Hot Punk

Dagurinn í dag var akkúrat það sem ég þarfnaðist. Eftir að hafa eytt mest af þessari viku í að vakna seint og gera lítið þá vaknaði ég snemma í dag og fór af stað níu um morguninn einhvert út í rassgat að leita að plötum. Endaði í Kokubunji sem er algjört skítapleis. Náði að kíkja í eina plötubúð eftir að hafa leitað með hjálp Record Map 2005. Sniðug bók. Allavega, þá fór ég eftir þetta að hitta Kazuya (sem ég gisti hjá fyrstu tvær vikurnar af dvölinni minni núna og einn fyrsti japanski vinur minn) og konuna hans, Akiko, í Shibuya. Seinasta sem ég hafði heyrt í honum var þegar við töluðumst í síma á áramótunum þannig að þetta voru góðir endurfundir.

Við kíktum á kaffihús og spiluðum billjard. Svo fórum við öll saman heim til þeirra þar sem Akiko eldaði ofan í okkur mat og við enduðum kvöldið með að glápa á The Big One hans Michael Moore til að toppa af kvöldið. Að koma aftur í heimsókn eftir svo langan tíma minnti mig á hversu spennandi það var að koma hérna í september. Ég gisti hjá honum fyrstu þrjár vikurnar meðan ég var að sortera út íbúðarmál og svo flutti ég til Komagome. Ég hef vanist því svo rosalega að búa hérna að þetta var akkúrat sem ég þurfti á að halda til að koma mér aftur af stað til að nýta tímann minn betur meðan það er svona stuttur tími eftir. On the rills.


Secobar er orðin liðin tíð og heljarinnar lokapartí var haldið á laugardaginn síðastliðinn. Eftir að ég kom á staðinn áttaði ég mig á því að þetta væri eitthvað dæmi, en ekki bara einhver staður í Tókýó að loka. Ég hef spilað þarna hlutfallslega oftar en á nokkrum stað í heimi. En ég hef bara spilað á stöðum í Tókýó og Reykjavík þannig að það er ekki mjög mikið sagt. Ég varð samt eitthvað svekktur þarna að staðurinn væri að loka en partíið var heljarinnar gott og ég fór ekki með fyrst lest heim eins og venjulega. Hélt áfram lengur og skemmti mér drulluvel. Hitti marga góða vini og fór í sleik við þá alla. Kyssíkyssí.

Ég var svo pussuþunnur á sunnudeginum að ég gerði ekki nokkurn skapaðan hlut. Á mánudaginn hins vegar var vettvangsferð með skólanum á slökkvistöðina í Ikebukuro til að sjá hvernig maður á að haga sér í eldsvoða og jarðskjálta. Svo mexíkanskur matur með bekknum. Ef ég hefði fengið að ráða hefðum við öll farið að spila Power Smash 2 í einn og hálfan tíma í staðinn.


Ég var að renna í gegnum einar verstu 20 mínútur af tónlist sem ég hef nokkurn tímann lagt á mig. Svo er mál með vexti að Ian heitir sá maður sem að tók upp plötuna okkar Steina TZMP: The Album í Englandi. Sonur hans er, og hefur verið upprennandi transtónlistarmaður um nokkurt skeið og núna er hann loksins að ráðast í stórt verkefni sem er þessi plata sem er samblanda af transi og dáleiðslutali. Hann sendi mér og mörgum fleiri link á hlustunarsíðu fyrir plötuna og svo annan link á spurningalista í tengslum við viðbrögð við áhlustun. Ég er ennþá að baksla við spurningalistann því að ég veit ekki hvar ég á að hætta að dæma sköpunina hans. Hann er alveg sæmilega hæfileikaríkur strákur en þessi plata er mjög svo leiðinleg. Og trans. Sem er ógeð! Rétt strákar??


Hér er smellurinn á nýju plötu Soil & Pimp Sessions. Fyrir utan að vera eitt besta lagið þá var þetta lag valið sem fyrsti singull og myndband gert og læti. Geðveikislega heitt stöff. Svo er þetta alveg kickass á tónleikum. Svo leiðir þetta mig líka til að minnast á tónleikana sem ég fór á síðastliðinn laugardag.

Kíkti með Kevin og Lee, skólafélögum, á tónleikana sem þeir voru með á Shibuya Plug. Fyrir misskilning komum við sirka hálftíma of seint en það gerði ekki mikinn skaða því það sem við náðum af tónleikunum var einfaldlega geðveikt. Svo kröftugt djassband hef ég aldrei séð. Rokkstjörnur bara. Við hinkruðum eftir tónleikana og ég hitti á höfuðpaurinn til að gefa honum íslenska jazzdiska. Gaf honum disk með Sigga Flosa og einn með Óskari Guðjónssyni því hann hafði spurt mig um íslenskan djass. Svo var hann líka það smooth á því að bjóða mér frítt á næstu tónleika sína sem voru á miðvikudaginn og voru álíka geðveikir og hressir. Eina súra við það kvöld var að chilla á þessu klúbbakvöldi sem hélt áfram eftir tónleikana þangað til að fyrsta lest kom. Eina kúl við það var samt visjúalarnir hjá VJ-inum sem samanstóðu af japönskum 70's danskennslumyndböndum og ýmis konar furðulegheitum.


Með því að klikka á myndina hér að ofan þá fæst upp sigurvegari keppninnar. Sigurvegarinn er beðinn um að hafa samband með hvort blaðið hann vill eignast og svo er óskað eftir heimilisfangi.

Ef fólk hefur áhuga á japönsku fönki þá skilst mér að Osaka Monaurail séu frekar góðir. Ef ég rekst á eitthvað efni þá smelli ég því upp hérna. Keypti mér bók fræga grínistans Hiroshi, Hiroshi desu og er að berjast við að lesa hana þrátt fyrir pussumikið af kanji. Það er ódýrara að drekka sterkt áfengi heldur en bjór hérna. Rifnar gallabuxur og bolir með áletrun sem líkist miða af vískíflösku er geðveikt hot. Djass spilandi inni á klósettum á börum og veitingastöðum er geðveikt vel til fundið. Gleðilegt.