Finissimo

Þá er dvölin hérna komin á síðasta sprettinn. Ég sit núna í aukaherberginu í íbúðinni hans Kazuya að sortera út farangurinn og að bíða eftir því að þvottavélin klári sitt verk þannig að ég geti komið öllum fötunum niður. Legg af stað í fyrramálið klukkan hálf átta og það stendur til að fljúga klukkan eitt.

Jazz hátíðin í Ueda var alveg súper. Ég náði rétt svo að transa mér frí á þessum degi og bombaði mér með hraðlestinni upp til Nagano héraðs til að vera viðstaddur hátíðarhöldin. Hátíðin er haldin við hliðina á Ueda kastala og er miklu minna dæmi en mig grunaði. Það hafa kannski verið 3-400 manns þegar að mest lét. Dagurinn byrjaði á big-band jazzhóp sem samanstóð af stelpum úr grunnskóla. Svo byrjuðu Soil & Pimp Sessions og þeir voru cyberlove-góðir. Eftir að þeir kláruðu fór ég að tala við Satoshi, vókalinn í grúppunni og það var hangið fram eftir kvöldi á spjalli og rölti um svæðið. Myndir.


Á leiðinni til Ueda rann ég framhjá stað sem hét Sakaki. Næsta stopp á eftir því pleisi var stöð sem hét Tekuno-Sakaki. Mér fannst það skondið. Yfirfært: Þegar farið væri út fyrir Borgarfjörð tæki við Teknó-Borgarfjörður. Haaa jájájá. Þú veist.

Um leið og ég var kominn aftur heim frá Ueda þá var bara farið beint aftur í vinnuna og unnið sleitulaust þar til að stóð til að fara aftur til Tokyo. Þegar vinnunni lauk á síðasta deginum þá var ég blekktur í köku (tvíræðni). Naut kökusneiðar og síðustu stundanna með starfsliðinu úr kaffihúsinu sem er inní skálanum. Þegar heim var komið var svo farið í sturtu og svo bara bombað beint á izakaya og drukkinn bjór og étinn matur með samstarfsfélögunum. Karaoke tók við og ég endaði með því að syngja með dönsku kollegunum Henrik og Randi fram til sex um morguninn. Fólk hvarf frá hægt og hægt, eða í hollum, og með öllum lokakveðjunum varð kvöldið örlítið emo fyrir vikið. Helvítis eðalfólk allt saman.

Daginn eftir náði ég að drösla mér út úr húsi klukkutíma síðar en ég ætlaði mér eftir að ég hafði klárað að kasta öllu niður í tösku og þrífa örlítið í herberginu.

Seinustu dagarnir hérna voru góðir, lítið um stress. Meirihlutinn af tímanum hérna fór í að versla örlítið og kíkja á þá örfáa staði sem mig langaði virkilega að fara aftur á einu sinni áður en ég fer heim, nefnilega Ootoya og Ichiran. Ég ákvað svo að halda partí í stað þess að bomba mér í heimsóknir hingað um þangað um bæinn sem ég hefði aldrei náð að gera hvort sem er. Marcellus reddaði mér staðnum Obi frítt og það á föstudagskvöldi en á móti kom að við höfðum bara staðinn til ellefu. Ég bombaði af 5-6 lögum af TZMP fyrir fólkið og stemmningin var með eindæmum turbolove-góð.

Þegar klukkan sló ellefu hurfum við á brott en mikið af fólkinu fór heim þannig að önnur lokakveðjustund átti sér stað sem að tók dálítið á. Eftir það vorum við fjögur eftir sem fórum á Pink Cow sem er einhver rosalegur útlendingastaður. Eftir drykkju þar og aðra kveðjustund kvöldsins fór ég einn á Yellow að sjá Satoshi DJ-a. Eftir að hann var búinn var bara hangið á barnum að spjalla með honum og kærustunni hans þar til að staðnum lokaði.

Síðasti dagurinn hefur verið rosalega afslappaður og með ekki miklu drama. Ég get ekki sagt að ég hafi búist við því að ég yrði vælandi og hlaupandi til að fá mér seinasta sushi-bitann eða ramen-skálina en alls ekkert þannig átti sér stað. Bara rólegheit í allan dag. Svo át ég með Kazuya og Akiko fínan mat í kvöld og þegar heim var komið var byrjað að pakka og skrifa þetta blessaða blogg.

