Level 63

Gaurarnir hjá byggingarfyrirtækinu Sanwa eru loksins að klára íbúðarhúsið hérna hinum megin við götuna. Voru að taka niður plast draslið sem faldi byggingarvinnuna sem var í gangi. Þetta lítur út fyrir að vera eitthvað hi-market real estate dæmi. Risastórar íbúðir, það er að segja ein íbúð á hæð í staðinn fyrir venjulega fyrirkomulagið, fimm eða fleiri. Þegar fólkið flytur loks inn þá ætla ég að bjóða það velkomið í hverfið með því að standa nakinn fram á svölum. Og standa þar lengi. Þar til að það finnst óþægilegt að horfa út um gluggann og byrjar að reyna að átta sig á því hvernig maður segir "Klæddu þig í föt, þetta er óþægilegt" á ensku.

Hitti Shota sem er píanóleikarinn sem ég "djammaði með" um daginn. Mjög hress gaur og voðalega fínt að tala við hann. Hann hefur reyndar aðrar hugmyndir um hvernig house músík á að hljóma en það er bara kúl. Við kíktum á Wendy's þar sem hann fékk sér burger og svo kíktum við á jam-session sem var í gangi á The Room sem er svona hipster klúbbur. Hann Shota er partur af grúppu sem heitir Urb (gaurinn lengst til hægri) og spilar svona jazzy rhodes keyboard dæmi. Rétt áður en ég þurfti að fara tók hann svo þátt í einu djamminu þarna og það hljómaði bara drulluvel ef ég á að segja eins og er.


Ég kíkti í með súrari partíum sem ég hef farið í lengi á fimmtudaginn. Þetta var einhvers konar tísku-partí á vegum blaðsins Dazed & Confused Japan og tískufyrirtækis sem heitir Lanvin. Tískufyrirtækið var víst að kynna einhverja línu af rándýrum fatnaði fyrir karla sem eiga ekki eldspýtur til að kveikja í peningunum sínum.

Mér var boðið af Becky sem er ljósmyndari sem að fór til Íslands um daginn til að taka myndir fyrir japanskt blað. Ég þekki hana því að ég var beðinn að fræða hana um Ísland af kunningja mínum. Það var alveg troðið þarna inni. Allt fullt af svona semi to hi-fashion skítapakki og karlmódelum sveiflandi drykkjum út um allt í hláturskasti segjandi hluti eins og: "Oh Julian, you're a riot!". Kom mér á óvart að það voru voðalega lítið af rosalega skrýtnu pakki þarna. Ég sá eina miðaldra konu sem var klædd eins og hún hefði þakið sjálfa sig í teipi og bara beðið þangað til að hún væri klædd. Það er frekar glatað að reyna að koma þessari lífsreynslu í orð því það er eiginlega ekki hægt. Þessi símamynd hér að ofan verður að duga sem "visual evidence". Súrt, súrt kvöld.


Uppgötvaði svolítið um daginn. Japanskt sjónvarp, og þá aðallega japanskt skemmti-sjónvarp, byggist voðalega mikið upp á því að fólk skrifi eitthvað á spjöld og snúi þeim síðan við til að sýna áhorfendum. Ef að kemur ekki fysískt pappaspjald við sögu þá er það einhver digital laser-skjár sem að fólkið notar. Svo virðist vera að þetta sé notað í hvaða tilgangi sem er. Fólk er spurt einhverrar spurningar og það svarar með að skrifa það á risastórt hvítt pappaspjald og snýr því svo við. Og þetta er ekki bara í spurningaleikjum. Ef það kemur eitthvað tækifæri til að láta fólk skrifa eitthvað þá er það nýtt til fullnustu. Svo einfalt er það. Skrýtið.


Fyrst maður er byrjaður að segja frá japönsku sjónvarpi verð ég að segja hvað mér finnst japanskt grínefni orðið leiðinlegt áhorfs. Oftar en ekki byggist þetta á tveimur grínistum sem eru að segja sögur og gantast við hvorn annan. Vandamálið er að ég er með of fáar stöðvar. Ég fíla samt einn gaur. Hiroshi. Eina sem hann gerir er að segja Hiroshi desu ("Ég heiti Hiroshi") og svo fylgir hann því með "one-liner-um" um af hverju hann er svona mikill lúser.　　Svo er þessi gaur líka fyndinn. Og svo Matthew sem ég var búinn að minnast á. Og svo eitthvað fleira fólk sem ég man ekki eftir í augnablikinu.

