er bara öskrandi smábörn og goth pakk að mála sig, geðveikt hátt og in your face. Ojj, goth pakk.

Hiro, sem er einn af meðlimum "alþjóðlega klúbbsins" í Waseda, er að fara að spila á morgun á hiphop'n'r&b kvöldi á einhverjum klúbb og ég ætla að tjekka á þessu eins og ég lofaði, þótt ég sé ekkert geeeeðveikt spenntur. Svo er það bara undirbúningur fyrir næsta djaem-sessjon á fimmtudaginn. Svo bara skóli. Og.. eitthvað.

Passion is a Fashion

Næst seinasta kvöld IJCE Iceland hérna var kíkt út á lífið. Ég hitti þau á American Bar nálægt Shibuya lestarstöðinni og sötrið byrjaði. Siggi hitti einhvern gaur frá Yohji Yamamoto. Svo talaði Jói við hann. Svo reyndist hann vera einhver handjob-gefari sem vann í búðinni en ekki á skrifstofunni. Svo fór hópurinn á Ruby Room. Þar splittaðist hópurinn upp og við María, Jói og Saga fórum á The Room þar sem live band var að spila og svo DJ'ar. Fyrir utan að vera bombugaman var þetta fyrsta skiptið sem ég hef heyrt band spila kover af Apache, og það frekar vel.


Laugardaginn markaði endalok ferðalagsins hjá íslenska IJCE hópnum. Seinasta kvöldið fór í mat og smá bjórdrykkju og ég slóst með í það. Seinasti bjórinn varð til þess að ég breytti plönunum því að ég var búinn að missa af seinustu lest. Eftir að ég kvaddi þá kíkti ég yfir á Secobar til að athuga hvað var á seyði. Fyrst að það var ekkert sniðugt í gangi þá ákvað ég að kíkja á skrifstofur Third-Ear og athuga hvort að það væri einhver sem ég þekkti þarna. Ég endaði svo með því að chilla og spjalla með Hibiki, Yasu og þriðja gaurnum sem ég man ekki hvað heitir (þeir þrír = grafíska deildin hjá label-inu) þangað til að fyrsta lestin kom. Mjög fínt.


Skólinn byrjaði í gær og ég önnin lítur vel út. Er að taka japönsku, áfanga um "Japanese phonology", listakúrs, einn um tengsl Kóreu og Japan og svo einn viðskiptafræði. Viðskiptafræðin lítur vel út, gaurinn er hinn afslappaðisti og á ábyggilega eitthvað met í því að fara allt í einu að tala um eitthvað bull sem tengist náminu ekkert. Í einum tíma náði hann að útskýra fyrir okkur hvernig maður talar ensku með filippeyskum hreim, indverskum hreim og svo japönskum. Þetta allt meðan að hann kynnti okkur nemendunum alla forsögu hans og áfangans.

Gaurinn sem kennir Kóreu-tengda áfangann er líka mjög hress. Hann er víst rosaleg stjarna í sjónvarpi og á seinustu önn þurfti hann oft að enda tímann snemma út af því að hann þurfti að stökkva í útsendingu. Svo bauð hann öllum bekknum út að éta og í sjónvarpsstúdíó eitt sinn hvort. Hann er líka með þetta dæmi þar sem að hann virðist ekki geta sagt stafinn 'R'. Allt sem hann segir er með L-i. Svo virðist vera að það sé vafasamt fyrir forsætisráðherrann að heimsækja Yasukuni hofið á hverju ári út af hermönnunum sem að það heiðrar sem gerðu wallclimb í sinni tíð.


Kirsuberjatrén eða japanese cherry blossom trén eru byrjuð að blómstra og ná hámarki um næstu helgi. Þá detta allir í það. Samkvæmt hinum gamla sið Hanami. Ég ætla að halda uppá það með því að kíkja á Yumi, Marcellus og félaga í Yoyogi Park en það hittast þau alltaf á hverju ári. Party time.


