Gleðilegt nýtt ár

..og takk fyrir það gamla / þau gömlu, öllsömul!


Best að byrja á þessu, ég set líklega ekki inn næstu færslu fyrr en að öll tímabeltin verða komin inní nýja árið.

Mér finnst eins og ég þurfi að renna yfir árið í máli og myndum, give props og segja frá því helsta en ég veit ekki hvar ég ætti að byrja. Bara muchos gracias öll fyrir að gera þetta ár eitt það besta.

Þessir síðastliðnu dagar hafa verið svo rólegir það er ekkert eðlilegt. Ég hef verið slappandi af fyrir framan tellíið mikið, kíkt út í örfá skipti og svona reynt að sortera úr öllu sem ég þarf að taka mér fyrir hendur á nýju ári. Tellíið er líka búið að vera mér gott. Allir þessir steiktu, ofur-yfir-pródúseruðu skemmtiþættir eru að bjarga mér hérna frá leiðindum innandyra. Bara í gær sá ég gaur slá golfkúlu af kubb af tofu án þess að splundra honum. Svo bætti hann um betur og sló kúlu af rándýru Rolex úri. Tofu og Rolex, ég hef ekki séð annað eins.

Hitti Miyuki í gær og við fórum út að borða og svo í kaffi. Hún er algjört æði, ef hún væri ekki 10 árum eldri en ég myndi ég rúlla henni upp í teppi og kasta því fram af brú. Kasta því fram af brú hamingjunnar í haf allsnægtar, það er. Hún er búinn að hjálpa mér slatta með mín scheme og gaf mér góðar hugmyndir í gær hvernig ég á að lifa af næstu tvo mánuði með engan pening komandi frá lánasjóðnum heima. Ég ætla ekki að segja einum einasta manni hvað skemað er, bomba mynd af afurðinni á bloggið þegar að því kemur. Eitt af nýársheitunum er að hætta að tala svona mikið og gera meira.


Það snjóaði í dag og í gær í Komagome. Reyndar líklegast yfir alla Tokyo en ég fann bara fyrir því hér. Nokkuð magnað að sjá snjó, það var víst bara einn dagur seinasta vetur þar sem snjóaði. Núna eru komnir tveir. Það að sjá svona snjó og labba í gegnum slabb gaf mér heimafílíng. Sakna slabbsins ekki neitt samt, kannski mest allt annað sem ég sakna. Good times.

Jæja, ég þarf að fara aftur í gamlársþrifin. Nenmatsu-sooji er það kallað. Það á að hreinsa í burt illa anda og gefa lukku á nýju ári. Svo er líka bara gott að taka til. Sérstaklega þegar gestir eru að fara að koma í heimsókn og svona.

Þið sem lesið þetta áður en þið farið á áramótadjamm, djammið. Ég meina það. Þú veist, geðveikt djamm. Þið sem loggið ykkur inn á nýju ári, bara good times og ég vona að þið skemmtuð ykkur vel. Ned Flanders.

The BOST Collection

Þetta voru skrýtnustu jól sem ég hef upplifað. Án þess að vilja að hljóma endurtekningarsamur eða fyrirsjáanlegur þá voru þetta steikt jól. Ég skrifa þetta án 100% staðfestu því að jólin liðu bara hjá eins og hver önnur vika eiginlega. Fyrir utan þessa steiktu tilfinningu sem ég minntist á hérna einhvern tímann.

Best að smella upp smá myndasyrpu yfir Þorláksmessu og aðfangadagskvöld. Einu myndirnar sem ég tók voru eiginlega af djamminu þessa tvo daga. Ég gerði annað en að djamma, ég lofa. Fékk mér ágætis mat bæði kvöldin og opnaði jólakortin sem ég fékk að heiman og svona.


Ég veit ekki hversu mörgum orðum ég á að eyða í þessar myndir. Þær útskýra sig sjálfar held ég barasta. Helaði útlítandi gaurinn sem er að spila í rauða og silfurlitaða dæminu var alveg mega-góður plötusnúður. Kallar sig DJ Synthesizer held ég. Algjört mega. Söngkonan var algjört "scat". Tvær meiningar?

Jóladagur var mjög sweet. Eftir að hafa sofið úr mér alla þynnku þá kíkti ég með Zack að kíkja í heimsókn til Yuhei vinar míns þar sem hann ætlaði að hafa einhvers konar lítið teiti/mannfögnuð um kvöldið.

Byrjuðum á að kíkja til Tokyo (lestarstöðin) til að sjá Tokyo Millenario og svo var haldið áfram heim til hans. Stemmningin var frekar steikt, voðalega lítið talað. Þetta vorum við Zack, Yuhei, tveir vinir hans og svo bróðir Yuhei sem sátum inní stofu og börðumst við að láta þagnirnar ekki verða vandræðalegar. Reyndar er það eina leiðin til að lýsa þessu þótt að mér fannst þagnirnar ekkert vandræðalegar, þetta var bara svona einhvern veginn. Ekki hlusta á mig.

Pizzur étnar, bjór drukkinn, enska kennd og svo var farið heim. Það var ekki fyrr en daginn eftir að hlutirnir byrjuðu að gerast.. duru ru ruru ru ruu ruradii, ba ba bammmmmmmmmmmm.


