Photografi Annualae #1

Byrjum á randomness from my existence.

Nokkur nota bene áður en myndirnar byrja.. ætla samt ekkert að minnast á að ég er búinn að breyta gallerí skipulaginu aðeins jafnvel bara fyrir þess færslu.

Gaurinn sem stendur fyrir framan GAP búðina er skeitari sem ég kynntist í kvöld. Fór fyrst í Yoyogi almenningsgarðinn og kynntist fólki þar meðan ég var að skeita. Eftir það dró Chiko, kvk skeitari, mig með til Shinjuku þar sem hún sagði að fleiri hjólabrettastaðir væru. Hitti kærastann hennar og þennan gaur sem er á myndinni. Spurði hvað hann héti. Hann sagði "Lio... Lio de Janeiro". Pottþétt.. 100% dynamite.

Fór fyrir framan Budokan þar sem Backstreet Boys voru að spila í kvöld. Stemmningin var mögnuð. Verst að ég gat ekki náð henni á myndavélina. Ég tók mynd af skiltinu samt. Og það var helvíti magnað. Blátt og með stöfum.

Eitt sidetrack svo. Þetta var rosalegt. Ég var í makindum mínum að rúlla mér á brettinu og reyna einhver trikk í Shinjuku með splunkunýjum kunningjum þegar ég tek eftir þessum gaur sem situr þarna rétt hjá og er bara konstant hlæjandi. Færi mig aðeins nær og heyri bara eitthvað mjög svo "incoherent" bull. Eitthvað sem myndi þýðast "hafiði hátt/lágt" hahahahaha "hver er þetta?" hahahahaha "hvernig er þetta hægt" hahahahaha. Ég get bara ekki komið þessu nógu vel í orð þannig að þið skiljið þessa einstöku geðsýki sem var í gangi hjá þessum manni. Svo í rólegheitum, hlæjandi ennþá, stóð hann upp eftir 20 mínútur af bulli, kastaði frá sér kókdollunni sem hann hafði haldið á og labbaði í burtu. Japan er algjört æði!



Úrvalið af "kicks" sem hægt er að kaupa:



Og svo vaxmatur notaður í útstillingar fyrir veitingastaði:

Accidental insurance

Þessi dagur er búinn að vera alveg mega góður. Eftir rigningargeðveikina í gær þá er búið að vera mjög gott veður í allan dag. Hlýtt og bjart. Frábært alveg.

Fór í seinasta fyrsta tímann minn í skólanum. Það var English & Japanese: Language and Culture in Contrast og hann reyndist vera helvíti áhugaverður. Þessi kona sem kennir hann er svona pínku-freðin fertug kona sem talar rosalega hægt og hagar sér örlítið eins og hún sé að kenna hippum eða litlum börnum. Bara smá samt. Þetta er allt saman mjög akademískt, ekki misskilja mig. Áfanginn verður víst mjög mikið byggður á mannfræðigrunni þannig að þetta verður bara helvíti spennandi. Multiduonical fantabolism.

Eftir tímann fór ég í bankann og tók út maximum upphæð út af báðum kortunum því að leigan á að borgast á mánudaginn. Get bara tekið út að hámarki 70.000 yen á dag og það er ef ég nota bæði kreditkortið og debetkortið. Allt saman mjög spennandi og bankalegt. Kominn næstum hálfa leið með peningasmölunina og ég ætla að skipta um umræðuefni.

Klukkan er bara hálf fimm og ég er kominn heim. Eina ástæðan fyrir því er að ég ætla að fara vopnaður hjólabrettinu og myndavél út á eitthvað flakk. Reyna að finna einhverja góða staði til að skeita á og taka einhverjar myndir í leiðinni. Sneri annan ökklann nokkrum dögum áður en ég kom hingað og er búinn að vera aumur en treysti mér loksins í þetta mission núna. Myndaupdate þegar ég kem aftur heim í kvöld.

Over and out, kasbian nebulonic algae framework.

X-Files á japönsku

Ég kláraði allt sem þurfti að gera í íbúðinni í gær, fyrir utan að borga auðvitað. Aðeins meira vesen. En tryggingarnar eru komnar og flyt inn snemma í næstu viku. Nú þarf ég bara að fara að sanka að mér alls kyns drasli til að fylla íbúðina með. Kannski að ég tali við konuna sem ég sá sofandi í bíl, stappfullan af alvöru ruslakörfu-drasli, fyrir utan Roppongi Hills megaplexið. Hún hlýtur að geta hjálpað. Ég meina, hún er með svo mikið af drasli!

Var líka svo duglegur að fara í heilsugæslustöðina í Waseda og láta tæma blöðru sem var orðin mjög stór á annarri litlutánni. Mjög stór skal ég segja ykkur. Vá hvað hún var stór. Haltraði dálítið eftir aðgerðina en er orðinn góður núna.

Var svo duglegur í gær það var ekkert lítið. Svo sofnaði ég snemma líka. Mjög ánægður.

Ætla að skrá mig í einhvern japanskan "arts & crafts" áfanga. Þarf að skila inn 3ja blaðsíðna ritgerð og skila inn einhverju listaverki sem þarf að koma úr "stúdíóinu mínu". Ætli ég geri ekki eitthvað mega-rugl sem kostar eitthvað lítið, ef það má. Annars teipa ég kennarann bara við borð og helli yfir hann sojasósu þangað til að hann segir já.

Kynnist nýjum kana á hverjum degi. Þessi þróun er alveg rosaleg. Er ekki búinn að ákveða mig hvort hún sé vond eða góð. Á einn hátt gæti þetta orðið til þess að eyða fordómum um bandaríkjamenn, á annan hátt gæti þetta orðið til þess að ég byrjaði að hlusta á 3 Doors Down og Everclear. Svo gæti ég líka orðið blindur. Þetta fólk er samt flest alveg ágætt sem er með mér í þessum tímum. Fyrir utan Natalie sem er mest leiðinlega týpa sem ég hef séð, hún og gaurinn sem sat við hliðina á mér í "Aural-Oral Workshop" í dag.. mega þau bæði giftast hvor öðru og eiga nægjusama ævi í að minnst 9 tímasvæðum í burtu frá mér.

Ég er hættur að lofa. Allavega varðandi myndir. Og þá með birtingu á þeim. Hef fengið nokkrar bónir um myndefni og fer í það á næstu dögum. Svo smelli ég upp galleríi á morgun. Ég lofa því ekki en ég er líklegur til þess. Þarf að fara að sofa bráðum og svo læra í fyrramálið. Svo taka lest í einn og hálfan tíma í skólann. Svo, jæja þið vitið.. skóli. Svo eitthvað annað.

Á meðan ég man, gaman að vera í Japan núna. Bilaðar rigningar og "typhoon" (hvirfilbylur?) stefnir að fara rétt framhjá Tokyo. Engir vindar en bara úrhellisrigning. Oh so sweet.

