Hamburglar

Var að koma heim af lengsta göngutúr sem ég hef tekið síðan ég kom hingað. Þrátt fyrir að þetta segir ykkur lítið þá gekk ég (og að hluta til skeitaði) frá Waseda til Iidabashi til Shinjuku til Nakano og svo tók ég lestina til Naka-meguro og labbaði slatta um þar. Eflaust meira en 10 kílómetrar. En að öðru.

Ég náði í lokaverkefnið í listakúrsnum og hitti á fólkið hjá Third-Ear í dag einnig. Lokaverkefnið er ramen skál, Third-Ear fólkið er starfsfólk hjá plötuútgefanda sem ber þetta nafn. Náði að redda mér dj giggi 4. febrúar sem er mjög smooth. Ég ætla að bjóða gaur sem ég kynntist frá BMG að sjá mig spila. Hann ýjaði að því að hann gæti reddað mér giggum ef hann heyrði mig spila og sæi mig nakinn. En það er EKKI SJENS að ég pósi nakinn fyrir einhvern gaur. Ekki sjens. Ég ætla bara að segja það við hann strax.


Ég horfði á Ghost in the Shell í gær eftir að hafa frestað því oft og mörgum sinnum. Ég hafði verið að spá í því að horfa á slatta af anime, fyrst maður væri í Japan, en hef lítið sem ekkert gert af því. Fyrir utan það að hún sé góð þá fór ég að spá í því útfrá myndinni hvernig Tokyo lítur út miðað við þessi venjulegu cityscape sem maður sér í þessum anime myndum sem eiga að gerast í framtíðinni.

Í grunnatriðum eru húsin eiginlega tekin og stækkuð upp, í sumum tilfellum um margar margar hæðir. Flest öll hús hérna eru byggð á fáránlega litlum reit og til að bæta fyrir það er bara byggt hærra og hærra upp. Lóðin sem íbúðarblokkin sem ég bý í er ábyggilega minni en lóð undir ágætis einbýlishús í RVK. Þrátt fyrir það eru 12 hæðir og að meðaltali 5 íbúðir á hverri hæð. Anime Tokyo húsin eru stærri en gengur og gerist semsagt. Svo eru þau þjöppuð örlítið nær hvort öðru og svo eru smellt bassatúbum, auka loftræstiviftum og svona tæknilegu málmlegu drasli utan á byggingarnar til að láta þær líta út eins og cyber-tech crazyhouse. Spáði mikið í þessu á röltinu í dag. Sá nokkra staði sem minntu mig dálítið á eitthvað anime dæmi. Ég gæti samt verið að ljúga. Með meira anime glápi gæti ég reynt að útskýra þetta örlítið betur.


Ég ætla ekkert að eyða of miklum tíma í þetta en ég verð aðeins að minnast á tískuna að klæða hunda í föt hérna. Ég er svona að taka þetta í sátt. Ég er búinn að sjá of mikið af þessu, orðinn vanur. Það sem fer aðeins fyrir hjartað á mér samt er þegar ég sé hunda klædda regnfötum. Eitthvað rangt við það. Almennt talað þá klæða lang flestir hundaeigendur hundana sína í föt. Svo er þetta orðið svo steikt að þú getur látið naglalakka hundinn þinn. Og það af einhverjum geðveikum art-director.

Myndasession. Bláu kubbarnir eru geðveikt advanced rónahús. WITH dog & cafe er kaffihús þar sem maður borgar aðeins extra fyrir kaffið en fær að leika sér með hund að eigin vali á meðan maður sötrar. Myndin eftir það sýnir örvæntingafullu hundana bíðandi eftir viðskiptavinum. Litla dósin er súperkaffi með spasmodic mikið af kaffeini. Svo list.