Ég náði að kaupa ótrúlegt magn af drasli þegar ég fór út að versla nauðsynjavörurnar hérna fyrr í kvöld. Fyrir rétt rúmar 1.800 krónur íslenskar náði ég að kaupa klósettbursta, flösku af viskí, einnoghálfanlíter af kók, fjórar jógúrt, tvær gosdrykkjaflöskur, líter af appelsínusafa, tvo pakka af yakisoba, sítrónusafa, tabasco, salt stauk, hvítlauk, kaffi og vatn í massavís. Búist við mynd af einhverri mega uppfinningu innan skamms.

Stoppaði við í plötubúðinni við skólann í dag og pikkaði upp nokkrar plötur og LaserDiska. Það kom mér algjörlega í opna skjöldu að það hafði verið framleiddur LaserDiskur með tónlistarmyndbandi sem var gert fyrir Addams Family myndina með laginu sem MC Hammer gerði. Á þessum disk er 5 mínútna langa unedited útgáfan af myndbandinu, viðtöl og ýmist fleira. Diskurinn spannar heilar 30 mínútur sem eru stappfullar af skemmtilegheitum. Bestu 100 yen sem ég hef eitt, ever.. ever... ever.

Er ekki ennþá kominn með plan fyrir áramótin þrátt fyrir mitt harða plan sem innihélt að vera kominn með plan fyrir áramótin. Ég býst við því að allir skemmtilegu plötusnúðarnir eru að spila í New York og London en ekki í Asíu því að eina sem ég hef heyrt af er Josh Wink og einhver lúser vinur hans á Womb, sem er næs staður. Ef ekkert finnst, kojufyllerí.


Er byrjaður að plana einhverja stutta ferð útá land. Veit ekki hvert en ég/mig/mér langar að kíkja eitthvað burt frá Tokyo þótt það væri ekki nema í einn dag. Kíkti til Odaiba um daginn sem var fínt en það er tæknilega séð hluti af Tokyo. Hugsanlega að maður kíkji eitthvert suður og chilli í einhverjum litlum bæ. Of mikið af rokkurum með bleikt hár og rafmagnsgítar hérna.

Happi Kurisumasu!

Gleðileg jól öllsömul og hafiði það sem allra best yfir hátíðarnar!

Kick Ass

Ég var að koma heim, sveittur mikið. Lestarferðin heim tók á, ég fann loksins fyrir öllum mætti lestarkerfisins. Það var greinilegt að allir sem að vettlingi gátu valdið fóru að drekka í kvöld því að seinasta lest kvöldsins var troðin. Ég var heppinn að komast í hana. Fyrst ég var (og er ennþá) frekar fullur þá gat ég notið reynslunnar mun betur en ef ég hefði ekki verið ölvaður. Þetta var sveitt, asnalegt og fyndið. Mér finnst að allir þyrftu að ganga í gegnum þessa reynslu. Í raun og veru er ég ekki svo hardkor á þessu, mér fannst þetta bara mega-athyglisvert.

Robert og fleiri af skiptinemunum voru með lokateitið sitt í kvöld. Um það bil helmingur (ég er ábyggilega að ljúga) skiptinemanna sem eru af bandarísku bergi brotnu fara heim á morgun. Robert og Christy, sem eru í bekknum mínum, eru hluti af þessum hóp. Þess vegna var farið út í kvöld að drekka og fagna því sem hafði liðið hjá og mun lifa áfram.

Christy er manneskjan sem ég minntist á hérna áður fyrr sem er geðveikt hávær Taiwan-búi. Eins mikið og ég þoldi hana ekki fyrst þá finnst mér leitt að hún sé að fara því að það á enginn eftir að vera öskrandi nöfn á lestarstöðvum eða eitthvað annað random bull í tímum hér á eftir. Það er leitt en ég efast ekki um að við munum eftir að vera í bandi, hún á eftir að senda mér eitthvað random kjaftæði með slatta af upphrópunarmerkjum og ég á eftir að hlægja.


Ég er núna loksins að finna fyrir jólunum. Og Þorláksmessa var að byrja, á mínum tíma. Það að ég sé byrjaður að finna fyrir jólunum núna er ekkert eitthvað nýtt fyrirbæri því mér finnst í seinni tíð þá hafa jólin alltaf "sparkað inn" á Þorláksmessu. Þá hefur mest af ruglinu verið búið og maður hefur betur getað áttað sig á því að jólahátíðin væri að byrja.

Mér finnst það dálítið glatað að ég veit ekki enn hvað ég ætla að gera á aðfangadagskvöld. Ég er gróflega búinn að undirbúa eitt plan en það inniheldur japanskt fólk að minnsta kosti. Ég ætla að gera eitthvað ógeðslega flippað. En annað en það þá veit ég ekkert. Færi inn færslu á morgun og þá verður allt komið á hreint býst ég við.

Ég fór í stutta ferð með japönskuhópnum í gær og það var helvíti næs. Við kíktum til Kaminarimon, fórum að éta á drullugóðan okonomiyaki stað og svo var kíkt í karaoke. Það var haldið á stað sem ég hafði aldrei farið áður á sem heitir Shadax eða eitthvað mjög svipað. Við fengum herbergi á "Prison Hip Hop in NY" hæðinni sem var troðfull af mjög misleiðandi skreytingum sem áttu að minna mann á hvernig það væri að upplifa hip hop í New York í fangelsi. Ég fékk meðlimakort út úr þessu dæmi og ég plana að fara þangað aftur. Það er bara ekki hægt að neita karaoke-stað sem er með þema-hæðir. Nýtt orð, það er súper.

