Spasmo-bot

Ég var í alveg mega-tíma í dag. Seinasti fyrirlesarinn í Manga & Anime tímanum var gaurinn sem "fann upp" Pokémon. Með "fann upp" þá meina ég gaurinn sem framleiðir þetta batterí og uppgötvaði þennan karakter og blóðmjólkaði hann og bjó til heimsþekkt fyrirbæri. Allavega, þá var hann að plögga þessu batteríi og útskýra hvað væri galdurinn á bakvið að markaðsetja svona fígúru og hvað fígúra þarf að hafa til að slá í gegn. Allt saman mjög athyglisvert. Svo var þessi tími líka góður undirbúningur fyrir manga dótið sem við eigum að teikna í tímunum eftir miðsvetrarprófið í næstu viku. Ég ætla að búa til manga um vélmenni sem er stjórnað af hundi og sagan verður algjört bull, full af eyðileggingu og óskiljanlegu gelti.

Ég endaði með því að skrifa ekki staf í þessari ritgerð í gær. Stillti vekjaraklukkuna á 6:30 og stefndi á að bomba henni af fyrir skólann og svo í hádegishléinu. Þegar ég var nýbúinn að kveikja á heilanum og sestur við tölvuna áttaði ég mig á því að ég átti ekkert að skila henni inn í dag. Síðan var þetta allt saman bara bull í mér! Ég á að skila henni á fimmtudaginn! Þvílík strákapör.

Var að rekast á þetta. Þessi litli gaur, 12 ára, að nafni Jay Greenberg er sagður vera næsti Mozart. Eitthvað fáránlegt undrabarnsdæmi í gangi þarna. Frábær gaur sem skrifar greinina líka.

"All the kids are downloading music these days. But Jay, with his composing program, is downloading it from his head."

Alltaf gaman að svona teknóbullslíkingum.

Búinn að fá transaðan pening og borgaði leiguna í dag. Fæ síðan aukapening þegar ég flyt gítarmagnara frá einum stað yfir á annan, svo skila aftur daginn eftir. Þetta gerist allt saman 6. desember en þetta er vegna djass tónleika sem að Yuka hjá Alljós er að halda. Tveir íslenskir djassarar að spila eitthvað djassbull. Djók. Fæ tuttugu þúsund yen, beint í vasann. Ég get keypt 200 pakka af Ichiban yakisoba núðlum fyrir það. Eða 6 pakka af notuðum skólastelpu nærbuxum.


Ég er að spá í að stofna íslensku"skóla". Það er að segja að bösta fleiri en einn nemanda. Einn nemanda sem er ekkert að hringja í mig að biðja um tíma! Er semsagt að bíða eftir að einhver kona kemur heim úr það sem virðist vera endalausu ferðalagi um Evrópu til að fá kennslu í framburði. Allavega. Ég hafði hugsað mér þetta þannig. Tek að mér 6 nemendur. Rukka þá svona 3000 kall á tímann. Kenni þeim 7 tíma á dag. Eftir 3 mánuði get ég hætt með þennan skóla og gert það sem mig lystir. Siglt um höfin á snekkju, stoppaði í hverri höfn og kennt smá íslensku, svo haldið áfram á vit ævintýranna. Þessi fantasía endar svo að ég kaupi mér eyju einhvers staðar í hitabeltinu og sest að með her af einhverjum gáfuðum dýrum (ekki búinn að ákveða hvaða dýr það er ennþá) og býð öllum í heimsókn.

Lagið er hresst "up-beat" lag af plötu Gagle Superego. Endar líklega með því að skella upp allri plötunni. Hresst stöff. Var ekki að fíla það fyrst en svo komst ég inní smitandi "rittmann". Núna get ég ekki hætt.


Fyrst ég er kominn með smá pening kemur ný keppni bráðum. Ooooog búið.

What the fuck is juice?

Kíkti út á föstudeginum að hitta hina skiptinemana, aðallega kanana. Staðurinn var almenningsgarður þar sem fernu-sake var drukkið og svo var farið á ramen stað og núðlur étnar. Svo chillaði ég í herberginu hans Zack þar til ég náði fyrstu lest, allar tilraunir til að draga hann í karaoke báru engan árangur. Giftingarveislu eftirpartíið hjá Yumi og Tetsu var svo í gær. Mjög gaman. Djamm djamm.

Ég var allan gærdaginn að klára lagið sem ég gaf henni. Það var búið árla kvölds og svo kom ég á staðinn (Secobar í Shibuya) rétt fyrir níu. Mikið af hressu jakkafataliði og vinum brúðhjónanna beggja sem ég þekkti ekki neitt. En inná milli var fólk sem ég þekkti, fólk af Secobar og sameiginlegir vinir. Þegar klukkutími var liðinn af prógramminu var komið að mér að spila og ég spilaði í hálftíma rúman. Eftir það drakk ég eins og ég gat af fríu áfengi og bað fólk um að kommenta á hvort ég væri feitur eða ekki. Reyndar bað ég ekki neinn, það er bara í eðli fólks að segja við mann: "Hey, þú ert búinn að fitna/léttast, er það ekki?" Í fyrra þegar ég kíkti í heimsókn til Kotaro vinar míns var eitt af því fyrsta sem hann sagði: "You look less fat." Það með mjög rólegri röddu og eins og það væri ekkert eðlilega. Ég svaraði: "You look less like a prostitute" og þá þagði hann. Nei djók.

Japönsk hreinskilni er æðisleg. Miklu betri en kóresk allavega.

Myndir af föstudeginum og gærkvöldinu. Fór í klippingu eins og sést. Eða ég "photoshop-aði" allar myndirnar til að gefa "the illusion of haircut". Think about it.


Harajuku-hverfið á sunnudögum er eins og að labba inní japanska teiknimynd sem er "live-action" og gerist í Tokyo. Söguþráðurinn er ósköp eðlilegur. Bara fólk að labba um, talandi, verslandi og svo framvegis. Kíkti á "goth hangout" pleisið og náði nokkrum ágætis myndum. Svo var bara rölt um og túrinn endaði á collagen sprengju í boði McDonalds. Ég veit ekkert hvað er í þessum mat.


Gellurnar í "matching" prinsessu búningunum fengu mikla athygli. Monsterið sem ég lét taka mynd af mér með fékk hins vegar litla sem enga. Mér fannst það á einhvern hátt rangt. Ég veit ekki. Hún greinilega bar af í frumleika og ógeðheitum.

Set upp nýtt lag á morgun. Myndi gera það núna en ég ætla að njóta þess að það sé sunnudagskvöld og ég eigi ekki eftir að læra fyrir morgundaginn. Held upp á það með því að ónáða fólkið sem býr á móti mér með að vera nakinn á svölunum með vasaljós og vekja á mér athygli.

COW milk?