Snjóbrettaferð á morgun. Fer með krökkum úr Waseda og á mega-díl, ferðin og allt innifalið (snjóbrettaleiga, vín, matur..) á 24 þúsund yen. Morgundagurinn átti að fara í ferð með Dj Sheep í eitthvert vöruhús að grafa eftir plötum en það er víst fullur bíll og lestarferðin sem ég þyrfti þá að taka kostar vændis-mikinn pening.


Önnur keppni verður nú haldin. Í þetta sinn eru verðlaunin ekki af síðri endanum.

Í boði er:
+ 20x25cm mynd af Al Pacino úr Serpico sem var notuð í kynningarskyni fyrir útgafuna í Japan
+ Pakki af japönskunammi með tveim DVD diskum af japönsku grínefni
+ 5 sumokappa trading cards
+ Pakki af Sapporo bjór-karamellum.

Eina sem þið verðið að gera er að senda á mig brandara á e-mailið mitt. Gæði brandarans hafa engin áhrif, ég dreg sigurvegarann úr þar til gerðum potti. Tilkynni sigurvegarann væntanlega í næstu færslu eftir að ég kem heim úr snjóbrettaferðinni næsta föstudag ,ef ekki fyrr! Turbomite.

Dog Breakin'

Björn Ingi er farinn heim. Fór á mánudaginn. Þetta voru góðir tímar hérna. Ábyggilega besti tíminn minn hérna úti, fyrir utan þegar maður var nýkominn og var að haga sér eins og túristi, mest allt splunkunýtt og skemmtilegt. Sú staðreynd að hann sé farinn þýðir að ég hef engan til að bakka mig upp og hjálpa mér að muna hvað gerðist. Ég gæti logið einhverju bulli eða sett hluti í vitlausa tímaröð. Þannig verður það bara að vera.

Á laugardeginum, deginum eftir Ninja éteríið, tókum við þátt í Ólympíuleikum fatlaðra og unnum. Þessir spassar höfðu ekkert á okkur. Eftir það held ég að við höfum farið að drekka um kvöldið. Áfengi. Jú, mikið rétt. Við kíktum með Héðni í karaoke og svo á Bust The Facts kvöld sem að Gagle sjá um. Þeir voru allir þrír í búrinu og DJ Mitsu The Beats og DJ Mu-R skiptust á að skella á lögum. Svo inní þessu öllu tók Hunger mækinn og röflaði í hann af og til. Mitt inní settinu tók hann svo lagið. Það lag var Rap Wonder DX sem ég póstaði upp hérna um daginn. Algjört dúndur. Zu hause ein total. Hérna er Björn Ingi pimpin' it með DJ Mitsu.


Seinasti dagurinn fór í mega-chill. Við vorum báðir mjög búnir á því eftir drykkju dagana á undan þannig að það var ekkert gert fram eftir degi og svo fengum við okkur geðveikt góðan mexíkanskan mat um kvöldið og svo var chillað yfir tellíi og bjór fram eftir kvöldi eftir að pökkunin kláraðist.


Fór í plötuleiðangur í dag og kíkti í Hard Off því það var búinn að mæla með henni fyrir ódýrar plötur. Tók mig alveg pussulangan tíma að komast þangað bara til þess að átta mig á því að það var gjörsamlega búið að hreinsa þessa búð. Svo eftir að hafa skoðað mig um kíkti ég í næstu Hard Off búð sem var einni lestarstöð fjær og sama sagan þar. Ekkert eftir til að tala um. Náði samt að pikka upp breiðskífu með Crusher Gals sem var japanskt kvenkyns wrestling-dúó en þær gáfu út nokkrar plötur á níunda áratugnum. Með því sveittara sem ég hef heyrt en mjög hresst. Myndi reyna að taka eitthvað upp og leyfa ykkur að heyra en ég ætla ekki að gera það. Hvað sem þið ímyndið ykkur er pottþétt miklu skemmtilegra en er á plötunni. Sama gildir um live plötuna sem ég keypti.