Ég ætla að bæta einu lagi við safnið af lögum sem ég hef smellt hérna upp. Þetta lag er eitthvað sem ég náði í fyrir nokkrum mánuðum en hlustaði ekki á fyrr en í gær. Satt best að segja klökknaði ég dálítið við það því ég hugsaði um fólkið heima, fjölskylduna og alla vinina sem ég elska svo mikið. Ég plana ekkert að verða svona væminn á blogginu, nema þegar ég er fullur.


Ég er í miðjum klíðum að hita mér hrísgrjón og er að fara að éta karrí-rétt sem að ég keypti í pakkaformi. Tekur það virkilega tæpa klukkustund að hita hrísgrjón? Ég er ósáttur við þennan "rice-cooker" sem ég er með.

Fæ nýja futon frá Kato á morgun vonandi og þá ætti kuldaskelfirnir (sem hafa verið í lágmarki) að lagast. Er að verða kaldara í Tokyo og ég er ekki að fíla'ða.

Kominn með plan og ætla að halda við það. Ég ætla að klára demo fyrir Libyus Music yfir jólatímann, ætla að reyna að sjá Tha Blue Herb spila læv og svo ætla ég að klára manga söguna sem ég á að skila fyrir 11. janúar eins fljótt og ég mögulega get. Að hafa nóg að gera er gott.

Komnar nýjar tegundir af ramen núðlum og þær kosta rétt yfir 80 krónur íslenskar og eru ljúffengar í þokkabót. McDonalds er með tilboð á McNuggets, 65 krónur pakkinn þessa vikuna og LaserDisc-ar eru á stöðugu 60króna verði hjá lókal plötubúðinni hjá skólanum. Sem betur fer ætlar Héðinn homeboy að ferja eitthvað af þessu heim því annars gæti ég aldrei dröslast með "prospective" safnið. Props.

A Durka Durka

Annar fundur með Kato. Fundur er heldur strangt til orða tekið, segjum... hittingur í bjór og mat. Í þetta skiptið fór hann með mig til einhvers pleis sem ég er búinn að gleyma og svo Asakusa. Við hittum þennan gamla vin hans, manga teiknarann, og átum sushi í hádeginu. Gaurinn, Uno-san, var líka svo góður að gefa mér bók sem hann gaf út og árita hana. Ég var alveg bara "sweet" á því.

Um kvöldið fórum við út að éta á þennan mjög næs ítalska stað þar sem hann eyddi 6000 kalli í mat og vín fyrir okkur báða. Ég fékk meiri "detail" varðandi spileríið sem ég á víst að gera í Chiryu (borginni sem hann kemur frá og borgin sem að sér um þátt Íslands í World EXPO 2005 en hann er gaurinn sem er yfir þessu expo dóti) og það virðist ætla að verða mjög sætur díll. Gerist einhvern tímann í mars og fæ far fram og til baka plús hótel og smá pening. En jæja, maturinn geðveikt góður og allt það og svo lofaði hann mér að hann myndi gefa mér nýja dýnu því það væri að verða svo kalt í Tokyo.

Innámilli þessara tveggja atburða fór ég og skoðaði mig um í Asakusa og kíkti í Kaminarimon ("eldingarhliðið") og tók myndir.


Það sem mér finnst allra erfiðast að venjast hérna er ekki eitthvað "freaky-deaky" lið eða fólk að öskra í eyrun á manni eða jafnvel kurteisin eða tungumálið. Það er að hugsa um vatn og rafmagn sem munaðarvöru. Ég nefnilega get ekki drukkið vatnið úr krananum, það er einfaldlega of ógeðslegt. Ímyndaðu þér hvernig það er að drekka vatn sem hafði flætt í gegnum ótal rónaþorp og runnið niður bakið á Eric Roberts. Oj, en ógeðslegt. Svo er klórbragð af því sem ég fíla ekki. Þannig að ég kaupi mér vatn, ódýrustu 2L flöskurnar af "mineral" vatni sem ég finn hverju sinni. Sirkabát 60 kall flaskan í íslenskum talið.

Með rafmangið er þetta þannig að ég tími oftast ekki að kveikja á hitaranum þegar það er ískalt inní íbúðinni (japönsk hús eru ekki hituð, oft þunnir veggir og verður jafnkalt inni og úti á veturna oft) þó ég sé enginn nirfill á það. Ef ég finn fyrir frostbiti og ég heyri raddir í hægra eyranu þá kveiki ég á honum. Svo reynir maður að spara gasið líka klikkað mikið, ég var að vaska upp með heitu vatni áðan. Það gerir maður ekkert alltaf. Svo fer ég ALDREI í sturtu. En svona á trúu hliðinni þá reynir maður að spara og það er gott fyrir budduna en getur orðið erfitt og "strife" stundum en mjög sjaldan samt.

Fór í Tower Records í dag og hlustaði á einhvern safndisk bara til að finna að ég átti eitt lag á honum á mp3 heima sem er dáldið æði, bæði lagið og það að ég skyldi eiga þetta lag sem mér fannst svo gott. Kento vinur minn er hluti af þessu "outfit-i" sem heitir Force Of Nature og þetta lag er af annarri plötu þeirra sem heitir "II". Diskó-döbb djamm.


Hitti gömlu konuna að kenna henni íslensku á morgun og sendi frá mér jóla/nýárskortin loksins. Ættu að koma svona rétt eftir áramót vonandi. Svo tek ég kanji próf í fyrramálið þannig að það er best að fara að læra og stara á sjónvarpið þess á milli.

Including Special Effects!