Smooth as eggs!

Verð að deila þessari lífsreynslu með ykkur, sett fram hér í söguformi.

Þegar ég vaknaði í gær áttaði ég mig á því að öll undirfötin mín voru horfin. Hafði þvegið deginum áður en Akiko hafði víst ruglað saman mínum þvotti og þeirra Kazuya þannig að allt heila klabbið var í einhverri hrúgu sem var hvergi að finna. Beina afleiðingin af því var að ég ákvað að fara út "commando style" og finna mér par af nærbuxum á leiðinni og smella mér í þær áður en ég kæmi í skólann. Stoppaði við í "konbini" á leiðinni, keypti mér nærbuxur og dreif mig í skólann. Þar sem að ég var að verða of seinn komst ég ekki í það að klæða mig í þær þannig að ég fór geðveikt sexí í japönskutímann. Eftir tímann kíkti ég svo með his Dudeness Zack í eitthvað matar-mission og kíkti á heimvistina hans eins og áður kom fram. Skemmtilega var að þegar þessu öllu var lokið þá mundi ég eftir að klæða mig í nærurnar. Í skelfingu áttaði ég mig á því að ég hafði gleymt þeim einhvers staðar. Ég var alveg handviss um að ég hefði gleymt þeim í kennslustofunni þannig að ég fór aftur í SILS bygginguna og fór á fjórðu hæð og spurði stelpu við skrifborð.

"What was it you forget?"
"Underwear"
"Andaaweea?"
"Ehh.. chotto matte" *rumska eftir orðabókinni*
"Hai hai."
"Ah.. shitagi, underwear."

Hún leit á mig undarlega. Í þankaganginum þá fannst mér það hljóma jafnvel furðulegra ef að ég myndi reyna að útskýra á japönsku að þetta væru SPLUNKUNÝJAR NÆRBUXUR í PLASTI. Ég hafði ekki klætt mig úr þeim í tíma og skilið eftir. Meira af undarlegheitum og smá fliss fylgdi. Loksins benti hún mér að fara á neðstu hæðina og leita að öryggisvarðaherberginu sem var falið einhvers staðar hjá bakdyrunum að húsinu.

Þegar ég kem þangað situr þar týpískur, þybbinn og japanskur öryggisvörður. Ég spyr hann hvort að hér væru óskilamunir. Hann svarar játandi. Hverju gleymdi ég, spurði hann svo. Ég svaraði því.

"Eehhh?" *með hækkandi röddu*
"Shitagi?"
"Nai desu" (trl. ekki hér)
"Mazu nai!" (trl. ALLS EKKI)

Ég varð geðveikt pirraður. Ekki út af öryggisverðinum en út af því að ég hafði eytt 1000 yenum í einhverjar nærur sem ég týndi svo samstundis. Skokkaði á leiðinni heim í 100 yena búð og keypti mér boxers og smellti mér í þær. Loksins.

Svo, daginn eftir í hléinu hitti ég Zack aftur.

"Hey"
"Hey"
"Listen... ehh.. did you leave some underwear in my room yesterday?"

Lítur mjög skemmtilega út, óneitanlega.

Eftir að hafa hlegið að þessu með honum og Daes (kani) þá fékk ég hugmynd. Kaupa alveg haug af nærbuxum og viljandi skilja par eftir þegar maður kíkir í heimsókn til einhvers. Svo næst þegar maður hittir manneskjuna þá fær maður að hlusta á manneskjuna reyna að koma tilkynningunni um nærbuxnafundinn frá sér á sem skýrastan og sem minnst misleiðandi hátt. Best er svo ef að aðrir aðilar sem þekkja til beggja aðila eru á staðnum. Hægt er að skipta út nærbuxunum fyrir sokka í þessu samhengi líka.

Get ready for July 2005, people.

Tshiik, tusshya, meddora.

Var settur nokkurn veginn í réttan bekk í japönskunni. Annað level af sex. Fyrsti tíminn var svo geðveikt töff að það nær engri átt. Ógeðslega töff. Kennarinn var alveg kúl og allt! Komst svo að því að allir tímarnir sem ég er í eru í sömu byggingunni. Unaðslegt! Þetta var bara nokkuð slétt.

Í hádegishléinu kynntist ég nýjum kana sem heitir Zack. Alveg týpískur kani þótt hann vilji ekki viðurkenna það. Samtölin sem ég átti við hann gengu nær eingöngu út á það að ég var að biðja hann um að viðurkenna hversu ógeðslega mikill kani hann var. Það og ég var að biðja um símanúmerið hjá 13 ára systur hans í annarri hverri setningu.
Var mjög ánægður þegar ég komst að því að hann var að borga meira fyrir heimavist en ég fyrir íbúðina tilvonandi. Heimavistin leit út eins og mjög stofnanalegt hótel, eins konar hótel fyrir geðsjúka.

Lauk eftirmeðdeginu á því að ganga í húsnæðismálin og er kominn vel á leið með að tryggja mér pleisið í Komagome. Tryggingarnar eftir og svo að forka út 160 þúsund kalli svo að ég geti flutt inn. Að koma mér svo á netið í íbúðinni verður minna vesen en ég hélt, bæta bara 2800 krónum við leiguna og "kazamoblam!", komið.

Nefskattur á veitingastöðum er tík. Kíkti í léttan kvöldverð á lítið veitingahús rétt hjá Shibuya lestarstöðinni og þeir rukkuðu mig 200 krónur fyrir eitthvað grænmetisdæmi sem þeir smelltu á borðið um leið og ég sast niður. Á flestum svona matstöðum færðu "okashi" sem er lítið snakk sem þú verður að borga fyrir. Ég ætla að sturta í mig 3 bjórum og fara þangað á eftir geðveikt reiður.

Djöfull er "nu-jazz" alveg ógeðslega vinsælt hérna. Kyoto Jazz Massive, Jazzanova, Blaze og "det hele nu-jazz massive chilli bitches" eru að selja diska í massavís. Á hverjum einasta klúbb/trendy kaffihúsi sem þú ferð á heyrirðu sömu 4 djass-hljómana spilaða með mismunandi trommum og skrauti undir/yfir. Þessi "stefna" er byrjuð að fara dálítið í taugarnar á mér , eins mikið og ég hef keypt af þessu á vínyl. Er kannski aðeins að ýkja því það leynast alltaf gullmolar inn á milli en ef ég fæ að spila einhvern tímann fljótlega ætla ég bara að spila Einstürzende Neaubauten í mótmælaskyni. Táknrænt!

