The President

Ég er kominn með leið á því að þurfa að passa mig á því að stíga ekki í ælu þegar ég kem heim á kvöldin. Þetta fylgir vorinu líklegast. Það skiptir síðan varla neinu máli hvaða dagur vikunnar það er, það virðist alltaf vera í hið minnsta ein æla til að passa sig á á lestarpallinum. Á japönsku er það kallað 'platform pizza'.


Það er orðið svona. Áhugi minn á First Kitchen er dáinn og það hefur nýr veitingastaður tekinn við. Ég bara get ekki haldið áfram að dæla þessum gómsætu majónesfylltu ruslmats-einingum ofan í trektina mikið lengur meðan að ég hef fundið ljósið í Ootoya. Þeir bjóða einvörðungu uppá japanskan mat og allt sem ég hef bragðað á matseðlinum er svo gott að ég fyllist allur af útópískri gleði post-eating.


Eitt annað burger-tengt. Sniðuga fólkið hjá McDonalds er alltaf að koma með skemmtilegar nýjungar og það nýjasta er þessi framúrstefnulegi Teriyaki Egg borgari. Ákvað það í dag að prufa hann og hann var vægast sagt ógeðslegur. Rosalega uppátækjasamt lið alveg hreint. Alltaf þegar að það kemur nýr borgari þá er það bara einhver gamall borgari nema með eggi eða auka káli eða eitthvað annað sem að brýtur öll lög í hamborgaraiðnaðinum. Meiri metnað, takk.

Fékk loksins einkunnirnar mínar í vikunni og var mjög ánægður með þær. Fékk A- í þremur áföngum og A í tveimur. Önnin var frekar róleg hjá mér en það tók að blása undir lokin. Ekkert free ride en ég verð að viðurkenna að þetta var auðveldara heldur en að ég var að búast við af námi á háskólastigi.

Fimmtudagurinn síðastliðni innihélt jam session-ið sem er alltaf annan hvern fimmtudag. Það er greinilegt að orðið er byrjað að breiðast út um þessi kvöld því að mætingin var miklu betri en venjulega. Allt vanalega liðið var á staðnum og það var Thunderdome stemmari. Ég hitti svo á Yumi og hún bauð mér að spila á Nuphoria kvöldinu daginn eftir á Secobar. Eina sem sökkaði var það að ég missti af seinustu lest heim þannig að ég komst bara til Ikebukuro, þrjú stopp frá Komagome, og labbaði þaðan.

Secret Big Artist-inn á Nuphoria djamm-kvöldinu á föstudeginum var ekki Prefuse 73. Dagurinn byrjaði á því að ég kíkti með íslenska hópnum úr IJCE á rúnt um Akihabara og Shibuya. Svo þegar að klukkan var orðin átta hljóp ég heim og tók saman plötur og var svo kominn á Secobar rétt fyrir tíu. IJCE hópurinn kíkti svo á staðinn um 11-leytið og ég spilaði á víxl við hana Yukalicious til tólf.


Fyrsta bandið sem steig á stokk var teymi af steppdönsurum og svo einn bítboxari. Hafði ekki séð neitt þessu líkt áður. Gaurinn bítboxaði og steppdansararnir skiptust á að stökkva og steppa á viðarplanka sem var settur upp með míkrafón tengdan við. Power alveg hreint. Þegar þeir voru búnir kom hlé og svo kíktu IJCE í karaoke og ég varð eftir á Secobar. Og eins gott að ég fór ekki með.
Leynigestahljómsveit kvöldsins reyndist svo vera Soil & Pimp Sessions. Og þeir voru með alveg geðveikislega gott sett. Spiluðu stutt, 4-5 lög og þar á meðal eitt spunnið en ég hef aldrei upplifað aðra eins stemmningu. Þetta var eins og að vera á geðveikt siðuðum pönk tónleikum, nema að það var djass á boðstólum. Ég hitti svo á leiðtoga bandsins eftir performansið og fékk nafnspjaldið hjá honum. Draumurinn er að fá þá yfir til Íslands ef þeir koma til Evrópu að túra. Ussss.