Ég uppfærði myndina hérna hægra megin því mér fannst hún ekki endurspegla lífið. Svo er ég með styttra hár núna. Þessi mynd var tekin í búð sem selur alls konar wrestling drasl. Gaurinn í bakgrunni er hressi gaurinn í búðinni sem ákvað bara af sjálfsdáðum að klæða sig í aðra grímu og pósa, geðveikt adlib! Einnig bætti ég við linkum á bloggin hjá Mr. Robert Zuckakis, Balur Albert "ískaldur" 3000 Thorlacius og Arnaldi Superthug. Öll þrjú fá Erntron's Robot Hand of Approval. Svo mæli ég líka með vídjóunum hans Baldurs sem hægt er að sjá hérna.


Hér er mynd. Ef þú klikkar á hana kemur svona stór mynd. Þetta er Tokyo klukkan eitthvað um daginn eins og hún sést úr efstu hæð Roppongi Hills. Þessi mynd er í boði Björns Inga, ég stal henni úr myndamöppunni (takk Bjössi) og ákvað bara að smella henni upp.

Fer á morgun að hitta Setsuko og kenna henni íslensku. Fæ pening fyrir og svo er planið að nota þann pening til að borga fyrir stutta lestarferð til Tokorozawa þar sem ég ætla að spila fótbolta með genginu sem fer með í snjóbrettaferðina næsta mánudag. Ekki ennþá búinn að kaupa mér snjóbuxur. Kannski að maður reddi því líka. Föstudagurinn verður svo hittingur með Dj Sheep og ég býst við að við förum að grafa eftir plötum. Svo er helgin bara óráðin. Usss.

Zu Hause

Total Recall er alveg æðisleg mynd. Svo er sándtrakkið alveg geðveikt líka. Hún er rúllandi núna á LaserDisk sem ég keypti um daginn. Á meira að segja "doubles" af henni. Ef einhver framleiðir LaserDisk spilara sem hægt er að skratsa og þá á ég eftir að gera eitthvað cyber-mix.


Sato er geðveikt hress gaur. Gamall vinur minn sem ég hitti fyrst á Íslandi. Hann er staðráðinn að framleiða skyr í Japan og selja. Hann hefur líka sterkan áhuga á Bónus verslununum heima og á íslenskum súpermörkuðum almennt. Svo svaf hann einu sinni úti heila nótt við hliðina á virkismúr á Gotlandi. Ég og Björn Ingi fórum að hitta hann á þriðjudeginum. Bjór og skemmtilegheit. Á mánudeginum skoðuðum við sumo höllina í Ryogoku og kíktum í hof. Eitt af dótinu sem ég ætla að kasta með í næstu keppni eru sumomyndir sem ég pikkaði upp þarna. Svona eins og körfuboltamyndir nema með feitum, hálfnöktum karlmönnum.

Á miðvikudaginn fórum við til Hakone. Sá staður er svona Hjaltadalur Japans. Kannski ekki, ég valdi bara eitthvað íslenskt staðarheiti. Einkennismerki Hakone eru allir hverirnir sem hægt er að baða sig í. Við fengum mega sætan díl frá Odakyu Travel og fengum rútumiða fram og til baka með hóteli og tveimur máltíðum á rétt rúmar sex þúsund krónur. Þessar fjórar myndir eru listræn lýsing á staðnum eins og hann var þegar við Bjössi vorum þarna.



Það var mikið farið í heita hveri í baðtilgangi. Bjór var drukkinn. Svört egg voru étin. Það var ótrúlega fokkings gott að komast í burtu frá Tokyo, þótt það væri ekki nema í tæpa tvo daga. Allur hávaðinn og mannmergðin var að hafa meiri áhrif en ég bjóst við. Hreina loftið var hressandi og bjórinn bragðaðist betur.


Næst seinasta djammsession-ið var seinasta fimmtudag og það var trippy gott. Þessi gaur sem sést hérna með mér á myndinni var trommarinn sem tók þátt í flestum lögunum. Fokkings geðveiki. Þessi trommari var að gera hluti sem ég hef aldrei heyrt/séð áður. Svo var hann handalaus líka. Þetta var bara rugl. Þessi "thumbs-up" gaur fyrir framan hann er dæmi sem hann tekur alltaf með ef að einhver vill láta taka mynd af sér. Teipast á bolinn. Svo var hann líka það kúl á því að bjóða mér að djamma með sér á seinasta session-inu sem verður eftir tvær vikur. Klikkað.