Ef að eitthvað kox kemur uppá og ég verð niðurdreginn er ég kominn með perfekt leið til að fara á bömmer. Á kjallarhæð langflestra "department store" búða hérna eru um það bil milljón búðir sem selja kökur og alls kyns sætt smálæti. Málið er að finna einhverja þægilega búð og fá einhverja dömuna þarna til að gefa mér múlínexaðar kökur í æð. Þessar búðir selja svo fáránlega góðar kökur að það er bara ógeðslega geðveikt. Skil ekki af hverju köku/smáköku/tertusneiðar bransinn hefur ekki tekið á loft á Íslandi. Ætli ég muni ekki akfitna og reka svona búð eftir 10 ár og tala um ár mín í Japan við ókunnuga. So great.

Besta nafn á megrunarvöru ever.. ever.. ever.
Vill opna aftur fyrir "request" um myndatökur. Er eiginlega alveg hættur að taka upp myndavélina þar sem túristahátturinn á mér er að líða undir lok og alvaran að taka við. Þannig að ef þið hafið eitthvað sem þið viljið endilega að ég taki mynd af og smelli upp á síðuna skiljið eftir komment hér að neðan. Ekkert sem krefst þess að ég fari uppúr rúminu og klæði mig samt.

A head is here

Aðfaranótt laugardags fór ég í bíó með Kazuya og Akiko. Valið stóð á milli þess að gráta í hamborgara heima eða að kíkja aðeins út og sjá mögulega einhverja góða mynd. Sáum Resident Evil: Apocalypse sem reyndist síðan vera ágætisræma. Fyrirsjáanleg að mestu en skemmtileg. Allavega, mikilvæga við þessa litlu sögu er það sem gerðist eftir bíóið. Kannski best að skýra frá því núna að við fórum í bíó í Roppongi Hills sem er alveg heluð bygging/hverfi. Um leið og ég steig þarna inn fékk ég sama vibe og ég fékk af því að horfa á Gremlins 2 ef einhver man eftir þeirri mynd. Risastórt megaplexian skyscraping madness house með milljón starfsmenn og alla þá þjónustu sem maðurinn þarfnast á einum stað.

Við tókum rölt um svæðið og skoðuðum nokkrar byggingar í grennd við aðalturn Roppongi Hills. Svo lá leið okkar í Tsutaya bókaverslunina/Starbucks kaffihúsið. Þá held ég að ég hafi fengið fyrsta "culture-shock-ið" mitt síðan ég kom hingað. Mögulega var þetta vegna þess að ég var alveg cyber-þreyttur en þegar ég labbaði þarna inn byrjaði tónlistin úr Lost In Translation að rúlla í hausnum á mér. Klukkan var 2 um nótt og ég var inní bókabúð sem var opin! Ég braust ekki inn eða neitt!
Ég geri mér nú grein fyrir því að úti í hinum stóra heimi eru virkilega til bókabúðir sem eru opnar um næturnar en stemmarinn í þessari bókabúð var alveg einstakur. Bókabúðin var með ótrúlegt úrval af alls kyns bókum, alls konar "nýlist" út um allt s.s. skúlptúrar/ljósmyndir/fleira, fólk annaðhvort sofandi eða vírað af kaffi þarna, ambient og jazz á víxl í kerfinu, einstaka tískufrík á vappi og mjög yfirvegað andrúmsloft. Ég tapaði mér þarna í smá stund og labbaði um búðina í einhverju ástandi sem ég get bara lýst sem bland af undrun, kúltúrsjokki og dauðþreytu. Eftir að hafa drukkið heitt kaffi með Kazuya og Akiko rankaði ég aðeins við mér, "assimilate-aði" ástandið "borg-style" og svo héldum við af stað heim.

Ég datt niður á bestu áfengu blöndu sem ég hef dottið niðrá síðan ég fann upp Árnibú í 9. bekk. Blandan samanstendur af:

1 partur Stolichnaya vodka
1 partur Calpis (drykkur með jógúrtbragði)
2 partar sódavatn

Alveg hreint magnaður drykkur. Versta að ég er ekki búinn að finna nákvæmlega réttu hlutföllin þannig að hann valdi ekki óstjórnandi niðurgangi.

Nýjasta framlag mitt sem mun ganga í raðir með Línubát, Hvítum Talibana og Árnibú:


Í gærkveldi bauð Akiko vinkonum sínum og Kazuya vini sínum til grillveislu sem var haldin útí garði sem og í miðju hússins. Ég var orðinn fullur um 9 leytið og frekar steiktur. Góður matur og japanska einkenndi kvöldið. Það og örlítill fyllerísháttur. Sumar af stelpunum voru orðnar svo drukknar (og dasaðar af öllu Rohypnol-inu sem ég lumaði í glösin) að þær þurftu að leggja sig. Ég eyddi mestum tíma úti í garði spjallandi við Kazuya og Taka vin hans um hönnun og tónlist. Drapst svo hálfpartinn um 1 leytið meðan ég var að reyna að hanga í tölvunni. Vaknaði svo snemma við skvaldur í vinkonum Akiko en lét það ekki á mig fá. Lagði mig bara aftur! Og svaf meira!

Labbi labbi labb. Það er samantektin á deginum í dag. Labbaði frá Shibuya til Harajuku til Aoyama til Shibuya aftur. Fann nokkrar sniðugar búðir á leiðinni, þám búð sem prentar/saumar á fatnað og verslun sem er með allt tengt málaralist. Langar mellu-mikið að fara að gera geðveikt steikta/hátísku TZMP boli. Sauma silúettu mynd af okkur Steina að performa framan á bol, spýta bleki á hann og svo skrifa TZMP með heftum einhvers staðar. Væri það ekki geðveikt!? Ég held það.

Oh so metaphorical

Fólk sem er obsessive-compulsive er alveg fullkomið í störf í skyndibitageiranum. Fór á McDonalds í Akihabara og stelpan sem afgreiddi mig var frekar manísk á því. Hún var að afgreiða gaurinn á undan mér alveg á milljón þótt að gaurinn var alveg rólegur, hann var ekkert að flýta sér. Hún náði í alla borgarana og drykkina og kom þeim fyrir á bakkann hans. Um leið og hún var búin að því tók hún eftir því að borgararnir voru ekki alveg 100% geometrískt plasseraðir á bakkann þannig að hún flýtti sér að laga hvern einasta borgara þannig að hann var akkúrat á réttum stað á bakkanum og kom kókinu, rörinu og allri restinni fyrir þannig að þyngdin væri alveg jöfn á bakkanum og gerði þetta allt á undir 2 sekúndum. Fantastic.

Djöfull eru reglurnar í Waseda strangar! Þetta er hálfgert rugl. Ef maður mætir seint í tíma tvisvar þá telst það sem fjarvist. Ef maður mætir ekki í 1/4 tímana þá lækkar maður alveg mega-mikið í einkunn, það sem samsvarar úr A niðrí B, semsagt heilum bókstaf. Maður þarf alltaf að láta vita ef maður kemst ekki í tímann þannig að það sé hægt að útfylla sérstakt eyðublað til að láta kennarann fá. Svo eru fleiri reglur en ég var ekki að fylgjast með því ég var of upptekinn við að selja falsaða tónleikamiða og eiturlyf úr skotti á bíl.