Hérna að lokum vill ég þakka öllum fyrir lesturinn og vona að þið hafið haft gaman af. Svo sérstaklega til lesendanna sem ég þekki persónulega vill ég bara segja að ég er að fokking pissa/kúka á mig af spenningi að komast heim og hitta ykkur aftur. Sjáumst á klakanum.

Silja

Það gæti farið svo að ég loksins nái því að gista í svokölluðu "capsule" hóteli. Fyrst að ég náði að redda mér fríi ætla ég að bomba mér á Ueda Jazz Festival og sjá Soil & Pimp Sessions einu sinni enn áður en ég fer heim.


Það hafa fáar nýjar uppgötvanir með finnska tungu að gera orðið upp á síðkastið en við komust samt að því að mella, eða metla á finnsku, er rannsóknarstofa fyrir skógrækt í Finnlandi. Mella totta tos'í'ann páskakunta.

Eftir að ég kom á svæðið hef ég farið í nokkur partí á Expo svæðinu sem hafa verið haldin af ýmsum skálum eftir að svæðinu lokar klukkan níu. Fyrst að allir nema Norðurlandaskálinn voru búnir að halda partí þá var ákveðið að halda eitt slíkt og bjóða öllu starfsfólkinu af Expo að mæta. Undirbúningurinn var mikill anall en partíið lukkaðist vel. Tróð upp sem TZMP og söng þrjú lög en herra Zuckakis var sárt saknað. Viðtökurnar voru góðar og gömul japönsk kona tók öll þrjú lögin upp á vídjó og káfaði á pungnum á mér aðeins sem var ágætt. Myndir.


Er eiginlega alveg hættur að horfa á sjónvarpið. Veit ekki hvort að stöðvarnar hérna eru mikið öðruvísi en Tokyo dæmið en ég hef bara ekkert nennt að kveikja á tellíinu. Sá eitt samt um daginn sem endurvakti trú mína á ruglinu sem kemur úr japönsku sjónvörpum. Í einum þættinum voru þrír bakarar fengnir að keppa um hver gæti gert bestu animated stuttmyndina sem er bara gerð úr brauði og kruðeríi. Gaurinn sem vann var með einhverja sögu um einhvern snúð sem var að bjarga kleinuhringjaprinsessu. Svo fengu þeir fína leikara til að talsetja dótið og allt.


Nýja mini-albúmið frá þessum mönnum kom út í júlí og ég náði mér í eintak í gær. Þeir eru að fara að spila í London í lok þessa mánaðar sem væri töff að sjá en ég verð of upptekinn við að vera blankur til að geta farið. Nýja vídjóið þeirra er líka flott. Hef aldrei séð jafnmikið af nöktu heimilislausu fólki í einu tónlistarmyndbandi. Frábært.

Vinnan er mikið trans. Var rosalega gaman fyrstu dagana og er ennþá fínt en byrjunar borealis áhrifin eru að dvína. Maður hittir samt alltaf fínt fólk, dúllulega krakka og maníska aðdáendur Expo sem að safna eiginhandaáritunum frá fólki veraldar til þess að myrða síðar meir. Maður er kominn í svaka rútínu með alla hluta skálans og maður segir nokkurn veginn sama hlutinn aftur og aftur allan daginn.

Góðan daginn! Velkomin! Hér verður tilvera ykkar að Norðurlandaskálanum!
Þetta er íslenskt hraun! Endilega snertiði.
Þetta er sænskur smiður, endilega snertiði hann.
Kanntu að brjóta pappabát?? Ef ekki skal ég kenna þér!
Já, póstkortin eru gefins.
Takk fyrir komuna!

Ég hef reyndar verið aðeins í því að segja fólki totta tos'í'ann og páskakunta í innganginum því fólkið heldur sjálfsagt að þetta þýði bara halló og góðan daginn.

Annað töff við vinnuna er fótboltamótið sem er haldið hérna. Heimsmeistaramót. Það eru 120 þjóðir sem taka þátt í Expo þannig að það er alltaf frekar fjölmennt á þessum fótboltamótum. Bara í gær og í dag vorum við að keppa við Mexíkó, Pólland og Ástralíu. Mexíkanarnir voru andfúlir og Pólverjarnir voru allir skítugir gaunar sem reyndu að stela veskjunum okkar meðan að við vorum að horfa á fjölskyldusirkús. Myndir.