Í kvöld var svo toppurinn af seinustu dögum. Næstum því. Mjög impressive dót. Bara geggjað. Ég er ennþá frekar "stoked".


Ninja Asakusa. Veitingastaður með ninja þema. Mjög spes þrátt fyrir að það eru ábyggilega þrjátíu svona staðir í New York. En varla. Allir þjónarnir voru ninjur. Brjálaðar innréttingar þarna. þetta var eins og að koma í lítið ninja þorp sem var búið að byggja inn í helli.

Þjónarnir heilsuðu manni með ninja fingramáli og voru rosalega crazy á því. Allir réttirnir voru mega góðir og sumir með einhverju galdra-rugli í. Ég pantaði mér rétt sem samanstóð af greipaldin og krabbakjöti. Þegar hann kom þá var sverð í greipaldininu og ég var beðinn um að draga sverðið út. Þá byrjaði að gufa uppúr aldininu einhver mystísk galdra þoka sem lak niður á gólf. Reyndar var þetta bara þurrís en þetta var samt kúl. Og mystískt.

Rétt áður en við fórum fengum við heimsókn frá galdraninjunni sem að sýndi okkur skemmtilega spilagaldra og annað slíkt. Svo fengum við þessa mynd með "token-ninjunni" á staðnum sem virtist gera lítið annað en að pósa á myndum með gestum staðsins. Hann var með mjög sannfærandi ninja pósu. Ég hefði beðið hann um að kenna mér hana en mér fannst það svo asnaleg spurning. Svo bað ég um koss, sem ég fékk, með rjóma. Þegar við vorum komnir út af staðnum og heyrðum ómandi þakkarorð að innan kemur afgreiðslustúlkan okkar stökkvandi út með "scroll" sem stóð á Please come again á japönsku. Mjög impressive.

Inner Elevator

Ég var að spá í því að gera ljósmyndabók. Bók með myndum af mjög frumlegum bílastæðum. Það er alveg ótrúlegt hvað bílstjórar leggja á sig til að leggja bílunum sínum. Hef oft og mörgum sinnum séð bíla sem hafði verið lagt í pínulítið stæði og svo bíla troðna inní of litla bílskúra. Búist við þeirri pælingu aldrei í verk. En ég gæti sýnt einhverjar myndir af þessu seinna.

Björn Ingi kom hérna á þriðjudeginum og ég pikkaði hann upp á flugvellinum. Fyrsti dagurinn fór í chill og svo lognaðist hann út af þegar við komum heim um kvöldið. Svo notaði ég tækifærið meðan hann var svona fast-sofandi og klæddi hann upp eins og Winston Churchill og hlustaði á fræga ræðu sem hann Churchill kallinn flutti "back in the day-o". Var mjög erfitt en svo náði ég að klæða hann aftur í fötin sín og hann hefur ekki hugmynd um að þetta gerðist.


Miðvikudagurinn var mjög töff. Við fórum á röltið um daginn og kíktum svo að hitta Shimada-san um kvöldið í mat. Shimada er helvíti fínn miðaldra karl sem að ég var að vinna með í japanska sendiráðinu heima. Fórum á yakiniku (grillað kjöt) og átum kjöt og drukkum bjór og shochu eins og við gátum og spjölluðum á víxl á japönsku og ensku. Svo borgaði Shimada fyrir okkur matinn og keypti líka handa okkur kökur úr delicatessen nálægt veitingastaðnum. Við þökkuðum svo vel fyrir okkur og fórum í karaoke. Þvert á okkar væntingar þótti starfsfólkinu á karaoke staðnum ekki skemmtilegt að vera beðið um að syngja í sífellu.