Datt inná K-1 Tournament í sjónvarpinu í gær. Svona extreme fighting dæmi er pussuvinsælt hérna. Það sem fannst fyndið við þessa bardaga sem ég sá í gær var að þeir pöruðu alltaf mjög stóra og/eða feita gaura með einhverjum litlum eða gömlum gaurum. Einn bardaginn var á milli 43 ára gaurs og feitasta manni sem ég hef séð í sjónvarpi. Það lak smjör úr hárinu á honum og hann hnerraði rjóma. Þetta var fáránlegt.


Hitti á einn vin minn í gær sem ég kynntist þegar ég fór til Chiryu að athuga með íslenska viðburðinn sem verður þar síðar í mánuðinum. Hitti hann og vin hans í Shibuya og við fórum að hitta Héðinn og Hanako, konuna hans, á bar sem heitir Hobgoblin, eins og ölið góða. Þetta var Druid Convention. Við drukkum þar til rétt yfir tólf og þá splittaðist hópurinn upp og við Héðinn og Hanako fórum til Roppongi að hitta á IJCE hópinn. Fyrst var róleg drykkja á kaffihúsi og svo einhver karaoke geðsýki á staðnum Karaoke Zone sem er fyrsti karaoke staðurinn sem tók upp þetta nú-sívinsæla "hellis-look".

Miyuki er það góð að hún ætlar að bjóða mér að kíkja með sér á þriðjudaginn á sýningu heimildarmyndarinnar Ginga. Hún er framleidd af leikstjóra City of God og Nike og fjallar um fótbolta í Brasilíu. Hún náði að skora tvo boðsmiða en þessi viðburður víst bara fyrir boðsgesti. Þetta virðist vera mjög kúl mynd, svo ef það er ekki nóg þá verður Gilles Peterson að spila þarna líka.

Bomba niður eitthvað af EXPO viðburðs undirbúningnum á morgun. Svo þarf ég að taka til hérna. Þetta gengur ekki lengur.

Crack!

Var að koma heim eftir smá drykkju með Zack og þar á undan smá undirbúnings viðburð hjá IJCE. Það hittust allir í Naka-meguro og undirbúningur var haldinn fyrir einhvers konar viðburð sem ég veit ekki hver er.

Um daginn náði ég að rökræða við einhvern í japönsku og halda velli. Mér fannst þetta svo rosalega merkilegt að ég sendi sjálfum mér tölvupóst því ég var fullur og var hræddur um að gleyma þessu. Rökræðan gekk út á hvort væri erfiðara, að vera ungur og með lífið framundan og hafa rosalega mikið af hlutum til að vilja gera/læra og geta ekki valið úr eða að vita ekkert hvað maður á að gera. Ég hélt því fram að það væri miklu erfiðara að vera sá sem að veit ekkert hvað skal gjöra heldur en að vera sá sem er með böns af kostum en getur ekki valið úr. Allavega. Þetta gerðist meðan að ég var á ferðalagi með tveimur af krökkunum úr IJCE.

Fór af stað um morguninn þann tólfta og var mættur til Chiryu rétt eftir hádegi. Pælingin með þessari ferð var að undirbúa "DJ" spilamennskuna þann 26. sem er dæmi sem tengist íslenskri viku sem að IJCE sér um að hluta, held ég.. alveg örugglega. Eftir að við öll þrjú vorum mætt á svæðið var farið í útúrdúra um bæinn að undirbúa komu íslenska IJCE hópsins og svo um kvöldið kíktum við út að éta á izakaya (japönsk krá með mat) þar sem að var drukkið mikið áfengi og étinn matur mikill. Mikið alveg, þú veist. Kato (hýsillinn) var ennþá hress eftir allan matinn meðan að við hin vorum að logna út af þannig að það var haldið áfram. Á leiðinni heim var farið út í búð og keyptur matur og nóg af áfengi og svo haldið heim til hans Kato til að halda áfram með drykkjuna. Entumst til tvö um morguninn og svo kom sleepytime.