Taktíkin var svona. Fyrst að hræða líftóruna úr öllum nemendum með reglum, boðum og bönnum og svo segja "Muniði! Það er gaman að læra! Skemmtum okkur í vetur!" Mjög athyglisvert allt saman. En góða við þessa önn er það að ég er bara í þremur áföngum fyrir utan japönskunámið. Enn fremur þá eru þessir áfangar anime & manga, vísindaskáldskapur í Japan og svo síðast en ekki síst.. munurinn á ensku og japönsku útfrá menningarlegu sjónarmiði. Spennó!!

Sagði við fólkið hjá leigumiðluninni í Waseda að ég vildi flytja inn 1. október. Gaurinn sagði mér (held ég) að það væri í lagi, hann þyrfti bara að athuga það. Fyllti út einhver mjög óskiljanleg eyðublöð bara einhvern veginn. Teiknaði bara lítil typpi út um allt. Ég vona að þetta reddist allt.

Ég held að ég sé búinn að "crack the code" með engrish. Hef heyrt fólk segja að þetta hljóti að vera djók, það er svo mikið af þessu og svo framvegis. Skemmtilega útskýringin er sú að enskar orðabækur eru öfugar í Japan! Þú veist, eins og þeir lesa afturábak!! Leiðinlega er sú að ég held að þeir haldi að þetta reddist alltaf. Þeir þýða eitthvað þannig að þeir halda að það sé nokkuð rétt og eru í þeirri trú. Svo ef það reynist eitthvað vitlaust þá halda þeir að þeir hafi bara búið til sniðugan orðaleik eða eitthvað sem skiljist frekar auðveldlega. Hversu oft hef ég lent í því: "Ójáááá, auðvitað... Þetta er "Donkey FRESH paper trail" Hvernig gat þetta farið fram hjá mér? Usssussuss."

Fór að sjá Gagle spila í Tower Records í Shibuya. Díllinn var að maður þurfti að kaupa disk og þá fékk maður miða á tónleikana. Þeir eru einfaldlega "bar none the most crazy and outrageously good hip hop band in the entirety of the Japan". Mjög hressir tónleikar. Ég var eini ekki-japanski maðurinn á svæðinu sem mér fannst vera geðveikt ógeðslega kúl. Tónleikarnir voru helvíti nettir. Fyndið, það var alltaf einhver geðveikt nördalegur gaur, sem vann hjá Tower Records, að biðja alla um að hætta að taka myndir.. það var víst "bannað". Þessi gaur var svo mikið pushover að ég ákvað að taka samt myndir sem ég er mjög ánægður með. Tók vídjó á símann og snappaði nokkrum af áður en gaurinn kom og byrjaði að böggast þá afsakaði ég mig og gekk frá myndavélinni. Var kominn með nóg hvort sem er! Eat that, senjor.



Tjekkið á þessu. Þessi nýja plata (mini-album) er algjört thundering fireball. Hægri klikk og seiv ass.



Uppskeran af engrish var ekki jafn góð og ég hélt að hún myndi vera í dag. Kíkti í nokkrar 100 yen-a búðir sem eru oftast mjög góðar fyrir einhverja tóma steypu prentaða á ýmsan varning. Hold on tight, I will make with supply please. Now, kind of not. But soon I will be promise.

Thrifty Monkey Fart

Kíkti til Ginza. Fáránlegt hvað það er mikið að gera í Louis Vuitton búðinni. Frekar skrýtið/fyndið/athyglisvert að Louis Vuitton klinkbudda kostar meira en þú gætir nokkurn tímann komið í hana í klinki. Sama þótt að það væru bara nýslegnir hundraðkallar!

Sá eina snilld í Ginza. Eina virkilega snilld.

Það er stranglega bannað að vera með performans eða að selja dót á götunum þar en fólk gerir það samt og splittar svo. Sá að hópur hafði myndast á miðri götunni, þetta var gaur sem var búinn að afmarka hring í kringum sig og var að selja litla pappírsfíguru sem var með teygjulappir sem að gat hlýtt skipunum á japönsku. Hann sveiflaði blaði yfir fígúrunni og fíguran hoppaði upp að blaðinu, setti blaðið svo undir og hún stökk ofan á blaðið. Gaurinn lét þessa fígúru gera alveg milljón hluti, talaði við hana, skaut hana niður, sagði henni að hoppa upp. Allt barasta. Svo var hann allan tímann að telja fólkinu í kring trú um að það væru engir vírar eða neitt.
Þetta var alveg fáránlegt. Tók strax eftir gaurnum sem var "in on it" og keypti fyrsta stykkið. Svo seldu þeir svona 5 stykki til einhverra heimskustu foreldra Japans. Svo um leið og kaupendurnir voru farnir þá tóku þeir saman nælonvírana sem að stjórnuðu þessu batteríi og héldu sína leið.

Þessir foreldrar, usssss. Vorkenni krökkunum alveg rosalega að eiga svona vitlausa foreldra. Ég vona það bara í hjarta mínu að börnin verða munaðarlaus. Innilega.

[ VIDEO ]
&


Því næst fór ég í Sony bygginguna í Ginza. Alveg ógeðslega geðveikt en samt bara ágætt. Einu hlutirnir sem mér fannst vera virkilega impressive voru nýju Spasmotron plasma skjáirnir frá þeim og svo einhver spasstísk High Definition video kamera.

Pictorial attributes.





Geng frá íbúðarmálunum á morgun. Lítur mjög vel út staðan, það virðist ætla að verða þannig að allir gefi mér eitthvað smávegis í innbúið. Fæ svefndýnu og sæng, potta og pönnur, hnífapör og alls konar dót. Fann mér svo þvottavél á 13 þúsund kall sem er algjört æði.

Kazuya finnst mér byrjaður að gruna mig um einhverja græsku. Fyrst að mér líður hálfpartinn eins og ég sé bara túristi hérna (skólinn ekki byrjaður, að túristast oftast og hitta vini) þá fá ég mér einstaka bjór. Það má jafnvel segja að ég drekki bjór, ef ekki fleiri en einn, á dag. Ekkert með það, fólk gerir það, og sérstaklega í fríi en Kazuya er byrjaður að kommentera á það sem mér finnst frekar fyndið. Svo kom það upp um daginn þegar ég var að skoða myndirnar sem ég hafði tekið um daginn að þá tók hann eftir skólastelpu myndunum.

Hann spurði þá: "So, you like high-school girls?"