Japanski markaðurinn er frábrugðinn öllu sem ég hef séð. Segir ekki mikið. Hann er steiktur. Það virðist nefnilega vera hægt að breyta ímynd hvaða vöru sem er. Það er hægt að selja fólki fínt Kit Kat (frávissa!) sem er búið til af einhverjum rosalegum konfektsgerðarmanni. Svo minntist ég hérna áður á súper-fínu pylsuna í eðalbrauði (ég smakkaði hana síðan og hún var ekkert spes) og listinn heldur áfram. Ég rekst oft á eitthvað rosalegt dæmi (vöru) sem er síðan eitthvað sem að myndi ekki ganga upp neins staðar annars staðar sem fín vara. Ég var kominn með einhverja rosalega kenningu um þetta en ég ætla að bíða með að uppljóstra henni, einfaldlega því að hún er ekki tilbúinn. Á byrjunarstigi. Varla til. Ok.

Ég ákvað að ef ég settist niður og kláraði blogg uppfærsluna í einni keyrslu, án þess að standa upp og kúka og þess háttar, þá myndi ég fara upp á efstu hæð í húsinu mínu (þ.e.a.s. þakið) og reykja sígarettu, drekka sake og dást að útsýninu. Útsýnið er lygilega gott. Og bara fokking kreisí. Maður sér ekki fyrir endann á byggingunum. Glittir ekki í neitt annað en eitthvað megapolis concrete wave. Á morgun eru það svo skókaup og innborgun á skíðaferð sem verður farin í lok febrúar. Fer með 37 manns, sumpart Japanir, sumpart skiptinemar. Skíðaferðir eru slammin' radness.

Sanwa að klára

Ég kenndi íslenskan framburð á föstudaginn og fékk samlokur og drykk. Hún Setsuko, aldraða konan sem ég kenni, tók með sér upptökutæki og ég las inná það orð sem eru vanalega erfið fyrir Japani að bera fram. Það sem mér fannst merkilegt við þennan fund er að hún fékk sér dýrustu og flottustu pulsu sem ég hef nokkurn tímann séð á þessu fína kaffihúsi þar sem við hittumst. Hún var borin fram á glerdisk, skorin í tvennt, í einhverju svissnesku malt-brauði og með salat skrauti á disknum. Og hún kostaði það sem samsvarar 750 íslenskum krónum. Frábært alveg hreint. Sem betur fer er þetta ekki eina sem hefur gerst fyrir mig nýlega.

Ég sendi e-mail á gaurinn sem ég skiptist á info við eftir jam-session-ið um daginn. Sá gaur var hrifinn af taktinum sem ég spilaði og stakk uppá því að við myndum vinna saman. Hann spilaði á hljómborð og gerði það líka þetta helvíti vel. Við ætlum að hittast í næsta mánuði og ræða málin. Vonandi kemur eitthvað skemmtilegt úr þessu. Ég hefði bara ekkert á móti því að stofna lítið house-band með honum. Svo ef við næðum að plata þennan magnaða bassaleikara sem mætti á jam-session-ið seinast og þar-seinast til að slást í hópinn, perfecto.

Ég komst að bráðabirgðaniðurstöðu um daginn. Japanir eru mjög líkir Íslendingum að einu leyti, að minnsta kosti. Þeir eru voðalega kurteisir við útlendinga en ekki jafn kurteisir við landa sína. Bráðabirgða niðurstaða þýðir samt að þessi skoðun gæti breyst. Til dæmis, ef einhver pissar í póstkassann minn þá verð ég alveg brjálaður en undarlega impressed. Póstkassinn minn er í axlarhæð. Enginn venjulegur Japani gæti gert slíkt.


Þessir adidas skór kosta rétt rúmar sextíu þúsund íslenskar krónur. Ég rakst á þá á labbi um Harajuku. Það var víst einhver svaðalegur stunt-cock sem að klippti niður einhvern adidas jakka og saumaði búta á skónna. Semsagt, það er bara til eitt par af þessum skóm. Þetta er dýrasta adidas par sem ég hef fundið. Það sem kemst næst því er eitthvað annað par af rússkins adidas á adidas originals búðinni sem var með innbyggðu digital úri. Það var eitthvað svipað klikkað í verði. Sem er geðveikt.