Frí á morgun og Kato er víst með einhverja gjöf handa mér og Ragga, líklega eitthvað í tengslum við hjálpina í kringum Íslands-tengdu viðburðina í Chiryu. Vona bara að það sé ekki neitt kynferðislegt. Hann gæti ætlað að bjóða okkur að gefa sér handjob í þakklætisskyni. Annars fer ég til Ueda á föstudaginn og það fer að líða að lokunum hérna í vinnunni. Kazu og félagar hans frá Chiryu sem ég var að kynnast ætla svo að hjálpa til með grillveislu sem verður hérna daginn áður en ég fer. Keypti mér líka eater diskinn og hann er töff. Mikill sviti.

Fyrirgefðu, kúkur.

Fyrst að ég átti frí í vinnunni ákvað ég að taka einn daginn snemma og kíkja til Kanayama þar sem ég ætlaði að hitta á hann Kato síðar um daginn. Labbaði um þar til að ég áttaði mig á því að þessi staður er skítapleis. Fann samt eina stóra verslunarmiðstöð og þar inni lærði ég hvernig á að biðja pabba sinn eða einhvern annan pabba að skeina sér. Maður segir Otoosan, iru!.


Eitt af fyndnari kvöldum hérna var þegar að hópur af fólki sem er að vinna í Norðurlandaskálanum á Expo fór saman á staðinn J Max. Það sem dróg alla saman á þennan stað var að það voru tvö dansgólf og ódýrir drykkir. Þegar ég labbaði inn kom bara bros á mig sem hélst á mér næstum allt kvöldið. Tilfinningin var samblanda af örlítilli hræðslu og gleðilegri undrun. Ég var komin í samkunduhús ikemen gauranna, alvöru stað þar sem þetta fólk heldur sig. Ég hélt alltaf að þetta væri bara eitthvað stórt djók. Það sem ég komst að var að þessi hópur dansar við trance tónlist og allir kunna allaveganna einn dans sem að allir eiga að gera samtímis á ákveðnum stöðum í lögunum. Þetta spesimen af japönskum karlmanni eyðir líka miklum tíma við vaskinn á klósettinu til að rétta af þennan eina lokk sem að var búinn að vera til vandræða og spreyja á sig einhvers konar spreyji sem að ég held gerir þá fallega. Mest sjokkerandi uppgötvunin var að þeir eru allir með vagínur á bakinu.


Finnarnir i vinnunni eru algjörir snillingar. Út af því að finnska er svo steikt tungumál. Það er einn í vinnunni sem heitir Sami (borið fram Sammy) sem að talar með svo þykkum finnskum hreim og er svo mikill dóni að ég hlæ alltaf þegar hann byrjar að tala, jafnvel þótt að hann sé að tala um eitthvað mjög leiðinlegt. Framburðurinn er svo hressandi.

Það varð allt alveg klikkað í vinnunni fimmtánda þegar að íslenski dagurinn var á Expo. Við fengum 2 kóra í heimsókn og slatta af tónlistarmönnum, svo ekki sé talað um Dóra Ásgríms og Toggu Katrínu á sýninguna sem var haldin og svo í skálann. Fyrst að ég er einn af þessum fáu sem að tala einhverja íslensku var ég fenginn til að kenna Halldóri Ásgrímssyni til að setja skilaboð á A4 pappírsblað með hjálp tölvu og brjóta saman pappabát úr blaðinu. Það dæmi er seinasti hluti skálans. Hann skrifaði We have to work together og fleytti svo bátnum. Mjög "inspiring".


Það var einhver sérstaklega klár bissnessmaður sem að hefur ákveðið að gera þennan vöðvasöngleik. Þetta er einhver risaframleiðsla og undir lokin af dvölinni í Tokyo var verið að bomba auglýsingum um þetta upp í analinn á fólki.