Það fyrsta sem ég tók eftir eldsnemma um morguninn var Kato að koma inn í herbergið stuttlega, segjandi eitthvað á óskiljanlegri japönsku sem að ég seinna skildi sem að hann vildi láta okkur sofa aðeins lengur. Fórum svo á fætur um níu leytið. Leiðinni var haldið til einhvers konar menningarmiðstöðvar í Chiryu þar sem var tvöfaldur menningarviðburður í gangi. Annar helmingurinn var íslenskur og hinn ástralskur. Konan sem að var kynnirinn fór mjög í taugarnar á mér. Það hjálpaði ekki til að ég var mjög þunnur. Svo leit hún út mekaníska kvensugríman úr Total Recall. Ég var að bíða eftir því allan tímann að heyra "Two weeks.. two weeks.." og svo sjá grímunni vera kastað og Hr. Schwarzenegger að hlaupa í burtu.

Þegar klukkan sló fjögur lauk viðburðinum og ég varð fokkings ureshii (rosalega glaður). Þá var haldið út á lestarstöð með stuttum stoppum á tveim stöðum sem skipta engu máli fyrir söguna. Eins glatað og mér fannst þessu dagur vera skánaði hann verulega þegar að Kato rétti mér pening sem koveraði allan ferðakostnaðinn minn til og frá Chiryu. Átti ekki von á því. Við kvöddum Kato og héldum þrjú saman til Nagoya þar sem að við átum mat og ég kíkti í eina plötubúð. Svo næturrúta og svo kominn heim um morguninn daginn eftir. Og búið + myndir.



Ég er kominn með eitt í viðbót við ræðuna sem ég á einhvern tímann eftir að halda um hversu lík lönd Japan og Ísland eru. Fyrir utan það að vera eyjur, með eldfjöll & jarðskjálftavirkni, fiskétandi þjóðir, eiga hveri og svo framvegis þá eru utanbæjartöffarar líka til í Japan. Ég er búinn að sanna þetta með þremur heimsóknum út á land. Ég held að flestir geri sér grein fyrir því hvað utanbæjartöffari er. Svona gaur sem að býr með foreldrum sínum útí rassgati en gengur um með silfurkeðju og hárgreiðslu úr áttunda áratugnum. Keyrir um á bíl sem að öllum finnst ljótur nema öðrum utanbæjartöffurum. Ég veit ekki hversu langt ég á að fara með þetta. Japan er líka með utanbæjartöffara. Einfalt.


Ég kíkti í heimsókn til Miyuki um daginn sem er hluti af þessari listamannagrúppu sem kallast Dyezu. Áttum langt og gott spjall um alls konar dót. Í miðjum samræðunum barst Tha Blue Herb í tal og í miðri ræðu stokk hún afsíðis. Hún kom svo aftur fram og rétti mér DVD disk með nýja myndbandinu sem að hún vann að. Þetta myndband var einmitt fyrir sóló-prójekt MC'sins úr Tha Blue Herb sem kallar sig BOSS. Eðal heimsókn og svo nýtt TBH myndband hot off the press. Cyberball.


Japanskt diskópóst. Þetta er einhver grúppa sem ég var að rekast á í dag með 100 yena plötukaupum. Alls ekki slæm plata og fínasta lag. Valdi þetta því að það er smá japanskt vibe í melodíunni og þetta er bara eiginlega það eina japanska diskóið sem ég hef komist yfir sem hefur ekki verið glatað til Eternia.


Fannst rétt að kasta þessu upp líka. Þetta fann ég á risastórum bar matseðli sem að stóð fyrir utan útlendingakrá í Ebisu. Staðurinn var líka fullur af útlendingum. Sýnir bara það að það hafa allir jafn gaman af því af bull ensku þannig að enginn stendur í því að segja fólkinu frá villunum sem það er að gera.

Best að reyna að klára, sem virðist vera, versta mynd sem ég hef séð í lengri tíma, eða Alone In The Dark. Á fimmtudaginn er svo nýtt jam session á Womb og fyrst að ég er kominn með hljómborðið og kortið í tölvuna get ég flexað eitthvað vonandi. Svo er djamm á Secobar á föstudaginn sem vinkona mín er að sjá um. Hún er að lofa að "secret big artist" mæti sem ég er að vona sé Prefuse 73 því hún er að vinna hjá promotion kompaníi sem er að sjá um tónleika með honum seinna í mánuðinum en ég kemst ekki á. Quarashi er kominn í 22. sæti á international chart í HMV Shibuya. Klukkan er 3:19. Good times.