Kominn í helgarfrí! Eins og ávallt á fimmtudögum vegna þess að ég var svo heppinn að fá að gefa allri skrifstofunni "handjob" til að losna við föstudagstímana. Það fá ekkert allir að gera það!

Nýja uppáhaldið mitt er græna Kit Kat-ið. Það er með græns te bragði og er alveg mellu-gott. Pussu-gott jafnvel. Þeir mixa bara hvítu súkkulaði við eitthvað te duft. Japanir elska grænt te og reyna að blanda því við allt sem að hægt er. Hef séð, ís, nammi, kökur ýmis konar, græns te hrísgrjón, æi bara you name it. Ég meina það. Halli, komdu með eitthvað gott.

Ég er búinn að þröngva mér inní eitthvað jam session dæmi sem að Marcellus, vinur Yumi sem er prómóter-vinkona mín, stendur fyrir. Fyrst var hann eitthvað "Nah-ah" og "Like no" og eitthvað. Ég var ekki alveg að meika það. En síðan var hann bara "Right on!" og "Gravy". Það var eftir að ég kíkti á hann þar sem hann var að fara að flytja eitthvað bítnikk ljóðadæmi. Leyfði honum að heyra "snippet" og hann var "yeah".

Á þessu kvöldi, sem var einmitt í kvöld, þá voru tvær aðrar hljómsveitir að spila. Fyrsta hljómsveitin var dúó, trommuleikari og bassaleikari, með einhverja tóma sýru. Bassaleikarinn var ekkert sérstakur en trommarinn var á methacrack. Hann var það góður. Það var fundið upp sér eiturlyf til að lýsa honum. Allavega, púnkturinn með þessari málsgrein er eiginlega bandið sem kom á eftir. Það samanstóð af þessum tjokkó Breta og ógeðslega "wasted" japanskri vinkonu hans. Hana var ég reyndar búinn að sjá áður þar sem hún hafði sungið illa á Secobar nokkrum vikum áður. Hún fór stóran. Og gaurinn líka. Ambient/house/hip-hop dæmi í gangi með dópuðum vókölum. Mér leið, án alls djóks eða kaldhæðni, illa að hlusta á þetta. Þetta var ekkert vandræðalegt eða neitt þannig. Allt sem maðurinn gerði var einfaldlega of fyrirsjáanlegt, leiðinlegt og létt-skerandi á eyrun.

Á laugardaginn er brúðkaupið hennar Yumi. Og ég er að gera lag til að gefa henni. Um leið og ég fékk skeytið frá henni með boðinu þá bergmálaði í hausnum á mér siðareglurnar varðandi brúðkaup hjá vinum í Japan. Þú átt að gefa 30.000 yen eða meira þegar að kemur að brúðkaupum. Ekkert salathristaraskurðarborðshnífaparadiskastellskaffivéla kjaftæði. Þú bara forkar út pening. Þegar þetta rann í gegnum hausinn á mér þá ákvað ég að bara gefa henni lag. Er að reynast erfiðara en ég hélt en ég hef ennþá einn og hálfan dag til að klára það. Vandamálið er það að arpeggiator-inn á influx-ernum er að pólariserast með samplinu, en ekki á góða háttinn. Slæmt. Í allri alvöru vantar mig bara fleiri sömpl. Flexa sönginn á morgun til að fylla uppí og þá ætti þetta að reddast.


Mæli með hljómsveitinni minibosses. Gaurar sem gera hetjulegar metal-útgáfur af Nintendoleikja lögum. Þeirra heimasíða er hér.

Svo veit ég ekki. Nýja Simpsons serían er ekkert spes, Arrested Development standa fyrir sínu. Japanska sjónvarpið er ágætt. Er ekki ennþá búinn að komast að því hvað þessi Planet Of The Apes-legi spurningaþáttur heitir. En það er svona "TV personality" sem er í enskukennsluþætti á NHK sem er hvorki með hendur né fætur. Hress gaur og allt.

Of mikið mæjones

Yukiko Sano heitir konan sem ég fór að hitta í gær. Þessi skrýtna þarna sem ég minntist eitthvað á. Þetta var athyglisvert. Ég skildi varla orð sem hún sagði. Athyglisvert, hún notaði hrákur til að tjá sig. Ef hún vildi panta eitthvað á kaffihúsinu sem við fórum á þá hrækti hún á matseðilinn. Svo var hún með svona spjald með myndum á og alls konar dóti sem hún hrækti á líka. En kannski var það ekki þannig. Ég skildi hana aðallega ekki út af því að hún talaði öðruvísi japönsku en ég var vanur. Hún er af gamla skólanum, enda að nálgast sextugt (held ég), þannig að hún notaði fínni orð yfir hluti og svo var málfræðin eitthvað öðruvísi en ég gæti ekki byrjað að útskýra það þótt ég reyndi.

Fundum kaffihús í Ikebukuro. Fengum okkur kaffi og spjölluðum. Skiljanlega var eina umræðuefnið Ísland, hennar ástríða. Hún sýndi mér myndir af öllum stöðunum sem ég fór á og ég brosti bara og sagði "frábært" eins oft og tækifærin gáfust. Svo í miðjum klíðum gerðist dálítið sem mér fannst mjög merkilegt. Mjög svo.

Þegar komu upp orð sem ég skildi ekki dró hún upp tölvuorðabókina sína og fletti orðinu upp til útskýringar. Hún sagði eitthvað sem hljómaði eins og suteki sem þýðir nokkurn veginn "hrifning". Hún virtist vera að segja mér eitthvað suteki legt og svo "nei" eða "ekki þannig". Svo sýndi hún mér orðið í orðabókinni.


Hún benti á sjálfan sig og sagði "Ekki chiteki". Ég fann slakna á hringvöðvanum, ég var að fara að skíta á mig af innvortis hlátri. Sú staðreynd að þessi manneskja segir þetta í miðjum, eðlilegum, samræðum var bara of mikið. Ég endaði með því að bara brosa út allt samtalið, hugsandi um hversu fyndið mér fannst þetta. Svo mynda þessi tvö orð, mental og retardation, orðasamband sem er í eðli sínu fyndið.

Konan má samt eiga það, fyrir utan að vera ekki andlega þroskaheft, þá var hún alveg ágæt á því og það var fínt að spjalla við hana. Ég sagði henni að hún gæti hringt í mig hvenær sem er og hún mætti halda áfram að senda hótunarbréfin. Skúlptúrarnir yrðu samt að hætta.


Þessi nágranni minn, sem býr einmitt á ská á móti mér, er að taka þetta jólaljósadæmi aðeins of alvarlega. Ég hef gaman að því en gaurinn sem býr fyrir neðan var að láta fjarlægja úr sér augun.

Frídagur í dag og ég tók eftir því þegar ég var á leiðinni út úr húsi að það var mikil traffík í almenningsgarð sem er hinum megin við götuna frá mér. Kíkti og tók slatta af myndum.