Kato var að beila heim eftir að við höfðum drukkið nokkra bjóra á kaffihúsi og haldið áfram hér í pleisinu mínu. Hitti hann um 5 leytið og það var strax byrjað að drekka. Það er bara ekki sjens að ég geti drukkið eins og þessi maður. Það er bara ekki sjens.

Er svo að fara að kíkja með honum að hitta einhvern manga listamann í fyrramálið. Satt best að segja hlakkar mig svolítið til þar sem þessi maður gerði þessa mynd sem mér finnst hreint æði.


Ég sendi e-mail á gamlan japanskan vin minn sem heitir Kenji um daginn og fékk svar frá honum í fyrradag. Þetta er gaur sem ég hitti hérna í fyrsta skipti sem ég kom til Japan og svo aftur í fyrra. Helvíti fínn gaur. Hann er fluttur til Nagoya út af vinnunni en ég fer og hitti hann vonandi einhvern tímann á næsta ári. Allavega, hann hefur þennan fyndna misskilning á enskri tungu. Hann segir alltaf "touch me" þegar hann meinar "get in touch with me" eða svipað. Þegar hann vill að maður hafi samband við sig segir hann "Please touch me". Ég get ekki annað en hlegið, jafnvel þegar ég skrifa þetta. Þegar hann var að útskýra fyrir mér að hann væri kannski að flytja og hætta hjá fyrirtækinu sem hann vinnur hjá þá bað hann mig um að "please touch my cellphone" út af því að hann mun væntanlega ekki geta notað kompaní tölvupóstinn þegar hann hættir.

Er alltaf að sjá eitthvað nýtt og steikt í sjónvarpinu. Það nýjasta var þessi mini-þáttur ("segment" inní svona skemmtiþætti) um þennan rosalega sarariman og konuna hans. Svona "reality show" fyrirbæri. Hann, geðveikt þunglyndur, kaldhæðinn og frekar drykkfellur. Hún, undirlæg og með húmor fyrir aðstöðunni sem hún er í. Það er tekið upp þegar gaurinn er að drekka og væla yfir hjónabandinu, svo er sýnt þegar hann fer með konunni til Kyoto. Hann fer og lætur klæða hana upp sem geishu bara í þeim tilgangi að hlæja að henni. Þetta hljómar kannski mun verr þegar ég segi frá þessu en þetta var alveg mega-fyndið. Og ó-svo-steikt.

Hitti loksins konuna sem að ég á að kenna íslensku í fyrradag. Hafði uppá henni eftir íslenskutímann hennar í Waseda og við fórum á fínt kaffihús þar sem við spjölluðum. Alveg mega-næs ömmuleg kelling sem mun borga mér sirka 3400 kall íslenskar fyrir einn og hálfan tíma af kennslu í íslenskum framburði. Svo ákváðum við að hittast á þessu fína kökuhúsi sem er rétt hjá húsinu mínu. Það þýðir: peningar og kökur. Það er bara sweetness.

Marcellus var með djamm-session á Womb í gær og ég fór eins og lest. Kvöldin sem hann heldur þar eru kölluð Breeding Ground og eru til þess ætluð að fá unga og hæfileikaríka tónlistarmenn til að "djamma" saman og búa til eitthvað skemmtilegt. Ég var ekki að búast við miklu en þetta var geðveikt töff og gaman jafnvel. Þegar kvöldið var hálfnað kom svo þessi magnaði bassaleikari á svæðið og rokkaði pleisið. Hann var gera magnaða hluti. Ég ætla að komast að því hver þetta var og fylgjast með honum. Elta hann nánast. Hann var bara magnaður. Svo var trommarinn líka algjört dýnamít. Ég á víst að taka þátt í þessu (búa til takta og spila þá live með öðrum "djömmurum") næsta eða þarnæsta skipti sem ég er barasta byrjaður að hlakka til. Allavega, kvöldið endaði á einhverju hallærislegu mexíkönsku partílagi sem var stuð.


Þetta eru gaurarnir.

Svo hérna er mynd sem sýnir jólafílinginn í Shibyua, eitt af aðal trend-pleisunum í Tokyo. Svo ef þú klikkar á myndina færðu mynd í fullri stærð sem er jafnvel hægt að nota sem skjámynd.


Þetta er svona orðið nóg í bili. Nema það að ég verð að afsaka að jólakortin sem ég er að senda frá mér héðan verða sein á ferðinni. Búinn að vera mega-latur svona þetta líka. En jóla/nýárskort eru á leiðinni. Sem er gaman.

Cyberlove

Ég fékk heilan "A mínus" í Manga&Anime miðsvetrarprófinu sem mér finnst alveg geðveikt töff. Þetta próf var frekar, ef ekki mjög helað. Allir kvartandi að því loknu. Er alveg mellu-ánægður með árangurinn. Sönnun hérna að neðanverðu.


Gaurinn er alltaf hress á því sem rekur plötubúðina rétt hjá skólanum. Hann er búinn að vera að fylla á 100 yena rekkann á milljón og er alltaf að sjá nýja LaserDisc-a. Hætti við að skella mér á Edward Scissorhands en svo var einhver funky Woody Allen mynd þarna í dag sem leit út eins og eitthvað Tokyo-neo-academia-porn. Svakalegt koverið. Bara skært og allt út í rugli og japönsku drasli einhverju með Woody þarna í miðjunni og einhverja gálu við hliðina á honum. Nóg um það.