Hvernig í andskotanum á maður að svara þessari spurningu án þess að hljóma eins og pervert?
Ég byrjaði að reyna að útskýra að ég hafði verið beðinn sérstaklega um að taka myndir af skólastelpum. Ekki það að ég hefðu þurft að afsaka þetta eitthvað. Út af því að ég var on-the-spot fannst ég þurfa að koma með einhvers konar útskýringu og "Yeah, those little bitches are hot!" fannst mér óviðeigandi. Hann var ekki alveg að kaupa ástæðuna sem ég gaf og sagði "Yeah, good excuse!". Ég reyndi að hlaupa á eftir honum og útskýra en hann vildi ekki trúa mér! Nei, djók. Svo framarlega að hann haldi ekki að ég sé sprautufíkill þá er ég í "the a-zone".

Engrish Pictorial Extravaganza á morgun.

Spandex jakkaföt

Ég mætti viljandi of seint í skólann í dag. Nenni ekki einu sinni að spá í af hverju en ég gerði það. Þegar ég kom loks á skólasvæðið villtist ég og þurfti að stoppa og spyrja vegar og komst að því að ég var að leita að vitlausri byggingu. Það kom í ljós að ég hafði eiginlega ekki misst af neinu, það er að segja ef ég var til í að lesa bækling sem fólkið hafði útbúið. Ég slappaði af í svæðinu í kring, kíkti aftur til að fá fríar samlokur og te, kíkti í göngutúr um svæðið aftur og fór svo í göngutúr um svæðið með leiðsögn nemenda við skólann.

Er mjög sáttur að hafa ekki skrópað í þetta dæmi sem ég var alveg reiðubúinn til. Hitti slatta af mismundandi fólki og það var bara einn "dude" kani í hópnum. Svo kynntist ég líka einhverjum svissneskum gaur sem hét Sascha. Ég hef aldrei heyrt þykkari þýskan hreim en hjá þessum gaur. It was like music in my ears. Ég hef aldrei verið ánægðari að heyra einhvern segja "right on!". Algjörlega að meika þennan frasa, gaurinn.

Ég kíkti líka á alþjóðaskrifstofurnar og fékk lista yfir klúbba sem eru virkir í skólanum. Datt í hug að það væri sniðugt að finna sér einhvern sniðugan klúbb (er að skoða raftónlistarklúbbana sérstaklega í því samhengi) og kynnast fólki/taka þátt í félagslífinu. Bara það að spila live einu sinni, sem ég væri alveg til í að gera, myndi "impress-a" fólkið í skólanum og einnig heima. Töff.

Á labbi um skólalóðina fékk ég auglýsingu frá einhverjum hóp sem var að standa fyrir matarkvöldi á einhverjum ónefndum stað. Þetta var einhver rosalega geðveik pæling um að fá skiptinema alls staðar að til að elda mat og bjóða upp á til að þeir sem mættu á svæðið og tækju þátt gætu kynnst öðrum menningarheimum. Which is great. En mér datt í hug að taka þátt í þessu og koma með böns af einhverjum algjörum bull-mat sem væri ekki einu sinni íslenskur og kynna hann sem matseld Íslands. Grafin kjúklingalæri, ullarsúpa, fjallagrasasmákökur... það er allt hægt. Efast um að ég geri það samt.. er eiginlega alveg pottþéttur að ég geri það ekki. Eins og ég myndi nenna að elda þetta allt og svo standa í því að afsaka mig í 3 tíma? Don't think so, Mr. Farnsworth.

Ég er eiginlega búinn að ákveða að taka þessa íbúð sem ég varpaði myndum af hérna í seinasta pósti. Hitti hana Miyuki (fyrrum starfsmaður @NetHome) í kvöld og við áttum langt og gott spjall. Ég sýndi henni íbúðina og hún var mjög "impressed" og hún hefur gott "sense" fyrir vistarverum. Það eiginlega negldi þetta. Eina vandamálið er að ég verð að kaupa mér þvottavél sem mun kostar yfir 10 þúsund kall. Það vandamál gæti horfið ef að ég næ að höstla leigusalann til að lækka "lykilféð" niðrí 0 kr. Lykilféð er svona sérjapanskt fyrirbæri sem maður borgar leigusalanum sem "þakkargjöf" fyrir að fá að leigja íbúðina. Mjög stjúpid fyrirkomulag en svona er þetta. Ég er að plotta.. og það er kannski að takast.

Fyrst að þessi ákvörðun er í höfn þá vill ég ekki jump the gun þannig að núna ætla ég að standa fyrir "pre-invitation" til að koma og gista hjá mér. Íbúðin í höfn.. sé ekkert sem hindrar það að fólk sem vill kíkja til Japan getur gist hjá mér. Varúð samt. Þessi íbúð er alveg hræðilega lítil. Og svo er ég þekktur fyrir að nauðga í svefni.

Red Rules... not.

Prófið gekk vel. Eins vel og það gat gengið miðað við það að ég lærði eiginlega á leiðinni í skólann. Talandi um leiðir í skólann.... fékk að upplifa japönsku lestarkremjuna í fyrsta skipti þegar ég var á leið í prófið.

Loksins fékk ég að upplifa hvernig það var að vera umkringdur fólki, ekki geta hreyft sig, og svo sjá einhvern lestargaur ýta fólki inní lestina, troða jafnvel, eins fast og hann mögulega gat. Þetta var erótískt.

Ég hef heyrt frá japönum að þeim hafi stundum fundist kremjan vera svo rosaleg að þeir héldu að þeir myndu deyja.

Fór strax eftir prófið og kíkti á íbúð sem ég valdi hjá nemendahjálparskrifstofunni. Varð fyrir dálitlu sjokki. Hvern hafði grunað að 20 fermetrar væri ótrúlega lítið pláss? Hvern?

Þetta var íbúð (eða "MANSHON" eins og japanir vilja kalla vegna konkret veggja) á stærðargráðu ávið kjallaraholu niðrí miðbæ Reykjavíkur sem maður myndi ekki borga meira en 15þúsund kall fyrir. Nema að leigan á þessu er 45 þúsund kall. Allskonar drasl inní íbúðinni, hrísgrjónagurlari, eldavél, ískápur og svo framvegis en eina sem vantaði var þvottavél. Þarf að skoða þetta eitthvað nánar.

Það er svo gaman að vera skiptinemi, sérstaklega þegar þú ert að læra með svo rosalega mikið af "dudes". Waseda er greinilega með einhverja tengingu við Keanu Reeves því allir kanarnir sem ég sá á svæðinu voru 100 proof grain single malt dudeness. Ábyggilega ágætisfólk en ég var ekki alveg að höndla þetta attidude í þeim!

Best að rumpa af myndunum sem ég lofaði í gær. Satt best að segja er ég aðeins byrjaður að slakna í myndatökunum en ein heimsókn í notaðra-nærbuxna-sjálfsalann í Asakusa ætti að bæta úr því. Lofa engu samt.. dáldið vesen að komast þangað en ég hlýt nú að finna annan.. bara einn nærbuxnasjálfsali í allri Tokyo? Don't think so Mr. Goodbar.

Byrjum á apple búðinni í Ginza..



Fyrst það.. og svo kemur smá skóladót og svo bara the ultimate random nature.