Kvöldið fyrir íslenska daginn var okkur Ragga boðið í kvöldverðarboð og móttöku í Chiryu. Nagahata-sensei var kynnir kvöldsins og var að drepa allt heilvita fólk þarna inni með túlksstarfsemi. Hún var að þýða ræðu hjá formanni einhvers frímúraradæmis og toppaði slæmu þýðinguna með því að segja Please cooperate us! með sinni skræku og óþægilegu röddu. Svo kunni hún ekki heldur að nota míkrafón, blessunin.

Plönin hafa breyst einu sinni enn. Ég kem núna heim 14. ágúst.


Fann þennan bol í dag. Hefði hann ekki verið svona dýr þá hefði ég verslað mér hann. Finnst þetta help me!! mjög flott "touch" á annars mjög cutting-edge bol. Meiri myndir af bull ensku og undarlegheitum.


Þegar ég kíkti út að éta með hóp af vinum Kato þá náði ég að fá Uno til að teikna mynd af mér. Svo ætla ég að transa þá mynd í nafnspjald sem verður heitt dæmi. Bað sérstaklega um að vera á bakinu á "stóru tígrisdýri" og haldandi á keytar. Vinna á morgun og non-stop í viku. Hætti að vinna eftir Múmín-daginn 9. ágúst. Ég þarf kannski að fara að klæðast víkingabúningi annað slagið í vinnunni. Þá get ég loksins farið að hræða börn og fengið borgað fyrir það.

Sou desu ne

Kominn og byrjaður að vinna á Expo. Flutningurinn úr íbúðinni varð mega-strembinn og ég var daginn sem ég átti að skila lyklunum á fullu frá snemma um morguninn og fram til sex um kvöldið þegar kerlingin mætti á svæðið með eiginmanninum til að skoða hvort ég hafi brotið eitthvað meðan á dvölinni stóð. Ég bjóst við einhverjum anal í henni varðandi trygginguna en svo borgaði mér hún alla summuna.


Setsuko, sjötuga japanska konan sem að ég kenni íslensku stundum, bauð mér í sushi rétt áður en ég flutti hingað til Nagoya. Síðan að kennsludæmið byrjaði hefur hún alltaf verið að reyna að kenna mér eins mikið og hægt er um japanska menningu og í þetta skiptið langaði henni að bjóða mér í alvöru sushi. Þess vegna dróg hin mig á Imperial Hotel Tokyo sem er rétt hjá keisarahöllinni og fyrsta hótelið sem var byggt í Japan (kannski). Við fórum á Sushi Gen veitingastaðinn sem er á kjallarahæðinni og borðuðum dýrindis sushi. Reikningurinn hljómaði upp á 32.200 yen fyrir okkur tvö. Búið.

Þegar skólanum slúttaði var svo haldið svaka "nomikai" þar sem allir hittust á izakaya í Shinjuku og drukku eins og þeir gátu. Færri skiptinemar en ég hélt að myndu mæta og kanarnir sem að mættu voru flestir frekar leiðinlegir og miklir kanar fullir, hins vegar komu líka krakkarnir úr bekknum mínum og kvöldið endaði á því að allt fólkið sagði bless við hvort annað með pínu sorglegheitum.


Eftir allt stressið með að flytja flutti ég allt dótið yfir til Kazuya í Den-en-chofu og gisti þar eina nótt. Til þess að ganga frá flestu þurfti ég svo að senda einn pakka af fötum heim og skilja eftir pönnukökuduftið og pönnuna hjá honum Kazuya. Þegar ég mætti til Nagoya var tekið á móti mér á lestarstöðinni og þegar töskurnar voru komnar inn í hús var farið út að éta og ég var kynntur fyrir flestum leiðsögumönnunum í Norðurlandaskálanum.

Húsnæðið sem við fáum hérna er magnað. Við fáum öll blokkaríbúðir sem að tveir til þrír deila með sér. Ef ég deili íbúðinni í tvennt sem ég er í með Drífu (sem var að koma frá Íslandi) er ég samt með meira pláss en ég var með í íbúðinni í Tokyo. Svo gefur liðið sem sér um að hreinsa út ruslið frí "handjob". Úr gulli.

Fyrsti vinnudagurinn var skemmtó því að skálanum var lokað frá tólf til þrjú.