Svo kíkti ég eftir það hingað. Á þennan stað sem er hérna á myndinni rétt neðan við þessa málsgrein.


Það var alltaf draumurinn að kíkja hingað með lappann að semja músík. Þessi staður er göngubrú yfir Ueno lestarstöðina. Það hengur enginn þarna nema heimilislausir rónamenn sem sitja þarna til hliðanna flestum stundum. Svo er ekkert sérlega mikil traffík þarna. Ég sá gaur vera með laptop að sitja þarna við taktagerð í fyrstu heimsókn minni hingað. Ég eipaði þetta mauv og það var ágætt. Fyrir utan harðlífið sem ég er með núna eftir að hafa setið á kaldri steypu. Damn you Mel Gibson!. Ef einhver nær meiningunni með þessu kommenti, skiljið eftir komment.

Svo hérna í lokin er "mix-bag" af myndum. Ég prufaði í þetta skiptið að skipta út "IMG SCRF 001.JPEG" fyrir eitthvað annað til að gefa vísbendingu hvað væri á myndunum.


Diskur.

Ma-ca-daymiuh bietch!

Ég sá töffarana í Harajuku áðan. Þessa geðveiku rockabilly gaura sem dansa fyrir framan Yoyogi park á sunnudögum. Þessir gaurar sem ég póstaði myndunum af hérna um daginn. Gaurar. Sá nýtt andlit þarna, gaur sem var með stærstu rockabilly greiðslu sem ég hef séð, það var indælt. Komst líka að því að þeir heita Tokyo Rockabilly Club.

Ég er alveg "super-stoked". Ferill minn sem LaserDisc safnari var að byrja í gær. Náði að pikka upp 6 myndir á 600 yen (400 kall). Myndirnar sem ég keypti mér eru:


Núna þarf ég bara að redda mér spilara. Sem gæti reynst hægara sagt en gert. Gaurinn sem ég fann á 2000 yen er "god knows where" og það kostar líklega of mikið að flytja hann til Tokyo. Annað option er að ég fari bara í gömul karaoke pleis þegar mig langi að horfa á mynd. Leigi mér herbergi í 2 klukkutíma, aftengi karaoke-dæmið og spila bara mínar eigin myndir á LD spilaranum. Koma með sængina, hafa það kósí. Svo þegar þeir biðja mig um að fara eða hætta að fara á klósettið á nærbuxunum þá hræki ég framan í þá. Plan.

Fór á Air í gær með nokkrum kunningjum úr skólanum og fólki sem ég þekkti ekki neitt. Kvöldið byrjaði á karaoke snemma, eða um 4 leytið, því að það var að opna nýr 9 hæða karaokestaður (með karaoke herbergjum) rétt hjá skólanum. Eftir það kíktum við Zack til Kazuya og Akiko og átum mat. Svo klúbbur.

Þetta er bara einn besti klúbbur sem ég hef farið á, ef ég á að segja eins og er sem ég er að gera núna. Tónlistin var til fyrirmyndar. Á aðaldansgólfinu var techno-pakki í gangi með einhverjum gaur og svo í "lándsinu" þá voru tveir kvk drum'n'bass snúðar back-to-back. Önnur þeirra var svo góð að ég bað hana um nafnspjald, bara "in case" að mig vantaði plötusnúð fyrir partíið í buxunum mínum. Átti ekki þannig en hún gaf mér mixdisk sem hún gerði í staðinn. Þvílíkur eðall. Ofan á allt þetta var þessi stelpa á barnum sem blandaði bestu drykki sem ég hef fengið. Smá myndir hérna að neðan. Stærri þegar þú klikkar.


Það er erfitt að komast yfir allt úrvalið af núðlubökkum og tengdum vörum. Ég er núna að prufa yakisoba. Á morgun? Kannski maður prufi Cup Noodle Spicy Chicken Flame-Thunder. En að skyldum hlutum, ég fæ enga hvatningu til að byrja að massa matargerð eitthvað hérna meðan að ég get fengið góðar instant núðlur á 100 kall. Og við erum ekki að tala um eitthvað "Kon Pwahk Twoon" kóreskt drasl, við erum að tala um núðlur þar sem það eru fleiri en eitt skref í að útbúa þær. Ekkert "heitt vatn bara" bull. Jafnvel eru sósur og kjöt með. Mikið af mismunandi kryddum og drasli. Þetta er nýr heimur af bragði.

Ég tók loksins uppá því að taka myndir í gær og eitthvað smá í dag. Ætla að setja upp afraksturinn á morgun. Svo verður annað hvort peysa eða geisladiskur í verðlaun í næstu lotu af keppnisdæminu, ég þarf að athuga í pósthúsinu hvað kostar að senda þessa peysu sem mig langaði að kaupa og gefa. Ég ætla bara að gera ráð fyrir því að allir þeir sem taka þátt komast í small small.

Multi Intro Scan System

Ég komst loksins að því hvað er shady við þetta íbúðarhúsnæði sem ég bý í. Mig hefur grunað það síðan ég flutti inn að það væri eitthvað gruggugt á seyði hérna og ég er loksins búinn að komast að því.


Það er svona "skiptimarkaður" á annarri hæð fyrir þá sem spila pachinko. Málið er það að öll veðmálastarfsemi er bönnuð í Japan. Allir spilakassar, pachinko-gaurar, you name the whatchamacallit; allt saman spýtir út "token-um" eða litlum krómuðum kúlum, drasli sem eru gjörsamlega verðlaust. Þegar þú vinnur eitthvað þá tekurðu verðlausa draslið og færð eitthvað sem er verðmætt í staðinn. Kerfið virkar þannig að þú færð borgað í gulli sem þú síðan selur á ákveðnum leynilegum stöðum sem eru oft á tíðum með mjög takmarkaðan opnunartíma. Á annarri hæð hjá mér, svona gaur. Þetta lið (væntanlega japanska mafían sem stjórnar stórum hluta af þessu pachinko veldi) skellti sér á eina íbúð og breytti henni í svona dæmi. Skrýtið að ég var bara að taka eftir þessu núna.


Í Family Mart er útvarpsstöð sem útvarpar bara einhverju Family Mart tengdu bulli. Mér fannst þetta eitthvað súrrealískt. Það var gaur í útvarpinu að taka viðtal við einhverja konu í símanum, spyrja hana hvað henni fannst gott við FamilyMart, hversu oft hún verslaði þar og svo framvegis. Mér fannst þetta það merkilegt að ég tyllti mér niður við hliðina á snakkinu og hlustaði í 20 mínútur. Það sem kom uppúr þáttastjórnandanum.. og gestinum! Usss.. þetta var ótrúlegt.