Hérna eru myndirnar frá helginni. Ég böndlaði þeim bara öllum saman sem er geðveikt. Föstudagurinn með karókí og bulli, laugardagur Odaiba og svo Womb. Svo eitthvað pínu-bull þarna mixað inná milli.


Fanta-ið með jarðaberjabragðinu það er frekar ógeðslegt. Ég er svolítið síðan að fá ógeð á öllum þessum núðlupökkum. Eina sem eitthvað er varið í eru þessar Yakisoba núðlur með sinnepsmæjonesinu. Æði. Ég eldaði mér kjúkling um daginn og notaði það sem var til.


Ég afsaka ef þetta lítur út eins og hestatyppi. Þetta eru ekki hestatyppi. Seinasta sem ég vill gera er að þú haldir að þetta séu hestatyppi. Því þetta eru það ekki.

Hitti kana að nafni Sean í gær. Hann hafði samband við mig af Soulstrut spjallborðinu og vildi hitta eitthvað lið í Tokyo. Hittumst í Ueno og við fengum okkur kaffi og spjölluðum um lífið og veginn. Frekar flippaður gaur, kemur frá Chicago og með mellu-sterkan hreim sem fór örlítið í taugarnar á mér. Svo gat hann ekki hætt að segja "dude". Ég bað hann um það oft. Spjölluðum og læti. Svo fer ég heim og hann fer heim til sín, ég fer í skólann, hann fer í vinnuna og svo sendir hann mér tölvupóst í símann þar sem hann segir mér að hann ætli að segja upp vinnunni sinni og fara að læra japönsku eins og ég. Skrýtið.

"It's hi-fantasy!"

Loksins datt þessi þáttur af OH! Mikey inn af netinu sem ég var búinn að bíða eftir alveg endalaust mikið. Þetta er án vafa eitt það steiktasta sem ég hef nokkurn tímann séð. Skoðið bara heimasíðuna. Þetta er steikt!! Geðveikt steikt.

Manga & Anime Áfanga Miðsvetrar Prófið var á fimmtudaginn og ég stóð mig alveg ágætlega miðað við hvað þetta var alveg mega-helað próf. Kennarinn lét okkur fá "sample" spurningar í tímanum á undan og þær voru svo auðveldar að ég hélt að prófið myndi verða svona rosalega auðvelt. Ég las í gegnum allt dótið tvisvar og fór yfir punktana mína úr fyrirlestrunum en samt náði ég ekki að klára prófið á einum og hálfum tíma. Svo mátti ég koma með bókina í prófið og allt! Ég tók með mér bókina, kippu af bjór, mótorhjólahjálm og salsa sósu.


Takeshi Kitano er með nýja mynd í bíó núna og mig langar að sjá. Allar tilraunir til að finna bíó sem er með enska texta á myndunum hafa verið til einskis. Svo er dónalegt að biðja bíófólkið um að pása myndina meðan ég fletti upp orðunum sem ég skil ekki í orðabók. Gamalt japanskt dæmi eitthvað.


Á föstudaginn kíkti ég í karókí með Deas (í sama japönskubekk), Zack, kærustunni hans og vinkonu hennar. Fórum á Karaoke Kan í Takadanobaba, rétt hjá skólanum. Það er alveg nauðsynlegt að vera ölvaður, eða bara hress þegar maður er í karaoke. Annað er bara bull. Svo er þessi Deas gaur algjör mella. Ég meina þetta á svona næs hátt einhvern veginn. Alltílagi með gaurinn svosum en hann er bara of mikill "over-acheiver" í skóla og svona nördatýpa sem reynir svo hart að smella inn í hópinn að hann verður að feik karakter. Svo var það bara vandræðalegt að hlusta á hann syngja öll væmnustu lögin í maskínunni með sterkri innlifun. Disney mynda sándtrakk lög, Phil Collins (ekki Easy Lover, sem er geðveikt) og eitthvað hræðilegt bandarískt popp-rokk. Mér leið eins og einhver væri að hella heitu smjöri niður bakið á mér.

Kvöldið endaði á Secobar þar sem ég var til morguns að spjalla við fólk og kenna einhverri stelpu ensku. Stelpan vann þarna og var að tala við manager-inn sem ég þekki aðeins, hann kynnti okkur og svo kenndi ég henni ensku í 20 mínútur. Svo komst ég að því að hún væri ljósmyndari og hafði verið að taka myndir af Kenny Dope þar sem hann var að spila á Warehouse sama kvöld. Svo náði ég að plata hana til að taka mynd af mér. Málið með það var að það var tekið viðtal við mig á miðvikudaginn fyrir bækling um skiptnemadæmi í Japan sem japanska sendiráðið heima er að útbúa. Er ekki ennþá búinn að fá myndina, er ábyggilega hress á því, annað augað hálflokað, "lazy face", æla í bakgrunni og så videre. Kannski ekki besta pælingin að láta taka myndina af mér þegar ég var svona fullur en... ekkert. Svo hitti ég gaur sem vinnur hjá BMG í Japan sem sagði mér að hann væri alltaf að leita að DJum! Fyrir hvað, sagði hann ekki. Networking like computer, I am.

Laugardagur. Kíkti með Zack til Odaiba sem er svona risastórt pleis með alls konar parísarhjólum, spilatækjasölum og bulli. Var mjög flippað og kúl. Sá geðveikt mikið af steiktum spilakössum í risastórum spilatækjasal þarna. Einn þar sem þú gast fiskað, lifandi fisk, við litla tjörn. Einn sem að gekk bara út á það að ganga um með hund í bandi. Þetta var eiginlega bara göngubretti með plasthund fyrir framan það sem var í bandi. Svo sjónvarpsskjár. Myndir segja þúsund orð. En ekki núna. Á morgun.