Svo vildi ég endilega sýna ykkur hvað ég er máske að fara að borga tæpar 50 þúsund krónur fyrir.




Svo skólastelpur í öllum stærðum og gerðum.

SL-DZ1200

Þegar komið var til Shibuya í morgun var ég ekki viss um hvort ég mundi verða af því að læra eitthvað en það rættist þó úr því. Gluggaði aðeins í þessar tvær bækur sem ég keypti og vonandi festist eitthvað af orðaforðanum því prófið er í fyrramálið.

Núna tekur alvaran víst við, prófið á morgun og svo byrjar "orientation" vikan á milljón. Væntanlega hittir maður nemendur í Waseda sem sýna manni skólalóðina og segja hversu frábær hún er og svo lærir maður eitthvað inná kerfið. Þarf að drulla mér að redda mér stúdentakorti þannig að ég geti fengið mér ódýrara lestarkort.

Kazuya hringdi í mig rétt yfir 1 eftir hádegi og bað mig um að kíkja með sér á dansæfingu. Hann er mikill dansunnandi, þ.e.a.s. hann hefur verið að læra að framkvæma klúbbadansmauv í nokkur ár skilst mér. Það sem gerðist í framhaldinu var hreint og beint ótrúlegt.

Það var einhentur maður að kenna tímann.

Trúirðu mér ekki?? Það sést greinilega að það vantar á hann aðra hendina. Skoðaðu myndina hér að neðan. Ég mana þig.
Svo var ekki nóg með það að við vorum með einhentan kennara (og kynskipting í hópnum) að ég fór að læra "djassdans" sem að á alvöru íslensku myndi útfærast sem [djassballett].
Við lærðum einhver alveg mega mauv sem að við gerðum svo við undirspil einhvers hallærislegasta söngvara sem ég hef á ævinni heyrt. Svo var kennarinn líka alveg lifandi ósköp að lifa sig inní þetta. Usss..



Eftir að hafa fengið innsýn inní heim djassballetsins tók svo hinn kennarinn við sem að hætti svo á seinustu stundu við að kenna okkur klúbbamauv og kenndi okkur í staðinn að dansa við 20's ragtime tónlist. Ég verð bara að segja að þetta voru með athyglisverðustu/furðulegustu 2 tímum sem ég hef upplifað síðastliðna 6 mánuði.

Ef ég á að fara í gegnum daginn þá lauk honum eiginlega með því að allur danshópurinn kíkti á einhvern súran kaffihúslegan stað þar sem allir fengu sér te/kaffi og ís og spjölluðu. Ég byrjaði á því að reyna að koma mér aðeins inní umræðurnar en komst fljótt að því að þau töluðu of hratt og speisaði bara út yfir nýja glæsilega símanum mínum sem, by the way, ég var að komast að er með karaoke fítus í honum! Tengir hann við sjónvarp og getur notað hann sem karaoke græju! Hversu magnað er það! En ég er að fara útfrá efninu. Leiðindi á kaffihúsi.. afsakið það.

Ein hugleiðing hérna í lokin. Eitt sem ég hef tekið sérstaklega eftir á dvöl minni hérna er "choco-menningin" hérna. Ókei, ókei.. á Íslandi höfum við kallarnir.is gaurana og eitthvað súrt pakk í Versló (samkvæmt steríótýpu hugsunarhættinum) en guð minn góður, hérna er þetta allt öðruvísi. Ímyndaðu þér versta chocogaur eða verstu chocogellu sem þú hefur séð og ímyndaðu þér ef þú myndir setja hana í eitthvað tíma-kapsúl með öllum nauðsynja- og "nauðsynja"vörum og leyfa einstaklingnum að þróast/þroskast í svona 3-4 ár. Þetta er eins og munurinn á Jim Beam og 450 ára skosku hálandaviskíi. Því miður er ég bara með eina mynd til að sýna sem specimen en það eru 2 ungar gálur. Ég er ekki ennþá búinn að þora að nálgast karldýrið.



Og já.. meðan ég man, ég fór í Apple búðina í Ginza. Massa mynda update á morgun. Jafnvel kannski eitthvað af skólastelpum.

IKEA leiðbeiningar

Nú er komið að því. Hér eru allar myndirnar sem ég lofaði. Verð að segja að ég er ekkert í rosalega stuði til að gera þetta lengsta blogg-póst þannig að ég ætla meira að leyfa myndunum að tala. Annars var ég í dag bara í einhverju hangsi og lærði smávegis eftir að hafa keypt mér bók um japanskar sagnir og aðra til að byggja upp orðaforðann. Ójá.. næstum gleymdi.. ég keypti mér helvítis símann sem mig langaði svo mikið í! Og ég borgaði eitt moððerfokking en fyrir hann. Útfært á íslensku.. ég fékk símann á 66 aura. Ég get ekki hægt að fikta í honum. Núna er bara málið að læra á hann.. get bara tekið myndir og fiffað eitthvað örlítið.

En jæja.. hérna er þetta.. just to kick things off, sería sem ég kýs að kalla "hepstliche schipsel".



Því næst koma myndir af djamminu á föstudaginn:







Litla grillveislan í garðinum hjá Kazuya í gærkveldi:



Einhver miscellanious sumarhátíð sem ég varð svo heppinn að verða vitni að í Shibuya í dag:



Svo rúsínan í pylsuendanum. Skemmtilega goth fólkið sem hittist alltaf á sunnudögum við Harajuku lestarstöðina.




Fyrir þá sem hafa verið að bíða eftir japönskum skólastelpum ég bið þá um að sýna smá biðlund. Er að safna í sarpinn og mun reyna að smella upp galleríi af þeim á næstu dögum.

Angels on bicycles in Tenshi

Úff, ég er í tómu rugli. Kazuya og Akiko ákvaðu greinilega að vekja mig ekki þannig að núna sit ég einn, nývaknaður, ráðalaus og ringlaður í íbúðinni klukkan 6 um kvöld. Var reyndar frekar mikilvægt að "catch up on my sleepytime" en þetta er kannski aðeins of mikið. Svo er ég einstaklega ringlaður því að það átti að vera BBQ í garðinum hjá Kazuya í dag/kvöld (er ekki viss) og mér líður eins og ég sé í pínu skrýtinni David Lynch mynd (sem er þá aðeins eðlilegri).

Gærkvöldið var fan-tast-icular-osis! Ekkert annað hægt að segja.