Ég á núna 2 lítra af sake í fernu. Skref upp á við. Kostaði mig sem samsvarar tæpum 500 krónum. Næst er 4 lítra plastdúnkur. Svo sef ég á götunni.

Var að vingast við manager (lesist ma-na-ger) í plötubúð nálægt skólanum. Var að spyrja hann útí LaserDisc spilara og hvernig ég færi að því að koma mér upp þannig dæmi. Myndirnar eru flest allar undir 1000 yenum og svo er bara geðveikt töff að vera retró! Allavega, gaurinn sagði mér allt sem ég þurfti að vita og svo spjölluðum við aðeins. Ég útskýrði Ísland fyrir honum, hann gaf mér nafnspjaldið sitt. Þessi búð er nefnilega mjög töff stöff. Þeir eru með slatta af skemmtilegu dóti, meðal annars plötur með þemalögunum úr 70's japönskum lögguþáttum sem hljóma alveg jafn funky og þú heldur að þau hljómi. Ég þarf að koma mér upp einhvers konar glæpastarfsemi þannig að ég geti eignast nægan pening til að kaupa þennan lager sem þeir eiga. Usssss.. smokin'.


Þessi frekar skrýtna kelling er að senda mér tölvupóst stöðugt og ég er stöðugt að reyna að forðast hana. Ég hitti hana fyrst í sendiráði Íslands í Japan í fyrra og núna er part deux, hún vill hitta mig og segja mér frá heimsókn sinni til Íslands fyrir stuttu. Jafnvel japönsk vinkona mín sem var á staðnum við fyrsta fund sagði að hún hafði verið skrýtin, þetta var ekki ég að misskilja japanska manngerðir eða kúltúrinn. Fer að hitta hana á mánudaginn, packin' heat. Þessi mynd er af skúlptúr sem hún gerði af sjálfri sér og gaf mér, tók mig 20 mínútur að þvo allt blóðið og hótunarbréfin af honum.

Hávært fólk

Ég er á degi tvö af "Bara Eyða 1000 Yenum Á Dag" herferðinni. Hún gengur út á það að ég stend utan í vegarkanti og öskra á fólk að eyða ákveðinni upphæð. Svo er ég klæddur eins og róni. En svo virkar herferðin líka eins og hún hljómar eins og hún virkar. Það er ekkert sérstaklega erfitt að þrauka á 1000 yenum (650kr) en freistingarnar eru út um allt. First Kitchen, First Kitchen.. First Kitchen, kíkja eitthvert annað en í skólann og svo aftur heim, FK, bjór og fleira. Ég eldaði mér næstum kíló af spagettíi í gær og það ætti að endast eitthvað.


Japanska sjónvarpið er að verða skemmtilegt, hægt og rólega. Þegar maður fer að skilja samhengið í umræðunum og út á hvað þættirnir ganga (mikilvægt) þá verður þetta strax 8 sinnum skemmtilegra.

Það var þessi geðsjúki þáttur í gær í sjónvarpinu. Japanir elska hunda. Það var kona þarna sem var heimsótt sem átti þennan sæta litla hund. Búið.

Hann Addi, annars þekktur sem Chico Rockstar var að pósta upp rímixi sem ég gerði af lagi eftir hann.

Framhaldið af þessari hundaþáttarsögu, þessi ákveðna kona var búinn að eyða um það bil einu oku í hundinn sinn. Eitt "oku" er nefnilega 100.000.000 yen. Það umreiknast í sirka sextíuogfimmmiljónirkróna. Ég hef eiginlega ekki skilning á þessu. Ég nefnilega skil ekki hvernig er hægt að eyða 65 milljón krónum í eitthvað sem er ekki búið til úr demöntum, koníaki og einglyrnum, fínt ef einhver gæti útskýrt þetta fyrir mér. Hún fór með hundinn sinn út að borða á fínt hundaveitingahús, fór með hann í snyrtingu og nudd. Eyddi 80 þúsund krónum í myndatöku fyrir hundinn og keypti fyrir hann Chanel tösku og fleira. Svo á þessi hundur sína eigin íbúð. Þessi kona er greinilega eitthvað verulega klikkuð. Louis Vuitton spennutreyjan sem hún var í = "dead give-away".

Arrested Development eru byrjaðir aftur. Búið að sýna tvo þætti. Fyrir þá sem þekkja þessa þætti ekki, núna er tilvalinn tími til að kynna sér þá. Þeir eru meira æði en allt og svo leikur David Cross í þeim!


Á svona svipuðum nótum þá er "Weekend Update" úr Saturday Night Live þáttunum obenbart orðið það fyndnasta sem ég hef séð í margar vikur ef ekki mánuði. Frekar glatað að þurfa að dánlóda 700mb bara til að sjá Weekend Update í þær 6-7 mínútur sem það varir í hverjum þætti en samt, totally worth it. Bara lesið þessi brot úr gömlum þáttum hér að neðan, tekið af heimasíðunni FallonFey.com sem ég mæli líka með, alveg ógeðslega mikið.

FALLON: Scientists say that the detection of West Nile Virus in the breast milk of a Michigan woman earlier this month is not cause for alarm. Though just on the safe side, they're warning Michigan residents not to suck the woman's nipples.

FEY: This week, actor Tom Cruise was awarded $10 million in his lawsuit against a gay porn star who claimed that they had a sexual encounter. The gay porn star could not be reached for comment because his mouth was very busy trying to earn $10 million.

FEY: A female version of viagra is expected to be released next year with the promise of giving women faster arousal and better orgasms. The pill is so strong, doctor's warn the increased speed of arousal might cause Christina Aguilera's vagina to time travel.

Chess mate!

Night Moves

Ég var að skoða póstinn minn núna og fann þetta. Sent laugardaginn 13. nóvember, 2004, klukkan 4:03 að morgni.

rjomaostur&reyktur lax!!!!!!

Ég var ofurölvi eftir spileríið og kíkti út í næstu opnu kombini verslun og keypti mér eitthvað smáræði að éta. Þar fann ég þessa guðdómlegu samloku sem var með káli, grænmetisdóti, reyktum lax og rjómaosti. Þetta er "killer-combo". Mæli eindregið með þessu, þetta hlýtur að vera gott ef maður sendir sjálfum sér tölvupóst um miðja nótt, heftur vegna ölvunar, til að minna sig á þessa uppgötvun.

Spileríið gekk vonum framar. Þessi stutta æfing sem ég tók hjálpaði mikið því að allavega náði ég að greina á milli hvað væri hægt/hratt/hart/jazzy/ekki-jazzy þegar ég var að fletta í gegnum bunkann, leitandi að næsta lagi. Eftirá kom gaurinn sem var að dj-a næstur og þakkaði mér fyrir spileríið og hann sagðist hafa fundist spileríið mitt notalegt. Svo var gaurinn hjá Third-Ear líka ánægður þannig að ég er nokkuð viss um að ég sé kominn með annað gigg í gegnum þá einhvern tímann í náinni framtíð.