Laugardagskvöld. Yakiniku (grillað kjöt, kóresk matseld) í Takadanobaba með Héðni, Rei, Zack og vini hans Héðins. Þetta var undursamleg máltíð. Maturinn var "so-so". Vinur hans Héðins var fyndinn. Þetta var í fyrsta skipti sem ég hitti LARP-ara. Fyrir þá sem kannast ekki við þetta hugtak þá stendur það fyrir Live Action Role Playing. Þessi gaur fer í skóginn með slatta af vinum sínum og leikur Orc-a byggða á Lord Of The Rings. Hann var að reyna að útskýra þessa pælingu fyrir öllum við borðið en það hlógu bara allir í vantrú.

"Yeah, it's you know really fun. We just go into the forest, drink some beer and play all night. Last August we had a huge event in Germany, so many people came you know. It was like three thousand people. Elves, Orcs, knights.. everybody. It was just wonderful." (lesist með þýskum hreim)


Svo var farið á Dave Clarke á Club Womb eftir þessa skemmtilegu máltíð og hlustað á hann spila og dansað svona pínu. Gaurinn var að sporta Dead bol eins og á að sjást á þessari fallegu mynd þarna. Ég var geðveikt bara "Hey Mr. Dave-san!! Iceland!! Yeah, over here man!!! Stop spitting on me!!! Daveeeee!!"

Áttu skæri?

Ég hef aldrei eiginlega þurft að drífa mig svona mikið með færslu. Var bara að byrja á þessu fyrir 10 mínútum síðan og klukkan er 1 að nóttu hérna. Tími í fyrramálið. Best að fokkings byrja þetta.

Tónleikarnir hjá Óskari og Ómari voru í kvöld og ég mætti á staðinn. Fínir tónleikar og allt það, skemmtilegt samspil þarna hjá japönsku tónlistarmönnunum og þeim íslensku. Það voru tveir gaurar sem spiluðu þarna með þeim, einn shakuhachi flautuspilari og svo einn gaur sem spilaði á furðulega japönsku munnhörpu sem kallast shyo. Allt gott og blessað en svo lauk þessu og ég rakst á Takenaka-san og samstarfskonu hans Oota-san. Mín ábyrgð var að sjá um að magnarinn komst aftur á leiguna innan 48 tíma en kvöldið æxlaðist svo að Takenaka bauð mér og Miyuki sem var líka á staðnum út á þennan mega-fína veitingastað þarna rétt hjá. Ég sló til og druslaði þessum blýþunga gítarmagnara upp tvær hæðir og bað gaurinn á barnum að passa uppá hann.

Mér finnst persónulega leiðinlegt að lesa um hvað fólki fannst ákveðinn matur góður en ég ætla að "indulge myself" smávegis. Þetta var nefnilega ekkert eðlilega góður matur. Fékk mér besta nautakjöt sem ég hef fengið lengi, hvítlaukshrísgrjón og svo okonomiyaki sem allir japanir vilja þýða sem japanska pizzu en er bull. Þetta er eins og risastór skonsa með kjöti, káli og fiski í. Með sósu og læti. Pussu-gott. Allavega, svo splæsti Takenaka á tvær hvítvínsflöskur með matnum og ég labbaði út rosa sáttur, með fullan maga, tilbúinn að drösla magnaranum. Sem ég svo gerði.

Á leiðinni heim í lestinni var þessi rúmlega þrítugi, vel þybbni, varla rakaði, japanski sarariman bissnessmaður steinsofandi í lestinni. Ég gaf honum rétt svo gaum þegar ég labbaði inní lestina og hugsaði ekkert meira um það, maður er svo vanur að sjá haug af fólki sofandi í lestinni. Allt í einu byrjaði hann að rumska og svo hrökk uppúr honum nett hrota. Eftir það, önnur. Svo hallar hann hausnum aftur og hrýtur hærra en ég hef heyrt nokkurn mann gera. Rumskar meira. Hallar sér fram. Svo byrjaði hann að rumska og það leit út eins og hann væri að fara að klæða sig úr buxunum. Meiri hrotur.

Bara það að sjá þetta gerði lestarferðina heim 83% meira skemmtilega. Svo var líka svo spennandi að sjá hvort að hann myndi vakna á réttum tíma. Það er nefnilega alræmt með Japani hvað þeir eiga auðvelt með að vakna á akkúrat réttum tíma til að fara út á sínu stoppi. Ég var ekkert að flýta mér út þegar við komum á endastöð. Hann vaknaði ekki. Það kom lestarvörður og vakti hann. Svo þegar ég var að koma mér í hina lestina til að halda áfram förinni var fyndið að sjá hann labba aftur inní lestina sem var búið að reka hann út úr. Hann ætlaði að setjast, en hætti við. Æi, en sætt, hugsaði ég og hélt áfram.

Þetta leiðir mig að tveimur hlutum. Auglýsingum í lestum og feitum stelpum með samlokur. Nýjustu græjurnar sem er verið að auglýsa í lestunum eru nýju tækin sem lesa/skrifa DVD diska og eru upptökutæki með harða diska einnig. Svo er einnig komið svona system sem er DVD/harður diskur/VHS. Auglýsingin er flott. Svona kona í svörtu sem er að sveifla sér með disk og spólu.