Föstudagurinn, bull. Fórum á WITH dog & cafe sem býður gæludýraeigendum að njóta kaffibolla á meðan að þau klappa dýrunum sínum í þægilegu kaffihúsaumhverfi. Við fengum okkur kaffi og beiluðum þegar stemmarinn var orðinn of súr. Kíktum til Roppongi Hills að skoða útsýnið yfir borgina og svo á Sapporo bjórsafnið. Eftir það, veitingastaður og djamm. Byrjuðum á tónleikum hjá bandinu hans John Tejada I'm Not a Gun og fórum svo yfir á Yellow og sáum Kento vin minn og Nujabes (sjá mynd) spila. Nujabes er pínulítill og geðveikt feimin týpa. Hann kom mér á óvart, ég hélt alltaf að hann væri einn af þessum 400 kílóa sumo hip-hop warrior gaurum.

Án þess að vilja gefa frá mér þessa ímynd að líf mitt og Bjössa hérna sé bara einn djamm-geisli þá fórum við líka á djammið á laugardeginum. Hittum stelpur úr IJCE í Roppongi og drukkum þar. Eftir það, Secobar. Eftir það.. lang lang lang besti hluti kvöldsins. Staddir rétt hjá lestarstöðinni ákváðum við að rölta smá hring og eyða tíma þangað til að lestarstöðin opnaði dyr sínar. Við rákumst á Club Unity og fórum inn vegna kulda og aðgerðarleysis.

Þetta var mjög svo geðveikur klúbbur. Japanskur reggae/dancehall klúbbur með live MC'um og alls kyns ghetto-legu fólki að djamma. Svo talaði aðal kynnirinn japönsku með jamaíkönskum hreim. Usss. Þetta var bull.


Osaka er greinilega poppin' þegar að kemur að því að hafa góða tónlistarmenn. Bæði hefur hún alið af sér Doberman INC og eater. Sá hann spila á tónleikunum á föstudaginn. Alveg rosalega funky gaur sem gerir alveg mega-skemmtilega rafræna tónlist. Gefur mér hausverk að reyna að setja tónlistina hans í eitthvað "cyber modern progressive post-trance" flokk. Hlustið á brot af stöffinu hans hér. Smelli mp3 upp um leið og ég er búinn að koma höndum yfir diskinn hans.

Kamakura og Hakone/Nikko í vikunni. Hard Off eru víst með klikkað úrval af góðum og ódýrum vínyl. Hustle hustle!

Suburbia

Önnin er fokkings búin og ég er kominn í tveggja mánaða frí. Fékk síðan 9.8 í síðasta kanji prófi vetrarins og bombaði 7.6 í málfræðinni. Mjög sáttur. Eina stressið sem ég varð fyrir var á seinasta deginum. Og það var tussulegt. Tíu blaðsíðna ritgerð fyrir 5:10 og svo impromptu, óundirbúið DJ spilerí um miðnætti.

Vaknaði um ellefu-leytið og bombaði mér af stað í skólann. Byrjaði svo á lokaritgerðinni í mega-stressi og náði að klára hana að mestu um fimm leytið. Frekar mikið bögg, náði rétt svo að kasta henni (bókstaflega) í kennarann áður en fresturinn rann út og áður en hún fór út að borða. Hver fer eiginlega út að borða? Lygari.

Ég fagnaði lokunum á önninni með því að kíkja út að éta með Zack á fína ítalska bistró-ið rétt hjá heimili mínu. Rosalegt að fá loksins góðan mat eftir að hafa étið bara hráa lifur í tvær vikur. Eftir matinn kíktum við heim til mín þar sem að við drukkum og ég undirbjó settið fyrir Secobar. Drinky drinky, cd burny burny.

Mættum á Secobar rétt eftir miðnætti og komst að því þegar ég kom að það væri búið að ýta mér aftur um klukkutíma. Sem var fínt. Innbyrti meira áfengi og byrjaði svo um hálf-tvö. Var alveg mega gaman. Gaf smá skít í þema kvöldsins, sem var electronica og spilaði house og smá techno. Eftirá komu tveir gaurar uppað mér og sögðust vera ánægðir með settið. Einn var gaur sem að samdi sándtrakkið fyrir einhvern anime þátt og var í semi-þekktri raftónlistarhljómsveit og hinn gaurinn var grafískur hönnuður sem kallaði sig "Troopical". Þú veist.. "tropical" með troops. Hresst. Myndir.