Það var líka nett að hitta eitthvað af þessu liði sem var að spila. Einn gaurinn þekkti víst Þórhall Skúla úr Thule eitthvað, hitti hann í Elektrolux stúdíóunum. Einhver svaðalegur techno-gaur. Svo skiptist ég á "perso-info" við hann VJ Yasu sem var að sjá um "visjúalana" framan af kvöldi. Þessi gaur hefur enga smá skillz. Klikkaðu bara á linkana hér að neðan og sjáðu fyrir sjálfan þig. Svo hinn gaurinn sem var að vj-ast heitir VJ Hibiki og hann var líka alveg mellugóður. Og bara svona í lokin.. "perso-info" er ekki orð.

Tekið upp með digital kamerunni minni inná klúbbnum.

VJ Yasu klippa #1 (23,2MB avi) | VJ Yasu klippa #2 (11,1MB avi)
Svo hérna eru myndir af þessu djammi.


Gærdagurinn var hálfgerð steypa. Þurfti að afstýra fjárhagskrísu sem ég svo gerði og svo hékk ég bara heima allan daginn, gerandi bókstaflega ekki neitt. Með miklu hráefnaströggli náði ég að elda mér hrísgrjónarétt sem samanstóð af niðurskornum bjórpylsum, hvítlauk, maísolíu, blaðlauk og osti. Og svo auðvitað, japönskum hrísgrjónum. Þetta bragðaðist nákvæmlega eins og þið eruð að ímynda ykkur. Himneskt! Án allrar kaldhæðni þá var þetta alveg sæmilegt. Svona þegar maður var búinn að komast yfir maísolíu bragðið.

Þessi dagur var reyndar mikilvægur því að ég lærði ákveðna lexíu. Ekki eyða pening í vitleysu. Ekki það að ég hafi ekki lært þessa ákveðnu lexíu áður, það var bara það að hún sökk dýpra í þetta skiptið. Eins og hún gerir í hvert einasta skipti. Núna er ég allaveganna kominn á réttan kjöl. Þrátt fyrir það að ég er akkúrat núna, meðan ég rita þessa málsgrein, að drekka bjór og borða maíssnakk.

Bókabúð háskólans míns var lokuð í dag. Sem og allar þjónustur skólans sem ég ætlaði að nýta mér í dag. Ég byrjaði á því að vera bitur. Svo varð ég örlítið reiður og svekktur. En svo dróg ég dudemeister Zack með mér til Harajuku.

Þetta er orðið helvíti steikt þegar fólk heldur að ég sé frá Bandaríkjunum. Ég hef þennan ávana að tala eins og fólkið sem ég er að tala við. Semsagt í þeirra hreim. Þannig að þegar ég tala við þennan dude, þá tala ég eins og versti kani. Ég hef blekkt nokkra til að halda að ég sé kani. Það ætlar einhver franskur gaur að e-maila mér þegar hann kemur til New York. "Dude, let's totally hook up in New York. I live there and shit!" Ég sagði þetta og gaurinn var bara yeah á því.


Fann nokkrar góðar, hræódýrar dansi-plötur í Shibuya eftir langt rölt gegnum Harajuku með dude. Stoppaði á leiðinni heim á Mejiro, keypti 3 flöskur af þessu ógeðslega góða Wilkinson Ginger Ale sem er ógeðslega gott. Svo verslaði ég í matinn í Shop 99.

Kanji próf á morgun. Ég á mat til að endast mér út vikuna. NHK eru með enskukennsluþætti þar sem að þeir kenna fólki meðal annars að syngja Frank Sinatra lög. DVD diskar eru allt of dýrir. Best að fara að sofa.

Big Booty Barber Salon

Jæja, ég er bara að fara að spila eftir 2 tíma. Er búinn að vera hangsandi, kíkti til Nakano, æfði mig og er að leggja lokahönd á settið með því að brenna diska og skoða internetklám (serverar, tcp/ip, snúrur, you know the deal).

Mig langar aðeins að kovera hvernig þjónustan er í Japan. Maður er voðalega fljótur að venjast þessari rosalegu þjónustulund, andstætt því sem ég hélt áður. En þetta getur stundum orðið frekar steikt. Eins og..

"Velkominn!" "Velkominn" "velkominn"
"Takk fyrir kærlega, takk takk" "Takk fyrir"
"Fyrirgefðu, væri poki eitthvað sem þú hefðir minnstan áhuga á?"
"100 yen sinnum 3 eru 300 yen, samtals eru þetta 300 yen, fyrirgefðu"
"Takk fyrir að afhenda mér peningana"
"Takk fyrir að versla hérna"
"TAKK!" "Takk" "takk fyrir"

Aðeins of mikið stundum en samt mjög, mjög, mjög gott of mikið.

Allir verða að kíkja á Placebo Sessions 1971-1974 sem var búin til af Marc Moulin sem var einmitt hljómborðsleikara TELEX! Þeir tóku þátt í Eurovision einhvern tímann! Geðveikt frægir! Frá Belgíu. Eða einhvers staðar annars staðar frá. Allavega, þessi plata er dýnamít og ég var að eignast vínylinn í dag á 500 kall og þess vegna verð ég að koma boðskapnum áleiðis.

Kíkti stuttlega í Sunshine City í gær. Þetta er eitthvað svona "gargantuan" dæmi fullt af búðum og alls konar þjónustu. En einnig, svo framarlega sem ég veit, þá hengur japanska mafían voðalega mikið í kringum þetta svæði. Allavega. Á rölti um byggingarnar sem þetta hýsir tók ég eftir þriðja eða fjórða "þrívíddar" plaggatinu sem ég hef séð á nokkrum dögum. Þetta er orðið eitthvað "thing". Þetta var hnöttur sem snerist í fjórðung úr hring, með einhverjar stafi yfir sem voru að auglýsa einhverja random vöru. Mér leið dálítið eins og ég væri í "I, Robot". Punkturinn með þessari málsgrein, "3d" auglýsingaskilti eru að ryðja sér til rúms í Japan. Það og sú staðreynd að ég kremaði mig. Þið megið ákveða ykkar eigin meiningu á því orði.


Smakkaði þessar súkkulaði sígarettur frá Ark Royal tóbaksfyrirtækinu áðan. Þær brögðuðust ekkert eins og súkkulaði. Það kemur súkkulaði lykt af þeim örlítil og svo ef þú sleikir varirnar eftir að þú hefur reykt eina slíka finnurðu vægt súkkulaði bragð.

Á svipuðum nótum þá reyndi ég að smakka orange mocha frappucino áðan. Með reyndi þá meina ég að ég fór inn á Starbucks stað, bað um það og var neitað. Þeir eiga einfaldlega ekkert appelsínu dæmi til að blanda í mocha frappucino-ið sem þeir bjóða uppá. Biturt.