Svo með feitar stelpur. Mér fannst það bara fyndið að það er eitthvað nýtt mega-dæet sem er verið að plögga sem heitir MicroDiet (eitthvað verið að plögga þessu heima?). Það kannski er ekkert fyndið, ég veit það. En það er þessi fyrir og eftir mynd sem er af þessari stelpu sem missti 25 kíló. "Eftir" myndin er voðalega sæt, hún er brosandi og greinilega búin að grennast eitthvað. Á "fyrir" myndinni svo er hún með risastóra club samloku í kjaftinum. Gómsætt.

Ég rak augun í þessa mögnuðu auglýsingu um daginn. Náði í hana. Hún er hér að neðan. Svo virðist sem að það sé rosa kynning á skíðaferðum til Hokkaido og víðar. Allavega þá eru helstu fyrirtækin í samgöngugeiranum að rotta sig saman og þessi auglýsing er að kollavarpa öllu. Ég skil bara ekki hvernig þeir náðu að þjálfa dýrin. Eða tölvurnar.



Svo vill ég enda þetta með þessu skemmtilega lagi sem að greip athygli mína á klúbb hér í borg. Það var einhver mega gaur að spila þetta skemmtilega lag, komst að því hvað það var og viti menn! Það var japanskt. Hvers vegna ekki að skella því hérna upp og leyfa fólki að njóta? Haaa. Hresst japanskt píanó-house að hætti Japana.


Djíses. Er ekkert að detta í hug með þessa keppni næstu. Allavega, það væri gaman að setja eitthvað upp svona fyrir jólin en einhver með uppástungur? Hvað sem er, þá er ég að tala um verðlaun og hvers konar keppni/spurningaleikur/hvaðsemer það ætti að vera. Komment.

Documentarioso

Loop er næstum því nákvæmlega eins og Rósenberg var. Í minningunni þá eru þessir staðir eins. Mjög þröngt þar og ákveðið "ghettó-væb" sem flæðir um staðinn. Zack kíkti með og það var djammað fram á rauða nótt. Einstaklega stoltur af því að hafa ekki eytt neinum pening þarna inni. Fékk nokkra drykki gefins hjá fólki og þurfti aldrei að kaupa mér neitt þannig séð. Var þegar frekar mikill wasted dude þegar ég kom á staðinn.

Eyddi gærdeginum bara í því að hanga heima og spara pening. Eldaði mér einhvern viðbjóð og hékk í tölvunni. Svo heyrði ég frá Yuka og fór að hitta Óskar og Ómar um kvöldið. Sushi var étið, bjór drukkinn. Allt. Svo dróg ég þá á þennan klúbb Morph. Lentum í veseni í hurðinni, fyrst var okkur boðið 1000 yena afsláttur en það var búið að segja okkur að við myndum fá frítt inn. Svo var okkur sagt að við fengum að komast inn fyrir 1000 yen þegar ég var búinn að neyða Yuka til að tala við þetta pakk í hurðinni. Það voru allir frekar pirraðir á þessu þannig að ég tók af skarið og stökk inn til að afhenda diskinn þeirra Guðjónssona til Takeshima hjá Columbia Entertainment og þá var skyldum kvöldsins lokið að minni hálfu. Eftir það: karaoke. Eftir það: þeir beiluðu aftur á hótelið og ég hékk áfram í Roppongi í von um að ná fyrstu lest í stað þess að eyða 140.000.000 yenum í leigubíl heim. Það byrjaði svo að rigna svo hart að ég var "damn". "This is crazy". Labbaði svo til Shibuya og svo lest. Myndakombó.


Gott að kíkja svona út aðeins í þynnkunni. Hitti Miyuki og við fengum okkur ódýrt að éta og svo kaffi á Starbucks. Þrátt fyrir að ég sé á móti glóbalíseringu Starbucks þá er kaffið þeirra alveg prýðilega gott. Svona "international" bragð af því. En nóg um Starbucks. Dagurinn var mega-cyber. Bara rólegt spjall og matur, vatn og kaffi þar til ég var kominn úr þynnkunni. Svona á að gera það. Ekkert svona sofa til 16:20 og drekka vatn restina af deginum í morkinheitum heima.

Þarf að vakna snemma á morgun. Skrópa á morgun í japönskuna vegna þessarar smávinnu sem ég fékk sem inniheldur með dröslast með gítarmagnara. Er ekkert að fá samviskubit, þetta er fyrsta skróp, yo. Og svo eru allir aðrir að skrópa á milljón! Ég meina það!! Ég er að standa mig miklu betur í mætingunni en hinir í bekknun, ég má alveg leyfa mér það einu sinni. Svo er þessi Kevin alltaf bara eitthvað... stopp.

Sjitt, ég er ekkert að finna út úr þessu með næstu keppni hérna á blogginu. Er kominn með helminginn af verðlaununum. Reyni að kíkja í Recofan eða einhverja sniðuga plötubúð á morgun og finna eitthvað skemmtilegt í verðlaun. Verðlaunin verða semsagt einhver sniðugur diskur pakkaður inní sniðugt dót. Næsta færsla mun koma til með að innihalda smáatriðin varðandi þetta allt saman.

Á svipuðum nótum þá langar mig að losa mig við tvö drum'n'bass mixteip sem að ég keypti um daginn. Getur séð myndir af þeim hér og hér. Droppa á mig línu bara hér ef þú vilt eignast þetta. Skilyrðin eru að þú borgir fyrir sendingarkostnaðinn sem ætti ekki að fara yfir þúsundkallinn. Grunar svona að þetta rétt skríði yfir 500 kallinn þó svo að ég hafi einfaldlega ekki hugmynd.