Fyrsta lagið sem ég klára í langan, langan tíma. Kominn með nýja aðferð að reyna að klára bítin sem ég klára. Hún virkar ágætlega hingað til. Valdi besta tímann reyndar, á að vera að vinna að einhverju dóti til að gera með Hiroki el Psychotica Drumero Murakami. Work is work.


Kemur af plötu sem að þessi japanska gella og frægi hljómborðsspilarinn tóku upp saman þegar diskó-tímabilið var í the midnight zone. Hress diskóslagari. Söngkonan er reyndar ekkert spes en þetta lag er bara of "funky" til að vera upptekið og á plötu. Var verið að endurútgefa albúmið sem kallast Butterfly.

Komið nóg í bili. Tek tillögu Arnaldar vel og ætla að reyna að bomba fleiri færslum með styttra millibili og skrifa þá örlítið minna. Eða reyna það. Er búinn að komast að því að það er einfaldlega allt ógeðslega gott á matseðlinum á Ootoya. Virðist ekki geta fundið almennilega engrish boli lengur. Japönsk kvikmyndasándtrökk frá 9. áratugnum eru eiginlega undantekningalaust leiðinleg. Maturinn er til.

The Licking Of The Knife

Fyrir þennan Íslands tengda viðburð í Chiryu þá þurfti ég að bomba af tæpum klukkutíma löngu prógrammi. Gefið, þá var þetta erfitt verkefni en ég náði einhvern veginn að gera það miklu erfiðara fyrir mér. Tuttugu og fimm mínútur af japönsku tali eru tuttugu og fimm mínútur af japönskum texta. Á japönsku. Sem betur fer fékk ég hjálp hjá Miyuki þannig að ég náði að bomba þessu saman á góðum tíma og ná að chilla smá dagana áður, með textann tilbúinn.


Þriðjudeginum áður en ég fór kíkti ég á viðburð á vegum Nike sem var til að kynna nýja línu af klæðnaði og myndina Ginga sem að Nike sponsoraði og fjallar um fótbolta í Brasilíu. Þetta var mjög kúl staður sem þetta var haldið á. Á frekar stórum fótboltaleikvangi. Svæðið sem partíið var í var búningsklefa-hluti húsnæðisins og svæðið þar í kring. Einnig gat maður komist aðeins út á völlinn þar til að öryggisverðirnir stoppuðu mann af. Myndin var bæði sýnd inni á stórum skjá og þá var henni líka varpað þvert yfir völlinn á sætin hinum megin á leikvanginum. Fyrir viðburðinn voru svo búnir til sérstakir viðar-platformar sem að fólk gekk á og dansaði. Sérstaklega fyrir þetta event var svo gaurinn sem að gerði öll málverkin sem sjást í myndinni fenginn til að mála myndir á plankana. Heimildarmyndin sjálf var mjög góð og mikið af flottheitum. Mæli með henni eindregið. Fyrsta lagið hjá Gilles Peterson var mjög gott brasilískt chillout fever song og svo fór hann bara að spila drum'n'bass mjög fljótlega eftir það en þá þurfti ég að fara og ná seinustu lest.


Iceland Week 2005. Þann 24. fórum við öll saman með lest til Chiryu níu um morguninn. Þegar við komum í bæinn fengum við hádegismat sem var bento með rækjudæmi. Um kvöldið var okkur svo boðið í móttöku þar sem að fólk úr lókal stjórnmálum og alls kyns fólk sem að tengdist viðburðinum kom og bauð okkur velkomin í bæinn. Gömlu kallarnir voru hressir. Spurðu Maríu af hverju hún væri svona falleg og spurðu mig hvort að ég hefði prufað að drekka mjólk. Af klæðskiptingi.

Daginn eftir vöknuðum við snemma og fórum á staðinn þar sem Iceland Week viðburðurinn átti að fara fram daginn eftir. Þegar við komum á svæðið vorum við sett í það verkefni að þýða bréf frá japönskum skólakrökkum yfir á íslensku. Af þessum sirka 1000 bréfum sem að okkur var falið að þýða þá náðum við að klára rétt yfir 200 stykki. Restina brenndum við og hlógum mikið á meðan.