Japanskan á eftir að transast eitthvað mega-scheisse því að ég geri varla neitt annað en að tala við fólk á japönsku allan daginn inni í skálanum. Útlendingar eru víst einungis fimm prósent af heildargestunum á heimssýninguna þannig að annað slagið verð ég að segja "Welcome to the pavilion. Have a nice day, you sleazy foreigner bastard. I hate your kids."


Þetta lag eftir þessa stelpu er mjög dæmigert fyrir japanskt popp. Nema að hún er með mjög skræka rödd. Þessi plata kom út á árinu og þetta lag var að gera mig örlítið geðveikan því það var alltaf að spilast alls staðar. En njótið, þetta er de la japonaise culturée.


Sigurvegarinn sem mun fá æðislegan T-bol í pósti er beðinn um að senda á mig póstfang á e-mailið. Congratsulay.

Vinnan er komin á fullt skrið núna eftir að þjálfunin er búin þannig og svo er íslenski "National Day" í næstu viku. Sem þýðir Bang Gang og barnakórar. Í 7 klukkustundir. Með engum hléum. Eða bara píka! Aftur.

Fire Hurdle Staato!

Eftir íslenskukennsluna í dag hitti ég á Kamasaka sem er einn af nemendunum, fyrsta árs nemi frá einhverjum bæ fyrir utan Tokyo. Hann fílar Tokyo á daginn en hatar Tokyo á kvöldin. Allir vinir hans eru sammála um þetta. Hann býr í níutíu þúsund manna bæ, einn og hálfan tíma út frá Shinjuku sem er aðal samgönguæðin hérna í Tokyo. Bærinn hans er umkringdur fjöllum, 3 fjöll sem að umlykja bæinn. Þar sem er ekki fjall eru lestarteinar sem liggja til Tokyo. Það er víst ekkert í þessum bæ og allir kvarta yfir því. Engar almennilegar búðir, bara hótel fyrir fjallgöngugarpa sem að leggja leið sína þangað.


Það er þá næstum því frágengið, ég er að fara að verða út ágúst í Japan. Það var verið að bjóða mér vinnu sem leiðsögugaur í skálanum sem að Norðurlöndin plús Ísland eru með. Ef að allt gengur eftir flyt ég til Nagoya í byrjun næsta mánaðar og byrja strax að vinna á fullu. Þetta bjargar fjárhagsstöðunni minni nokkuð fyrir næsta vetur því ég var byrjaður að senda bréf, blaut með grátri, til KB Banka í Kringlunni. Þegar þau komast að því hver sendi þau þá gerist eitthvað frábært. Með vinnuna þá er hins vegar ekki búið að ganga frá þessu 100% en þetta kemur í ljós á næstu dögum.

Lendi síoftar í því núna að verða spurður spurninga um hvaða ímynd ég hafði af Japan áður en ég kom hingað fyrst og hvernig hún hefur breyst svo. Ég hef alltaf gefið bara eitthvað frekar mikið bull svar sem á samt stoð í raunveruleikanum en ég áttaði mig á því hvernig ég á að svara þessari spurningu. Ég hélt að Japan væri nákvæmlega eins og fyrstu 45 mínúturnar í teiknimyndinni Akira. Þegar ég verð beðinn um að útskýra þetta nánar þá ætla ég að hlaupa í burtu.

Seinasti japönskutíminn var í dag. Seinasta prófið mitt var í gær. Ég er frjáls.


Ég man eftir því fyrir löngu síðan að sjá link af batman.is á mynd af tveimur köttum sem var búið að klæða upp og pósa með lítil mótorhjól í bakgrunni. Ég rakst af tilviljun á búð sem selur varning Satoru Tsuda sem rekur þetta kompaní sem kallast Nameneko sem framleiðir þessar myndir allar saman. Ég grét og pissaði á mig örlítið þegar ég skoðaði mig um í búðinni. Þetta var bara svo mikið fyrir skilningarvitin. Endaði með því að kaupa tvær stílabækur, aðra með auglýsingu fyrir hip hop partí fyrir ketti með Super DJ Matakichi og gestaplötusnúðnum Tiger Cat. Hin var með "biker köttum" og annar kötturinn á þeirri mynd er með Hitler-skegg að er virðist. Bestu kaupin voru samt hiklaust þessi hljómsveit af 80's köttum.