Eina sem sökkaði við þetta djamm en gat engan veginn sett neinn skugga á kvöldið var þegar myndavélin mín dó. Ég var mjög ölvaður í lestinni á leiðinni heim um morguninn þegar ég missti hana í gólfið. Þá dó hún endanlega. Ég þurfti alltaf að lemja hana aðeins til að hún hagaði sér (þú veist, eins og með kvenfólk) en þetta högg fór með hana. Til myndavélahimna. Ég sakna hennar nú þegar. Ég og hún, takandi myndir saman. En tíminn var kominn. Bless, elsku vinur.


Á miðvikudaginn keypti ég mér loksins 12" plötuna með fyrsta singli Gagle af mini-albúminu Superego. Þetta er platan sem ég er búinn að taka lög af og setja upp hérna. Nokkrir flottir instrumentalar á plötunni sem er kúl. Svo nýtti ég tækifærið og keypti mér DVD disk sem þeir settu út með klippum snemma af ferlinum og alls konar rugli. Kostaði sirka 1500 krónur og algjört rugl á disknum. Nokkrar kúl senur samt, DJ Mitsu í stúdíóinu að vinna að nýjum takti og svo gamlar tónleikaupptökur. Rad

Í dag, sunnudaginn 6. febrúar, ætlaði ég til Harajuku en hætti við. Ég stóð ráðvilltur á lestarpallinum, óviss um í hvora áttina ég ætlaði. Ákvað að fara í hina áttina, semsagt burtu frá Harajuku, og kíkja til Akihabara. Reyndist vera geðveikt töff ákvörðun. Ok, ekki töff ákvörðun en gaf af sér góða raun. Ég byrjaði á því að kaupa mér minniskortalesara fyrir 300 kall. Síminn er búinn að taka við af gömlu myndavélinni (sjá hér mynd úr símanum) og ég þurfti að kaupa mér lesara til að transa myndirnar yfir á tölvuna. Svo fann ég plötuspilara á 600 kall, sem var mjög töff.


Besta pikk-öppið var þessi LaserDisc spilari. Sex hundruð krónur íslenskar kostaði hann og er ghetto eftir því. Kellingin í búðinni sagði mér að það vantaði fjarstýringu á hann en það var bull. Einhver mega-gaur transaði fjarstýringarleysið þannig að opna græjuna og lóða gamla Nintendo fjarstýringu við mainframe-ið og það virkar sem fjarstýring. Ef ég ýti á B þá opna ég og loka spilaranum. Og það er eina sem ég þarf að gera.

Ný keppni bráðum. Búinn að kaupa verðlaunin meira að segja.

Mr. Boo Sausage

Fáránlegt, en ég mátti alveg búast við þessu. Það voru 110 manns að bíða eftir opnun adidas búðarinnar þegar ég mætti á svæðið 20 mínútur í tólf seinasta laugardag. Ég vaknaði 10 og drullaðist ekki á fætur fyrr en um ellefu leytið. Þegar ég hugsa um það hefði ég ekki nennt að bíða lengur en ég beið í röðinni þarna. Jafnvel eftir að það opnaði þurfti ég að bíða í tæpan klukkutíma bara til að komast inn.


Pælingin var að þetta var Cities serían af 35 árs "anniversary" týpunum af adidas superstar skónnum. Og mig langaði í Tokyo skónna. Þegar ég komst inn var eina sem var til stærð 7 og niður úr. Ég var dálítið svekktur. Það góða sem kom út úr þessari bið og svo vonbrigðum var þegar ég sá hvernig helstu skó-höstlerar Japan "opereita". Ég furðaði mig á því mikið af hverju það var svo mikið af rónum, og þá meina ég skítugum heimilislausum rónum, fremst í röðinni. Svo áttaði ég mig á því. Einhverjir sneaker pimps ráða róna í vinnu til að bíða fyrir utan búðina klukkutímunum saman og láta þá kaupa skónna fyrir sig. Ég hlýt að hafa séð þennan rónahóp bera í burtu tugi para áður en þeir hófu sig á brott. Athyglisvert.