Freshness Coffee

Ég er kominn með nýtt hljóðkort og nýtt MIDI hljómborð. Ég ákvað það uppúr þurru, næstum því, að splæsa því á mig til að nýta tímann minn í eitthvað betra heldur en að vera hljóðkorts- og hljómborðslaus gaur. Ég er búinn að vera að kíkja til Akihabara nokkuð oft uppá síðkastið í von um að rekast á góða díla. Akihabara er hverfi sem er stærsta samansafn af raftækjabúðum í heiminum. Þessi staðreynd gaf mér þá von um að ég myndi fá góðan díl, sem ég fékk. Og var ánægður með.

Ég náði að komast yfir hljómborð, hljóðkort og allar þær snúrur sem ég þurfti á undir 13 þúsund kalli í íslenskum talið. Hljóðkortið er þeim eiginleikum gæft að það getur kallað fram hesta og gefið mér 96Khz upptökumöguleika. Svo fylgdi með mánaðarábyrgð sem er alveg súper, miðað við að þetta er verslun sem dílar með notaða hluti. Var mjög ánægður. Og svo spillti ekki að í leitinni náði ég að finna staði í Akihabara sem ég hafði aldrei áður komið til eða séð. Þar á meðal má telja skuggalegar raftækjabúðir í sundum á milli húsa. Svo einnig verslanir sem díla bara með retro tölvuleiki og tölvur.

Búðin sem ég kíkti í var alveg eins og ég ímyndaði mér áður en ég labbaði inn í hana nema aðeins klikkaðri. Hundruðir ef ekki þúsunda leikhylkja út um allt og allar tegundir leikjatölva sem maður gat ímyndað sér, sem myndu flokkast undir retro það er. Svo var eitthvað dæmi þarna sem heitir Virtual Boy frá Nintendo sem ég hafði aldrei heyrt um áður. Þetta var víst einhver semi-3D leikjavél sem að kom út um miðbik tíunda áratugsins. Maður notar sérstök gleraugu sem að gefa manni þrívíddar fíling. Ég spilaði einhvern Wario leik sem að mér fannst sjúga gömul brjóst. Því miður var ekkert annað í boði í þeirri leikjavélinni en ég spilaði Super Punch-Out í Nintendo vélinni frammi sem gerði mig ánægðan mikið og nostalgíufullan. Myndir. Með smá mixi af öðru dóti í byrjun.


Ég var kominn með eitthvað rosalega ruglingslegt sem ég var búinn að skrifa niður sem minnisdæmi varðandi næsta blogg-póst. Eitthvað af því innifelur í sér hversu japanskt sjónvarp er steikt. Ég sá nefnilega "wrestling" barna um daginn. Semsagt 8 ára og undir. Börn. Í fjölbragðaglímu. Svo sá ég þátt sem að leit nákvæmlega út eins og Team America nema að það var frá sjöunda áratugnum. Það var ekki japanskt heldur Thunderbirds.


Ég hef ekki orðið mikið var við japanskan djass fyrir utan Soil & Pimp Sessions. Þegar ég var að spila á klúbbi hérna í hittifyrra varð ég það heppinn að þetta band var að spila sama kvöld og á sama klúbb. Mjög hressir djass/funk gaurar sem að gjörsamlega rifu nýtt gat á klúbbinn þegar þeir voru að spila. Þeir gáfu út disk sem hét Pimpin' í fyrra og þetta lag er af þeirri plötu.

Ef ég kaupi mér sirka 10-20 LaserDiska í viðbót verð ég kominn með ágætis safn. Það er að segja þegar ég kem heim. Náði að pikka upp Robocop, Witches of Eastwick, Beverly Hills Cop og The Abyss um daginn mjög ódýrt. Planið er að safna mér upp mega-safni af 80's og 90's afþreyingarmyndum. Svo ef ég finn eitthvað gott klassískt japanskt anime eða tentacle porn þá er það allt í góðu. Klassískt tentacle porn slær þessu po-mo drasli við hvern dag sem er.