Sautjándi júní var haldinn hátíðlegur í sendiráðinu í Shinagawa og ég lét mig ekki vanta í fögnuðinn. Ég fór beint úr skoðunarferð um Asahi bjórverksmiðju í drykkju og veitingar í sendiráðinu. Ég endaði í Roppongi á mexíkönskum bar. Allt sem gerðist þar á milli ætla ég að leyfa ykkur að ráða.

Chample DVD diskurinn er kominn í hús og hann er mjög töff. Eina sem er sköll við hann er að þeir tímdu ekki að "license-era" tónlistina sem að dansararnir notuðu þannig að allur diskurinn er troðfullur af lélegum skemmtara-drifnum kóperingum af lögunum. En það er freestyle battle milli Hitoridedekirumon og Hikaru!

Gef tíma fram á næsta póst til að taka þátt í keppninni. Smelli upp nafni vinningshafans þá eftir nokkra daga. Ég ætla að kaupa mér PSP. Staðráðinn. Hitinn og rakinn er orðinn svo mikið að feitu Bandaríkjamennirnir í skólanum eru bráðnaðir í sitt upprunalega form, smjör. Baskin Robbins er búið að vera opið í tæpa viku beint hinum megin við götuna en ég hef ekki ennþá farið. Það er hægt að borga gos úr sjálfsala með farsímanum núna og fyrir nýjasta kreditkortið sem er verið að auglýsa er notaður handalestur til að auðkenna notenda kortsins. Hraðbankinn les hvar æðarnar eru staðsettar. Eins og er mega konur ekki sækja um kortið því þær eru ekki með æðar.

Bardie

Það er þá ákveðið, ég kem heim 22. júlí. Breytti miðanum fyrir nokkrum dögum. Hreinast sagt vildi ég vera aðeins lengur hérna en ég er líka á sama tíma byrjaður að hlakka mjög mikið að koma heim. Tuttugasti og annar júlí var akkúrat milli þess að fara beint heim eftir skólann og þess að vera út sumarið.

Önnur ástæða þess að ég valdi þessa dagsetningu var út af því að ég var að fá smá vinnu á heimssýningunni í júlí. Fer þrettánda júlí og verð út þann sautjánda að vinna sem túlkur/þýðandi og hjálpa til við undirbúninginn á íslenska deginum sem verður þann fimmtánda. Verður töff. Svo hef ég þá 4-5 daga eftir það til að kveðja alla í Tokyo og taka því rólega.


Af þeim tólf rásum sem ég næ á sjónvarpinu eru þrjár "home shopping" stöðvar. Ein af þeim er lókal stöð sem er rekin fyrir nágrennið. Á þeirri stöð er oft hægt að finna mjög svo kvenlegan ungan mann að vera að selja algjört drasl, oftast eftir miðnætti, og það er ógeðslega fyndið að horfa á hann. Á myndinni er hann að reyna að sannfæra fólk um að kaupa risastóra og mjög ósmekklega poppgerðarvél á rúmar fimm þúsund krónur íslenskar. Ég hlýt að hafa horft á kynninguna hans í 20 mínútur. Hann hélt áfram og áfram að tala um hversu sniðug þessi vél væri fyrir börnin og hversu spennandi það væri að sjá poppið hrynja út um framlúguna á þessu voðaverki. Allt á svo rosalega effeminískan og blíðan hátt. "Ææi sjáiði.. er þetta ekki æðislegt.. poppadoppdopp.. mmmmm.. svo gott popp!.. falleg hönnun... ". Var mjög-sehr schisst. Næsta vara verður eitthvað rosaleg.

Fór í fyrradag að reyna að sjá Soil & Pimp Sessions spila læv í sjónvarpsþættinum Factory sem er á Fuji TV. Mætti á svæðið og fylgdi haug af fólki inn í eitthvað herbergi þar sem við áttum þaðan að verða leidd út á sett-ið. Svo kemur tilkynning að allir þeir sem ætluðu að taka þátt í prógramminu yrðu að vera þarna til klukkan hálf-tíu um kvöldið. Á þessu augnabliki var klukkan nýslegin þrjú og maður var þegar búinn að vera þarna í hálftíma. Þegar smá slatti af fólki stóð upp og labbaði í átt að hurðinni þá breyttist tíminn í 20:00. Ég fór að hurðinni og spurði hvort það væri einhver sjens að horfa á Soil og beila eftir það en það var ekki sjens. Ég fór út og þá reyndi staffið að halda í þá sem vildu fara með að bjóða þá frábæru milligönguleið = 19.30. Ég þurfti að fara og missti af tækifærinu að sjá þá spila og vera einn af 200 í einhverjum random japönskum sjónvarpsþætti sem er sýndur á nóttunni.


