Bardie

Það er þá ákveðið, ég kem heim 22. júlí. Breytti miðanum fyrir nokkrum dögum. Hreinast sagt vildi ég vera aðeins lengur hérna en ég er líka á sama tíma byrjaður að hlakka mjög mikið að koma heim. Tuttugasti og annar júlí var akkúrat milli þess að fara beint heim eftir skólann og þess að vera út sumarið.

Önnur ástæða þess að ég valdi þessa dagsetningu var út af því að ég var að fá smá vinnu á heimssýningunni í júlí. Fer þrettánda júlí og verð út þann sautjánda að vinna sem túlkur/þýðandi og hjálpa til við undirbúninginn á íslenska deginum sem verður þann fimmtánda. Verður töff. Svo hef ég þá 4-5 daga eftir það til að kveðja alla í Tokyo og taka því rólega.


Af þeim tólf rásum sem ég næ á sjónvarpinu eru þrjár "home shopping" stöðvar. Ein af þeim er lókal stöð sem er rekin fyrir nágrennið. Á þeirri stöð er oft hægt að finna mjög svo kvenlegan ungan mann að vera að selja algjört drasl, oftast eftir miðnætti, og það er ógeðslega fyndið að horfa á hann. Á myndinni er hann að reyna að sannfæra fólk um að kaupa risastóra og mjög ósmekklega poppgerðarvél á rúmar fimm þúsund krónur íslenskar. Ég hlýt að hafa horft á kynninguna hans í 20 mínútur. Hann hélt áfram og áfram að tala um hversu sniðug þessi vél væri fyrir börnin og hversu spennandi það væri að sjá poppið hrynja út um framlúguna á þessu voðaverki. Allt á svo rosalega effeminískan og blíðan hátt. "Ææi sjáiði.. er þetta ekki æðislegt.. poppadoppdopp.. mmmmm.. svo gott popp!.. falleg hönnun... ". Var mjög-sehr schisst. Næsta vara verður eitthvað rosaleg.

Fór í fyrradag að reyna að sjá Soil & Pimp Sessions spila læv í sjónvarpsþættinum Factory sem er á Fuji TV. Mætti á svæðið og fylgdi haug af fólki inn í eitthvað herbergi þar sem við áttum þaðan að verða leidd út á sett-ið. Svo kemur tilkynning að allir þeir sem ætluðu að taka þátt í prógramminu yrðu að vera þarna til klukkan hálf-tíu um kvöldið. Á þessu augnabliki var klukkan nýslegin þrjú og maður var þegar búinn að vera þarna í hálftíma. Þegar smá slatti af fólki stóð upp og labbaði í átt að hurðinni þá breyttist tíminn í 20:00. Ég fór að hurðinni og spurði hvort það væri einhver sjens að horfa á Soil og beila eftir það en það var ekki sjens. Ég fór út og þá reyndi staffið að halda í þá sem vildu fara með að bjóða þá frábæru milligönguleið = 19.30. Ég þurfti að fara og missti af tækifærinu að sjá þá spila og vera einn af 200 í einhverjum random japönskum sjónvarpsþætti sem er sýndur á nóttunni.


Eftir FujiTV var ferðinni haldið á opnun á sýningu hjá Dyezu sem er hópur af graffiti, hjólabrettafólki, ljósmyndurum og alls kyns listapakki. Mjög fínu listapakki samt. Ég tók vídjókameruna sem ég fékk lánaða hjá Yuka með og tók yfir klukkutíma af vídjói og um 300 ljósmyndir fyrir lítið heimildarmyndarprójekt sem að ég útskýri seinna meir. Partíið byrjaði mjög snemma, eða um fjögur, og hélt áfram langt fram á kvöld. Þetta var gjörsamlega klikkað gaman. Hitti á nokkra sem ég kannaðist við og lenti á smá spjalli en var meirihlutann af tímanum að taka myndir og filma. Kynntist líka nýju fólki sem er alltaf mjög gott, frægt táningstímarita-módel sem heitir "Yoppi" og svo hóp af stelpum sem að voru miklir aðdáendur Bjarkar og Sigur Rós. Helanir kvöldsins voru: risastór melóna sem var sprengd, hjólabrettagaurarnir að skeita innbúið í klessu og helað tónleikaprógramm hjá conga-spilara og rafmagnsgítars glamrara. Myndir.


Ég og Lee, kunningi úr skólanum, kíktum til Harajuku í dag að rölta og skoða okkur um. Hann hafði lítið farið til Harajuku þannig að ég leyddi hann um þá staði sem ég þekkti sem var eitthvað varið í og svo var þetta líka að stórum hluta til mjög mikið space-labb. Við kíktum inn í byggingu sem að símafyrirtækið KDDI rekur og kallast Design Studio. Strax á fyrstu hæðinni fundum við ódýra boli með vafasamri ensku. Strax eftir það fundum við þetta skilti við hliðina á stiganum:


Við fórum upp á aðra hæð og létum gera nafnspjöld handa okkur, alveg frítt. Kíktum á hæðirnar að ofan og fórum svo aftur niður á aðra hæð til að ná í nafnspjöldin. Eftir að stelpan í afgreiðslunni var búinn að gefa okkur pokana með nafnspjöldunum hóf hún smá spjall og spurði okkur meðal annars hvað við værum að gera hérna í Tokyo og hvaðan við kæmum og svona. Svo, hálf vandræðalega, spyr hún okkur hvað við höfðum verið að taka myndir af á fyrstu hæðinni. Ég hikaði smávegis þar sem ég vildi ekki þurfa að útskýra hvað BJ stendur fyrir á ensku með handahreyfingum. Í staðinn sagði ég bara að það sem við höfðum verið að ljósmynda væri "athyglisvert". Síðan segir hún:

"Við ættum að breyta þessu, er það ekki? Það eru alltaf útlendingar að koma hérna inn og taka myndir."

Ég gat ekki gert neitt annað en að vera sammála. Og þar með lýkur sögunni af skiltinu í Harajuku.


Ný keppni. Til þess að eiga möguleika að eignast þennan stórkostlega bol þá þarftu að senda mér skeyti á arni_k@hotmail.com með tengil á mynd af hundi og ketti saman á mynd. Bannað að senda mér myndir bara af hundum eða bara af köttum. Þetta verður að vera einn köttur og einn hundur. Óþarfi að senda mér myndina heldur, bara slóðina á hana svo ég geti skoðað hana. Bæta við svo heimilisfangi og fullu nafni! Bolurinn er 'L' stærð en það myndi vera rétt rúmlega medium í Evrópu eða alls staðar annars staðar í heiminum. Happy goings!

Sem hluti af heimildarmyndardæminu fer ég svo til Dyezu aftur í vikunni og tek viðtöl. Svo er planið að kíkja í ping-pong líka. Og karaoke á morgun. Og á Baskin Robbins sem var að opna hinum megin við götuna.