Það að geta ekki keypt skó þýðir samt að þú getur keypt annað dót. Ég varð himinlifandi þegar ég kíkti í Akihabara stuttu eftir og fann haug af ódýrum LaserDiskum. Keypti mér Indiana Jones 1&2, Aliens, Back To The Future II og svo mynd eftir Hayao Miyazaki, Lupin III: Castle of Cagliostro. Allt þetta á sirka 1500 kall íslenskar. Svo keypti ég mér 256MB SD minniskort í símann sem ég var búinn að þrá í langan langan tíma. Eftir það átti ég ennþá slatta af pening (6000 yen) sem annars hefði farið í skónna. Ussss, good times.


Ég sá eina bestu landkynningu sem ég hef séð fyrir Ísland í japönsku sjónvarpi núna fyrir stuttu. Það þýðir samt einu landkynninguna sem ég hef séð. Fyrir þáttinn Sekai no zekkei þá sendu pródúserarnir tvær japanskar manneskjur (frægan gaur og fræga stelpukind) til að sjá norðurljósin heima á fróni. Ég datt inn í mitt prógrammið og sá þegar að Sigmar B. Hauksson tók á móti þeim og fór með þeim á hálendið og chillaði með þeim kringum varðeld, bíðandi eftir að sjá glitta í norðurljós. Eftir að fyrsta tilraunin faulaði þá komu þau askvaðandi aftur, tilbúin að gista aðra nótt í ískuldanum. Annað kvöldið voru þau aðeins heppnari og sáu norðurljósin allt í kringum sig, 360° crazy time. Þá byrjaði stelpan að gráta og það kom eitthvað hræðilegt lag með Era (karlakórsdæmi með "elektrónísku ívafi" sem þú kannast við eflaust) til að auka drama-ið. Svo var farið eitthvert annað með öðru frægu fólki.

Hér eru myndir af því hvernig útsýnið er af þakinu á blokkinni sem ég bý í til betur útskýringar hugtaksins concrete wave megoplex. Planið er að malla panorama mynd á myndavélina bráðum. Það kemur. Svona leit útsýnið út 1. febrúar 2005 klukkan 22:01 að staðartíma. Tokyo er blur-uð annars, ekkert að myndavélinni eða hvernig myndirnar voru teknar.


Fór í sendiráð Íslands í dag og kíkti í heimsókn á sendiherrann. Við spjölluðum um allt mögulegt tengt Íslandi og Japan og alls konar dæmi. Seldi honum svo Demon Fuzz plötuna Afreaka en hann safnar prog-rokki og er iðinn við það. Spjölluðum og það var bara mega-kúl. Bara ef að allir sendiherrar væru svona. Og að ég hefði hitt fleiri til að geta alhæft um að þeir séu ekki allir svona. En þeir eru það ábyggilega ekki.

Eftir það kíkti ég með Kato á veitingastað og við drukkum bjór, átum mat og spjölluðum um allt mögulegt. Tungumálavesenið er að leysast hægt og þétt. Við tölum bara á japönsku saman en ég er ekki alltaf að skilja það sem hann er að segja. Oft kinka ég bara kolli og segji "ummm" til að gefa í skyn að ég sé að digga það sem hann er að tjá. Eitt af því meira sniðugra sem kom upp í umræðunum var japanska og hvernig hún er frábrugðin öðrum tungumálum. Hann gaf mér the low-down hvað mikið af þessum algengu kurteisisfrösum þýða í raun og veru. Sem dæmi, sem að flestir hérna ættu að kannast við, útskýrði hann moshi moshi en það segirðu til að tákna "Halló" í símatíma. Raunveruleg meining þessa hugtaks er "Ég er að tala", það er bókstafleg þýðing og upprunaleg meining. Ástæðan fyrir því að fólk segir að það sé að tala í símann er sú að hér áður fyrr þegar að símar voru einungis fyrir efnað fólk þá var þetta ein leið ríka fólksins til að snobbast og tjá yfirburði sína yfir símann.

Tina Fey er geðveikt fyndin og ég mæli með að kíkja á FallonFey og ná í seinasta Weekend Update og klippuna á forsíðunni. Svo er Halli byrjaður aftur að blogga sem er gott. Rannsóknarritgerð á morgun og búinn í skólanum á föstudaginn. Svo kemur Björn Ingi í næstu viku sem er ógeðslega töff. Þessi færsla tók 35 mínútur.