Open Water er mesti downer sem ég hef séð lengi. Get hætt að horfa á Star Trek núna þegar að Captain Archer er búinn að transa þetta Andorian/Vulcan stríð með því að finna skrifin hans Zarkcron (eða hvað sem hann hét, er eiginlega alveg sama) falin inní einhverjum "artifact". T'plah makh pler'tr fhayn me stowp w'atch.

Yamanote!

Ég kíkti í gær út að éta með krökkunum úr bekknum. Fórum á fínan mexíkanskan veitingastað og maturinn var unaðslegur. Þegar klukkan sló átta fóru allir aftur heim til sín, ég var sá eini sem var í fríi daginn eftir og ég endaði með því að kíkja til Takadanobaba (rétt hjá háskólanum) í þeirri von að draga Zack út í einn bjór eða svo. Planið faulaði og ég var kominn í eitthvað morkið stuð. Eftir að hafa "skimmað" í gegnum símaskránna fann ég númerið hjá Kento sem er tónlistargjörninga vinur minn sem ég kynntist í fyrra. Hringdi í gaur og það vildi svo skemmtilega til að hann var að spila á Yellow sama kvöld.

Kíkti þangað seint, ætlaði bara að stoppa stutt en endaði með því að vera þar fram eftir nóttu. Hitti A&R gaurinn hjá label-inu sem hann gefur út hjá og hann var víst spenntur að heyra demóið mitt sem ég var búinn að lofa að láta Kento fá en er ekki ennþá búinn að gera því ég er búinn að vera latur. Þegar klukkan var orðin 3 þá var ég alveg að sofna þannig að ég ákvað að beila á þessu dæmi og snúa heim á leið. Lestirnar byrjuðu ekki að ganga fyrr en hálf fimm þannig að ég rölti frá Roppongi, þar sem klúbburinn er, og til Harajuku sem tók rúman klukkutíma. Hresst rölt, tók lest, sofnaði, svaf. Bimm bamm búmm.


Það er þessi kínverska stelpa í bekknum mínum sem er háværasta og mest óskiljanlega manneskja sem ég hef hitt, fyrir utan Matthew Barney sem ég lýg að öllum að ég hafi hitt og að hann hafi öskrað á mig. Í fyrstu tímunum var hún svo ótrúlega hávær og pirrandi að ég átti í erfiðleikum að öskra ekki á hana. Það sem hún gerði, og gerir enn, er að öskra eitthvað algjört bull, eins og orðið fyrir gulrót á japönsku eða eitthvað kínverskt dæmi, og gjörsamlega taka undir sig skólastofuna á meðan að kennarinn er að reyna að útskýra fyrir okkur eitthvað rosalega dýnamískt málfræðiatriði. Þegar ég lærði að meta hversu ógeðslega steikt þessi gella er þá hætti þetta að vera pirrandi og núna er hún bara algjört æði, steikt og hávært æði. Ástæðan fyrir þessu hjá henni er að hún er með einhvern framheilaskaða og kann rosalega litla ensku. Svo í þokkabót móðgar hún fólk alveg hægri og vinstri. En ég kann að segja móðurserðir á kínversku núna.

Annað djamm í kvöld. Fæ frítt inná Loop þar sem Kento er að spila. Það er lokapartíið á túrnum til að kynna nýju plötuna hans. En þar sem ég á engan pening verð ég að drekka gerjað hestapiss frá Okinawa. Ég kemst ekki undan því. Svo ætla ég að reyna að smygla búsi inná staðinn og "teika" bíl heim. Þetta væri allt svo miklu auðveldara ef það væri snjór, og að hestapiss væri ekki svona vont á bragðið.


Nóg að gerast þessa dagana. Yuka er að plögga tónleika hjá Óskari og Ómari Guðjónssonum sem verða haldnir á mánudag ef mér skjátlast ekki. Þeir koma víst til Japan á morgun og ég ætla að draga þá á sóðalegan sushi stað, neyða ofan í þá áfengi og sýna þessum djössurum að lífið er meira en túba og saxofónn. Svo var ég settur í það að flytja gítarmagnara frá hljóðbúnaðsleigu (ég kann ekki íslensku lengur) til staðarins þar sem tónleikarnir eru, eins og ég hef áður minnst á. Svo hitti ég Miyuki á sunnudaginn og við ætlum að fá okkur eitthvað að éta saman. Good Times.

Biblíuhatarinn Steinn sendi mér þennan link sem mér fannst áhugaverður. Nýji South Park þátturinn (812) er algjör snilld. Lost er byrjað að vera mellu-spennandi. Svo er ég dottinn aðeins inní nýju Star Trek en þeir eru frekar mikið drasl, drasl þar sem hver einasti þáttur endar á to be continued...., því miður.

Keypti mér halogen hitara til að hita upp herbergið mitt sem verður alveg pussu-kalt á kvöldin þessa dagana. Pussu pussu pussu kalt.

Þarf að byrja að spá í jólakortaveseninu til að þau komist á leiðarenda í tæka tíð. Endilega fólk, sendið á mig jólakort. Addressan er fyrsta kommentið við þessa færslu. Geri það þannig svo að ég fái ekki eitthvað mystery japanskt mega-spam í fysísku formi heim til mín, sem gerist samt örugglega ekki, en maður veit aldrei, you know.