Við heimkomuna (gistum við hliðina á hofinu á myndinni) tóku nokkrar kvensur á móti okkur sem höfðu eldað ofan í okkur öll. Svo mætti konan á svæðið sem að rak pleisið sem við gistum í og deildi geðsýki sinni með okkur yfir góðum mat. Pínu klikkuð kerlingin en almennileg. Hún gat ekki munað hvað fólk hét né hvers lenskt það var sem mér fannst dálítið spes.

Sannleiksstundin kom loksins daginn eftir þegar ég flutti tæplega klukkutíma langa fyrirlesturinn en hann einmitt innihélt í sér fyrsta semi-live performansið hjá TZMP í Japan. Til þess að fylla uppí prógrammið ákvað ég að taka Alien Millennium því að þemað átti svo vel við þennan viðburð. Ég vissi að ég hafði valið rétt þegar ég sá Anal Sex in Iceland básinn á staðnum. Og Aliens and Dicksucking básinn.

Eitt sem mér fannst alveg ótrúlega fyndið var að eftir kynninguna kom Jun (einn af japönsku meðlimum IJCE) og spurði mig út í textana. Þegar að ég sagði honum að ég hafi sagt "anal sex" í laginu kom einhver rosalega hneykslanlegur svipur á hann. Svo þegar hann var búinn að kompósa sig aftur sagði hann:

"Ehhmm.. you like..?"

Honum fannst þetta orðaval í lagatextanum svo rosalega merkilegt að hann fór strax eftir móttöku upplýsinganna og útskýrði þetta fyrir öðrum IJCE meðlim afsíðis svo að aðrir gestir staðarins væru ekki í hættu að yfirheyra slíkan sora.


Mættum fyrst af öllum á lestarstöðina þar sem við tókum svo tengilestina á EXPO svæðið. Biðum í klukkutíma og komumst inn og hlupum í Hitachi skálann að sjá 3D geðveikina sem þeir voru með á boðstólum. Þegar það var komið út af því þá var labbað af stað til norræna skálans og labbað þar í kring þar til að við áttum að hittast aftur hjá norræna skálanum til að kíkja í kaffi. Rakst á Ernu, systir hans Össa og við fengum okkur kaffi og hlustuðum á ræðu hjá þurra Finnanum sem að er aðal numero uno hot shot gunslinger gaurinn sem að sér um þetta dæmi fyrir öll Norðurlöndin.

Robot Fun City tók við. Til kynningar voru þau vélmenni sem eru "að vinna" á EXPO og svo vélmenni sem eru notuð til að ræða við gamalt fólk og passa börn. Aðal crazyness-ið var PaPeRo sem er lítið krúttlegt róbot sem er notað í barnapössunar tilgangi. Fyrir utan að vera eitthvað mega dæmi sem að hægt er að tala við þá var þetta líka með slatta af snertiskynjurum og þekkir fólk. Klikkað. Svo var þessi selur sem að gerir ekkert nema að veina þegar maður klappar honum. En heimskt.

Parísarhjólið og útsýnið yfir svæðið var indælis upplifun. Þegar svona var liðið á daginn var ekki hægt að komast lengur í vinsælustu skálana án þess að þurfa að bíða í 50 mínútur eða lengur. Þá var ákveðið að taka eins mörg lönd og hægt var, það var þau sem voru eitthvað sniðug. Við þræddum Asíu og kíktum til Sádí Arabíu, Yemen (sem var geðveikt), Qatar, Mongólíu, Kazakstan og Kína. Kórea var geðveikt mikið crazyness. Fyrir utan að vera með rosalega flott innréttaðan stóran skála var til sýnis nýtt cyber-TFT LCD risasjónvarp og svo 3D HD animation mynd. Til að horfa á þessa mynd þurfti maður bara ósköp venjuleg gleraugu (ekkert eitthvað monster unit) og það sem var mega-space var að hún var í hi-definition og brjálað skýr myndin. Orð fá því ekki lýst hversu rosalega "impressive" þetta var. Fokkings töff.