Ein af aðal ástæðunum að ég fann mig tilneyddan til að hripa eitthvað niður í kvöld en ekki bíða fram á morgun var sú að ég varð einfaldlega að deila þessu lagi með fólki. Þetta er af nýjustu plötu DJ Krush. Er stutt en er æði.


Smelli upp myndum af djamminu í kvöld á morgun. Geðveikt "futuristic".

(^ 0 ^) /

Það búa tveir kettir (eða fleiri) rétt hjá mér. Réttara sagt upp við lestarstöðina. Ég er alltaf að sjá einhverja rónalega menn vera að kela við þá og gefa þeim mat. Mig langar að gera heimildarmynd um þá. Kettina það er að segja. Sjá hvernig þeir lifa, fylgjast með matarleit, hvernig þeir draga andann. Svo ef engin tragedía gerist meðan ég er að taka upp þá kveiki ég í vistarverum þeirra og tek upp viðbrögð kattanna og spila eitthvað sorglegt lag undir. Hún á að heita My Neighbor Catoro.

The transformation is complete. Ég er orðinn japanskur. Ég er með "mjólkurfernu" af sake í ísskápnum mínum. Keypti mér 900ml af Karakuchiha "superior japanese sake" á rúmar 400 krónur íslenskar. Svo er þessi umbreyting líka því að þakka að ég drekk sake-ið sem ég kaupi, ég sofna í lestum, kíkji út í bjór eftir "vinnu" á virkum dögum, vakna á morgnana, veit í hvaða vagni ég á að vera í til að koma út hjá réttum útgangi og svo fleira og fleira og fleira. Ef ég væri eitthvað meira japanskur þá væri ég með svona skökk augu eins og þeir! Vá, en fyndið.


Ég ætlaði að vera löngu búinn að smella þessari mynd upp. Usssss. Þetta er þetta helaða lið sem virðist vera að sporta því allra nýjasta í goth/freak/prinsessu geiranum. Sá þennan hóp þar-síðasta laugardag, að mig minnir, fyrir ofan Harajuku lestarstöðina. Vanalega þá er þetta skemmtilega pakk rosalega kúl á því þegar maður biður um að taka mynd af því en þetta lið var bara stjórnlaust. Hlýtur að hafa eitthvað að gera með fötin. Þau hafa dýft þeim í PCP og svo bakað þau í ofni. Ég bara rétt vona að boðskapur þeirra breiðist út. Maður fær nefnilega ekki nógu mikið af áreiti af sterkum litum hérna í Tokyo.

Nú er komið að því að ég tilkynni það hver vann þetta dót sem ég sendi Arnald með heim. Inniheldur Transformers límmiða, Transformers poka, Hello Kitty Robo bækling, Osaka Robocup 2005 "folder", Full Metal Alchemist taupoka og þrjár nælur með frægri japanskri anime fígúru áteiknaðri.

Sigurvegari keppninnar er:


Til-hamingju óskir fara til hans. Þakkir fyrir þáttöku fá þeir sem tóku þátt. Ég reyni að gefa eitthvað meira fljótlega. En það verður að vera frekar þunnt og létt samt því það að póstsenda þungt dót er geð't dýrt. Kannski að ég gef frímerkjaörk sem hefur verið dýft í sýru? Kannski eitthvað minna hættulegra samt. Ok, geisladisk. Ég gef súran japanskan geisladisk næst.

Um 3 leytið á morgun fer ég til Nakano heim til einhvers gaurs að æfa mig fyrir annað kvöld. Frekar ömó að hafa ekki snert spilara í 6 mánuði og svo vera beðinn um að spila með 2 daga fyrirvara. Ég mun gera mitt besta til að "rock the house to the early morning light with flying stars and stripes, unity" þrátt fyrir tímaskortinn. Fæ slott snemma samt, en það þýðir bara meira af tíma til að áreita fólk fullur. Kasta kláðadufti á fólk og setja hunang í skónna hjá því.

Mmmmmmm.

Jee-bunday Tsookoorimass

Hiro frá Third-Ear plötuútgáfunni hringdi í mig áðan og bauð mér að spila á Secobar á föstudaginn! Þetta er kvöld sem þessi útgáfa er með sem kallast Wired Cafe. Hann bauð mér klukkustund eða tvær einhvern tímann á kvöldinu og hann ætlar að plögga þessu eitthvað (á að senda á hann "biography" í kvöld) þannig að þetta eru bara góðar fréttir. Nema það að ég þarf að totta hann og alla sem hann vinnur með til að fá þetta. Nei djók. Bara þrjá.

Ég gerði það sniðuga dæmi að bomba mér í ritfangaverslun og í þeirri ferð keypti ég mér litla stílabók sem ég geng um með þegar ég er á vappinu og þegar mér dettur eitthvað sniðugt í hug þá skrifa ég það niður. Þessi aðferð gerir mér kleift að muna einhverjar pælingar sem ég flengi um í hausnum á vappi um borgina og koma þeim hér á bloggið eða í framkvæmd. Eins og mér datt í hug að búa til svona hatt sem Watson var með úr Sherlock Holmes sögunum nema að þessi væri með innbyggðum hörðum disk. Svo líka jakka sem er búinn til úr blómum og þú getur dregið jakkaföt út úr erminni.

Fann magnaða vínbúð í Mejiro um daginn sem er með besta úrval af belgískum bjór sem ég hef séð, ever ever. Svo selja þeir líka Wilkinson engifer öl sem er pussu-gott.

Með keppnina. Dreg úr réttum svörum einhvern tímann á næstu 23 tímum og tilkynni sigurvegarann á morgun.

Smá djamm, smá Naldó. Ef þið náið að fletta í gegnum "lazer-cube" myndirnar nógu hratt þá kemur nett animation!


Muniði eftir fáranlega þáttarstjórnandanum úr Lost in Translation?

Þessi gaur er með þann allra súrasta spurningaþátt sem ég hef séð. Hann og einhver dimmraddaður "gaur" sitja í stólum upp við borð fyrir framan myndavélar og gefa þremur þáttakendum spurningar sem þeir eiga svo að svara. Það sem að gerir þennan þátt frekar skrýtinn er að það er Planet Of The Apes þema á honum. Báðir stjórnendurnir ("Bob-u, Bob-u, Bobu-u!" og sá dimmraddaði) eru farðaðir eins og apar úr myndunum og eru með hárkollur og læti í kringum sig. Svona þegar ég er búinn að hripa þetta niður finnst mér þetta ekkert svo skrýtið en ég finn að það er það samt! Svo gengur þátturinn út á að finna svör við spurningum út frá orðaleikjum.

"Hvað ber lipson burt?"
Mel Gibson?
"RÉTT!!!!"

Eitthvað þannig.