Skó menningin hérna er frekar steikt og ég byrjaði að skoða þetta eftir að Charlie (ljósmyndarinn sem tók myndir í TZMP albúm partíinu) var að segja mér frá þessum steikta sneaker sub-kúltúr sem er eitthvað dæmi/unit hérna í Japan. Gaurar að borga fáránlega upphæðir fyrir skó, fólk að "camp-a" yfir nótt fyrir framan búðir til að fá par af limited edition Nike vs. random hip hipster designer/shoemaker collabo skó. Það eru til nóg af búðum sem að selja fyrstu Air Jordan skónna á yfir 20 þúsund kall og svo venjulega Nike skó í ljótum litum sem fást bara í 100 eintökum á pussu-mikinn pening. Allavega, þetta er búið að hafa þessi áhrif á mig að ég er að fara að kaupa mér skónna hér að neðan daginn sem þeir koma út. Ég ætla að kíkja hálftíma fyrir opnun in case að það eru einhverjir sem eru klikkaðri en ég að bíða eftir þessum skóm.


Ég var fullur á leið heim í lest þegar ég komst að því að ég þarf að taka 40 myndir á dag til að ná ultimate takmarkinu, 10.000 myndir fyrir lok júlí þegar ég kem heim. Ég er búinn að taka sirka 4.000 myndir síðan ég kom en eitthvað af því eru kópíur og drasl. Síðan er sirka helmingur af þessum myndum skot úr sokkabrúðu stop-motion myndinni sem ég er að gera en er ekki búinn að segja neinum frá fyrr en núna. Hérna eru fleiri myndir. Fyrsta myndin er bull-ensku uppáhald. Svo flókið en fallegt.


Þegar ég nenni reyni ég að plassera mig í seinasta eða fyrsta vagninum í lestunum. Mér fannst það alltaf mega skrýtið hvað það virðist vera mikil aðsókn í það að vinna sem lestargaur. Og með gaur meina ég manneskjan sem keyrir/stjórnar/ekur. Það eru til þó nokkrir tölvuleikir með sér stýripinnum til að sem best endurskapa tilfinninguna sem næst með því, til dæmis, að keyra á milli Akihabara og Okachimachi á 95 sekúndum, stoppandi á réttum stað og kveikja á tilkynningunni að hurðarnar séu að lokast. Útsýnið út um framrúðuna er nokkuð magnað. Lestarteinarnir skera borgina í sundur. Allt er byggt í kringum lestarteinana, allt pláss svo ótrúlega vel nýtt að sumt fólk býr í íbúðum sem að eru einungis örfáa metra frá teinunum. Ég gæti ekki hugsað mér að vinna við þetta en ég skil aðeins betur af hverju sumir vilja það.

Kaldasti dagur vetrarins er liðinn (20/1) og það fer að hlýna úr þessu. Ennþá ískalt. Það er kominn nýr borgari á McDonalds. Tvöfaldur ostborgari með eggi og piparsósu. Ekki jafn ógeðslegur og mig grunaði. Byrjaður að fá ógeð á japönsku karríi og á ennþá 4 pakka eftir. Þarf að finna mér annan ódýran mat til að fá ógeð á og það fljótt. Er byrjaður að finna fyrir því að ég gæti farið að vera full talandi von bráðar. Hlustunin orðin mjög góð. Núna eru það bara kanji táknin sem ég þarf að bösta. En 350 af 6000 er ekkert svo slæmt.

Fluteplayer

Það er þessi late-night þáttur sem er í gangi á einhverri af þessum 6 stöðvum sem ég næ sem að er helvíti sniðugur. Þetta er, í grunnatriðum, einhver indie gaur sem fer með vinum sínum og leysir þrautir (held ég) og býr til nýjar þegar hópurinn heldur áfram. Mjög erfitt að útskýra. Svo er alltaf sýnt video af þessum gaur og vinum hans að gera eitthvað og svo allt í einu pásast video-ið og hann kemur upp í stúdíóinu og kommentar á viðburðina. Það er víst fyndið en ég skil ekki japönsku nógu vel. Allavega.