Fyrst var farið á Duo Music Exchange þar sem þetta UK event var í gangi. Frekar lítið af fólki þegar ég labbaði inn en kom skjótt auga á Kido og Takenaka (@NetHome fólk) og fór og heilsaði uppá þau. Svo þegar að leið á kvöldið mættu fleiri og fleiri sem ég þekkti/kannaðist við og þetta var alveg mega gaman. Hljómsveitin sem var að spila hét REEL PEOPLE og var alveg hræðileg. Þetta var svona "jazzy, a bit rock influenced, mid-tempo, broken-beat, house, bossa balony". Bara mjög leiðinlegt dót.
Anyhoo, eftir Duo Music dró Takenaka mig á Ken Ishii sem var að spila á Womb. Það var sama uppá teningnum þar, lítið að peeps og frekar súr stemmari. Gaurinn var búinn að vera að spila mjög dubby og frekar leiðinlegt techno í greinilega slatta langan tíma því þegar hann droppaði lagi með örlítið þyngri bassatrommu en venjulega þá byrjuðu allir að öskra af gleði.
Við vorum öll orðin nokkuð þreytt og stefnan var haldin á veitingastað þar sem ég borðaði, meðal annars, FUGU. That's right... "I want my fugu" FUGU. Ég veit eiginlega ekki af hverju ég er að leggja svona mikla áherslu á þetta en mér fannst þetta svo fyndið. Borða sama fisk og Homer gerði í einum þættinum af Simpsons! Og svo er hann baneitraður líka!!! Ok, ok, ég skal hætta.

Ég þurfti að drepa nokkra tíma áður en lestirnar byrjuðu að ganga og þau öll voru á leið heim að sofa þannig að Miura sendi mig inná The Ruby Room sem er einhver cosmic speglun á 22 (Laugavegi 22) heima. Nema kannski að tónlistin er örlítið betri. Allir hópurinn fór reyndar inn þau ákvaðu að fá sér einn drykk fyrir svefninn. Eftir smá stund var ég kominn úr hópnum og byrjaður að spila Nintendo með bara einhverjum gaurum. Þessi duderinos voru mjög kúl, byrjuðum að spjalla og talaði við þá heillengi. Svo, eftir stutt stopp á First Kitchen var ég kominn heim um 6:30. Great!

Engar myndir akkúrat núna því ég er að flippa aðeins á kringumstæðunum, verð að finna Kazuya og Akiko og drulla mér á fætur þannig að ég nái einhvern tímann að sofna í nótt og vakna svo snemma til að læra á morgun.
Myndir koma á morgun, priggedy-promise.. mér er aðeins byrjað að líða eins og helgarpabba internetsins.

"Call the police.. the police!"

Ég hef aldrei verið jafn sveittur á ævinni.. held ég. Þetta er alveg fáránlegt. Ég ætlaði ekkert að koma aftur heim í dag, vera bara hangandi þangað til að djammið byrjar en ég sagði stopp. Fáránlegt alveg. Hitinn er búinn að vera rosalegur og rakinn er líka á fáránlegu stigi. Svo er svo skemmtilegt að það að fara inní símaklefa í 3 mínútur til að hringja hefur sömu áhrif og að fara í sánu í öllum fötunum. Superb.

Hef ekki einu sinni reynt að gera neitt í dag annað en eitthvað algjört bull. Hagaði mér eins og versti túristi í dag. Fór á eitt kaffihúsið, burger-joint-ið eftir öðru og verslaði líka. Var ekkert að eyða neitt miklu en maður þarf að passa sig samt. Einu alvöru innkaupin sem ég gerði voru þessar tvær plötur.



Mjög næs.

Japönskunni fer fram dag frá degi, er byrjaður að geta bjargað mér aðeins meira og þá sérstaklega í búðum. Áður fyrr gat maður bara spurt mjög almennt, "hvað kostar þetta?" og þannig spurningar en ekki lengur. Ég spurði starfsmann í verslun: "Er hægt að setja SD Card í þennan síma?"
Haaa, kallinn kann að bjarga sér.
Eða er að læra það öllu heldur.

Fyrst að ég er nú byrjaður á þessu símatali þá er best að ég sýni ykkur hvaða síma ég er að hugsa um að fá mér.

Behold.



Alls konar fítusar. Hægt að snúa skjánnum við og þá lítur síminn út eins og digital myndavél. Tveggja megapixla kamera í honum og 2x optical zoom. VIDEO OUT og pláss fyrir SD Card sem þýðir að ég get verið með allt að 1gb af tónlist inní símanum til að hlusta á. Svo er auðvitað internet, e-mail og all that á honum líka.

Verð að fresta myndauppfærslu þangað til á morgun sem er kannski bara betra, reyni þá að plögga um random balony og líka kannski einhverjum myndunum af djamminu í kvöld. Einhver gaur úr Kyoto Jazz Massive er að spila og ég ætla að reyna að fá Miura til að kynna mig fyrir honum. The Zuckakis Mondeyano Project - Scatalicious (Kyoto Jazz Massive Remix) hljómar ekki illa...

Live The Melody 2004

First Kitchen er æðislegur staður. Það æðislegur að ég ætla mér að verða FIRST MEMBER og fá 10% afslátt af öllum réttum af matseðli. Ég verð að segja að þeir eru með top notch skyndibita. Bestur, bar none.

Get ekki chillað lengur, verð að fara að bomba mér í að finna mér íbúð og búinn að vera að því í dag. Þetta er dálítill pakki sem ég er að fara að koma mér í. Ég komst að því með stuttri heimsókn á leigusölu að ef ég vill fá mér sæmilega íbúð (20fm) þá verð ég að borga ca 45 þúsund íslenskar á mánuði og borga 200.000 kall strax! Inní þessum 200.000 kalli er tryggingagjald, mánaðarleiga fyrir að fá að leigja íbúðina (sem ég fæ ekki aftur), "utility bill" og svo eitthvað random nonsense. Ég var ekkert sérlega duglegur við að spara áður en ég kom hingað út en ég held að þetta náist. Svo er aldrei að vita hvort að einhver af vinum mínum finna ódýrara pleis sem ég get leigt, er dálítið að binda vonir mínar við það. Usss...

Skólasvæðið er alveg risa risa mega mega super super ógeðslega stórt. Þetta er eiginlega bara heilt hverfi með ca 40-50 byggingar. Heilu byggingarnar fara í batterí sem kæmust fyrir í einni meðalstórri stofu heima á Íslandi. Kannski örlitlar ýkjur en svona er þetta nokkurn veginn. Ég er bara að vona að ég finni íbúð sem er ekki of langt frá næstu lestarstöð við skólann því að bara frá lestarstöðinni og í skólann er ég 20 mínútur að labba. Ef ég ætti að bæta við 10 mínútum frá heimilinu og á lestarstöðina og svo 20 mínútum í lestinni sjálfri þá er þetta orðið asskoti langt. Býst við því að ég þurfi bara að fara að venjast þessum vegalengdum.