Eftir FujiTV var ferðinni haldið á opnun á sýningu hjá Dyezu sem er hópur af graffiti, hjólabrettafólki, ljósmyndurum og alls kyns listapakki. Mjög fínu listapakki samt. Ég tók vídjókameruna sem ég fékk lánaða hjá Yuka með og tók yfir klukkutíma af vídjói og um 300 ljósmyndir fyrir lítið heimildarmyndarprójekt sem að ég útskýri seinna meir. Partíið byrjaði mjög snemma, eða um fjögur, og hélt áfram langt fram á kvöld. Þetta var gjörsamlega klikkað gaman. Hitti á nokkra sem ég kannaðist við og lenti á smá spjalli en var meirihlutann af tímanum að taka myndir og filma. Kynntist líka nýju fólki sem er alltaf mjög gott, frægt táningstímarita-módel sem heitir "Yoppi" og svo hóp af stelpum sem að voru miklir aðdáendur Bjarkar og Sigur Rós. Helanir kvöldsins voru: risastór melóna sem var sprengd, hjólabrettagaurarnir að skeita innbúið í klessu og helað tónleikaprógramm hjá conga-spilara og rafmagnsgítars glamrara. Myndir.


Ég og Lee, kunningi úr skólanum, kíktum til Harajuku í dag að rölta og skoða okkur um. Hann hafði lítið farið til Harajuku þannig að ég leyddi hann um þá staði sem ég þekkti sem var eitthvað varið í og svo var þetta líka að stórum hluta til mjög mikið space-labb. Við kíktum inn í byggingu sem að símafyrirtækið KDDI rekur og kallast Design Studio. Strax á fyrstu hæðinni fundum við ódýra boli með vafasamri ensku. Strax eftir það fundum við þetta skilti við hliðina á stiganum:


Við fórum upp á aðra hæð og létum gera nafnspjöld handa okkur, alveg frítt. Kíktum á hæðirnar að ofan og fórum svo aftur niður á aðra hæð til að ná í nafnspjöldin. Eftir að stelpan í afgreiðslunni var búinn að gefa okkur pokana með nafnspjöldunum hóf hún smá spjall og spurði okkur meðal annars hvað við værum að gera hérna í Tokyo og hvaðan við kæmum og svona. Svo, hálf vandræðalega, spyr hún okkur hvað við höfðum verið að taka myndir af á fyrstu hæðinni. Ég hikaði smávegis þar sem ég vildi ekki þurfa að útskýra hvað BJ stendur fyrir á ensku með handahreyfingum. Í staðinn sagði ég bara að það sem við höfðum verið að ljósmynda væri "athyglisvert". Síðan segir hún:

"Við ættum að breyta þessu, er það ekki? Það eru alltaf útlendingar að koma hérna inn og taka myndir."

Ég gat ekki gert neitt annað en að vera sammála. Og þar með lýkur sögunni af skiltinu í Harajuku.


Ný keppni. Til þess að eiga möguleika að eignast þennan stórkostlega bol þá þarftu að senda mér skeyti á arni_k@hotmail.com með tengil á mynd af hundi og ketti saman á mynd. Bannað að senda mér myndir bara af hundum eða bara af köttum. Þetta verður að vera einn köttur og einn hundur. Óþarfi að senda mér myndina heldur, bara slóðina á hana svo ég geti skoðað hana. Bæta við svo heimilisfangi og fullu nafni! Bolurinn er 'L' stærð en það myndi vera rétt rúmlega medium í Evrópu eða alls staðar annars staðar í heiminum. Happy goings!

Sem hluti af heimildarmyndardæminu fer ég svo til Dyezu aftur í vikunni og tek viðtöl. Svo er planið að kíkja í ping-pong líka. Og karaoke á morgun. Og á Baskin Robbins sem var að opna hinum megin við götuna.