Annað sem var geðveikt gott þarna var skáli Rúmeníu. Eina sem var þarna inni var eitt risastórt tannhjól, slatti af brúðarkjólum og svo plasma skjáir sem voru að sýna fyndnasta vídjó sem ég hef séð í lengri tíma. Vídjóið sýndi 100% alvarlega nútíma danslist. Þetta var bara eitthvað fólk að dansa um eins og fífl. Besti hlutinn var alvarlegi gaurinn sem að hélt alltaf áfram að horfa í myndavélina meðan á dansinum stóð. Augnráðið hans var svo ákveðið að ég held að hann er ábyggilega sitjandi núna í Rúmeníu einhvers staðar, geðveikt ánægður með að hafa tekið þátt í þessu.

Pólland fær verðlaun fyrir að vera með ruglingslegasta skálann. Við Jói og María löbbuðum í gegnum hann og manni fannst alltaf eins og maður væri að fara á móti umferð. Svo var einhver geðveikt tilgangslaus saltnáma í húsinu sem átti víst að toppa alla hina geðsýkina sem kom á undan. Ruglingslegt.

Japans skálinn kíktum við á í lokin og var fínn endir á klikkuninni. Það var dálítið löng röð sem endaði eiginlega ekki fyrr en að skálinn var að verða búinn. Allar upplýsingarnar í Japans skálanum voru mjög flott settar fram og hann bar af hinum þegar að kom að praktík. Í miðjunni var besti hlutinn en það var risastór kúla sem maður stóð inní og margir myndvarpar vörpuðu vídjói á allan flötinn inní kúlunni til að gefa 360° crazy feeling. Þetta var mjög einfalt vídjó þar sem maður byrjaði í skýjunum og flaug síðan niður og svamlaði um í sjónum. Mjög flott.

Bjór. Hérna eru myndir sem ég tók af símanum svona rétt á meðan ég er að bíða eftir myndunum frá Jóa sem ég pósta síðar.


Það sem fylgdi ferðinni til Chiryu var að við fórum svo öll saman til Kyoto. Allir ákváðu að gera sitt hvoran hlutinn þegar við komum og hópar mynduðust. Ég kíkti með Jóa, Sigga og Lofti í japanskt baðhús til að þvo af okkur skítinn. Eftir það hitti ég svo á Mikael sem er að læra hérna og við spjölluðum. Eftir það kom hópurinn saman aftur og við fórum á staðinn sem við gistum á, hús foreldra Maro.

Daginn eftir kíktum snemma af stað og bombuðum öllu draslinu inní skápa á lestarstöðinni og héldum á meira flakk. Flakk dagsins innihélt meira af túristabrölti en einhverju öðru. Kíktum í tvö hof og sáum eins og við gátum af "hefðbundnu" Kyoto. Þegar fór að líða á kvöldið þá hittum við María og Loftur svo á Dóra, Sigga og Kristófer sem eru að læra í Kansai Gaidai háskóla rétt hjá Osaka og við fórum á happy hour á The Hub sem er skítug útlendingabúlla, oj hvað ég hata útlendinga. Um kvöldið sameinuðumst við öll í einn ofurhóp sem að fór saman á ítalskan veitingastað og svo í karaoke. Svo var það bara næturrútan heim.


Þessi næturrúta leit út eins og David Lynch hafi sponsorað hönnunina. Allt í fínum teppum og ljósakrónum sem áttu engan veginn heima í rútu. Svo var þessi rúta með sæti sem voru sérstaklega gerð til að halda stríðsföngum vakandi. Ég náði kannski að sofa í 4 mínútur af þessum sjö tímum sem ég hélt augunum lokuðum á ferðalaginu. Komum til Shinjuku um 5 leytið og svo tvístruðust allir til síns dvalarstaðs eins og fólk gerir venjulega eftir svona ferðir.

Miðar smá áfram í kollabó málum með trommaranum góða, erum að fara að gera 3 lög saman væntanlega mjög fljótlega. Skólinn byrjar á mánudaginn. Íslendingarnir fara heim a laugardaginn. Kirsuberjatrén fara að blómstra bráðum sem þýðir part-eyyyyy HI-FIVE! Þessi færsla er 100% fyrstaaprílsgabbslaus.