Það er hálfgerð bölvun að hafa McDonalds við hliðina á sér alla daga. Það er svo auðvelt að skreppa þarna niður eftir að fá sér borgara. Og ég er orðinn sökker fyrir þessu. Maður fær einu sinni ágætis borgara sem seðjar hungrið og maður borgar fyrir það sem eftir er. Svo ef maður vill fá sér aðeins heilsusamlegri borgara heldur en þetta venjulega drasl er manni refsað. Ein tómatsneið kostar jafnmikið og að fá auka kjötstykki. Svo ef ég vill fá salat í staðinn fyrir franskar þá þarf ég að leika í klámmynd. Mér finnst það mjög ósanngjarnt.


Fyrst að ég náði mér í hljóðkort þýðir það að ég get póstað upp lagi sem mig hefur lengi langað til að kasta upp hérna. Þetta er tekið af plötu Yumi Arai sem var söngkona hljómsveitarinnar Hi-Fi Set. Einn af höfuðpaurum Hi-Fi Set varð svo einn af gaurunum sem að stofnuðu Yellow Magic Orchestra. Lagið fjallar um haust og einhvers konar flutning, skil ekki nógu vel. Kemur því ekkert við hvað þetta er gott lag samt.

Núna þegar stressinu er lyft af mér get ég tekið morgundeginum með stökustu ró. Hélt að ég þyrfti að bomba af mér mörgum blaðsíðum af japönskum texta fyrir 13. mars en svo komst ég að raunveruleikanum sem var 26. mars. Þeir sem fíla Prefuse73 gætu haft gaman að því að vita að hann pródúseraði debut albúmið hjá japanska bítboxaranum Afra. Var að ná í þetta albúm (sem er reyndar ótrúlega stutt) og það er ekkert sérlega "impressive". Þeir sem vilja heyra eitthvað af því skiljið eftir komment eða sendið mér póst. Gold Spoon eða svefn.

Son of a baker

Allir hittust í Shinjuku síðastliðið sunnudagskvöld sem ætluðu með í snjóbrettaferðina. Ein af ástæðunum fyrir því að þetta var svona ódýrt var að við þurftum að taka næturrútu á staðinn. Náði ekki að festa neinn svefn í rútunni og við mættum á svæðið 6 á mánudagsmorgninum. Þegar það kom í ljós að við gætum ekki fengið rútu yfir á hótelið til að tjekka okkur inn þá var bara ákveðið að fara að renna sér pussuþreyttur og reyna að þrauka til klukkan þrjú þegar að hótelið myndi plögga rútumálunum.


Þegar við komum á hótelið eftir renninginn þá var farið beint í onsen hot spring wildlife pool-like feature-ið á hótelinu, á öðrum stöðum kallað onsen. Allir voru að koxa alveg mega á því eftir það þannig að það var lagt sig í hálftíma og svo söfnuðust allir saman í eitt herbergið og helltu í sig. Kvöldið endaði snemma en var mjög hresst.

Var farið snemma í brekkurnar á þriðjudeginum og runnið sér á bretti til fjögur þegar allir kíktu aftur á hótelið og fóru í bað saman. Svo var étinn kvöldmatur, lagt sig smá og svo var haldið partí í einu herberginu. Ekki mikið að segja frá nema að auðvitað þurfti einn kaninn að byrja með eitthvað bögg og einn aðal japaninn í hópnum varð alveg geðveikt fullur. Merkó. Daginn eftir snjóbrettaðist ég meira og datt illa þannig að ég var búinn á því fyrir hádegi og lagði mig bara í lobbíinu í staðinn fyrir að kvelja mig meira. Svo var bara farið heim og slúttað góðri ferð.

Myndir í boði Hiro. Reyndi að bösta eitthvað af myndum með símanum en þær litu allar út eins og "stills" úr Paris Hilton vídjóinu. Mjög stórt svæði og mega flott útsýni þegar maður var kominn hátt í brekkurnar.