Gaurinn og vinir hans fara á kaffihús. Eftir það er þeim sagt, eða þeir komast að því einhvern veginn, að fara á ramen núðlu-veitingastað í Sugamo. Þessi staður heitir Junbe. Þeir fara inn, setjast niður og bíða eftir þjónustu. Ekkert gerist. Þegar ákveðið magn af mínútum var liðið þá ákvað einn að fara á klósettið. Hann fór, en þegar hann var í seilingarfæri við hurðina á klósettið stekkur gömul kona út úr engu og grípur í punginn á honum og hleypur í burtu. Hann sest niður og útskýrir þetta fyrir hinum. Svo fer næsti á klósettið og hann verður fyrir sömu reynslu. Þriðji fer, sama reynsla. Alltaf stekkur gömul kona út úr engu og grípur viðkomandi í klofið. Svo fáum við að kynnast konunni aðeins og sýndar eru klippur af því þegar hún er að taka á móti viðskiptavinum búllunnar. Alltaf gripið í klofið. Svo meðan þáttastjórnandinn og vinir hans voru að reyna að tala við hana gat hún ekki tamið sig og hún greip í klofið á þeim öllum margoft. Svo fóru þeir eitthvert annað. Búið.

Svo skemmtilega vill til að ég bý í Komagome sem er eitt stopp frá Sugamo. Og ég veit hvað staðurinn heitir.

Komið að myndunum sem ég ætlaði að smella upp með seinasta pósti en gat ekki vegna server vandræða.


Mér finnst þetta vera ógeðslega sniðugt. Og bara svo að fólk tjekki á þessu geri ég linkinn rosalega stóran.

Spilaði live í kvöld í fyrsta skipti sem sóló gaur og ég er mjög sáttur. Eins og ég hef minnst á kannski áður þá eru kvöld á Womb klúbbnum hérna í Tokyo sem heita Breeding Ground sem eru eins konar jam-session fyrir artista. Marcellus, sem sér um þetta, hóar í fólk og það mætir með hljóðfærin og svo slást allir í hópinn einhvern tímann á kvöldinu og spila á eitthvað hljóðfæri og taka þátt í gamaninu. Ég fór á þetta þegar seinasta kvöld var haldið fyrir jól og það var mega-töff. Mikið af biluðum hljóðfæraleikurum sem poppuðu inn og djömmuðu í eitt lag.

Kvöldið í kvöld var mjög skemmtilegt. Ég var í einhverju mega stressi í dag að klára ritgerð og svo hljóp ég heim, tók sturtu og byrjaði að vinna að efni til að spila. Kastaði einhverjum töktum saman, kastaði þeim inní Ableton Live og bjó til prógrömm sem ég gat svo valið úr þegar að koma að mér á kvöldinu. Þegar tíminn var kominn setti ég house takt í gang og hljóðfæraleikararnir sem voru við völdin fóru að slást í hópinn hægt og hægt. Eftir 5-6 mínútur var þetta orðið eðal house lag. Algjör eðall þetta kvöld.

Á miðvikudaginn fór ég á vísindasafnið í Ueno. Svo tók ég myndir af meira drasli. Svo tók ég örfáar myndir af kvöldinu í kvöld líka.


Sigurvegarinn í getrauninni er hér að neðan. Eða, þú þarft að klikka á myndina sem er hér að neðan til að fá svarið í glugga sem ætti að opnast. Viðkomandi, vinsamlegast sendu á mig póst hið snarasta svo að ég get sent þetta af stað.


Gaman að vera svona hress eftir spilerí en ég er að fara að kenna íslensku í fyrramálið. Klukkan 11. Ég fæ fríar samlokur og 5000 yen sem er mjög gott. Svo er planið að byrja kannski eitthvað aðeins á þessari 10 blaðsíðna ritgerð sem ég þarf að skila fyrir English and Japanese: Culture and Language in Contrast. Svo er komin helgi. Power.