Hringdi í Shimada-san sem að ég var að vinna með í japanska sendiráðinu heima og ætla að hitta hann í hádegis- eða kvöldmat einhvern tímann í næstu viku. Útaf því hversu vegalengdirnar hérna eru langar þá er það dálítið mál að hitta fólk sem maður þekkir. Þess vegna hef ég ekki verið neitt rosalega duglegur við það að hringja og arransera mannamót. Morgundagurinn verður perfektissimo tækifæri til að hitta vini, og meira að segja nokkra í einu, því að Miura-san (stelpuskoffín sem var í promotion deildinni hjá @NetHome sem gerði Iceland Blue dæmið sem ég spilaði á) er að halda eitthvað "UK event" á morgun sem ég ætla að kíkja á. Eðal tækifæri til að hitta meirihlutann af fólkinu sem ég kynntist seinast hjá @NetHome og svo hitta þennan dude hjá Columbia music sem að var víst spenntur fyrir að hitta mig og vildi jafnvel hjálpa til við að redda mér dj spileríi og þetta er lengsta setning sem ég hef skrifað.

Ég held að þetta sé að verða nógu gott í bili. Hér að neðanverðu er smá myndasería, fyrsti parturinn er bara utter and complete random balony sem ég hef séð um borgina og seinni parturinn er engrish.
Á meðan ég man, ef einhver hefur einhverjar séróskir með myndir (ég með partíhatt, japanskar skólastelpur etc..) þá bara senda á mig línu (arnikri ATT hi PUNKTUR is) eða kommenta hér að neðan.

Play! Game!

Var að klára kare-raisu, karríhrísgrjón með kjöt og grænmeti og the ultimatum chilleronian tekur við. Dauðþreyttur í löppunum eftir allt labbið í dag.

Var helvíti duglegur, fór á marga staði, þ.á.m. Shibuya, Harajuku, Takadanobaba og Akihabara. Skellti mér í smá verslunarleiðangur þótt ég eigi ekkert að vera að gera það. Ákvað að kaupa mér bara nauðsynjavörur, þ.e. plögg þannig ég geti tengt tölvuna við rafmagnið hérna, sólgleraugu, Innocence á DVD, þráðlausa mús, köku og bjór.

Áfengið hérna er bara nokkuð ódýrt, bjórinn er ekkert mikið ódýrari en á Íslandi en 700ml flaska af Bombay Sapphire kostar ca 1000kr íslenskar. Hello alcoholism and goodbye schoolwork and prospects of happy future!

Vildi uppfæra mikið af myndum í dag en þessar myndir eru bara flestar frekar ómerkilegar. Lofa meira af myndum á næstu dögum. Verð að safna í smá banka áður en ég fer að velja myndir, fiffa þær í photoshop og uploada. Hérna eru 6 myndir sem ég tók í dag. Yeehaw.

Þetta er 2 stk engrish, drykkjarúrval í sjálfsala, fólk, hús og inná geðveikt flotta McDonalds staðnum rétt hjá Shibuya lestarstöðinni.

Kominn

Núna sit ég í lestinni (frá Narita flugvelli til Yokohama) að eyða tímanum með því að skrifa væntanlega bloggfærslu.

Tilfinningin er góð. Að koma hérna aftur þeas. Ég veit reyndar ekki alveg hvernig mér líður. Þetta er alltaf e-ð óraunverulegt, allavega fyrstu tímarnir.

Ég fékk meira sjokkið þegar ég var í flugvélinni og heyrði tilkynnt að hitinn hérna væri 31 gráða. USSSS... fíla hita alveg jafn mikið og næsta manneskja en 31 gráða í september?? Easy there tiger cowboy. Svo þegar ég fór út í sígó í íslenska fatnaðinum þá var ég að deyja. Rakinn á eftir að fara með mig á staði sem ég hef ekki séð áður.

Ég var að taka þá ákvörðun að taka þessa bloggpælingu og bomba hana í analinn og aftur heim. Með því meina ég að ég ætla að taka haug af myndum og reyna að rita niður eins mikið og ég get. Ástæðan er sú að ég vill endilega hafa það dókumenterað hvernig þessi staður er að/mun fara með mig. Það þýðir líka random bull eins og einmitt núna er ég örlítið að sjá eftir því að hafa valið reykingarvagn í Narita Express lestinni vegna þess að japanir eru svo miklir stórreykingarmenn.
En jæja.. aftur að bloggpælingunni. Ég er kannski að lofa stóru (taka nóg af myndum og uppfæra oft) en ég ætla mér að standa við það. Svo ef ég gerist eitthvað latur þá böggiði mig bara. I don't give a shit. I can take it!!

Kem myndum upp á morgun. Er búinn að taka örfáar myndir og ætla að bíða með það þangað til að ég er kominn í alvöru internet-aðstöðu heima hjá Kazuya.

Planið núna er semsagt að fara til Yokohama og hitta hana Yuka (sem að reddaði mér þessu dj-giggi í Japan á seinasta ári og er einskonar japanska mamma mín) og chilla hjá henni þar til að Kazuya og Akiko konan hans koma heim úr vinnunni í kvöld.

Jæja, best að hætta þessu núna á meðan ég hef ennþá eitthvað útsýni útum lestargluggann.

Á Heathrow

Sit hérna á "EST EST EST" á Heathrow og er að bíða eftir því fluginu til Japan.

Var að eyða heimskustu fimm pundum sem ég hef eytt og það var í að fá aðgang að þráðlausa netinu hérna í klukkutíma. Ekkert samband meirihlutann af tímanum og þegar sambandið kemur upp er það bara í örstuttan tíma. Frekar ógeðslega glatað.

Náði að sofna aðeins í vélinni hingað, sáttur með það nokk. Vona bara að ég nái að sofna í vélinni til Japan, annars á ég eftir að verða eitthvað voðalega crunk á því þegar ég kem loksins á staðinn.

En jæja, flugferðin lítur ágætlega út samt. Var að festa kaup á The Fast Show Series 1 & 2 á DVD. Vona bara að batteríið höndli spileríið.

En já.. ég er nokkurn veginn búinn að fastmóta þessa skoðun mína um að England (eða London) er dálítið skítapleis. Ég skal fara betur í það síðar meir.. fæ bara eitthvað frekar glatað vibe þegar ég er hérna og á erfitt með að útskýra nokkurn skapaðan hlut þegar maður er svona beyglaður eftir 2 tíma svefn og góðan stresspakka fyrir það.

Í öllum biðtímanum á vellinum var ég að velta fyrir mér ýmsu TZMP tengdu.. Málið er það að ég ákvað að taka Earl Mondeyano búninginn með mér ef ske kynni að ég þyrfti á honum að halda. Hringdi í Yuka vinkonu og henni leist mjög vel á það að ég myndi bomba búningnum með. Langar rosalega til að gera vídjó þar sem að söngpartarnir mínir yrðu teknir upp í Japan og söngpartarnir hans R. Zuckakis yrðu á Íslandi. Alien Millennium hefur þetta svakalega global ástar þema, hví ekki að skoða að taka upp myndband við það? Crazy.

Velkomin á bloggpartinn

Hey öllsömul,

Þetta er bara einfalt test. Þarf að athuga hvort að þetta virkar.