Sherpagram

Ég get með stolti sagt að ég eyddi einungis 325 yenum í gær. Hins vegar eyddi ég tæpum 5000 yenum í dag. Gærdagurinn fór í innihangs og ýmsar reddingsverk en dagurinn í dag fór í að hitta Ernu, systur 7bergsins, og versla örlítið í Shibuya. Náði að plögga mér 5 nýjum LaserDiskum á 1000 yen, þ.á.m. innsigluðu eintaki af Groundhog Day og svo Brazil hans Terry Gilliam. Mjög slickery smooth purchasing.

Fyrst að ég hef ekki sett inn neinar myndir hérna í langan tíma datt mér í hug að gera "Best of" af myndunum sem ég hef tekið á símann síðastliðnar vikur. Er nánast hættur að taka myndir nema að ég finn eitthvað steikt sem vekur áhuga. Það sem vakti athygli mína í dag var þessi kvenmannsbolur sem er með jamaican engrish. Mjög nýjungagjarnt.


Andlega vanheila konan sem er búin að búa á lestarstöðinni rétt hjá heimili mínu í núna tæpa tvo mánuði hefur uppfært geðsýkina. Í staðinn fyrir að sitja bara með allan farangurinn sinn á vagni við hliðina á sér, í burtu frá mannstraumnum, þá sá ég hana um daginn standa í miðjum gangveginum að reyna að opna hurð sem var ekki til staðar. Mér finnst það nokkuð merkilegt hvað andlega vanheilt fólk sækist í lestarstöðvar. Hef séð marga tugi við Shinjuku lestarstöðina til dæmis. Hlýtur að vera út af lestunum.


Ég var bara að sjá fyndnasta karakter í skemmtiþætti sem ég hef nokkurn tímann séð.. í Japan.. meðan ég hef verið að horfa á 14" sjónvarp. Karakterinn kemur fram vikulega í þættinum Bakuten og kallast HARDGAY, eða haadogei á japönsku. Þetta er geðveikt aggressívur leðurhommi sem er klæddur í þröngan fatnað eins og sést á myndinni. Það sem hann gerir er að fara á mismunandi staði og gera allt á hardgay hátt. Á myndinni er hann að bjóða viðskiptavininn velkominn á "hardgay bensínstöð". Leikarinn lítur svona út. Get ekki lesið nafnið hans þannig að hann heitir líklega ekki neitt. Í þættinum í gær var hann að kenna börnum að búa til samlokur hardgay-style. So Extreme.


Annað sjónvarpsefni sem hefur rokkað undanfarið er dansþátturinn Chample sem er alltaf sýndur á þriðjudagskvöldum. Þessi þáttur er með svona "voting system" á netinu og svo í hverri viku koma dansararnir og bösta mauv. Í seinasta þætti voru tveir 14 ára geðsjúkir breikarar, Cool Crew Jr., í öðru sæti. Mjög svo sjúkt. Svo er líka fyndið artí pakk þarna inni á milli og svo mjög svo yfirdrifnir hip hop dansarar af báðum kynjum. Ef ég fæ ekki þetta upptekið á DVD eða spólu áður en ég fer heim þá verð ég að gráta.


Um leið og ég heyrði þetta lag þá ákvað ég strax að ég yrði að smella því hérna upp. Þetta er einhver sæmilega vel þekkt grúppa en alls ekkert súper-vinsæl. Þetta er nefnilega lag sem að hljómar eins og mjög steríótýpískt japanskt popplag en er bara eitt af meira extreme dæmunum hvernig popptónlistin getur verið. Mest allt draslið sem maður heyrir úti á götu og inní búðunum eru bara ballöður og strákagrúppur. Stillið hátt og njótið.

Fer í karaoke um miðjan dag í næstu viku vegna þess að það er ódýrt. Ætla að reyna að sjá Soil & Pimp Sessions í þessum strandklúbb síðar í mánuðinum. LaserDiska söfnunin er orðin góð, þarf að stoppa núna til að geta tekið þetta með heim. Fann japanska psych-rokk plötu um daginn og hún er mjög góð. Á morgun byrjum við á nýrri kennslubók í japönsku. Sugoi.