Par Chill

Helgin var róleg. Kíkti út á föstudeginum og hitti Zack og við fengum okkur bjór. Svo tók ég seinustu lest kvöldsins um miðnætti. Laugardagurinn var svo innivera allan daginn fyrir utan eitthvað smá skokk út. Eyddi budget-inu fyrir helgina á föstudeginum þannig að ég varð að éta það sem var til og vera rólegur. Æsingur dugar ekki. Lagði ekki í smokkfisksdæmið, þrátt fyrir mikla svengd.

Sunnudagurinn var svo helvíti fínn. Hitti þessa ljósmyndarastelpu, Becky, í Shibuya og fór að éta ramen með henni og kendo-vinum hennar. Hún er rosaleg listakona. Talar rosalega mikið um klám og segir "fuck" geðveikt oft. Svo gefur hún skít í allt. En hún er hress og fínn karakter. Eftir matinn dróg hún mig með til Naka-meguro þar sem við kíktum á flóamarkað sem að listahópur sem kallar sig Dyezu heldur sig til og er með stúdíó. Hitti stelpu sem heitir Miyuki og gaur sem heitir Ken og komst að því að þau er partur af þessu dæmi.

Aðstaðan þeirra er mjög ghetto en kúl. Svo eru þau með lítinn hjólabrettapall staðsettann inní skrifstofunni. Fannst það extra-rad. Var að útskýra fyrir Becky að ég fílaði Tha Blue Herb þegar Miyuki slóst með í samræðurnar og tjáði mér að hún hafi verið að skjóta myndband fyrir sóló-project BOSS MC sem er annar helmingur bandsins. Þá varð ég mjög hrifinn og byrjaði að kyssa hana.


Eftir heimsóknina til Dyezu þá rölti ég um í Naka-meguro (sem er eiginlega bara mið-Meguro) og tók myndir og keypti mér svo drasl í 100 yena búðinni. Sem ég týndi síðar með deginum. Kvöldið innihélt svo örlitla bjórdrykkju með Zack á ódýrri izakaya kráar-búllu.

Það virðist vera einhver köttur einhvers staðar í byggingunni minni sem er annað hvort breimandi á milljón eða að væla út af öðrum ástæðum. Heyri alltaf af og til rosalega hávært væl sem hljómar næstum því eins og barnsgrátur. Rosalegt alveg hreint, heyrist næstum hvar sem er í húsinu. Ooog.. já, skoðið mynd af Meguro.


Keypti í matinn í dag. Fyrsta skipti í langan tíma. Það var gott. Svo tók ég til. Ég gleymdi mér í einhverju rugli í staðinn fyrir að taka til um áramótin eins og allt Japan gerir til að hreinsa burt illa anda fyrir nýja árið. Þess vegna var kominn tími á allsherjar þrif. Ég ætla að hætta að tala um innkaup og þrif núna. Það er ekkert gaman að lesa um það.

Ég ætla að draga úr innsendum svörum úr getrauninni í næstu færslu. Ég hreinast sagt nenni því ekki núna og á lítinn sem engan pening. Vill draga, tilkynna sigurvegara, fá heimilisfang og senda þetta svo strax af stað. Ennþá sjenst til að taka þátt. Kíkjið á færsluna fyrir neðan fyrir spurninguna og dæmi.

Rokk og ról.

Hope you like it

Ég var að fá símtal frá einhverri kellingu sem heitir Becky og er að fara til Íslands að ljósmynda íslenska náttúru fyrir ferðablað/bækling. Á að hitta hana á sunnudaginn og kynna fyrir henni Ísland og kúltúrinn. Ég ætla að ljúga að henni.