Skandinavísk skynsemi

Þetta er alveg stórmerkilegt. Ég stoppaði við í einhverri "notaðri plötubúð", semsagt búð sem selur notaða diska og plötur. Eftir að hafa flett í gegnum rekkana í svona 15 mínútur endaði ég með 3 diska. Dokipa of short master guide CD. Including 12songs með Doki Doki Panic, Robbing The Cradle með Donkey Men og Go To VINYL með VINYL. Það fyndna er að hulstrin eru öll mjög frábrugðin hvor öðrum en þrátt fyrir það er 80's skíðamynda sándtrakk tónlist á öllum þessum diskum. Hvað er japanskt popp eiginlega? Ég er ráðvilltur og var að fá saurleika.

Endilega fleiri að taka þátt í keppninni hérna að neðan. Þrír búnir að senda inn svör. Skiptir ekki einu sinni máli hvort ég þekki þig eða ekki. Ég samt hata fólk sem ég þekki ekki.


"Já, ertu bara með 256k tengingu?". Ef þú heyrir þetta oft og ert sárt og biturt nörd fluttu þá til Japan þar sem þú getur fengið 1GB tengingu frá Yahoo Broadband. 1GB tenging er ekkert djók. Þú getur hlegið að öllu pakkinu sem hló að þér. Þú ert nú með 3900 sinnum hraðari tengingu.

Auglýsingin er líka mjög steikt. Það er að segja prent auglýsingin. Tvær myndir. Tvö hús og tvær örvar að húsunum frá einhvers konar mastri. Örin sem að átti að tákna 1GB var stórglæsileg, breið og eldrauð. Heppnir íbúar, eitthvað mega dæmi þarna á ferð. Hinsvegar var örin fyrir 100MB tenginguna grá, örmjó og væskilsleg. Svona er þetta, 100MB er drasl. Af hverju bara ekki að fara á bókasafnið og nota pósthúsið í staðinn?

Mix af myndum. Næsta updeit eftir þessu verður djamm og Naldó-heimsóknar þema. Er með svo mikið af djamm myndum það er bara ógeðslegt. Ég er alveg í djammstraffi. Partílöggan kemur annars. En glatað.


Hinn dagurinn af Waseda festival dæminu var á sunnudaginn. Eitthvað af þessum myndum þarna er þaðan. Fólk, fólk, meira og matur. En nóg með það. Ég er að stefna að bæta meira innihaldsleysi í bloggið, þessi málsgrein er í áttina.

Í dag hefur ekkert gerst sniðugt nema að ég fór til Mejiro eftir skólann og reyndi að skeita heim. Meiri mistökin. Hélt að ég myndi uppgötva einhverja falda fjársjóði í þessu hverfi en ég endaði bara með að þræða öll "slömmin" í hverfinu. Síðan þegar ég var í strætó á leið til Ikebukuro fór ég framhjá Mejiro lestarstöðinni sá ég að ég fór einmitt í þá einu átt þar sem ekkert var að sjá. Hinum megin við lestarstöðina var lítið tívolí, trúðar að skemmta, fólk að giftast hægri/vinstri og úrval af búðum sem að Kringlan óskar að hún væri með. Þetta var samt ekki alveg ónýt ferð, það gelti hundur á mig.

Mjaffi

Það var Waseda festival dæmi í dag. Ég hef ekki hugmynd um út á hvað þetta gekk en svona félagshópar innan skólans voru að selja mat og halda tónleika og því-um-líkt að auglýsa starfsemi sína. Einn hópurinn var búinn að tileinka sig að spila James Brown og ýmist klassískt fönk alveg voðalega illa og misskilja þetta konsept með því að mixa, mér til mikillrar furðu, einhverju hippa-"væbi" við þessa jöfnu. James Brown og hippar já. A match made in the seventh inner-ring of Satan's fiery hell. Ég ýkji samt. Þau voru bara steikt.

Þessi unga stelpa, hún hlýtur að hafa verið tæplega 18 ára, var að setja met í því að borða pulsu hægt í lest áðan. Ég sé bara svo eftir því að hafa ekki tekið mynd af þessu, bara til að gefa henni. Hún á eftir að hafa mjög erfitt í því að sanna það fyrir heimsmetabóksliðinu að hún hafi slegið metið ef að hún hefur engar sannanir. Allavega.

Hægasta pulsuát ever. Smá nart, sleikja pulsuna smá, narta meira, fá sér pínu bita, stinga henni upp í sig og passa að klára hana ekki, þetta var magnað. Ég held að hún hafi ekkert verið að gera sér grein fyrir því að lestin var stappfull af einmana sarariman bissnessköllum sem voru að skipta pylsunni út fyrir eitthvað annað. Eins og partíblöðru.... eða sjómannahúfu... Eða bara typpi!

BitTorrent er æði. Ég er að ná í nýjan þátt af South Park á megabæt á mínútu. Þetta er ekkert eðlilega sniðugt dæmi.

Það skeði svo að Naldó komst ekki með vélinni á fimmtudeginum þannig að hann kíkti aftur í bæinn og ég hitti hann eftir skóla. Rosalega chillaður dagur, gerðum lítið annað en að rölta endalaust um hverfið (Komagome) og svo kíkja á geðveikt góðan ítalskan veitingastað um kvöldið sem er hinum megin við götuna frá pleisinu mínu.


Þetta er það sem er í verðlaun. Verðlaunin fær manneskjan send í pósti eða afhent mjög persónulega af Arnaldi Grétarssyni. Ég er ennþá að ákveða hvernig þetta á allt saman að vera. Hmmmm. Ókei. Þrjár mjög random spurningar sem krefjast kunnáttu eða netleitar. Ef að fleiri en einn tekur þátt, og fleiri en einn svarar rétt, þá verður dregið úr réttum svörum.

Q1. Hver lék "Male Radio Caller/Bookstore Man" í myndinni The Truth About Cats & Dogs?
Q2. Hvaða Suður-Ameríski þjóðflokkur borðaði frumstæða mynd af hnetusmjöri?
Q3. Hvað er íbúafjöldi Tokyo?

Sendið svörin á þessa addressu.

Arnold Schwarzenegger er geðveikt kúl á japönsku. Var að fletta í gegnum stöðvarnar áðan þegar ég datt inn á End of Days (held ég, allar myndirnar hans renna saman í eitt nema Total Recall og Running Man). Þegar maður heyrir manninn tala á japönsku þá hljómar hann ekki eins og framheilaskaddað vöðvafjall heldur eins og yfirvegaður japanskur crime-fighter sem tekur á við yakuza á daginn og finnur lækningu á banvænum sjúkdómum á kvöldin. Magnað.

Búinn að smella öllum myndum af myndavélinni yfir á tölvuna og núna er það bara að sortera og smella í Photoshop, "automate-a" vefgallerí, gera "contact sheet" og svo kasta þessu upp á serverinn. Svo að linka við þetta á bloggdæminu. Á morgun segir hinn....