Ég kom heim seint um kvöldið á miðvikudeginum og fór bara beint heim að sofa. Á fimmtudeginum var planið að taka því rólega og bomba saman einhverjum takti til að spila á Breeding Ground jam-session-inu um kvöldið. Tók lappann með til Akihabara þar sem ég rölti um og leitaði að einhverju til að eyða pening í. Fann einhverjar plötur og nokkra LaserDiska og svo var planið að finna eitthvað kaffihús og bomba þessum takti loksins saman. Í staðinn fór ég bara heim og koxaði og möndlaði taktinn í rólegheitunum.

Þegar ég kíkti á Womb, allur reiðubúinn með lappann í töskunni, segir gaurinn við mig að hann vildi ekki að ég spilaði takta af tölvunni. "Það vantar dýnamík í það, of flatt", sagði hann. Ég varð auðvitað alveg brjálaður og sagði honum að það vantaði dýnamík í hann.. og að hann væri.. of flatur. Ég endaði þetta diss-session með að gefa einhverjum skíðagaurum sem voru þarna hi-five og labba í burtu. Fór samt inn á staðinn og hlustaði á seinustu fjögur sessionin. Trommarinn góði var að fokking meika það. Það var svolítið eins og einhver hefði falið kjuðana hans og teipað hann við stól í tvær vikur. Hann var að tromma eins og það væri enginn morgundagur. Planið var að djamma eitthvað lag með honum en fyrst að það varð ekkert úr því þá talaði ég við hann eftir spileríið og fékk nálgunarupplýsingar hjá honum (símanúmer og e-mail). Sendi póst og í gær fékk ég svo svar sem innihélt að hann væri til í að bomba eitthvað trommudæmi með mér einhvern tímann. Sweet feelings!

Fyrir þá sem eru ekki búnir að upplifa kómísku tilfinningar David Cross þá getiði náð í einn gullmola hér að neðan. Fyllti iPod-inn hans Zack með alls konar músík og slatta af David Cross og tók með í brettaferðina. Datt svo inná eitthvað bootleg þegar spilarinn var á random og ég hló eins og spassi. Enjoy.


Fyrst maður er byrjaður þá verð ég líka að deila með ykkur tiltölulega nýju video frá Gagle sem ég var að finna. Þetta myndband er fyrir fyrsta singulinn af mini LP-inu þeirra. Cyberloving flott og tilnefnt til verðlauna og læti.


Sendiráð Íslands í Tókýó var með fögnuð í gær og ég kíkti. Góður matur, gott vín og bjór + góðar samræður. Líka skemmtileg tilbreyting að tala íslensku við fólk sem kann íslensku. Og bara yfirhöfuð. Þegar fólk hóf að hverfa úr teitinu brugðu þeir sem ennþá höfðu orku á það ráð að kíkja í karaoke rétt hjá. Mikið drukkið og sungið og bara helvíti gaman. Þangað til að við beiluðum af staðnum og ég brá mér frá og spúði. Eftir það varð ég hress og þeir sem höfðu orku eftir beiluðu áfram á meira djamm og ég kíkti heim og fékk mér Matsuya hamburg og fór að sofa.

Jæja, núna komið að keppninni. Metþáttaka alveg hreint. Þrettán manns sendu inn brandara. Og sigurvegarinn er...


Til hamingju með það. Sigurvegarinn er beðinn um að senda á mig tölvupóst með heimilisfangi.

Það er mellukalt núna í Tokyo og það snjóaði aftur núna fyrir mjög stuttu síðan. Útsýnið af svölunum á annarri hæð sendiráðsins er frekar magnað. Allir skýjakljúfarnir líta út eins og eitthvað Blade Runner Star Wars Death Star manufacturing plant. Styttist í giggið á Expo og ég verð að fara að hripa niður sirka 20 mínútna prógramm bara á japönsku. Kíkji til Kyoto eftir Expo dæmið með IJCE hópnum (bæði Íslendingunum og Japönunum) og fæ ferðina á hálfvirði sem er sweet. Byrjaður að gera house takta úr japönsku barnaplötum, set upp mp3 bráðum. The Rock með Sean Connery er fjórum sinnum leiðinlegri á japönsku en ensku. Ég notaði tæki til að mæla það.