Fór og hitti tvíburana Kumi og Yuri og svo Ryoko á izakaya áðan. Þær eru allar saman að fara á Beastie Boys tónleikana á morgun sem ég kemst ekki á vegna peningaskorts. Ég þekki þær vegna þess að Ómar úr Quarashi kynnti mig fyrir þeim. Þær eru allar hardkor aðdáendur. Ég laug að þeim alls konar drasli. Ég sagði að Quarashi strákarnir væru allir með píkur og dönsuðu um í ballett-pilsum all.. the.. time. Þær voru svo geðveikt auðtrúa! Nei.. ótrúlegt en satt bara Quarashi voða lítið upp á góma. En allavega, mjög fínt kvöld með góðum mat og drykk í boði þeirra. Sjáiði bara.


Svo gáfu Kumi og Yuri (hægra megin) mér minjagrip frá Hokkaido (nyrsta eyja Japan), þar sem þær eiga heima. Þær gáfu mér plastaðan smokkfisk fylltan með hrísgrjónum. Þetta er víst lostæti á heimaslóðum þeirra. Þær voru mjög smeykar að ég myndi ekki fíla þetta en mér finnst þetta töff. Ég bara vona að þetta sé gott. Lítur út eins og smokkfiskur og þess vegna ekkert rosalega dreamy.


Skólinn er að klárast í lok þessa mánaðar og líka listakúrsinn sem ég er að taka. Fórum í "field-trip" í Edo Tokyo safnið á miðvikudaginn og það var mjög fínt. Svo var bónus að sjá sumo-kappa þarna á vappi. Um leið og ég steig út úr lestinni sá ég 2 vera bíða eftir lest klædda kimono og með hárið eins og sumo menn hafa það. Svo rakst ég á einn í viðbót þegar ég labbaði frá lestarstöðinni á safnið og þessi spölur tekur varla 2 mínútur. Einhver sumo höll er þarna víst og æfingasalir og fleira tengt. Geðveikt.

Í hádeginu á miðvikudeginum hitti ég svo kennarann sem er að kenna íslenskukúrsinn í Waseda. Þessi gaur, Miyagi-sensei (eins og í Karate Kid), bauð mér í hádegismat og við spjölluðum um íslensku, kúrsinn og fleira. Impressive dálítið. Það eru 108 manns að læra íslensku í Waseda. Það sem er skrýtið er að ég er að fara að kenna kennaranum íslenskan framburð. Hann er víst prófessor í handritalesningum og getur lesið eins og Gandalf en kann ekkert að tala. Hefur víst aldrei komið til Íslands. Allavega, ég kenna og svo kíkji ég í seinasta tímann eftir viku og á að flytja smá ræðu um Ísland á japönsku. Good times.

Ég gleymdi að minnast á þetta um daginn en það var víst brotist inn um daginn í hraðbankann sem er í byggingunni við hliðina. Það eða einhver var myrtur. Það eða eitthvað annað. Ég sá bara haug af löggubílum fyrir utan og gult teip þegar ég kíkti út í feik ferð á KFC til að athuga glæpavettvanginn. Spennandi.


Jæja. Önnur keppni. Núna er verðlaunin ekki í síðri kantinum. Anime plaggat, Tokyo Disneyland nammi, svona lítill Cutie Honey gaur til að hreinsa skjáinn á símanum þínum, Tower Records Japan sundpoki og risastór Jägermeister fáni. Sá sem hefur sigur af hólmi fær þetta allt sent heim til sín að kostnaðarlausu. Ef einhver þarna úti heldur að þetta sé drasl sem ég týndi til í herberginu þá skjátlast honum/henni alvarlega. Þessum Jägermeister fána var rænt, af mér, af klúbbnum WOMB hér í Tokyo og er eftirlýstur. Svo var ég svo heppinn að vera einn af þeim 3000 manns sem fengu svona Tower Records poka gefins. Svo er ég kaldhæðinn. Betri verðlaun næst, ég lofa.

Hvað kostar diskurinn custom cock confused death með hljómsveitinni Hair Stylistics í japönsku Amazon netbúðinni?