Disco Godfather

Naldó er að pakka draslinu sínu saman (og stórglæsilegu drasli verð ég að bæta við) og hann fer snemma í fyrramálið. Þetta er synd og skömm að þessi heimsókn skuli þurfa að taka enda en svona er þetta. Þessi tími er búinn að vera alveg ógeðslega góður og dagurinn í dag og kvöldið var líka alveg heví skemmtilegt.

Maðurinn er kominn með massífan skilning á Tokyo á aðeins 10 dögum. Oft þá var ég að fara með honum á staði sem að ég hafði aldrei áður farið á. Sumir túristastaðir, sumir ekki, en fyndið að ég kynnist Tokyo alveg slatta gegnum því að stússast með "túrista" meðan ég er búinn að búa hérna í næstum 2 mánuði. Psycho.


Við fórum til Korakuen á Tokyo Dome svæðið og kíktum í Thunder Dolphin rússíbanann. Sá maður sem fann upp þetta nafn á rússíbana þarf að fá raksápu á eistun og gulrót í rassinn þegar hann er sofandi. En rússíbaninn var alveg mega-psycho. Urðum síðan að kaupa myndina sem var tekin af okkur í bananum, vorum hlæjandi eins og 14 ára skólastelpur í 10 mínútur. Ef þið hittið Naldó eitthvað á næstunni, fáið að sjá þessa mynd. Ég er búinn að gera samning við hann að hann mun alltaf vera með hana á sér.

Tokyo. Shinagawa. Harajuku. Shibuya og staðurinn Boylston West þar. Góður matur étinn og hann Sato kom og slóst í för með okkur í ævintýralegu ferðalagi um bjór og smárétti. Eftir þennan stað kíktum við loksins á Elephant Cafe sem er hálfgert klón af Buddha Bar sem er eitthvað rosalegt uppa-joint sem er í París, New York og víðar. Þarna færðu mat Asíu allrar og semi ódýran bjór í umhverfi sem er skreytt mikið með indversku dóti eins og Búddha og Hindu líkneskjum. Þetta var einn af stöðunum sem að ég hafði ætlað mér að kíkja með Naldó til strax við komuna hingað en þetta dróst þangað til á seinasta kvöldinu. Sato er sniðugur gaur. Við komust að því að ástæðan fyrir því að japanir gera "peace" merki alltaf þegar teknar eru ljósmyndir væri sú að japanir væru heimskir. Svo eru yumamba gellurnar málaðar svona því þær eru feimnar.


Ebisu er orðið nýja uppáhaldspleisið mitt í Tokyo. Áður fyrr var það Shimokitazawa(þessi linkur segir ykkur ekki neitt) en núna er það Ebisu. Djöfulsins æði. Þessi staður er bara svo dýnamískur. Virðist vera að allt sé að gerast þar. Svo er fjöldi góðra matstaða þar gífurlegur. Svo er fólkið fallegt. Fékk straum þegar ég kom þar í annað skiptið. Það eru töfrar. Straumar í annað skiptið þýða að staðurinn er málið.

Er búinn að vera svona semi-duglegur í myndatökum nú nýverið. Arnaldur hefur verið að plögga þetta alveg á milljón samt. Myndir af allri vitleysunni síðastliðna daga kemur á morgun.

Ný samkeppni á blogginu kemur upp á morgun eða hinn. Verðlaunin eru samansafn af dóti sem ég hef pikkað upp. Allt japanskt og sumt er hægt að nota í skólanum, sumt ekki. Frekar létt. Naldó kemur með dótið með sér heim þannig að úthlutunin mun fara fram af hans hendi. Þáttaka opin öllum þeim sem lesa þessa síðu. Er að velta því fyrir mér hvernig ég á að standa að þessu og ég held að ég þurfi að "quizza" úr mínu eigin bloggi (eins egotistískt og það er) því það veit enginn hvað höfuðborg Zimbabwe er. Eða hver fann upp LAN kapalinn. Eða hvað.. ..þú veist... eitthvað obskúrt og sem enginn veit.

Obenbart B'rad

Hvar á ég að byrja. Hvar get ég endað? Helgin. Djamm. Djammdjamm. Hún var til. Meira en annað er eða hefur verið. Föstudagurinn. Það var farið með Arnaldi til Takadanobaba en ferðin innihélt karaoke og mat og margt, margt fleira. Ég komst að því að það er mjög erfitt að syngja bítlalög í karaoke, hvað þá fyrir eins stóran mann og Naldó. Það var öskrað og þóst vera grátandi. Oftar öskrað, hlegið líka. Hittum Zack sem reyndist vera allt of pirrandi í augum okkar beggja. Hann næstum því eyðilagði rennilásagaurinn á spánnýju dúnúlpunni minni.

Kvöldið eftir var farið á Halloween ball sem að fólk í skólanum stóð fyrir. Við urðum báðir crunk og ég spilaði í sirka klukkutíma í lok kvöldsins eitthvað house og techno. Eftir þetta vorum við báðir svo ónýtir á því að við fórum á McDonalds og fengum okkur morgunmat þar af morgunmats-matseðlinum. Ég var ekki á sama máli og Naldó, mér fannst þetta bragðast eins og stólpípa (plastbragð) en honum fannst þetta ágætt. Ég ýkji. Var þetta rétt skrifað?

Harajuku á sunnudögum virðist stefna í vikulegan viðburð. Við sáum það nýjasta nýja í tísku. Mest cutting edge hjá goth-pakkinu. Þetta var eitthvað sem hefði getað verið hannað af Salvador Dali og Liberace í tvíeyki en bara ef þeir hefðu bara mátt nota Microsoft Paint. Eftir rölt og meira rölt þá fengum við okkur First Kitchen og enduðum í Shibuya með ís í hönd.

Rústaði nokkurn veginn 3ja kafla prófi í japönskunni. Mætti kallast "kvartannarpróf". Gekk ótrúlega vel. Sáttur því ég hélt á tíma að lærdómskox væri að setjast að í árunni.

Ég fór með Naldó til Roppongi Hills áðan og það var alveg magnað. Hafði bara farið í bíóið þarna og stoppað stutt á svæðinu þannig að það var gott að geta skoðað allt komplexið. Þetta er eiginlega allt of stórt. Svæðið allt er nógu stórt en svo eru byggingarnar alveg rosalega háar allar saman. Stórt og hátt. Ég á bara ekki nógu mörg lýsingarorð í sarpinum akkúrat núna til að geta lýst þessu nógu vel. En tv asahi er svo með höfuðstöðvar þarna og rosalega mikið af einhverjum hot-shot fyrirtækjum.

Þreyttur. Alveg ógeðslega. Og einhver skýrsla fyrir tíma á morgun. Ætla svo að fylla vindsængina.