Svör hingað. Þvottur þarfnast hengingar og sake þarfnast drykkju. Svo er þetta orðið nógu langt nú þegar. Kannski smá meira.. þarna.

Motion Dive

Ég spilaði í gær á stað sem heitir ghetto og það var helvíti fínt. Mér fannst það dálítið bögg samt að ég fékk engan pening og þurfti meira að segja að borga eigin drykki, þetta á meðan að ég var beðinn um að spila í 2 tíma. Fyrirkomulagið var víst þannig að maður fékk glas í byrjun kvöldsins sem var merkt manni og það var fyllt af drykk þegar beðið var um. Svo átti ég víst að gera upp við barinn áður en ég fór en ég og Sean, sem að er vinur minn hérna úti sem reddaði þessu, beiluðum bara og sluppum við að borga. Klikkað.


Í dag fór ég í heimsókn til Kento og fékk að sampla plötur hjá honum. Sampl-skorturinn var byrjaður að segja til sín en núna er það fixað í bili. Hann á alveg mega-næs íbúð. Hún er reyndar mjög lítil og troðfull af græjum og plötum. Hann er með ábyggilega 2-3000 plötur, heilt stúdíó með 48 rása mixer og tölvubúnaði, meðal annars, og alveg tonn af fötum og alls konar drasli. Og þessi íbúð er varla 25 fermetrar. Annars er ég hræðilegur í að meta hversu stór ákveðin afmörkuð svæði eru. Allavega, samplaði og það var gott stöff.

Eftir það kíkti ég til Shibuya því það áttu að vera ókeypis Tortoise tónleikar þar. Kíkti í Tower Records og komst að því að það væri ekkert í gangi. Geðveikt glatað. Annars er ég enginn Tortoise fan. Það sem kom út úr ferðinni var samt að ég hitti á Marcellus og fékk að vita hvenær næsta jam-session væri. Ég ætlaði að taka þátt næst, koma með takta og syngja eitthvað bull. Hressandi.

Í dag náði ég loksins að taka upp þetta lag með uppáhalds japönsku rapp-grúppunni. Í tilefni af því þá smelli ég því hérna upp. Þetta lag átti víst að vera á plötunni en svo datt það upp fyrir. Fyrir prómó tónleika í Tower Records fékk ég þessa 7" með þessu sjaldgæfa lagi þegar ég verslaði mér mix-diskinn sem DJinn úr grúppunni gerði.


Það er byrjað að verða frekar kalt hérna. Mér skilst samt að þegar febrúar er genginn í garð byrjar að hlýna. Núna finnst mér geðveikt heita sumarið hérna ekkert svo slæmt. Kýs það yfir kuldann og deyjandi flækinga. Það er reyndar bull, flækingar deyja líka þegar það er of heitt. Hmmmm.
´
Ég var að fara að byrja að segja frá því þegar ég sá ungan gaur í lest syngja eitthvað rosalegt japanskt popp-medley þangað til ég áttaði mig á því að það er ekkert merkilegt. Ég er samt búinn að troða því inn hérna. How about that.


Eitt sem ég verð svo að benda á eru Ski Jumping Pairs DVD diskarnir sem eru að slá í gegn hérna. Innihaldið er keppni í para-skíðastökki, sett fram með þrívíddartækni. Svona eins og maður myndi sjá á Eurosport ef að fólk gæti stundað þessa íþrótt án þess að deyja. Fannst þetta bara allt of mikið bull til að byrja með en núna er þetta fyndið. Mjög fyndið. Þetta varð víst svo vinsælt að það er komið framhald. Kíkjið á þetta hér.

Keypti mér plötuna Surf or Die með hljómsveitinni Surf MC's um daginn og hún er alveg jafn hræðilega hallærisleg og nafnið hljómar. Sérstaklega lagið "That's Cali For Ya". Það er eina lagið sem ég náði að taka upp.

Saikou Wonderful

Ég sit hérna fyrir framan tölvuna að drekka sake í fernu og þruma þetta blogg dæmi. Var að koma heim frá Shimokitazawa sem ég heimsótti aftur, þetta var þá annað skiptið á þremur árum. Mjög skemmtilegt hverfi, þetta er eins og ef að einhver myndi taka Splitbob, New Jersey og splæsa því við Shibyua. Svo bætt við skvettu af Berlín og þá er þetta hverfi komið. Bara chillað, lág hús, enginn að öskra á þig að þú sért velkominn í búðina þeirra, enginn að rétta þér óþarfa pappírsrusl út á götu. Svo eru besta engrish fatabúð þarna sem ég hef séð. Fór þangað í leit að einhverju sniðugu eftir að ég mundi eftir bolnum sem ég keypti handa Steina sem stóð á Fuck You You Fucking Fuck og Suck Your Own Dick. Geðveikt kombó.

Það var komið að því stigi í póstinum að ég myndi smella upp myndum en ég var að sjá að myndavélin er opin með engin batteríum innanvols. Þau eru í hleðslu.

Áramótin samanstóðu af djammi í Shibuya og þar á undan hefðbundin japönsk áramótahefð. Fór með Gumma og Kristófer sem eru að læra í Kansai og svo Zack og kærustunni hans í hof rétt hjá Waseda til að upplifa þetta japanska, sko. Engir flugeldar, engin fyllerís öskur eða öskrandi smábörn hlaupandi um með blys og laufabrauð. Allir hópuðust inní miðjuna við aðal hluta hofsins þar sem baukurinn var. Risastóri söfnunarbaukurinn. Svo biðu allir í hálfu hljóði og biðu eftir að klukkan slóg tólf. Á slaginu var lamið í taiko trommuna og akkúrat á því augnabliki kom fljúgandi hrúga af pening fljúgandi beint í baukinn og þar á eftir bað fólk fyrir lukku og heilsu á nýju ári.

Við fórum svo öll saman á Watami rétt hjá og fengum okkur fleiri drykki í þeirri þægilegu vitneskju að lestirnar gengu alla nóttina í stað þess að hætta um miðnætti. Þegar ég var búinn að drekka eins mikið af strawberry-calpis sour eins og ég gat í mig látið var ákveðið að halda til Shibuya. Vopnaður vitneskju um svona flest allt sem var í gangi þá var haldið á röltið. Við enduðum á The Ruby Room sem er svona hálfger útlendingabúlla en alveg ágæt sem slík. Komust inn fyrir 1000 yen (ca 600 iskr) og fengum tvo drykki í kaupbæti. Hlustuðum á drum'n'bass og djömmuðum fram á morgun. Djamm.


Þátturinn hjá flippaða þáttastjórnanda gaurnum sem var í Lost in Translation er í sjónvarpinu núna. Gaurinn sem sagði "Bobu bobu, bobu!" og dansaði eitthvað. Ef þið munið ekki eftir því þá hafiði líklegast ekki séð myndina sem ég er að tala um. Ég trúi því ekki að ég hafi búið hérna í þessa tæpu fjóra mánuði og ekki rekist á þáttinn fyrr en núna! Mér finnst það alveg mega-erfitt að trúa.


Á nýarsdag fórum við Gummi og Miyuki svo til Meiji Jingu hofsins eins og allir Japanir í heimi virðast gera. Ég öskraði "Suzuki-san!!" nokkrum sinnum og fékk blendin viðbrögð. Þar var stærri söfnunarbaukur en sá sem ég hafði séð kvöldinu áður og gott mix af fólki þarna. Keypti lukkugrip fyrir árið og svo fórum við á eina hip-hop all-you-can-eat pasta staðinn sem við gátum fundið. Shit was blastin'! DMX og pasta er best. Ég er ekki að djóka, hvorki með staðinn né með DMX og pasta.

Myndirnar af áramótunum og smá bull með.


Svo að lokum búðargluggi og kveðjur. Ég ætla að snúa mér 90 gráður og horfa á restina af þessum þætti. Framleiðni er lykillinn.